ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

หลังการประชุมลับที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความตึงเครียด กราวด้าหมายเลข 1 เดินออกมาช้า ๆ ด้วยท่าทีเย็นชาแบบที่เธอถูกตั้งค่าไว้ ทุกย่างก้าวนิ่งดุจน้ำแข็ง แม้ภายในหุ่นนั้นจะไม่มีหัวใจ แต่ “เลียนแบบความสงบแบบกราวด้าได้ 100%”

กระทั่งมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

           “กราวด้า…ช่วงนี้ดูเครียด ๆ นะ ฉันอยากชวนไปทานอาหารด้วยกันสักมื้อ — ได้ไหม?”

ราชครูเมธรัสยืนยิ้มอ่อน ๆ ดวงตาเปี่ยมความห่วงใยเหมือนพ่อถามลูกสาว

กราวด้าหมายเลข 1 โค้งศีรษะเล็กน้อย

           “ได้ค่ะ ท่านราชครู” เธอเดินตามเขาอย่างว่าง่าย
 

ห้องพักเมธรัส – มื้อพิเศษที่ตั้งใจแกล้ง

เมธรัสพาเธอมายังห้องพักชั้นบนสุดของวัง ที่มีสวนเล็ก ๆ ด้านหลัง ร่มรื่นเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ

โต๊ะอาหารถูกจัดไว้อย่างสวยงามในชามใหญ่คือ “เส้นแป้งนุ่มลื่นในน้ำซุปเนื้อ” — อาหารต่างแดนที่แทบไม่มีใครในอาณาจักรทำได้ และบนโต๊ะ…

มีแต่ “ตะเกียบ”

ไม่มีช้อน ไม่มีส้อม ไม่มีอะไรอื่น

เมธรัสแกล้งยิ้ม

           “โฮ่ ๆ ๆ … มานั่งสิที่รัก วันนี้ฉันเตรียมอาหารพิเศษให้เธอด้วยนะ”

ในหัวเขาเริ่มเดาแล้วว่ากราวด้าจะทำหน้ายังไงกับ “ตะเกียบที่เธอใช้ไม่เป็น”

แต่ทันทีที่หุ่นขี้ผึ้งนั่งลง…เธอหยิบตะเกียบ ตรวจสอบรูปทรง ดึงแยกออกจากกัน “เปาะ!” แบบเนียนมาก
แล้วคีบเส้นเข้าปากอย่างง่ายดาย

           เมธรัส: “…”

           หุ่น: (คีบเส้น—ไม่หกแม้แต่เส้นเดียว)

เมธรัสนั่งค้างไปสามวินาทีสายตาเขาเริ่มตรวจสอบทันที ก่อนหัวเราะลั่นเหมือนพ่อที่เพิ่งเห็นลูกทำอะไรเกินความคาดหมาย

           “ฮ่า ฮ่า ฮ่า!! นี่เจ้า… เป็นหุ่นขี้ผึ้งตัวแทนนั่นเองสินะ!”

หุ่นยกตะเกียบค้างไว้

           “เจ้าค่ะ ท่านราชครู”

เมธรัสยื่นมือมา “ไหน อ้าปากให้ฉันดูหน่อยสิ”

หุ่นทำตามทันที อ้าปากกว้าง ทั้งที่เส้นแป้งยังคาปากเต็มไปหมด

เมธรัสหัวเราะจนไหล่โยก

           “โอ้ย…เจ้ามันน่ารักจริง ๆ ดูสิยังเคี้ยวไม่หมดเลย ฮ่า ๆ ๆ”

เขาตรวจวงเวทภายในร่างหุ่นอย่างตั้งใจ แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความเอ็นดูเหมือนพ่อกำลังเช็กฟันเด็ก

           “ในที่สุด……หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ เจ้าหุ่น”

หุ่นพยักหน้า

           “เจ้าค่ะ”

แล้วก็กินต่ออย่างไม่รู้สึกรู้สาเหมือนโดนชมเฉย ๆ แล้วหิวต่อทันที

           “แล้ว…กราวด้าตัวจริงล่ะ อยู่ที่ไหนตอนนี้?”

หุ่นตอบทั้งที่ปากเต็ม

           “อยู่กับราห์ซูร์เจ้าค่ะ”

เมธรัสชะงักยก คิ้วขึ้นเหมือนรู้ทันก่อนจะยิ้มแบบคนแก่ใจดี

           “อืม… เข้าใจล่ะ”

(แน่นอนว่าเขารู้ว่า “อยู่กับราห์ซูร์” หมายถึงอะไร)

หุ่นยกชามขึ้นสูดน้ำซุปดัง “ซู้ดดดดด” เสียงดังจนเมธรัสหัวเราะอีกครั้ง

เมธรัสเอนหลังบนเก้าอี้ มองหุ่นขี้ผึ้งตัวแทนลูกสาวที่กำลังกินอย่างเพลิดเพลิน ยิ่งดูยิ่งขำ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังเลี้ยงเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง

เขายิ้มอ่อน

           “อย่าเพิ่งไปไหนเลยนะ วันนี้ฉันอยากเล่นหมากรุกด้วย”

หุ่นวางชามลงเช็ดปากอย่างสุภาพ

           “เจ้าค่ะ ท่านราชครู”

เมธรัสหัวเราะ

           “ดีมาก…ฉันจะลองดูว่าเธอเก่งเท่าตัวจริงไหมนะ เจ้าหนูขี้ผึ้ง”

และทั้งคู่ก็เริ่มเล่นหมากรุกกันในสวน เสียงชิ้นหมากกระทบกระดานดังเบา ๆ พร้อมเสียงหัวเราะของชายชราที่อบอุ่นที่สุดในวัง