SIREN : รักข้ามสายพันธ์ุ

-

เขียนโดย THEBENN

วันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2563 เวลา 09.16 น.

  2 ตอน
  1 วิจารณ์
  1,464 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2563 09.21 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

1) เสียงเรียกแห่งความตาย

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ลึกเข้าไปในอุโมงค์ถ้ำบนเกาะแห่งหนึ่งที่ยื่นยาวออกมาจากเกาะจนถึงมหาสมุทรคาราเปี้ยนซึ่งสามารถพายเรือเข้าไปได้ เมื่อพายเรือเข้าไปทั้งสามก็พบกันต้นไม้และดอกไม้นานาพรรณเบ่งบานอย่างสวยงามและให้กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วถ้ำแห่งนี้ รวมถึงมีหมู่มวลหิ่งห้อยนับร้อยเป็นแสงสว่างคอยนำทางทั้งสามที่พายเรือท่ามกลางความมืด
" มันช่างเป็นอะไรที่สวยงามตระการตาและแปลกประหลาดเสียจริง "
คาร่าพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นที่ได้เห็นถ้ำแห่งนี้เป็นครั้งแรกและมีความรู้สึกประหลาดใจเช่นเดียวกัน
ในขณะที่ทั้งสามกำลังชื่นชมความงามของถ้ำกันอยู่นั้น จู่ๆ คาร่าก็สังเกตเห็นว่าน้ำใต้ท้องเรือมีการเคลื่อนไหว จึงหันไปถามเจฟและออสติน
" นี่พวกเจ้ารู้สึกว่าเหมือนมีอะไรว่ายอยู่ใต้ท้องเรือเราหรือเปล่า "
" ไม่นะคาร่า เจ้าคิดมากไปหรือเปล่าอาจจะเป็นพวกเราเองที่นั่งอยู่ในเรือแล้วเราขยับตัว เรือมันก็เลยโคลงเคลงหรือเปล่าอย่าคิดมากไปเลยนะคาร่า "
ออสตินยิ้มและโอบกอดเพื่อปลอบคาร่าว่าไม่ให้คิดมาก คาร่าพยักหน้าเข้าใจและทำใจให้สบายโดยไม่คิดอะไร
" แหม่ๆๆ หวานกันเข้าไป ไม่เห็นมีใครมาโอบกอดข้าบ้างเลย "
เจฟพูดแซวออสตินและคาร่า จนคาร่าหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด ออสตินเลยหันไปว่าเจฟ
" เจ้าพูดอะไรเนี่ย หยุดเลยรีบพายเรือเดี๋ยวนี้ วันนี้เราจะสำรวจถ้ำนี้เสร็จมั้ยเนี่ย เร็วเข้า! "
ออสตินพูดไปพลางทำสีหน้าดุใส่เจฟ เจฟเมื่อเห็นออสตินทำสีหน้าดุใส่จึงรีบบอกว่า
" จ้าๆ พายให้เดี๋ยวนี้แหละจ้า "
ทั้งสามพายเรือผ่านมาได้สักพักเริ่มเกิดความเหนื่อยล้าและอ่อนแรงออสตินจึงพายเรือเข้าไปจอดตรงบริเวณโขดหินของถ้ำและบอกให้เพื่อนๆเฝ้าเรือไว้ส่วนออสตินจะออกไปหาอาหารเอง
" พวกเจ้าพักกันก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะเลาะไปตามริมฝั่งถ้ำทั้งสองเพื่อหาดูว่าถ้ำนี้มีอะไรที่พอกินได้บ้าง ข้าไปก่อนนะเดี๋ยวข้ามา "
คาร่าที่เห็นออสตินไปคนเดียวจึงอยากไปด้วย เพราะเป็นห่วงออสตินเกรงว่าจะมีอันตราย
" ออสตินเจ้าจะไปคนเดียวจริงๆหรอ ให้ข้าไปเป็นเพื่อนไหม เจ้าไปคนเดียวมันอันตรายนะให้ข้าไปด้วยเถอะ "
" ไม่เป็นไรคาร่าเจ้าอยู่นี่แหละ อยู่เป็นเพื่อนเจฟข้าไปแป๊ปเดียวเดี๋ยวก็กลับ ไม่ต้องเป็นห่วงข้านะ "
ออสตินพูดด้วยน้ำเสียงพร้อมกับทำหน้าจริงจัง ซาร่าพยักหน้ารับ ถึงแม้ว่าอยากจะไปด้วยมากเพียงใดแต่สีหน้าของออสตินตอนนี้ถ้าขืนคาร่าพูดออกไปแม้แต่คำเดียวต้องโดนออสตินดุแน่ๆ
ใช้เวลาไม่นานออสตินก็กลับมาพร้อมกับผลไม้ในมือประมาณ 5 - 6 ลูก
" อ่ะ พวกเจ้าเอาไปแบ่งกันนะ ข้ายังไม่ค่อยหิวพวกเจ้ากินกันไปก่อนเลย ถ้าไม่พอยังไงเดี๋ยวข้าไปเก็บเพิ่มให้ "
" ออสตินเจ้านี่ใจดีจังเลย มาให้ข้าหอมสักทีสองที "
" หยุดเลยนะเจฟ ข้าหาผลไม้มาให้เจ้ากินเพราะข้าต้องการจะเอามาอุดปากเจ้าเนี่ยแหละ "
ทั้งสามพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน แต่ระหว่างนั้นคาร่าได้ทำผลไม้ตกและกำลังเอื้อมมือไปหยิบ แต่หางตางก็เหลือบไปเห็นเหมือนหางของตัวอะไรสักอย่างว่ายผ่านไปตรงใต้ท้องเรือ คาร่าคงคิดว่าตัวเองตาฝาดจึงไม่ได้คิดอะไรจึงหันไปคุยกับเพื่อนทั้งสองคนต่อ
" เอาหล่ะอิ่มกันหรือยัง พร้อมเดินทางกันต่อเลยไหมจะได้สำรวจถ้ำนี้ให้เสร็จแล้วจะได้รีบกลับหมู่บ้าน เพราะนี่ก็เย็นมากแล้วเดี๋ยวค่ำแล้วจะลำบากเอา "
ออสตินบอกกับทุกคนที่กินผลไม้เสร็จแล้ว ทุกคนจึงเดินกลับไปที่เรือพร้อมกลับไปสำรวจถ้ำต่อ แต่ในขณะนั้นทั้งสามก็ได้ยินเสียงเพลงดังขึ้นมา เสียงเพลงนั้นช่างเป็นเสียงเพลงที่ไพเราะเสียจริงทั้งสามตกตะลึงอยู่ในภวังค์ของเสียงเพลงนั้น และเมื่อทั้งสามพยายามหาต้นตอของเสียงเพลง แล้วก็ได้พบว่าใครเป็นผู้ขับร้องเสียงเพลงนั้นออกมานั่นก็คือผู้หญิงคนหนึ่งที่มีรูปร่างหน้าตาสะสวย ผมยาวสยายสีดำเปรียบดุจดังสีปีกของนกกา ผิวขาวสง่าราวกับหิมะบนเทือกเขาสูง ปากแดงระเรื่อเสมือนกลีบดอกกุหลาบพันปี ดวงตาที่งดงามกลมโตสีฟ้าสวยสดใสแบบที่ไม่เคยเห็นในมนุษย์คนไหนมาก่อน
" งามนัก นางช่างงามเหลือเกิน ข้าอยากได้ทั้งตัวนางทั้งเสียงนาง "
ออสตินพูดด้วยความหลงเสน่ห์ คาร่าได้ยินดังนั้นจึงได้สติกลับคืนมาแล้วมองไปทางผู้หญิงคนนั้นโดยคาร่าสงสัยว่า ทำไมนางต้องโผล่มาแค่ครึ่งตัวนางจะเอาขาและส่วนล่างไว้ใต้น้ำทำไม แต่ทันใดนั้นเองผู้หญิงคนนั้นก็ได้ตะเกียกตะกายขึ้นมาร้องเพลงตรงโขดหินและทำให้คาร่าเข้าใจหมดทุกอย่างว่าทำไมนางถึงต้องโผล่มาแค่ด้านบน และทำไมใต้ท้องเรือถึงขยับ รวมถึงหางที่คาร่าเห็นใต้ท้องเรือด้วย
" เจ้าคือไซเรน!! "
หลังจากที่คาร่าตะโกนเสร็จไซเรนก็หันมาทางคาร่าพร้อมกับทำท่างดุร้ายและแยกเขี้ยวใส่คาร่า แววตาที่ดูดุร้ายพร้อมที่จะฉีกคาร่าออกเป็นชิ้นๆ คาร่าเห็นดังนั้นจึงตกใจและกลัวมาก พยายามเรียกสติเพื่อนๆว่าที่เห็นอยู่นั้นไม่ใช่หญิงสาวแต่เป็นไซเรน ทั้งสองคนกำลังโดนมนต์สะกดของไซเรนอยู่
" นี่พวกเจ้าทั้งสองคนได้ยินข้าไหม พวกเจ้ากำลังโดนพวกไซเรนใช้มนต์คาถาสะกดพวกเจ้าไว้อยู่นะ นี่! "
" แม่นาง! แม่นางของข้าเจ้าช่างสวยเหลือเกินและเสียงของเจ้าช่างไพเราะเสียจริง "
" มาอยู่กับข้าสิที่รัก ข้าจะทำให้พวกเจ้าทั้งสองมีความสุขที่สุดในโลกเลย ข้าจะร้องเพลงให้พวกเจ้าฟังทั้งวันจะดูแลพวกเจ้าอย่างดีเลยหล่ะ มา! มาอยู่กับข้า มาหาข้ามาที่รัก"
ไซเรนพูดพร้อมกับทำท่าทางยั่วยวนและออดอ้อนใส่ทั้งสองแต่ทันใดนั้นเองออสตินก็พยายามที่จะกระโดดออกจากเรือเพื่อลงไปหาไซเรนแต่คาร่าก็ได้ตะโกนใส่ออสตินว่า
" ออสตินนั่นเจ้าจะทำอะไร! นั่นมันเป็นพวกไซเรนนะ ออสตินเจ้าต้องตื่่นได้แล้ว "
คาร่ารีบคว้าตัวออสตินที่พยายามกระโดดออกจากเรือทันที
" จะทำยังไงดีให้พวกเจ้าทั้งสองคนหลุดออกจากมนต์สะกดเนี่ย ทั้งพูดก็แล้วทั้งตะโกนก็แล้ว หรือว่าจะต้องใช้...กำลัง...เอาหล่ะ! เพื่อพวกเจ้าจะได้หลุดออกจากมนต์สะกดของไซเรน ข้าขอโทษด้วยนะออสติน เจฟ แต่ข้าจำเป็นต้องทำจริงๆ " ขวับ!! ขวับ!!
คาร่าตบเข้าที่หน้าของออสตินและเจฟอย่างแรงแต่ไม่เป็นผลทั้งออสตินและเจฟได้หลงเข้าไปอยู่ในภวังค์ที่เต็มไปด้วยเสียงอันไพเราะและความสวยที่น่าหลงใหลของไซเรนเข้าให้แล้ว
ในขณะที่คาร่าพยายามฉุดรั้งเตือนสติทั้งสองคนแต่ไม่สามารถสู้แรงทั้งสองคนนั้นได้จึงทำให้เรือล่มและทั้งสามคนก็ถูกไซเรนทำร้ายจนสลบไป

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา