บ้านคณินธร

-

เขียนโดย biggee

วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2563 เวลา 21.20 น.

  34 เนื้อเรื่อง
  4 วิจารณ์
  2,500 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2563 09.43 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

5) ตอนที่ 5

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

    ณ บ้านคณินธร

นิชาได้มายืนอยู่ที่หน้าบ้านแต่ไม่น่าจะเรียกว่าบ้านน่าจะเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า เพราะบ้านหลังนี้มีขนาดใหญ่มาก บ้านหลังนี้ปลูกสร้างบนเนื้อที่กว่าสิบไร่ แถมแบบบ้านยังเหมือนกับบ้านของผู้ดีอังกฤษในสมัยโบราณอีกด้วย คนทั่วไปอาจจะชอบบ้านหลังใหญ่ๆ แบบนี้ แต่ยกเว้นนิชา

ทำไมบ้านหลังนี้ถึงได้ดูเศร้าจัง ถึงแม้จะมีต้นไม้ดอกไม้ แต่ก็เหมือนไม่มีชีวิต บรรยากาศรอบตัวก็ดูวังเวงไปหมด ไม่น่าอยู่เลยสักนิดเดียว ถ้าให้เราอยู่คนเดียวละก็ขอลาก่อน

*คุณคือคุณครูของคุณหนูใช่ไหมค่ะ*

*อุ๊ย!...ตกใจหมดเลย...ป้ามาจากทางไหนค่ะ ทำไมถึงได้มาเงียบๆ ล่ะค่ะ*

ป้าแม่บ้านไม่พูดอะไร ทำเพียงแค่เดินนำทางเธอเข้าไปในบ้านเท่านั้น

*คนที่นี่เป็นอะไรกันไปหมดนะ คนเขาพูดด้วยก็ไม่ยอมพูดด้วย ตั้งแต่คนขับรถแล้ว ถามอะไรก็ไม่ตอบ พอมาถึงบ้านป้าแม่บ้านก็ไม่พูดกับเราอีก แต่จะว่าไม่พูดก็ไม่ถูกเพราะเมื่อครู่นี้ป้าแกยังถามเราอยู่เลยว่าเราใช่ครูของคุณหนูหรือเปล่า*

เพราะมัวแต่เดินไปบ่นไป นิชาจึงไม่ได้มองทาง ทำให้เธอชนเข้ากับกำแพงบ้านเต็มๆ

*ฮะ ฮะ ฮะ*

*ใคร ใครกล้ามาหัวเราะเรา โอ๊ย! เจ็บหน้าผากสุดๆ ทำไมเราถึงได้ซุ่มซ่ามแบบนี้นะ*

พอตั้งสติได้นิชาก็มองไปรอบๆ ตัว แต่เธอก็ไม่พบว่ามีใครอยู่แถวนั้น

*นี่เราหูฝาดเหรอ ไม่ใช่นะ หรือว่า...ไม่จริงมั้ง*

เมื่อคิดว่าเธอได้เจอกับสิ่งที่เธอไม่อยากเจอเธอก็รีบวิ่งเข้าบ้านทันทีโดยไม่ทันระวังเธอจึงชนเข้ากับใครคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินออกมาจากในบ้านพอดิบพอดี

*เอ๊ะ! ทำไมครั้งนี้เราไม่รู้สึกเจ็บเลยแฮะ แสดงว่าเราไม่ได้ชนกำแพง แล้วเราชนกับอะไรละ*

*คุณชนผมนี่ไง…แล้วคุณก็ช่วยหยุดลูบคลำตัวผมได้แล้ว*

*ว้าย! เราชนคนนี่นา...คุณเป็นคนใช่ไหมค่ะ*

*คุณนี่พูดจาแปลกๆ นะ ถ้าผมไม่ใช่คน แล้วคุณจะลูบคลำตัวผมได้ไหม*

จริงของเขาแฮะ ซวยแล้วยัยนินี่เธอทำอะไรลงไปเนี่ย

เมื่อตั้งสติได้นิชาก็พาร่างของเธอถอยห่างออกมาจากร่างของชายหนุ่มทันที

*ฉันขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ นะค่ะ พอดีฉันรีบเดินมากไปหน่อยเลยไม่ทันระวังตัว*

*……….*

เมื่อชายหนุ่มยังคงเงียบอยู่นิชาจึงชวนเขาคุยต่อ เพื่อทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้

*เอ่อ! ไม่ทราบว่าคุณคือ...*

*คุณจำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ*

เขายอมพูดกับเราแล้ว แต่ทำไมเขาถึงถามเราแบบนี้ละ

*คุณคือใครหรือค่ะ…ฉันเคยพบคุณด้วยหรือค่ะ*

*คุณนี่เป็นปลาทองหรือไง*

*ปลาทอง...นี่คุณว่าฉันความจำสั้นอย่างนั้นเหรอ*

*พอโดนว่านี่เข้าใจเร็วจริงๆ เลยนะ*

*คุณ...คุณบอกมาเลยดีกว่าว่าคุณเป็นใคร...แล้วคุณมาหาเรื่องฉันทำไม*

*ผมนี่นะหาเรื่องคุณ...ตรงไหน*

*ก็ตรงที่คุณว่าฉันเป็นปลาทองไงเล่า*

*พ่อครับ...*

เสียงเด็กน้อยทำให้นิชาต้องหยุดพูดแล้วหันไปมองทางที่เธอได้ยินเสียงเรียกนั้นดังมา

*พ่อเหรอ...ถ้าอย่างนั้นคุณก็คือ...*

ตายแล้วฉัน...นี่เรากำลังว่าเจ้านายของตัวเองอยู่หรือนี่...ทำยังไงดีละ...แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดีกว่าเรา

*นี่คุณอย่าบอกนะว่าคุณคือ...*

*ผมคณินธร ธาราอินทร์ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับครูนิชา*

คณินธร ธาราอินทร์ .ใช่แล้วไม่ผิดตัวแน่ ชื่อและนามสกุลนี้ถูกติดไว้ที่บอร์ดผู้ของผู้บริหาร ซวยแล้วนิชาเอ๋ย

*ค่ะ...ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ…ท่านผู้อำนวยการ*

เมื่อพูดจบนิชาก็ส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับคณินธร แล้วเธอก็แอบสำรวจเจ้านายของเธอไปด้วย

วันนั้นที่พบกันเราแทบจะมองไม่เห็นใบหน้าของเขาเลย ได้ยินแค่เพียงเสียงพูดเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าท่านผู้อำนวยการของโรงเรียนเราจะหน้าตาที่ดีขนาดนี้ เรานึกว่าผู้อำนวยการจะอายุประมาณห้าสิบเสียอีกที่ไหนได้เขายังดูหนุ่มมากน่าจะอายุประมาณสามสิบปลายๆ หรือไม่ก็ 40 ได้ละมั้ง คิ้วของเขาดกหนาสีดำสนิทแต่หางคิ้วด้านขวาเหมือนมีรอยแผลเป็นยาวประมาณ 3 เซนติเมตร เขาไปโดนอะไรบาดมานะ ดวงตาสีดำสนิทกำลังจ้องมองใบหน้าของเราอย่างไม่วางตาเลยทีเดียว จมูกของเขาก็สวยได้รูป แต่ริมฝีปากบางของเขากำลังยิ้มขันเราอยู่ อันนี้คือสิ่งที่เราไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

*คุณมองหน้าผมพอหรือยังครับ*

*พอแล้วค่ะ...เอ๊ย! ไม่ใช่นะค่ะ...พอดีฉันคิดอะไรเพลินไปหน่อย แล้วฉันก็ไม่ได้มองหน้าท่านด้วย*

*อย่างนั้นหรือ...ไม่เป็นไร...คุณเพิ่งมาเหนื่อยๆ เชิญครูนิชาขึ้นไปพักผ่อนบนห้องรับรองก่อนดีกว่า…ป้าอุ่นรบกวนด้วยนะครับ*

*ค่ะ...*

แล้วป้าแม่บ้านมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันละนี่ โอ๊ย! ไม่ต้องมาคิดให้เสียเวลาแล้วยัยนิชา แค่นี้ยังขายหน้าไม่พอหรือไงนะ รีบเดินตามป้าแม่บ้านไปดีกว่าเรา

*ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะค่ะ*

*เดี๋ยวก่อนครูนิชา*

เรียกเราทำไมอีกนะ

*ท่านมีอะไรจะสั่งอีกหรือค่ะ*

นิชาหันหน้ากลับมาพูดกับคณิน

*ผมลืมบอกคุณว่า ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนคุณไม่ต้องเรียกผมว่าท่านหรอกนะ*

*แล้วท่านจะให้ฉันเรียกว่าอะไรค่ะ*

*คณิน...คุณคณิน...*

*รับทราบค่ะ…*

*แล้วอีกเรื่องหนึ่งก็คือผมยังไม่ได้แนะนำลูกศิษย์ของคุณให้รู้จักกันเลย*

*สวัสดีครับ...ครูชื่อนิชานะค่ะ ลูกศิษย์ตัวน้อยของครูชื่ออะไรค่ะ*

นิชาเป็นฝ่ายพูดทักทายเด็กชายตัวน้อยขึ้นมาก่อน

*.............*

เงียบ ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากปากของเด็กชายเลยแม้แต่น้อย

*คุณครูถามทำไมไม่ตอบละครับ*

เด็กชายตัวน้อยไม่พูดอะไรเขาทำเพียงแค่กอดขาของบิดาเอาไว้จนแน่นแล้วก็เคลื่อนตัวไปยืนอยู่ด้านหลังของบิดาทันที

*ผมว่าคุณขึ้นไปพักผ่อนก่อนเถอะ แกยังไม่คุ้นเคยกับคุณนะ*

*แต่ดูเหมือนว่าแกอยากจะพูดอะไรกับฉันนะค่ะ*

*ตั้งแต่แม่ของแกเสียชีวิตไปแกก็ไม่กล้าพูดกับใครอีกเลยนอกจากผม*

นี่ภรรยาของเขาเสียชีวิตไปแล้วหรือเนี่ยน่าสงสารลูกของเขาจัง

*ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวไปจัดของที่ห้องพักก่อนนะค่ะ*

*เชิญครับ...*

เด็กน้อยมองตามร่างบางของนิชาไปจนสุดสายตา

*ทำไมถึงไม่พูดกับคุณครูละครับ ลูกอยากให้พ่อจ้างคุณครูไม่ใช่หรือครับ*

*ผมยังไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเธอดี*

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา