มหาปราชญ์ Merlin

-

เขียนโดย romu

วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2562 เวลา 00.04 น.

  2 ตอน
  0 วิจารณ์
  69 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2562 01.01 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

1) แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

     "เซย์..ได้ยินไหมลูกเซย์..เซย์!" ตัวผมตอนนี้นั้นได้นอนอย่างหมดสภาพอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลถึงผมจะได้ยินเสียงของแม่ที่กำลังตะดกนอยู่ก็เถอะ แต่ว่าทำไมกันนะ ทำไมการที่เราจะตอบแม่แค่ประโยคเดียวมันถึงยากขาดนัั้นกัน เหนื่อยไปหมดเลย ร่างกายมัน...ข-ขยับไม่ได้เลยไม่ใช่แค่นั้นสิ

แต่ว่า มันไม่รู้สึกเลยต่างหาก ตัวผมนั้น..ได้สูญเสียประสาทการสัมผัสไปแล้ว ตอนนี้ผม...รู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งง่วงเลย เห้อ....ครั้งล่าสุดที่ชั้นเข้าโรง-พยาบาล มันก็เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเองนิ อ๊ะ..จริงสิผมลืมแนะนำตัวไปเลย ผมชื่อ ทาคาซาว่า เซย์ ปีนี้ก็17แล้วครับ จริงๆแล้วถ้าเป็นคนอื่นคงกำลัง

เรียนกันอยู่แท้ๆ แต่ว่าตัวผมนั้นต่างออกไป ผมน่ะเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่กำเนิดต้องทรมาณกับมันมาตลอด17ปี แค่อากาศร้อนนิดเดียวก็ทำผมเกือบตายได้แล้ว ยิ่งเรื่องกีฬาคงไม่ต้องพูดถึง แค่ผมเดินจากโรงเรียนมาหน้าบ้าน ก็แทบก็ต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่แล้วทั้งๆที่บ้าผมกับโรงเรียนอยู่ติดๆกันเลย

เพราะฉะนั้นการที่ผมจะได้มีโอกาสไปเที่ยวเล่นตามประสาวัยรุ่นคงไม่ต้องพูดถึงกันเลยทีเดียว คนที่มาเยี่มผมน่ะหรอ ก็มีแค่พ่อกับแม่แค่นั้นแหละ

ผมน่ะไม่มีเพื่อนหรอก เพราะอย่างนั้นหนังสือการ์ตูนต่างๆหรือนิยายเลยเป็นเหมือนที่พึ่งเดียวของผม "ซืดด........ฮ่าา" ผมน่ะตอนนี้ทำได้แค่ถอนหายใจไปๆมาๆเท่านั้นแหละ ตอนนี้ผมไม่ได้ยินเสียงแม่แล้ว น่าจะเป็นเพราะออกไปคุยกับคุณหมอข้างนอก เห้อ...การลืมตามันเหนื่อยขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

ห้องอันเงียบงันของผมถูกกลบไปด้วยเสียงของเครื่องมือต่างๆที่หมอได้ใช้เพื่อยื้อชีวิตผม ถาตอนนี้พวกคุณกำลังสงสัยว่า ผมเพิ่งออกมาจาก

โรงพยาบาลทำไมถึงเข้ามาอีกแล้วล่ะ ผมเองก็ไม่รู้เหมือกันนะถ้าตอบตามตรง แต่ดูเหมือนว่าอาการน่าจะกำเริบ ผมก็อมยาไว้ใต้ลิ้นแล้วแท้ๆแต่มัน

ก็ยังไม่พออยู่ดี และดูเหมือนผมจะโชคดีอยู่เพราะเพื่อนบ้านได้ยินเสียงดังมาจากบ้านของผม โดยเสียงที่ว่านั่นก็เป็นเสียงของชายหนุ่มที่กำลังดิ้นรน

จากความทรมาณที่หน้าอกของเขามันปวดราวกับว่าผมเพิ่งโดนซัดด้วยไม้เบสบอสเหล็กตามด้วยโดนทับโดยรถบรรทุก มันทรมาณมากซะกว่าที่ผมจะ

อธิบายได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ในช่วงที่ผมอยู่โรงพยาบาล ผมยังสามารถเล่นเกม อ่านมังงะ ไลท์โนเวลได้แต่คงถึงคราวบอกลาพวกมันแล้วล่ะ

ผมรู้ตัวดีว่าวันนี้คงเป็นวันสุดท้างของผม เห้อ..ว่าแต่แม่คุยอะไรกับคุณหมอกันนะทำไมนานจัง ม-มองอะไรก็ไม่ค่อยจะเห็นแล้วมันเป็นเพราะว่า

ตาของชั้นมันเบลอหรือมันมืดกันแล้วหล่ะเนี่ย ผมที่ค่อยๆขยับลูกตาของผมมองไปที่นาฬิกาติจิทัลที่ฝังอยู่ตรงผนังห้อง 10.04 PM แสดงว่า ตอนกลางคืน

ส-สินะ ห้องของผมนั้นเริ่มมืดจนมองอะไรไม่เห็นแล้ว ทั้นใดนั้น เสียงประดูก็ดังขึ้น "ปัง" เป็นพ่อกับแม่ผมที่เข้ามาในห้องนั่นเอง "เซย์..พ่อกับแม่ไปก่อนนะ เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้วสู้ๆนะลูก" พ่อบอกกับผมก่อนจะหันหลังแล้วออกจากห้องไป "เซย์....ฝันดีนะลูก" แล้วแม่ก็รีบออกจาห้องไป เห้อ..พ่อครับแม่ครับ

จะให้ผมเชื่อได้ยังไงล่ะ พรุ่งนี้เดี๋ยวก็หายแล้ว นั้นมันไม่ใช่ประโยคของคนที่กำลังร้องไห้พูดหรอกนะ แต่ยังไงก็เถอะผมก็คงใกล้ได้เวลาไปแล้วเหมือนกัน

เสียงแอร์ที่ดังตลอด24ชั่วโมงผสมกับเครื่องมือต่างๆ ดังระงมทั้งห้องที่ถูกทาทับด้วยสีดำและอากาศอันหนาวเย็นของผม อาา..ห-หนาวเหลือเกิน หนาว

ผ-ผม......ไม่..ไหวแล้ว "ฮ่าา....." ผมคงต้องบอกลาโลกนี้แล้วซินะขอบคุณนะครับ พ่อ...แม่ ที่อุตส่าห์ดูแลผมมาตลอด17ปี คงต้องบอกลาพวกแกแล้วด้วยซินะ มังงะ เกมส์ ไลท์โนเวลสุดที่รักของชั้น ดวงตาของผมค่อยๆปิดลง ในขณะเดียวกันก็มีแสงสว่างฉาดแสงเข้ามาในตาผม นี่คงเป็นแสงสว่าง

ที่ปลายอุโมงค์สินะ ฮ่ะๆ..ฮ่าๆๆ พระเจ้าครับ อย่างน้องๆถ้าท่านได้ยินคำของของผม ได้โปรด....ช่วยทำให้ผมแข็งแรงและมีพละกำลังด้วยเถอะ

ขณะนี้ วันที่ 10 เมษายน เวลา 22 นาฬิกา 59 นาที ผม ทาคาซาว่า เซย์ ได้เสียชีวิตแล้ว

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา