The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

9.7

เขียนโดย Jalando

วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2562 เวลา 19.53 น.

  171 LV
  22 วิจารณ์
  87.18K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2562 16.46 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

62) งานพิเศษ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เครดิตภาพจาก  https://www.wallpaperflare.com

 

       

       เหมยลี่ไม่ตอบทันที เธอตีหน้านิ่งแบบคนไร้อารมณ์ จากนั้นก็กดปุ่มบนนาฬิกาข้อมือ ภาพโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศก็แปรเปลี่ยนเป็นข้อความใหม่ รายละเอียดมีดังนี้

 

งานพิเศษ

ตามหาไอ้ด่างเกยคลอง(จระเข้) ผู้จ้าง คุณหยอง ลูกเกด ค่าจ้าง 15 เหรียญทอง

ตามหาไอ้หวาด(แมว) ผู้จ้าง คุณนายจิ้มลิ้ม ค่าจ้าง 8 เหรียญทอง

คุ้มครองนายมอริส คิง เป็นเวลา 3 วัน ผู้จ้าง คุณนายหว่า คิง ค่าจ้าง 18 เหรียญทอง

 

“ โห...... แต่ละงาน ดูเขี้ยวๆทั้งนั้นเลย ” มาวินร้องเหวอ

 

“ ใช่ ค่อนข้างยากเอามากๆ ลองคิดดูแล้วกัน การเที่ยวตามหาแมวกับจระเข้ในเมืองใหญ่แบบนี้ มันจะรากเลือดขนาดไหน อีกประการ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้า….มาริส คิง มีอันตรายจากอะไร เป็นคนแบบไหน สุดท้ายถ้าเผลอรับงาน โดยไม่ไตร่ตรอง อาจหลงไปปกป้องคนผิดโดยไม่รู้ตัว” เหมยลี่ร่ายยาว         

       

 

       เมื่อมาวินได้ฟังคำอธิบาย ความเครียดก็พุ่งทะยานจนคิ้วผูกโบ ปากก็เอ่ยถามเด็กสาวร่างสูงด้วยท่าทางที่ดูเซ็งๆ 

 

“ แล้วตกลง พวกเราจะทำงานอะไร ” 

       

 

       เด็กสาวยิ้มนิดๆ สีหน้าคล้ายคนที่กุมสิ่งสำคัญไว้ในมือ เธอกดปุ่มบนนาฬิกาเรือนทองอีกครั้ง ข้อความที่ลอยอยู่กลางอากาศก็เริ่มแปรเปลี่ยน คราวนี้ปรากฏแค่บรรทัดเดียว อ่านจับใจความได้ว่า…… 

 

งานพิเศษเฉพาะผู้ลงทะเบียนฮันเตอร์

จับเป็นหรือจับตายคองโกล่า ผู้ว่าจ้าง เจ้าเมืองแกรนด์ยารด์  ค่าหัว 1000 เหรียญทอง

 

“ งานบ้าอะไรเนี่ย ได้รางวัลตั้ง 1000 เหรียญทอง โห......สุดยอดไปเลย ” มาวินตะโกนดังด้วยความลืมตัว เพราะรู้ดีว่าเงินจำนวนนี้ สามารถทำให้พวกเขาเดินทางทั่วโลกได้อย่างน้อย 10 รอบ

 

“ ใช่แล้ว ถ้างานนี้สำเร็จ ก็สบายไปอีกนาน การไปแคว้นเยอมาเนียคงไม่ไกลเกินเอื้อม แต่…” เด็กสาวร่างสูงแจกแจง กระนั้น เธอยังทิ้งท้ายด้วยคำว่า…แต่ อันชวนให้เกิดความสงสัย

 

“ แต่อะไร ” มาวินรีบถามทันที ใจเต้นระทึก เพราะเพ้อถึงรางวัลก้อนโตที่ลอยอยู่ตรงหน้า 

 

“ แต่พวกเรามีแค่สองคนน่ะซิ มันไม่เพียงพอที่จะล่าสัตว์ประหลาดตัวนี้ ” ท่าทางของเหมยลี่ดูเคร่งเครียด 

 

“ แค่นี้ก็พอ เพราะฝีมือของชั้นเข้าขั้นปรมาจารย์แล้ว ส่วนเธอก็ อืม..... เก่งกว่าปรมาจารย์นิดหน่อย รับรองว่าแค่ไอ้คองอะไรซักอย่าง ไม่คณามือพวกเราหรอก เหอๆ ” มาวินยืดอก ท่าทางภาคภูมิ ในใจคิดว่าตนเองเก่งซะเต็มประดา 

 

“ นายเก่งถึงขั้นสู้กับ “แม็กซ์” ได้แล้วเหรอ ” เหมยลี่ถามกลับ ทำให้มาวินนิ่งอึ้งอย่างฉับพลัน

 

“ แล้วนายรู้มั้ย แม้ว่า “แม็กซ์” จะออกโรงต่อสู้ด้วยตัวเอง เขาก็อาจแพ้สัตว์ประหลาดตัวนี้ ” เหมยลี่อธิบายต่อ สีหน้าจริงจังสุดขีด 

         

 

       สิ้นคำกล่าว ใบหน้าของมาวินก็แปรเปลี่ยนเป็นเจื่อน ปากเอ่ยถามเหมยลี่ เสียงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว 

 

“ อะ.......ไอ้เจ้าคอง เอ่อ อะไรซักอย่างนี่ กะ......เก่งขนาดทะ......ที่ทำให้สัตว์ประหลาดในร่างคนอย่าง แม็กซ์ ชนะไม่ได้เลยเหรอ ”  

          

 

      เหมยลี่มองหน้ามาวินนิ่งๆ แววตาดูเคร่งเครียดกว่าที่เคยเป็นถึงสองเท่า คล้ายว่าเธอจะวิตกกังวลอย่างจริงจัง ครู่หนึ่ง ก็เริ่มอธิบายสรรพคุณของสัตว์ประหลาดที่ต้องการล่า

 

“ เจ้าตัวนี้มีชื่อว่า……คองโกล่า ลักษณะคล้ายลิงใหญ่ ร่างสูงราว 4 เมตร กำลังมหาศาลชนิดโค่นต้นไม้ขนาดสามคนโอบด้วยมือเพียงข้างเดียว ผิวหนังแกร่งจนดาบเหล็กฟันไม่เข้า มิหนำซ้ำ ยังพ่นไฟออกจากปากได้อีกด้วย ” 

 

“ ชั้นขอถอนตัวไปเสิร์ฟอาหารดีกว่า ถึงไปแคว้นเยอมาเนียช้าหน่อย คงไม่เป็นไรหรอก เหอๆ ” มาวินปาดเหงื่อที่ใบหน้า พร้อมหันหลัง เตรียมวิ่งหนี แต่ก่อนจะออกจากจุดสตาร์ท เหมยลี่ก็ไวพอจะกระชากคอเสื้อและตะโกนใส่หูของอีกฝ่าย

 

“ ถ้าไม่รับงานนี้ นายก็ไปไม่ถึงแคว้นเยอมาเนีย และจะไม่ได้พบกับคนที่ตัวเองรัก พอใจแบบนี้เหรอ ” 

           

 

      เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กสาวร่างสูง มาวินจึงนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง ใบหน้าเล็กเรียวกลับมาแดงก่ำจนล่วงเลยถึงขั้นควันออกหู ด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น ทำให้เขาตะโกนดัง

 

“ โอเค ตกลง ชั้นจะสู้ เพื่อจะได้กลับไปหา…เอ๊ะ ไม่ใช่ สู้เพื่อกลับบ้าน ” 

         

 

      แม้มาวินจะอยู่ในสภาพฮึดสู้ แต่เหมยลี่ก็ยังหนักใจอยู่ดี เพราะถ้ารับงานนี้ ต้องหาสมาชิกเพิ่มโดยด่วน และต้องเป็นคนที่มีคุณสมบัติพิเศษ

 

“ แล้วทำไม ถึงทำหน้าเครียดแบบนั้น ไม่ต้องกลัว ชั้นอยู่ทั้งคน พรุ่งนี้เราไปล่า เอ่อ..คองอะไรซักอย่างนั่นกันเลย ” มาวินพูดกับเหมยลี่เร็วจี๋ ท่าทีที่เปลี่ยนไป ทำให้เด็กสาวประหลาดใจ

 

“ เฮ้ มองอยู่ได้ ชั้นมีเขางอกบนหัวรึไง ยัยโย่ง ” มาวินเริ่มฉุนที่เห็นเพื่อนสาวจ้องหน้านิ่ง

 

“ เอ๊ะ ไม่ใช่ แค่คิดว่านายนี่ประหลาดดี เมื่อกี้ยังกลัวอยู่เลย แต่พอบอกว่าอาจไม่ได้พบกับคนรัก ก็กลับมาฮึดสู้จนกลายเป็นบ้าดีเดือด คนๆนั้นคงสำคัญกับนายจริงๆ ” เหมยลี่สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนตอบกลับมาเบาๆ

 

“ อะ.....บ้าน่า ชะ...... ชั้นแค่อยากกลับบ้านเท่านั้น เธอน่ะมั่วไปเอง ” คราวนี้ถึงทีมาวินที่สะดุ้งบ้าง เขารีบโบกมือไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ ทว่าใบหน้ากลับแดงก่ำ

 

“ อืม.......เป็นอย่างนั้นจริงเหรอ ” เหมยลี่ยืนกอดอกตัวตรงแหน็ว ดวงตาคมเข้มเพ่งมองมายังเด็กหนุ่มแน่วนิ่ง ประมาณว่า....จ้องจับพิรุธ

         

 

      มาวินกระสับกระส่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก็เกิดปิ๊งไอเดียบางอย่าง จึงเอ่ยถามเด็กสาวร่างสูงถึงเนื้องาน เพื่อเลี่ยงประเด็น 

 

“ เอ่อ นึกขึ้นมาได้แล้ว ที่ว่าทีมมีคนไม่พอ หมายความว่ายังไง แล้วเราต้องการคนแบบไหน อยากได้อีกกี่คนถึงจะพร้อมล่าเจ้าคองอะไรนั่น ” 

           

 

      การเลี่ยงประเด็นของเด็กหนุ่มหัวเขียวได้ผลเป็นอย่างดี แต่เหมยลี่รู้สึกระอา เพราะมาวินจำชื่อสัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่ได้ซักที จากนั้น เธอก็เริ่มอธิบายแผนที่อยู่ในใจ

 

“ ทีมที่ชั้นคิดไว้มีสามคน คนแรกต้องมีความไว เพื่อเอาไว้ก่อกวนคองโกล่าให้สับสน ซึ่งนั่นก็คือนาย ส่วนคนที่สองคือชั้น มีหน้าที่อัดสัตว์ประหลาดให้หนัก สตั้นให้เกิดอาการมึน ส่วนสมาชิกคนที่สามคือคนที่ต้องเข้าไปเผด็จศึกมัน ” 

 

“ อ้าว เดี๋ยว ไหงให้ชั้นทำหน้าที่แค่ก่อกวน แล้วมันจะเท่ได้ยังไง เธอไปหาใครที่เร็วเป็นลิง แล้วโยกชั้นไปอยู่ตำแหน่งสังหาร จะได้เทพแต่เพียงผู้เดียว ” มาวินร้องค้านอย่างจริงจัง 

        

 

      เหมยลี่จ้องมาวิน สีหน้านิ่งแฝงแววหงุดหงิดอยู่ในที ครู่หนึ่ง เด็กสาวร่างสูงก็กล่าวออกมาตรงๆ 

 

“ ถามจริงเถอะ พลังทำลายสูงสุดของนายถึงขั้นทะลวงเหล็กกล้าได้เลยเหรอ ” 

 

“ เอ่อ...... ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ” มาวินเกาหัวแก้เขิน 

 

“ แล้วนายจะฆ่ามันยังไง อย่าลืมซิ ผิวหนังของมันแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าอีกนะ ” เหมยลี่ย้ำเตือนความจริง 

 

“ เหอๆ งั้นโยกชั้นไปอยู่ตำแหน่งเธอก็ได้ คนทำหน้าที่สตั้น น่าจะเท่รองลงมา ” มาวินหัวเราะแห้งๆ

           

 

      เหมยลี่พยายามนับหนึ่งถึงสิบ ความกวนโอ๊ยของเจ้าลิงหัวเขียวนั้นรุนแรงจนคนเฉยอย่างเธอแทบทนไม่ไหว สุดท้าย ก็สงบจิตใจลง ด้วยคิดว่าตนกำลังคุยกับเด็กปัญญาอ่อนคนนึง จะไปถือสาหาความทำไม เลยตอบกลับแบบใจเย็น 

 

“ นายมีท่าไม้ตายที่รุนแรงจนสามารถทำให้คู่ต่อสู้เกิดอาการช็อกได้หรือเปล่า ” 

          

 

       เมื่อได้รับฟัง มาวินก็ห่อเหี่ยวในทันที ปากบ่นพึมพำเบาๆ

 

“ ว้า....... อดเท่ขั้นเทพเลย ” 

           

 

       เหมยลี่ส่ายหัวไปมา เธอไม่ชินกับความบ้าบอของเด็กหนุ่มซักที จึงกล่าวตัดบท

 

“ เอาล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ ไปประกาศหาเพื่อนร่วมทีมที่บ่อน้ำพุก็แล้วกัน น่าจะหาได้ เพราะแกรนด์ยาร์ดเป็นเมืองใหญ่ นอนเถอะ ” 

           

 

       พอพูดจบ เหมยลี่ก็พิงเสาไม้หน้าบาร์ ก่อนหลับตานิ่ง เพื่อเข้าสู่นิทรา ทิ้งให้มาวินยืนกุมท้องที่กำลังร้องโครกครากด้วยความหิวตามลำพัง 

 

“ ดีเนอะ หลับหนีกันหน้าตาเฉย แล้วเราจะหาคนที่มีฝีมือขนาดนั้นได้ง่ายๆเลยเหรอ สงสัยต้องทนหิวอีกหลายวัน ” 

             

 

       ทันใดนั้นเอง ก็ปรากฏเสียงนุ่มทุ้มลึกของชายหนุ่ม กระแสนั้นดังมาจากด้านหลัง

 

“ ไม่ต้องเสียเวลาขนาดนั้นหรอก น้องชาย ” 

            

 

       วัยรุ่นทั้งสองมองตามเสียง จึงพบกับ…ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแขนยาว กางเกงขายาว ด้านหลังผูกผ้าคลุมขาวที่พริ้วไหว ดวงตาสีน้ำเงินบนใบหน้านวลราวอิสตรีจับจ้องมายังคู่สนทนาด้วยความจริงใจ มาวินจำได้ว่าเป็นใคร จึงร้องทักโดยเร็ว

 

“ เฮ้ย นั่นมัน......พี่ชายหน้าหล่อที่โกงไพ่ในร้านเหล้านี่หว่า ”

 

 

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา