The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

9.7

เขียนโดย Jalando

วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2562 เวลา 19.53 น.

  171 LV
  22 วิจารณ์
  87.16K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2562 16.46 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

74) อะไรอยู่ในความมืด

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

เครดิตภาพจาก  https://stock.adobe.com

 

       มาวินจดๆจ้องๆอยู่ที่หน้าปากถ้ำ ปากก็เอ่ยถามโจจี้ด้วยเสียงที่สั่นเทา เพราะความหวาดกลัว 

 

“ ถามจริงเถอะ นายแน่ใจนะว่าด่านต่อไปคือ.....ถ้ำมืดแห่งนี้ ” 

 

“ แล้วชั้นจะหลอกนายทำไมเล่า เข้าไปซักทีเถอะน่า มัวแต่ยึกยักอยู่นั่นแหละ ” เสียงโจจี้ฟังดูขุ่นๆ บ่งบอกถึงความรำคาญอย่างชัดเจน

 

“ แฮะๆ ก็อยากเข้าไปอยู่หรอกนะ ติดตรงที่ว่า…..” มาวินหัวเราะแห้งๆ

 

“ อะไร ” โจจี้ถามห้วนๆด้วยเสียงที่ดังจนเกือบตวาด ทำให้มาวินเผยถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจ

 

“ ชั้นกลัว ผอ สระ อี น่ะ ” 

          

 

       ปลายสายเงียบอยู่นานหลายอึดใจ คาดว่าโจจี้กำลังปรับตัวเองให้เข้ากับคำพูดแปลกๆของเด็กหนุ่ม แต่จนแล้วจนรอด เขาก็ทำไม่สำเร็จ เลยถามกลับ

 

“ นายหมายถึงอะไรฟะ ” 

           

 

       คราวนี้เป็นฝ่ายมาวินที่อึ้งบ้าง ถ้าทำได้ เขาไม่อยากกล่าวถึงมวลสารที่ไร้ตัวตนแบบตรงๆ จึงสรรหาคำอื่นมาใช้แทน

 

“ งั้นสุกี้น้ำล่ะ นายรู้จักมั้ย ”  

 

“ ไม่รู้จัก ” โจจี้ตอบกลับแบบงงๆ 

 

“ แล้วถ้าเป็น....อดีตของผู้ที่เคยมีตัวตนล่ะ รู้จักมั้ย ” มาวินถามอีก 

 

“ ไม่รู้จัก ” โจจี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เข้มกว่าเดิม 

 

“ งั้น เศษซากจากเงามรณะล่ะ รู้รึยังว่ามันคืออะไร ” มาวินถามต่อ ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มสนุกกับการใบ้คำปริศนาจนหลงลืมความกลัวไปชั่วขณะ 

 

“ ไม่รู้โว้ย...... เฉลยมาซักทีเถอะน่า ตกลง นายกลัวห่ากลัวเหวอะไรกันแน่ฟะ ” คราวนี้อารมณ์ของโจจี้พุ่งทะลุปรอท เขาตะเบ็งเสียงใส่จนลืมหล่อ

 

“ อะจึ้ย ” มาวินตกใจจนหงายหลังลงไปนั่งกับพื้น เพราะเสียงของโจจี้นั้นดังจนแทบจะวิ่งทะลุแก้วหู 

 

“ โอเค บอกก็ได้ แต่ชั้นจะบอกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ ตั้งใจฟังให้ดีล่ะ ” มาวินพยักหน้าหงึกๆ ก่อนกลั้นใจบอกความจริง เพราะในยามนี้ โจจี้ดูน่ากลัวกว่าสิ่งที่เขาสะพรึงซะอีก 

 

“ เอ้า ว่ามา ชั้นฟังอยู่ ” โจจี้ตอบกลับเบาๆ แต่หางเสียงยังคงความเคืองอยู่เล็กน้อย 

 

“ เอ่อ.....ชะ.....ชั้นกลัวผี ” มาวินอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตะกุกตะกัก 

             

 

       บรรยากาศเงียบสงบอยู่พักใหญ่ คล้ายว่าทุกสรรพสิ่งจะแปรเปลี่ยนไปเป็นหินผา แต่ในเวลาต่อมา โจจี้ก็เริ่มโวยวาย

 

“ หา......นายจะบอกว่าที่ไม่กล้าเข้าไป เพราะกลัวผีหรอกเหรอ เจ้าบ้าเอย หลงฟังมาตั้งนาน ” 

 

“ ปัดโธ่ นายไม่รู้อะไร ชั้นน่ะเซนซิทิฟกับเรื่องพวกนี้มากนะ ” มาวินเถียง 

 

“ อะไรคือ…เซนซิทิฟ ” โจจี้งุนงงอีกครั้ง 

 

“ อะ เอ่อ แปลว่า….อ่อนไหวมั้งนะ ” มาวินดูลังเล เพราะไม่แน่ใจว่าคนบนโลกนี้จะเข้าใจคำพูดของตนมั้ย แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะออกทะเลไปมากกว่านี้ เหมยลี่ก็แทรกขึ้นมาว่า......

 

“ คงต้องเลือกแล้ว…..จะยอมเจอผีหรือยอมตายในดันเจี้ยน เพราะอีกไม่นาน เจ้าวัวสามตัวจะฟื้นขึ้นมา แล้วตามล่านาย ทางรอดมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือฝ่าถ้ำมืดแห่งนี้ ” 

           

 

       เสียงของเด็กสาวร่างสูงดูจริงจังและเด็ดขาด อันบ่งบอกว่า……เธอไม่ได้พูดเล่นแน่ ทำให้เด็กหนุ่มขนหัวลุก สุดท้าย เขาก็ตัดสินใจเดินหน้าต่อไป 

 

“ เอาก็เอาฟะ เจอผีหลอก ก็ยังดีกว่าตายกลายเป็นผี ” มาวินปลุกปลอบตัวเองด้วยการตะโกน จากนั้นก็ก้าวเข้าสู่ถ้ำกว้างที่แสนมืด

          

 

        มาวินเข้าไปในถ้ำได้เพียงนาทีเดียว สภาพรอบตัวก็เข้าสู่สภาวะมืดมิดทันที ทำให้มองเห็นสิ่งที่อยู่รอบตัวในระยะสองก้าวแบบรำไร 

       

 

       ภายในถ้ำดูเงียบสงบและวังเวง มีเพียงลมเย็นที่พุ่งกระทบใบหน้า ทำให้ขวัญของเด็กหนุ่มลอยไปไกล เพราะหวาดกลัวอดีตมนุษย์จนจับใจ เขาเลยยกนาฬิกาข้อมือขึ้นสูงในระดับปาก เพื่อคุยกับโจจี้ จะได้บรรเทาอาการปอดลอย

 

“ เฮ้ พี่ชายผมทอง นายยังอยู่ในสายรึเปล่าฟะ ” 

 

“ เออ อยู่ มีอะไรว่ามา ” โจจี้ตอบกลับทันที 

 

“ เอ่อ..... ไม่มีอะไร แค่เช็คเสียงดู พวกนายยังเห็นชั้นอยู่ในจอภาพ ใช่มั้ย ” มาวินรีบถามกลับ การมีเพื่อนคุยในยามนี้ ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกอบอุ่นใจอย่างมากมาย

 

“ ใช่ พวกเรากำลังนั่งดูอยู่และเริ่มสงสัยว่านายมองเห็นในความมืดได้ยังไง มีไฟฉายติดตัวไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เปิดมันขึ้นมาฟะ เจ้างั่ง ” โจจี้ตอบกลับ น้ำเสียงดูขุ่นมัวและงุนงง 

 

“ เอ๊ะ ชั้นมีไฟฉายมาด้วยเหรอ ไม่มีนี่ ” มาวินล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งซ้ายและขวา ท่าทางเลิ่กลั่ก ในหัวสมองพยายามนึกทบทวนว่าตนเองพกไฟฉายมาตอนไหน 

 

“ ปัทโธ่ ไฟฉายก็อยู่บนนาฬิกาข้อมือไง เจ้าเซ่อ นายนี่มันบ้านนอกจริงๆ ” โจจี้โวยมาตามสาย 

 

“ ก็ชั้นเพิ่งเข้ามาในโลกของพวกนายแค่สามสี่เดือนเอง แล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่าอะไรคืออะไร ” มาวินเริ่มยั้วขึ้นมามั่ง เขาเลยเถียงกลับอย่างดุเดือด 

 

“ เอ๋ เมื่อกี้ว่าไงนะ นายพูดอย่างกับว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในโลกใบนี้มาตั้งแต่เกิด งงแฮะ ” โจจี้เอ่ยถาม น้ำเสียงดูสับสน  

 

“ เอ่อ.... หมายถึงชั้นเพิ่งมาจากบ้านนอกที่กันดารเอามากๆน่ะ เลยไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ถึงจะเปิดไฟฉายบนนาฬิกาได้ นายช่วยแนะนำหน่อยดิ ” มาวินกล่าวตะกุกตะกัก ซึ่งเป็นข้อแก้ตัวที่ดูไม่เนียนนัก

 

“ อ่อ นายเห็นปุ่มรูปไฟฉายใต้หน้าจอของนาฬิกามั้ย นั่นแหละ กดเลย ” โจจี้เลิกสนใจประเด็นเก่า แล้วหันมาบอกวิธีเปิดไฟฉาย 

 

“ อืม..... เจอแล้ว ” มาวินรีบกดปุ่มดังกล่าว 

          

 

         ทันทีที่มาวินกดปุ่ม ก็ปรากฏแสงสีฟ้าอ่อนๆสาดออกจากตัวนาฬิกา มันมีกำลังมากจะก่อให้เกิดความสว่างในระยะ 10 ก้าว 

 

“ โว้..... อย่างกับตะเกียงเจ้าพายุเลย ไม่สิแรงกว่านั้น น่าจะเหนือกว่าหลอดประหยัดไฟเสียด้วยซ้ำ ทีนี้ก็สบายแล้ว ” มาวินโห่ร้องออกมาด้วยความยินดี 

 

“ เอ๊ะ เดี๋ยว อะไรคือตะเกียงเจ้าพายุ แถมหลอดประหยัดไฟนั่นอีก มันคืออะไรกัน ” โจจี้พยายามไถ่ถาม

         

 

      หลังได้ยินคำถามนั้น มาวินก็ชะงักไปอึดใจ เพราะดันเผลอพลั้งปากออกมา เด็กหนุ่มเซ็งในความเซ่อของตัวเอง เขาจึงจำต้องเถ 

 

“ เอ่อ มันคือของใช้โบราณแถวบ้านชั้นน่ะ ” 

 

“ อ้อ อย่างนี้นี่เอง ” โจจี้ตอบกลับเบาๆ ทำให้มาวินจินตนาการได้เลยว่าหนุ่มหล่อต้องพยักหน้าหงึกๆอย่างแน่นอน แต่สุดท้าย เด็กหนุ่มก็สลัดความคิดเลอะเทอะ แล้วไถ่ถามอย่างจริงจัง

 

“ เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ ว่าแต่นายพอจะบอกชั้นได้มั้ย....ทำยังไงถึงจะผ่านถ้ำมืดแห่งนี้ ” 

 

“ อ้อ นี่คือดันเจี้ยนระดับต้น เส้นทางไม่ซับซ้อนหรอก นายก็แค่เดินฝ่าเข้าไปตรงๆ ทว่า…..” โจจี้ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ทำให้กลายเป็นปริศนาที่ชวนสงสัย 

 

“ แต่ว่า….มันต้องมีตัวอะไรซักอย่างรอชั้นอยู่ ใช่มั้ย ” มาวินตอบกลับแบบรู้ทัน น้ำเสียงดูเหนื่อยหน่าย 

 

“ ถูกต้องแล้ว ” โจจี้ยืนยันคำตอบ

 

“ แล้วสิ่งที่ชั้นจะเจอในอนาคต มันคือตัวอะไร มีจำนวนเท่าไหร่ ” มาวินลองเช็คกำลังพลของคู่ต่อสู้

 

“ อืม.... เดี๋ยวนะ ขอค้นข้อมูลก่อน ” โจจี้กล่าว หลังจากนั้นก็เงียบไปนานหลายอึดใจ

          

 

        ระหว่างที่เด็กหนุ่มรอคำตอบ โสตประสาทก็แว่วเสียงกระพือปีก ที่สำคัญเสียงนั้นกำลังใกล้เข้ามา ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกแตกตื่นและงุนงง คำถามเดียวที่อยู่ในหัวก็คือ….. 

 

“ อะไรอยู่ในความมืดฟะ ”

 

 

สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา