ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

         หลังการจองจำ “โอซิริส” แบบปิดตาย เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนเต็ม—แต่การสอบปากคำ ไม่มีความคืบหน้าใด ๆ
ริชชี่ยังคงตอบคำถามด้วยความใสซื่อเหมือนเดิมและไม่มีข้อมูลที่โยงขึ้นไปถึงผู้บงการอย่างเซเรสได้เลย

ราห์ซูร์ก็ให้ข้อมูลจากอนาคตได้ไม่มากนักเพราะในเหตุการณ์ที่เขาเคยเห็นนั้น—กราวด้าเป็นผู้คุมขังวิญญาณของโอซิริสไว้ใน “สุสานเงา” สถานที่ลึกลับที่เขาเองก็รู้จากเพียง “ประกาศทางการของราชสำนัก” เท่านั้น

ตัวกราวด้าในปัจจุบันก็ไม่รู้เช่นกันว่า “สุสานเงา” คือที่ใด—เป็นสถานที่จริง หรือเป็นมิติหนึ่ง ทำให้การกำจัดโอซิริสในตอนนี้ทำไม่ได้ ทุกอย่างที่ทำได้มีเพียงการจองจำร่างของเธอ/เขาไว้ในคุกใต้ดินเท่านั้น

 

---

บ่ายวันหนึ่ง

ราชาดัลเทรนน์เรียกราห์ซูร์ไปพบ การเรียกครั้งนี้ไม่ใช่พิธีการ ไม่ใช่ราชกิจแต่เป็นการคุยแบบ “คนธรรมดา” มากกว่า

ดัลเทรนน์ยิ้มบาง ๆ พาเขาเดินเข้าไปใน ห้องฉลองพระองค์ “วันนี้อยากรบกวนเจ้าสักครั้ง” ราชาตรัสพร้อมถอดเสื้อคลุมพระองค์เหลือเพียงเสื้อลำลองสีขาวเรียบ

เมื่อดัลเทรนน์เปิดตู้เสื้อผ้า ราห์ซูร์เผลอเลิกคิ้วทันทีเพราะชุดที่พระองค์หยิบขึ้นมานั้น—เก่า แตกต่างจากชุดอื่นที่งดงามและประณีต แต่กลับถูกซักและดูแลเป็นอย่างดี

         “ถ้าเป็นพระประสงค์ของท่าน กระหม่อมก็ยินดีครับ”

ราห์ซูร์ตอบทั้งที่สายตายังจับอยู่ที่ชุดนั้น

ดัลเทรนน์สวมชุดเก่านั้นอย่างคล่องแคล่วราวกับเคยใส่มันนับครั้งไม่ถ้วนแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า

         “วันนี้อยากไปเดินเล่น”

ราห์ซูร์รู้ทันทีว่า “เดินเล่น” ของดัลเทรนน์ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่นอน

         “ท่านแต่งตัวแบบนี้… ดูเหมือนจะตั้งใจ ‘แอบ’ ไปเดินในเมืองนะครับ”

ดัลเทรนน์หัวเราะเบา ๆ เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบ วิกผมยาวสีเทา ราวกับคนแก่ผมหงอกทั้งศีรษะ
แล้วสวมอย่างคล่องมือ

         “ใช่… ข้าแอบไปที่เมืองบ่อย ๆ เวลาว่างน่ะ”

ราห์ซูร์ยืนดูเงียบ ๆ จนดัลเทรนน์หยิบ หนวดปลอม มาติด ต่อด้วย ถุงมือโปร่งใสลายแผลเป็น เมื่อสวมแล้ว ลวดลายแผลปลอมประสานเข้ากับมือของพระองค์เหมือนเป็นแผลจริงมาแต่กำเนิด

หลังการแปลงโฉมเกือบเสร็จ ราห์ซูร์ก็อุทานหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ

         “เดี๋ยวก่อน!! ท่าน…ท่านนี่มัน…‘ตาแก่คริต’ คนที่มานาน ๆ ครั้ง…เป่าขลุ่ยเปิดหมวกอยู่ที่ตลาด!!?”

ดัลเทรนน์หยิบขลุ่ยเก่า ๆ ใส่ในกระเป๋าแล้วยิ้มอย่างภูมิใจ

         “ใช่ ข้านี่แหละ—คริต”

เขาตบไหล่ราห์ซูร์เบา ๆ

         “พร้อมไปเดินเล่นหรือยัง?”

  ทั้งคู่เดินออกจากห้องฉลองพระองค์กำลังจะก้าวออกจากประตูวัง—ก็พบ คาเรน ยืนพิงกำแพง ราวกับตั้งใจ “ขวาง” ไว้เล็กน้อยทำเอาราห์ซูร์ใจหายวาบ

เพราะตอนนี้เขาเดินอยู่กับ คริต ไม่ใช่ราชาดัลเทรนน์ในคราบราชาแล้วคาเรน…รู้หรือไม่ว่าตาแก่คนนี้คือใครกันแน่?

คาเรนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ตามสไตล์

         “จะไปเปิดหมวกอีกแล้วหรือ…คริต?”

น้ำเสียงนั้นทำให้ราห์ซูร์แทบหยุดหายใจแต่ดัลเทรนน์—ในคราบคริต—กลับตอบได้อย่างเนียนจนสมบทบาท

         “ใช่… จะไปเดินเล่นหน่อย อยากได้อะไรจากตลาดไหม? เดี๋ยวฉันซื้อฝาก”

คาเรนส่ายหน้าอย่างรำคาญนิด ๆ

         “ไม่ล่ะ… แต่ถ้าจะพา เจ้าชายคนใหม่ ไปด้วยก็ระวังด้วย ข้าห่วงเขามากกว่าท่านอีก”

พูดจบเขาก็เดินสวนไปทันที ไม่ใส่ใจอะไรอีกแม้แต่น้อย

ราห์ซูร์กลืนน้ำลาย—โล่งอกไปครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังงงกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ว่าคาเรนรู้ว่าคริตคือราชาดัลเทรนน์ แต่เข้าแสดงได้แนบเนียน?

 

---

ไม่นาน คริตและราห์ซูร์เดินเข้าสู่เขตเมือง เมื่อเริ่มเข้าสู่แหล่งผู้คน ชาวบ้านเริ่มเหลือบมองราห์ซูร์เป็นระยะ
ยังไม่แน่ใจนักว่าใช่ “เจ้าชายองค์ใหม่” หรือไม่เพราะพวกเขาเพิ่งเห็นเขาในพิธีไม่นานมานี้เอง

จนทั้งสองมาถึง ลานตลาดกลางเมือง พ่อค้าแม่ค้าเริ่มเปิดร้านเรียกลูกค้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักของตอนเช้า

ทันทีที่พ่อค้าบางคนเห็นคริตก็โบกมือทักอย่างสนิทสนม

         “เฮ่ คริต!! ไม่เห็นตั้งนาน ไปเปิดหมวกที่ไหนมา?”

คริตตอบด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี

         “ก็แถวชายแดนมอร์ดานิสน่ะสิ ที่นั่นต้องการเพลงกล่อมเด็ก ฉันได้เงินพอจะซื้อแอปเปิ้ลถุงหนึ่งเลยนะ!”

พ่อค้าหัวเราะ ไม่มีใครสนใจราห์ซูร์ด้วยซ้ำเขากลมกลืนไปกับฝูงชนได้อย่างไม่น่าเชื่อ

คริตเดินไปยัง “ที่ประจำ” ของเขาวางกระเป๋ารับเงินก่อนเริ่มเป่าขลุ่ยอย่างเป็นธรรมชาติ

เสียงขลุ่ย…ไม่ไพเราะนัก แต่ก็ไม่แย่จนทนไม่ได้ เป็นเสียงที่คุ้นเคยสำหรับชาวเมือง

ราห์ซูร์ยืนมองเขาเปลี่ยนไปทีละนาที ภาพที่เคยเห็นในวัยเด็ก—ตาแก่ไร้อนาคตคนหนึ่ง—กลับกลายเป็น
ราชาผู้แฝงกายมาเรียนรู้ชีวิตประชาชนด้วยตนเอง

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า…“คริต” ไม่ใช่ตัวตลกในเมือง แต่เป็น “ตาแก่ผู้เฝ้ามองบ้านเมืองอย่างเงียบงัน”

คนเดินผ่านไปมา บางคนไม่สนใจ บางคนหย่อนเหรียญลงกระเป๋าให้แล้วเดินต่อด้วยรอยยิ้ม
คริตเป่าขลุ่ยอย่างไม่รู้จักเหนื่อย ยืนอยู่อย่างนั้นนานจนราห์ซูร์ยังประหลาดใจ

ราชาที่อดทนขนาดนี้…มีอยู่จริงด้วยหรือ?

สายตาของคริตยังคงสำรวจผู้คน

ร้านค้า

บ้านเรือน

ราวกับกำลังอ่าน “สภาวะของอาณาจักร” ผ่านชีวิตประจำวันของประชาชน แทนที่จะเชื่อรายงานแห้ง ๆ จากขุนนาง

จนกระทั่งเหรียญเต็มถุงพอซื้อผลไม้ได้หนึ่งถุง

คริตก็เก็บของแล้วพาราห์ซูร์เดินออกจากเมืองในตอนเย็น

---

เดินไปตามถนนนอกกำแพงเมือง 

ดัลเทรนน์ (ในร่างคริต) ก็พูดขึ้นอย่างเงียบงัน

         “ราห์ซูร์… บรรณารักษ์ผู้สงบเสงี่ยมแห่งห้องสมุด ข้าเคยเห็นเจ้าเมื่อก่อนนะ—ที่ตลาดนั่น”

ราห์ซูร์หัวเราะเขิน ๆ

         “ใช่ครับ ผมเองก็เคยเห็นท่านแต่ไม่เคยคิดเลยว่าท่านจะเป็นราชาแถม…ไม่เคยบริจาคเงินให้ท่านด้วย หึหึ”

ดัลเทรนน์หัวเราะดัง

         ฮ่า ฮ่า! ถ้าเจ้าหยอดให้ข้าบ้างก็ดีนะ แต่นั่นก็ช่างเถอะ”

น้ำเสียงของเขานิ่งลงก่อนพูดประโยคที่แตกต่างจากบรรยากาศคึกคักเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

         “บ้านเมืองสงบก็ดี ราชวงศ์ของข้าก็ดี เพราะไม่มีใครคิดจะแย่งบัลลังก์เลย”

ราห์ซูร์ตอบตามจริง

         “เพราะทุกคนเห็นว่าท่านทำได้ดีมากอยู่แล้วครับ”

ดัลเทรนน์พยักหน้าเบา ๆ แต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความหนักใจ

         “ใช่…นั่นแหละปัญหาเพราะไม่มีใครคิด—ก็ไม่มีใครเตรียมตัว ข้าไม่มีลูก ญาติห่าง ๆ ของข้า…ก็ไม่ได้สนใจการปกครองเลยสักคน”

คำพูดนั้นหนักกว่าที่ราห์ซูร์คาดแต่เขาก็พยายามปลอบ

         “ผมว่าไม่น่ากังวลนะครับ เลือกเชื้อพระวงศ์คนเหมาะ ๆ มาฝึกก็ได้…”

ดัลเทรนน์มองท้องฟ้ายามอาทิตย์ตกแล้วพูดสิ่งที่ทำให้ราห์ซูร์หยุดหายใจ

         “ใช่…ถ้าข้ามีเวลา แต่ข้า…และราชินี…กำลังป่วย”

ราห์ซูร์ชะงักทันที

         “…ป่วย? หมายความว่ายังไงครับ ร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ?”

ดัลเทรนน์นิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบด้วยเสียงเรียบ แต่หนักด้วยความจริง

         “ใช่…มันไม่มีทางรักษา”

(ดัลเทรนน์ป่วยด้วย “โรคร้ายแรงระดับมะเร็ง” แต่ในโลกนี้ยังไม่รู้จักวิธีรักษา)

         “ไม่มีใครรู้วิธีเยียวยา และไม่มีใครรู้…ว่าอาการจะทรุดลงเมื่อไร”

ราวกับเขาไม่เพียงบอก “ความลับของราชวงศ์” แต่ยังฝากความหวังบางอย่าง…ไว้กับราห์ซูร์

         “เป็นไปได้ยังไงครับ… ก็เห็นท่านปกติดี…”

ราห์ซูร์นิ่งงัน คล้ายสมองตามไม่ทันกับความจริงที่ได้ยิน

ดัลเทรนน์ยืนมองพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงความอบอุ่น

         “ฉันเชื่อว่า…ผู้นำที่มี หัวใจบริสุทธิ์จะนำอาณาจักรให้ฟันฝ่าวิกฤตไปได้เสมอและราห์ซูร์… ฉันยังหาใครที่เหมาะสมกว่าเจ้าไม่ได้เลย”

คำพูดนั้นหนักราวกับราห์ซูร์ถูกดึงให้หยุดหายใจสักครู่

เขารีบส่ายหน้า เสียงสั่นน้อย ๆ

         “แต่ผมไม่เก่งเรื่องแบบนั้นเลยครับ…ปกครองไม่เป็น ไม่มีอะไรเหมาะกับตำแหน่งนี้เลย”

ดัลเทรนน์หัวเราะดัง อารมณ์ดีอย่างประหลาด

         “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ก็ใช่—เจ้าไม่ได้เก่งอะไรแบบนั้นหรอก”

ราห์ซูร์หน้าเหวอไปหนึ่งจังหวะ แต่ดัลเทรนน์พูดต่อ

         “แต่เท่าที่ข้าเห็น…คนรอบตัวเจ้ากลับ เปลี่ยนไปเพราะเจ้า ตอนแรกข้ายังไม่อยากเชื่อ แต่ทุกอย่างมันชัดเจน”

 

เขาเริ่มไล่ความจริงทีละข้อ เหมือนกำลังกางผลสอบประกอบการพิจารณาบัลลังก์

         “เจ้าทำให้กราวด้า—หญิงที่ไม่เคยเปิดใจให้ใคร—มีใจให้”

         “เจ้าทำให้ตระกูลวาเลน—มือสังหารในเงามืด—ยอมเดินสู่แสงสว่าง โดยไม่ถูกเปิดเผยตัวตน”

         “เจ้าทำให้ ความมืด ถึงกับหน้ามืด เพราะสะดุดกับความซื่อจนโง่ของเจ้า”

 

---

ดัลเทรนน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนตบบ่าราห์ซูร์

         “แม้เจ้าจะซื่อจนบื้อ แต่เจ้ามีคนที่พร้อมจะเคียงข้าง—และพร้อมจะช่วยเจ้าด้วยความเต็มใจ”

ราห์ซูร์ขำออกมาอย่างหมดทางเถียง

         “อะ…ซื่อจนบื้อ… ฮ่ะ ๆ ๆ”

ดัลเทรนน์หัวเราะด้วยก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

         “กราวด้า…เหมาะมากที่จะเป็นราชินี เธอฉลาด มีเหตุผล และคอยแนะนำเจ้าทุกก้าว”

         “และแซร์ค—หากเขายอมรับเจ้าเป็นราชา เมื่อถึงวันที่ทำ พันธะสัญญาแห่งเลือด เขาจะเป็นทั้งดาบและโล่ที่คอยปกป้องเจ้า”

เขาหันมามองราห์ซูร์ตรง ๆ

         “เห็นไหม? เจ้ามีทุกอย่างพร้อมแล้ว”

 

---

         ความคิดของราห์ซูร์เริ่มไหลย้อนกลับ

คำพูดของดัลเทรนน์ทำให้เขาชะงักเพราะมันคือมุมมองกว้างใหญ่ของ “ราชา” มุมที่เขาไม่เคยมองมาก่อน

การแต่งงานกับกราวด้า…มันเป็นเรื่องที่อาจเกิดขึ้นได้จริง—ไม่ใช่จินตนาการ

แซร์ค…ตอนนี้ก็เป็นองครักษ์ของเจ้าชายไปแล้ว

เส้นทางทั้งหมดเหมือนถูกจัดวางไว้ล่วงหน้า แต่ไม่ใช่ด้วยโชคชะตา

         —เป็นการเลือกของผู้คนรอบข้าง

         —เป็นการตอบสนองของหัวใจเขาเอง

แล้วเขาก็ย้อนคิดถึงตัวเอง—

การไล่ตามเอมิลี่ เป้าหมายจากอนาคตที่ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แล้วต่อไปล่ะ?

ถ้าตอนนี้หัวใจเขาเริ่มมีกราวด้าอยู่ในนั้น เขาจะยังทำตัวเหมือนเด็กวิ่งไล่ฝันต่อไปอีกหรือ?

หรือเขาควร…ทำสิ่งที่ “ควรทำ” ในเส้นเวลานี้?

ราห์ซูร์ถามเสียงแผ่ว

         “แต่…ถ้าผมทำมันพังล่ะครับ?”

ดัลเทรนน์ยิ้มกว้างแล้วกวักนิ้วเรียกเขาเข้ามาใกล้เหมือนอยากกระซิบความลับของโลกใบนี้ให้ฟังเพียงคนเดียว

ราห์ซูร์โน้มตัวเข้าไป—สนใจจนลืมหายใจ

ดัลเทรนน์พูดเบา ๆ แต่ดังพอให้หัวใจสะดุ้ง

         “ต่อให้เจ้าทำมันเละเป็นโจ๊ก—ข้าก็ ไม่รับผิดชอบ ที่เลือกเจ้านะ”

เขาหรี่ตาเจ้าเล่ห์

         “และข้าจะ ไม่ ลุกขึ้นมาจากหลุม…เพื่อมาสาปแช่งเจ้า โอเคไหม?”

แล้วราชาผู้ยิ่งใหญ่ก็หัวเราะออกมาเต็มเสียง

         “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เสียงหัวเราะนั้นไม่ใช่เสียงหัวเราะของคนสิ้นหวัง แต่เป็นเสียงหัวเราะของคนที่ ฝากความหวังทั้งหมด…ไว้กับเด็กชายคนหนึ่ง ที่ยังไม่รู้ตัวว่ามีค่ายิ่งกว่าที่คิด

หลังเสียงหัวเราะสุดท้ายของดัลเทรนน์เงียบลง เหลือเพียงลมเย็นยามเย็นพัดผ่าน ราห์ซูร์ยืนมองราชาด้วยหัวใจเต้นแรง เหมือนโลกทั้งใบเพิ่งถูกเปลี่ยนทิศให้เขาก้าวไปข้างหน้า

เขาเงยหน้าขึ้นตอบอย่างหนักแน่นเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

         “ถ้าอย่างนั้น…ผมจะลองดูครับ ผมยอมรับ และพร้อมช่วยงานราชการเท่าที่ทำได้”

ดัลเทรนน์ยิ้ม รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของคริต แต่คือรอยยิ้มของราชาผู้วางใจ

         “ดีมากราห์ซูร์ ถือว่าเป็นการฝึกงาน…ของว่าที่ผู้นำแห่งวาเลเธียก็แล้วกัน”

คำว่า ว่าที่ผู้นำ ทำให้ราห์ซูร์หน้าแดงนิด ๆ แต่เขาก็ยืนยันด้วยแววตาจริงจังว่า

เขาอยากเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างจริง ๆ

 

---

เดือนต่อมา

ดัลเทรนน์เริ่มอธิบายอย่างเป็นระบบ เหมือนถ่ายทอดความลับของอาณาจักรให้ผู้สืบทอด

ราห์ซูร์ต้องนั่งฟังเหล่ารัฐมนตรี ขุนนาง และนักเวทผู้ดูแลแต่ละกรม ตั้งแต่เรื่องภาษี ผลผลิต ยุทธศาสตร์ทหาร ไปจนถึงเรื่องร้องเรียนของประชาชน เรียนรู้ปัญหาจริงของประชาชน เขียน “คำสั่งระดับเจ้าชาย” แบบง่าย ๆ และฝึกทักษะการเจรจา เพราะผู้นำที่ดีไม่ใช่คนที่แข็งที่สุด แต่เป็นคนที่ “พูดแล้วคนฟังยอมเดินตาม” เป็นทักษะที่ทำให้ราห์ซูร์เหงื่อแตกมากกว่าการต่อสู้เสียอีก

 

---

ในวันที่ราห์ซูร์เริ่มกำลังเข้าที่กับงานฝึก ดัลเทรนน์ก็แจ้งข่าวหนึ่งซึ่งทำให้ราห์ซูร์ชะงัก ราชาเอ่ยเสียงเรียบแต่คมในทีเดียว

         “เดือนหน้า เจ้าชายแห่งมอร์ดานิสจะมาเป็นทูตสันถวไมตรีของเรา”

ราห์ซูร์พึมพำเบา ๆ

         “มอร์ดานิส…”

อาณาจักรแห่งนักรบ ดินแดนที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์แห่งสงครามและเป็นบ้านเกิดของริชชี่—โอซิริส

ดัลเทรนน์วางมือบนไหล่เขาเบา ๆ

         “ราห์ซูร์…เจ้าจะต้องเป็นคนต้อนรับเขาในฐานะ ‘เจ้าชายคนใหม่ของวาเลเธีย’”

หัวใจราห์ซูร์เต้นแรงนี่ไม่ใช่แค่ต้อนรับแขกแต่มันคือ บททดสอบทางการทูตครั้งแรกของเขา

ดัลเทรนน์พูดต่ออย่างช้า ๆ

         “เขาจะมาดูว่าเจ้าคือใคร และวาเลเธีย…กำลังจะฝากอนาคตไว้ที่ใคร”

ราห์ซูร์สูดลมหายใจลึกในใจรู้ดีว่าตัวเอง “ไม่พร้อม” แต่ก็รู้เช่นกันว่า…

นี่คือเส้นทางที่เขาต้องเลือกเดิน

เขาเงยหน้าขึ้นตอบด้วยเสียงมั่นคงที่สุดเท่าที่เคยมี

         “ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ ท่านราชา”

ดัลเทรนน์ยิ้ม—รอยยิ้มของคนที่เห็นความหวังในอนาคต

 

---

หลังจากราห์ซูร์เริ่มทุ่มเทให้กับงานราชการอย่างจริงจัง ตารางชีวิตของเขาเปลี่ยนไปทันทีจากชายหนุ่มที่วิ่งตามเป้าหมาย กลายเป็นเจ้าชายที่เข้า–ออกห้องประชุมจนหัวหมุน

แซร์คที่เคยใช้เวลาเกือบทั้งวันอยู่ข้างราห์ซูร์ก็เริ่ม หงอย อย่างเห็นได้ชัด

ตอนที่ราห์ซูร์ก้มหน้าก้มตาศึกษารายงานแซร์คก็นั่งมอง

ตอนที่ราห์ซูร์เดินตรวจราชกิจแซร์คก็เดินตามแบบหมดแรง

ตอนราห์ซูร์ซ้อมทักษะการพูดแซร์คยืนหลังคอเกร็งราวกับจะหลับคาเท้า

เขาเข้าใจนะว่าเพื่อนตัวเองต้องเติบโตแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า…

         “เราจะไม่ได้วิ่งเล่นเป็นหมาหอบแดดด้วยกันแล้วสินะ…”

และในฐานะองครักษ์เจ้าชายเขาก็ต้องตามเพื่อนต้อย ๆ แม้จะเบื่อจนอยากไปกลิ้งที่สนามหญ้าก็ตาม

 

---

         ด้านกราวด้า

หลังเหตุการณ์ความตาย กราวด้าไม่ได้ทำงานวิจัยอีกเลย เธอมุ่งสอนเหล่าจอมเวทใหม่แทน
และมีเวลาว่าง…มากพอจะ คอยแอบดูราห์ซูร์ เวลาประชุม

ทุกครั้งที่เห็นเขานั่งตรง ท่าทีจริงจังคอยจด คอยฟัง คอยซักถามขุนนาง เธอก็หน้าแดงโดยไม่รู้ตัว

         “ตาบ้า…มันหน้าหยิกชะมัด…”

ในหัวเธอผุดขึ้นมาตอนไต่สวนริชชี่ ตอนที่ริชชี่พูดว่า “เขียนชื่อคนที่ชอบแล้ววาดรูปหัวใจลงไป” เธอควร…ลองบ้างไหมนะ?

 

---

คืนนั้น กราวด้าหยิบสมุดเล่มใหม่ขึ้นมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เธอบรรจงเขียนลงตรงกลางหน้า

         “ราห์ซูร์ วาเลเธีย”

         แล้วก็—

         นั่งจ้อง

         และจ้อง

         และจ้อง…

มือที่ถือดินสอค่อย ๆ ขยับจะวาดรูปหัวใจ

แต่ก็ชะงัก

แล้วก็ลองใหม่

แล้วก็ชะงักอีก

เขิน… เขินมาก… เขินจนอยากจุดไฟเผาตัวเองหายไปเลย

และในวินาทีนั้นเอง—

แอ๊ดดดด…

เจ้าหุ่นขี้ผึ้งเดินเข้ามาและเห็นเต็มสองตา

มันร้องดังลั่นจนกราวด้าสะดุ้ง

         “ทำอะไรอยู่นะเจ้าคะ!? โอ๊ย!! นั่นมัน…!! จะเขียน ‘รูปหัวใจ’ ใส่ชื่อนายราห์ซูร์หรือเจ้าคะ!?
อุ๊ย ๆ ๆ ๆ น่าอายจริง ๆ เลย!!!”

หน้าเธอแดงจนเหมือนลูกตำลึงสุก

กราวด้าถลึงตา…ก่อนลุกพรึ่บขึ้นมาพร้อมสมุดในมือ

         “บอกให้หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!!”

เธอไล่ตีเจ้าหุ่นด้วยสมุดแบบไร้เมตตา เจ้าหุ่นร้องกรี๊ดลั่นวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

แล้วมันก็คว้าสมุดของตัวเองออกมาอวดด้วยความภาคภูมิใจ

         “ดูของฉันบ้างเจ้าค่ะ!! นี่ไง—!!”

มันเปิดหน้าแรกให้เธอดู ภาพวาดคือ

ราห์ซูร์กำลังจับมือมันและข้างบนมีหัวใจสีชมพู ใหญ่เท่าครึ่งหน้า

กราวด้าตาแทบถลน

         “หยุดเลยนะ!! นั่นมันของฉัน!! เอามาเดี๋ยวนี้!!”

         “กรี๊ด ๆ ๆ ๆ เดี๋ยวนี้ยอมรับแบบไม่อายแล้วนะเจ้าคะ~!”

และสงครามปาหมอน

         —ปาโต๊ะ

         —ปาหนังสือ

         —ก็ปะทุขึ้นทันที จนห้องเละตามระเบียบ

แต่เสียงหัวเราะ…กลับดังต่อเนื่องทั้งสองฝ่าย

มันเป็นช่วงเวลาที่เบาและอบอุ่นที่สุดท่ามกลางโลกที่กำลังคืบคลานไปสู่สงครามระหว่างแสงสว่างและความมืด