The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

9.7

เขียนโดย Jalando

วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2562 เวลา 19.53 น.

  171 LV
  22 วิจารณ์
  87.24K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2562 16.46 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

151) ความฝันของเธอคืออะไร

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เครดิตภาพจาก https://images.alphacoders.com

 

        ขณะที่อากิเนะคิดหาทาง มาวินหรือนายลิงจอมแสบก็ยื่นข้อเสนอ พร้อมรอยยิ้ม 

 

“ เอาล่ะ ถึงตอนนี้ ยังจำเธอไม่ได้ แต่ได้คุยกันซักพัก อาจจำได้ ดีเลย จะได้ฆ่าเวลา ไม่ให้เซ็ง เพราะชั้นต้องรอใครบางคน ” 

      

 

        อากิเนะรู้สึกสงสัยว่าใครบางคนของมาวินคือใคร แต่สุดท้ายก็ลืมเลือน เมื่อนายลิงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ยาว พร้อมขยับที่ให้เธอ 

 

“ มานั่งตรงนี้สิ สาวน้อย ” 

 

“ อืม….ก็น่าจะเป็นโอกาสดีที่ให้เราอธิบายเรื่องราว จะได้ดึงเขากลับสู่โลกจริง ” อากิเนะนิ่งคิดแวบนึง ก่อนเดินไปนั่งข้างมาวิน 

      

 

       ทั้งสองนั่งเงียบอยู่หลายอึดใจ อากิเนะมองตรงไปข้างหน้า ท่าทางเกร็ง เพราะไม่รู้จะพูดยังไง ส่วนมาวินมองท้องฟ้าสีตากผ้าอ้อม บนใบหน้าอ่อนเยาว์ปรากฏรอยยิ้มจางๆ คล้ายประสบกับความสุขที่ท่วมท้น ครู่หนึ่ง ก็กล่าวกับเด็กสาวเบาๆ 

 

“ เธอรู้มั้ย ชั้นมีความสุขมาก เพราะนี่คือวันที่ชั้นได้เป็นแชมป์โลกสเก็ตบอร์ด มันเป็นความฝันตั้งแต่ตอนเด็ก ” 

 

“ เอ่อ…สเก็ตบอร์ดหมายถึง….กระดานติดล้อ ใช่มั้ย ดะ…ดีใจด้วยนะ ” อากิเนะลองตามน้ำไปก่อน เพราะยังคิดมุกดึงมาวินกลับมาไม่ได้ แต่นั่นก็ทำให้พ่อหนุ่มนักกีฬาหันมามอง คิ้วเรียวขมวดนิ่ว 

 

“ น้องสาวไม่รู้จักสเก็ตบอร์ดจริงเหรอ เป็นไปได้ไง แปลกสุดๆ ” 

        

 

         อากิเนะประหม่าขึ้นมาทันที เพราะไม่คิดว่าจะเจอปฏิกิริยาแบบนี้า ภายในใจตื่นตระหนก 

 

“ บ้าน่า พูดอะไรผิดไป ยังแสดงไม่เนียนเหรอ นายลิงถึงจับได้ว่าเราไม่ใช่คนที่นี่ ” อากิเนะเริ่มตีโพยตีพาย ทั้งที่อีกฝ่ายแค่คิดว่าเธอแปลก แต่ไม่ทันได้แก้ตัว มาวินก็สรุปเรื่องราวซะเอง 

 

“ อืม…..แต่จะว่าไป ก็ไม่แปลก เพราะดูจากหน่วยก้านและการแต่งตัวที่ออกแนวคุณหนูของเธอ คาดว่าคงไม่เคยสนใจกีฬาที่หวาดเสียวแบบนี้ ” 

 

“ ฮะ ฮะ ฮะ…..” อากิเนะได้แต่หัวเราะแห้งๆ เพราะเธอไม่สันทัดการหลอกลวง ไม่นาน นายลิงก็ชิงแนะนำตัว 

 

“ ชั้นชื่อ…มาวินนะ ฉายาคือ.....แชมป์โลกสเก็ตบอร์ดซึ่งหล่อที่สุด(ตั้งเองล้วนๆ) แล้วเธอชื่ออะไร ” 

 

“ เอ่อ.....ชั้นชื่อ….อา….” อากิเนะแนะนำตัวกลับ แต่ก่อนจะพูดจบ มาวินก็ชิงตั้งชื่อให้เธอเสร็จสรรพ 

 

“ เอาล่ะ ไม่ต้องบอกแล้ว เธอพูดช้าเกินไป ต่อไปชั้นจะเรียกเธอว่า….กระต่ายน้อยก็แล้วกัน ” 

         

 

         อากิเนะเดือดปุดๆอีกครั้ง แต่สุดท้าย เธอก็แอบเก็บความแค้นไว้ในใจ 

 

“ ฮึ่ม…มีแต่นิสัยขี้ตู่นี่แหละที่ไม่เคยเปลี่ยน ทำไมตานี่ถึงได้กวนโมโหแบบนี้ แต่ถึงยังไง ก็ตามน้ำไปก่อน เพราะเราต้องหาวิธีดึงนายลิงกลับ ” 

        

 

        แต่ไม่ทันได้สนทนาต่อไป มาวินก็สะดุดใจอย่างรุนแรงจนเผลออุทานออกมา

 

“ เอ๊ะ! ว่าแต่….ชั้นรู้สึกแปลกๆแฮะ ” 

 

“ ปะ….แปลกยังไง ” อากิเนะไถ่ถามโดยเร็ว นาทีนี้ ทุกคำพูดของนายลิงล้วนมีความหมาย  

 

“ อืม…ก็แปลกตรงที่ว่า…ชั้นรู้สึกว่าเคยตั้งชื่อใครบางคนว่า…กระต่ายน้อยแล้วอ่ะดิ ” มาวินกอดอก พร้อมเอียงคอเล็กน้อย เป็นเชิงขบคิด 

 

“ เยี่ยม….เริ่มมาถูกทางแล้ว ” อากิเนะยิ้มขึ้นมาได้ เพราะพบจุดที่จะเชื่อมโยงมาวินสู่โลกแห่งความจริง เด็กสาวพยายามจะบอกว่าคนที่เคยถูกตั้งชื่อว่า “กระต่ายน้อย” ก็คือ…..ตัวเธอเอง แต่ไม่ทันได้อ้าปาก หนุ่มนักกีฬาก็ตัดบท 

 

“ เอาล่ะ ช่างเถอะ ชั้นคงเผลอไปเรียกเด็กบางคนแบบนั้น งั้นเรียกเธอใหม่ว่า “กระต่ายน้อยเบอร์ 2” ก็แล้วกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า…..” 

 

“ ชิ นอกจากตั้งชื่อให้คนอื่นมั่วซั่ว ยังหัวเราะเยาะซึ่งหน้าอีก ตานี่ช่างห่างไกลจากคำว่าสำนึกจริงๆ ฝากไว้ก่อนเถอะ ” อากิเนะลืมเป้าหมายหลัก เพราะกำลังโกรธจัด สุดท้าย ก็นึกได้ว่าควรใจเย็น จึงหันมานับ 1-3 ในใจ ทว่าคู่สนทนาจอมกวนยังไม่สำนึก เขายื่นมือมาเช็คแฮนด์ พร้อมส่งยิ้มให้

 

“ เอาล่ะ ยัยกระต่ายน้อยเบอร์สอง ไม่ว่าจะเคยเจอกันหรือไม่ แต่ชั้นรู้สึกถูกชะตากับเธอ ดังนั้น เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ ”  

 

“ จะ….จ้ะ ” อากิเนะพูดไม่ออก ในหัวสมองมึนสุดๆ เพราะรู้สึกว่านายลิงเปลี่ยนอารมณ์ไวเกินไป เมื่อกี้เพิ่งจะล้อเลียนเธอ แต่ตอนนี้กลับเอื้อไมตรี 

 

“ ตานี่ยังคงความบ้าเหมือนเดิมเลย ” 

       

 

         พอหนุ่มหัวเขียวเสร็จกิจกับการแนะนำตัวเองและตั้งชื่อให้อากิเนะ เขาก็หันไปมองท้องฟ้า พร้อมกล่าวถึงกีฬาแสนรักอีกครั้ง 

 

“ แม้เธอจะเป็นลูกคุณหนูที่ไม่รู้จักกระดานติดล้อ แต่อยากจะบอกว่า.....ถ้าได้ลองเล่นมันซักครั้ง เธออาจชอบก็ได้นะ ” 

 

“ ไอ้กระดานติดล้อนี่นะ ไม่เอาหรอก ชั้นขอผ่าน มันอันตรายจะตายไป ชั้นไม่ถนัดอะไรที่เร็วๆ ” อากิเนะปฏิเสธตรงๆ แต่ต่อมา ก็หัวเสียในความซื่อของตัวเอง 

 

“ บ้าน่า ทำไมเราไม่ลองเล่นสิ่งนี้ บางที อาจมีจังหวะเหมาะให้เราเล่าความจริงก็เป็นได้ ” 

        

 

        ทว่าเด็กสาวก็เสียเซลล์ไม่นาน เพราะนายลิงได้ตามตื้อต่อ 

 

“ เอาน่า ลองเล่นดูก่อน เอาแบบช้าๆและปลอดภัย เริ่มตั้งแต่ท่าเบสิคที่ใครๆก็เล่นได้ รับประกันว่าสนุกแน่ ฮะ ฮะ ฮะ ” 

       

 

        อากิเนะไม่อยากเล่นของที่ดูเสี่ยงแบบนี้เลย แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ใสซื่อของมาวิน ก็ใจอ่อน แถมเธอยังมีภารกิจดึงหนุ่มผู้นี้กลับสู่โลกจริง จึงจำต้องยอม 

 

“ เอ้า เอาก็เอา ขอแบบช้าๆและง่ายๆนะ เราไม่ชอบอะไรที่ใช้กำลังเลย ” 

 

“ ตกลงตามนั้น ไว้ใจได้เลยว่าเธอต้องเล่นเป็นในหนึ่งชั่วโมง เพราะเธอกำลังได้แชมป์โลกมาเป็นอาจารย์ ” มาวินยิ้มรับ พร้อมทุบอกของตัวเอง ท่าทางมั่นใจ  

 

…………………..

         

        มาวินสอนอากิเนะให้เล่นสเก็ตบอร์ด โดยเริ่มต้นจากการประคองตัวเองบนกระดานติดล้อ ซึ่งเด็กสาวก็เก้ๆกังๆอยู่นานสองนาน เพราะเธอไม่ถนัดอะไรที่ใช้กำลัง ด้วยเหตุนี้ จึงร่วงลงมาจากแผ่นเหล็กเรียวยาวหลายครั้ง แต่นายหัวเขียวก็เข้ามาประคองได้ทันทุกคราว ทำให้หัวใจเต้นแรงราวกลองเพล ด้วยเจ้าหล่อนไม่เคยสัมผัสกายของบุรุษมาก่อน แต่อาจารย์คนเก่งกลับไม่สนใจ ท่าทางเขาจะสนุกกับการสอนลูกศิษย์จริงๆ 

       

 

         สองชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนโกหก แม้อากิเนะจะไม่มีพรสวรรค์ด้านกีฬา แต่ก็สามารถประคองตัวบนสเก็ตบอร์ดได้ถึงครึ่งนาที แถมยังไถลไปข้างหน้าได้ถึงสิบเมตร นับว่ามาวินมีเซ็นท์ในการสอนที่ดีอย่างเหลือเชื่อ และในตอนนี้ พวกเขาได้มานั่งบนเก้าอี้ยาว เพื่อพักเหนื่อย 

 

“ แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก เหนื่อยจัง จำครั้งสุดท้ายที่รู้สึกแบบนี้ไม่ได้แล้ว ” อากิเนะหอบเบาๆ พร้อมดื่มน้ำเปล่าในแก้วที่มาวินรินมาให้ 

 

“ ฮะ ฮะ ฮะ เหนื่อย แต่สนุกใช่มั้ยเล่า เพราะสีหน้าของเธอดูดีกว่าเมื่อครู่ตั้งเยอะ ” มาวินยิ้มกว้างอย่างมีความสุข บ่งบอกว่าสเก็ตบอร์ดคือชีวิตและจิตใจของนายคนนี้จริงๆ 

 

“ อืม….จะว่าไป ก็ใช่นะ หลังออกกำลังกายนี่มันสดชื่นจริงๆ ” อากิเนะเริ่มเห็นด้วย เธอรู้สึกว่าหัวสมองโล่งขึ้นตั้งเยอะ ทำให้ได้คิด…… 

 

“ ถ้ากลับไปได้ คงต้องลองไปซ้อมดาบที่โรงฝึกบ่อยๆแล้ว ” 

        

 

        แต่ไม่ทันที่อากิเนะจะได้กล่าวคำใด นายลิงก็เป็นฝ่ายเชิญชวนซะเอง 

 

“ ถ้ายัยกระต่ายน้อยเบอร์สองว่าง ก็มาฝึกเล่นสเก็ตบอร์ดกับพวกเด็กๆสิ ชั้นสอนในตอนเย็นของทุกวัน ฮะ ฮะ ฮะ…..” มาวินพูดจบ ก็หัวเราะร่า โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเอาด้วยหรือไม่ 

         

 

        อากิเนะไม่รู้ว่าตัวเองควรตอบอย่างไร เพราะเรื่องราวมันชักจะยืดเยื้อ ทุกสิ่งที่ประสบ มันสมจริงจนเธอเริ่มอิน 

 

“ ไปกันใหญ่แล้ว เราต้องดึงสติกลับมา อย่าไปอินกับจินตนาการของนายลิง จุดหมายของเราคือพาเขากลับไป ”  

        

 

         พออากิเนะทำท่าจะเล่าทุกสิ่งให้มาวินฟัง นายลิงจอมแสบกลับป้อนคำถามดราม่าใส่เธอ 

 

“ ยัยกระต่ายน้อยเบอร์สอง เธอเคยมีความฝันมั้ย ” 

        

 

        อากิเนะชะงักงัน เพราะไม่รู้ว่ามาวินจะมาไม้ไหน แต่ก็เห็นว่าหนุ่มหัวเขียวไม่ได้มองมาทางเธอ ดวงตามุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างปราศจากความหมาย ประกายดูอิ่มเอมและมีชีวิตชีวา 

 

“ อืม…นายลิงดูมีความสุขจัง การที่เราจะพาเขากลับ มันดีแล้วหรือ ” อากิเนะเริ่มลังเล อึดใจต่อมา เธอก็สะบัดหน้าไปมา เพื่อเรียกสติ 

 

“ ไม่ ไม่ เราจะปล่อยให้นายลิงหลบอยู่ในโลกแห่งจิตใจไม่ได้ ต้องพาเขากลับ แม้ว่ามันจะ…เจ็บปวด ” 

       

 

        ทว่ามาวินกลับไม่ยอมหันมามองคู่สนทนา เลยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีสีหน้ายุ่งยากเพียงใด แถมยังพล่ามต่อไป 

 

“ ความฝันเป็นสิ่งที่ดีนะ และจะดียิ่งกว่า ถ้าทำมันจนสำเร็จ ” 

 

“ อืม…..ก็จริงนะ แต่ตอนนี้ เธอช่วยเลิกเพ้อ แล้วออกจากฝันก่อนเถอะ จะได้เอาไอ้ตัวบ้าเลือดที่อยู่ข้างนอกไปเก็บ ” อากิเนะรู้สึกยุ่งยากใจ แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไง เพราะกลัวมาวินเสียใจ ทว่านายลิงกลับไม่หยุดพูด 

 

“ ถึงจะไม่ยอมบอกว่าฝันคืออะไร แต่ชั้นก็เชื่อว่าเธอต้องมีอย่างแน่นอน เพราะทุกคนล้วนมีสิ่งที่คาดหวัง และถ้าเป็นเธอ มันน่าจะเป็นสิ่งสวยงาม ” พอมาวินพูดจบ เขาก็หันมามอง ดวงตาเรียวดูจริงจังจนเด็กสาวรู้สึกได้ถึงไมตรีที่แผ่ออกมา 

 

“ เอ๊ะ! คนอย่างตานี่ พูดแบบนี้ได้ด้วยเหรอ ” อากิเนะเริ่มขัดเขิน เธอมองดวงตาคู่นั้นได้ไม่นาน ก็ต้องเบือนหนี แถมคำพูดดังกล่าว ก็ทำให้ประกายแห่งความสงสัยถูกจุดติด

 

“ จะว่าไปแล้ว คะ….ความฝันของเราคืออะไร ” 

 

 

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา