มหาปราชญ์ Merlin

-

เขียนโดย romu

วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2562 เวลา 00.04 น.

  2 ตอน
  0 วิจารณ์
  70 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2562 01.01 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

2) เกิดใหม่งั้นหรอ??

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

“ยินดีด้วยค่ะนายหญิง....ได้ลูกชายค่ะ” เอ๊ะเกิดอะไรขึ้นน่ะทำไมจู่ๆชั้นถึงรู้สึกร้อนล่ะเนี่ย และทำไมมันหายใจ

ลำบากจังรู้สึกเหนียวๆตัวแฮะ

 

แต่ดูเหมือนตาชั้นมันยังเบลอๆอยู่นะ เอาเถอะ “ลูกแม่เก่งจังน้าไม่ร้องเลยเนี่ย” หืม? เสียงนี้ใครกันน่ะแล้วนี่มันภาษาอะไรกันเนี่ยชั้นไม่เคยได้ยินเลยนะแต่จะว่าไปชั้นก็เข้าใจมันอยู่นิ อืมมม

 

เดี๋ยวนะ! อะไรกันสัมผัสนี้มันทั้งนุ่มและนิ่ม เป็นสัมผัสที่ชั้นไม่เคยเจอมาก่อน “อ๋า....หิวแล้วหรอจ๊ะ” เอ๋

เดี๋ยวนะ เห้ยๆเอาจริงดินี่ชั้นมาเกิดใหม่ใช่ไหมเนี่ย เอาล่ะใจเย็นๆก่อนเซย์ เอาเป็นว่าต้องทำสิ่งที่ต้องทำไปก่อน

ละกัน ทันใดนั้นเองประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้น “แคลร์..เป็นยังไงบ้าง” เสียงของชายหนุ่มนิรนามดังขึ้นในขณะนั้นเอง

ก็มีคนพูดขึ้นมาอีกแต่คราวนี้ดูเหมือนจะเป็นเสียงของผู้หญิง “สบายมากค่ะ...ที่รัก” ดูเหมือนว่าทั้งสองคนนี้จะ

เป็นพ่อและแม่ของเราสินะ

 

“โล่งอกไปที” ดูเหมือนว่าคนคนนี้คงยังหนุ่มสินะ “ท่านวิลเลียมคะ ไม่ใช่ว่าท่านต้องไปร่วมการประชุมสภารึคะ?”“ช่างเรื่องสภาก่อนหน่า” โอ้ดูเหมือนว่าพ่อของเราในชาตินี้จะชื่อวิลเลียมซินะ อืม...จะว่าไปดูเหมือนว่าแม่เราจะชื่อ...“แคลร์!” นั่นแหละ! แต่เดี๋ยวนะนี่มีใครอ่านใจชั้นได้รึไงเนี่ย “ไม่เป็นไรจริงๆใช่ไหม” เห้อที่แท้ก็เป็นพ่อของเรานี่เอง “ไม่เป็นไรค่ะ แม่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล เห้อเป็นเสียงที่ไพเราะจริงๆเลยน้า

 

ว่าแต่ว่าประชุมสภา?นี่สรุปว่าชั้นอยู่ยุคไหนกันเนี่ย แล้วที่สำคัญพ่อและแม่ของชั้นมีความสำคัญแค่ไหนกัน

ยังไงก็เถอะ เรื่องนี้ก็คงต้องรอไปอีกซักพักแล้วล่ะนะ “ไหนมาให้ป๊ะป๋าอุ้มหน่อยซิ้” เห้ยๆพี่ชายใจเย็นๆก่อนนะ

เนื่องจากวิลเลียมนั้นเป็นคุณพ่อมือใหม่ จึงทำให้เขากะแรงได้ไม่ถูกต้อง แขนของเขาที่รัดตัวผมเหมือนกับ งู

แต่เดี๋ยวนะ! มันเริ่มร-แรงขึ้นแล้วนะ ทันใดนั้นเองตัวผมก็ได้สัมผัสความเจ็บปวดแบบใหม่ ที่ไม่เคยเจอมาก่อน

“แงงงงงงงงงงงงงงงง๊” ตัวผมที่อยู่แค่ในร่างของทารกนั้นไม่สามารถทนได้มากกว่านี้แล้ว “วิลเลียม!”

“ท่านวิลเลียมคะ!” ดูเหมือนว่าการร้องไห้ครั้งแรกของผมจะไม่ได้เกิดขึ้นจากการหายใจ แต่เป็นเพราะ โดน

เจ้าพ่อบ้าที่กะแรงไม่เป็นเกือบหักซี่โครงเอาน่ะซิ “วิลเลียม บรอนล็อกซ์” ทันใดนั้นผมก็รู้สึกถึง สุดยอดออร่า

ที่ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ต้องเคยสัมผัสมาซักครั้งหนึ่ง ใช่แล้วออร่าแห่งความตาย ส่วนที่มาของออร่านั้นก็ อืม...

“ไม่ใช่ว่าคุณมีประชุมงั้นหรอคะ?” คุณแม่ของผมนั้นเอง “หะ! แต่ว่าลูกล่ะ?” โห้ยหมอนี่มันบื้อหรือกำลังกวน

ท่านแม่เฉยกันฟะเนี่ยย “เมอร์ลินคุงก็อยากอยู่กับป๊ะป๋าใช่ไหมงั๊บ” หะ?.......ว่าไงนะ?? “คุณทำลูกร้องไห้นะ”

 

“กลับไปทำงานเถอะค่ะ!” นั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่พ่อน่าจะได้ยินก่อนถูกเควี้ยงออกนอกหน้าต่างไป แต่ยังไงก็เถอะ

ทารกเนี่ย มองอะไรลำบากจังนะ ชั่งเถอะยังไงซะ ก็คงอยู่อย่างนี้ได้อีกไม่นานหรอก

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา