เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

เมืองหลวง – อาคารรัฐสภาห้องทำงานรัฐมนตรีการคลังและกลาโหมวินเซนต์ วินเทรส
        “เกิดเหตุการณ์แบบนี้ได้ยังไง!!!!!”
เสียงตะคอกดังสนั่นห้อง
        “ทำไมถึงปล่อยให้ชุดขาว ‘เพียงคนเดียว’ เผชิญหน้ากับวิสเปอร์!!!”
ปึง!!!  กำปั้นของวินเซนต์ทุบลงบนโต๊ะอย่างแรง เอกสารกระเด็นกระจัดกระจาย เจ้าหน้าที่ในห้องรีบก้มหน้าทันทีไม่มีใครกล้าสบตา แม้แต่คนที่อยู่ในหน้าจอ VDO Call ที่เชื่อมต่อมาจากหน่วยต่าง ๆ รวมถึงวาร์กัส ไรน์ฮาร์ต ผู้บัญชาการที่รับผิดชอบโดยตรงก็ยังเงียบ นิ่ง ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว
วินเซนต์หายใจแรงแววตาเต็มไปด้วยความโกรธ…และความกลัว เขาเคยเสีย “ลูกชายคนโต” ไปแล้วและครั้งนี้—เขาเกือบจะเสีย “ลูกสาวคนสุดท้าย” ไปอีกคน
        “ให้เวลาก่อนเที่ยงคืนวันนี้” เสียงเขาต่ำลง…แต่หนักกว่าเดิมหลายเท่า
        “รายงานสรุปเหตุการณ์ทั้งหมด—ต้องอยู่บนโต๊ะฉัน”
        “และในนั้น…” เขาหยุดกวาดสายตามองทุกคนในห้อง
        “…ต้องมี ‘รายชื่อคนรับผิดชอบ’”
ไม่มีใครขยับ
ไม่มีใครตอบ
วินเซนต์หันหลังเดินออกจากห้องทันที
 
 

 ห้องที่ปรึกษาพิเศษ
ประตูถูกเปิดกระแทกเข้าไปอย่างแรง
ปึง!!!
พลัส ไกรเซอร์ นั่งอยู่ที่โต๊ะ นิ่ง สงบ เหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้น “ไม่ได้เกินความคาดหมาย”
        “พอแล้ว!!!” วินเซนต์ตะคอกทันที “ฉันจะไม่ทนอะไรอีกแล้ว!!!”
เขาก้าวเข้าไปใกล้สายตากดดันราวกับจะบีบอากาศให้แตก
        “เอลินเซีย (น้ำแข็ง) จะต้องกลับมาที่เมืองหลวง”
        “ทันที”
พลัสเงยตามองช้า ๆ ไม่มีความตื่นตกใจ ไม่มีความเกรงกลัว มีเพียง…การประเมิน
        “อ๋อ…เอลินเซีย อดีตสายลับคนเก่งของฉัน”
        “ฉันไม่แปลกใจที่คุณกังวล” เธอพูดเรียบ ๆ
        “ถ้าเป็นฉัน…ฉันก็คงคิดเหมือนคุณ” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยเหมือนจงใจ
        “…แต่”
วินเซนต์ไม่พูดแทรก เขารอฟัง
        “ฉันไม่แปลกใจเลยที่เอลินเซีย ‘รอด’” สายตาของพลัสนิ่งขึ้นเล็กน้อย
        “…เมื่อได้ยินว่าเธออยู่กับ แกะดำ 03”
        “ทีมของครูฝึกอเล็ก ไกรเซอร์”
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที คำว่า “แกะดำ 03” หนักพอจะทำให้แม้แต่วินเซนต์—ชะงัก
        “นั่นมันแค่เรื่องบังเอิญ!!” เขาสวนทันทีเสียงแข็ง
        “ถ้าเกิดขึ้นอีก เธออาจไม่รอด ฉันไม่สนว่าชุดขาวคนอื่นจะเป็นหรือตายแต่—” เขากดเสียงต่ำชัดทุกคำ
        “เอลินเซีย ต้องกลับมา”
ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง พลัสถอนหายใจเบา ๆ เหมือนคนที่ “รู้อยู่แล้วว่าจะจบแบบนี้”
        “ก็ได้”
เธอพูด สั้น ง่าย แต่แฝงบางอย่าง
        “ฉันจะทำเรื่องดึงเธอกลับเข้าประจำการที่เมืองหลวง”
เธอหยุดก่อนจะพูดต่อ น้ำเสียงยังคงเรียบแต่ประชดเล็ก ๆ
        “ให้เธอมาทำงานเบา ๆ ก็ได้”
        “ชงกาแฟ…”
        “หรือจะให้เลี้ยงปลาอยู่ในตู้สวย ๆ…”
เธอเงยตามองวินเซนต์ยิ้มบาง ๆ
        “…แบบที่ปลอดภัยที่สุด”
ห้องทั้งห้องเงียบสนิทเพราะทุกคนรู้ดี—คำพูดนั้นไม่ใช่การยอมแต่คือ…
        “การท้าทาย”
 
 

 ข่าวด่วน — อาณาจักรวอร์เกน
สื่อหลักทุกสำนักรายงานตรงกัน เหตุการณ์เดียวแต่สะเทือนทั้งอาณาจักร
        “เกิดเหตุบุกชิง จอกศักดิ์สิทธิ์ วัตถุสำคัญในพิธีบวงสรวงผลึกดอกเบญจมาศ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์คู่บ้านคู่เมืองของ กรานเวล”
ภาพจากหน้าจอข่าวสลับไปมา เสียงผู้ประกาศเร่งจังหวะเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
        “ผู้ก่อเหตุคือ—White Mask - Whisper จอมโจรระดับมาสเตอร์ของกองกำลังมังกรดำ”
        “เธอบุกเข้าพิพิธภัณฑ์กลาง—กลางวันแสก ๆ”
        “แม้ทางการสามารถรักษาจอกศักดิ์สิทธิ์ไว้ได้สำเร็จ”
ภาพตัดไปที่ซากอาคาร ผนังถล่ม โครงสร้างแตก เศษน้ำแข็งยังเกาะอยู่ตามซากปรักหักพัง
        “แต่พิพิธภัณฑ์กลาง…เสียหายทั้งหลัง”
        “มูลค่าความเสียหาย—ไม่สามารถประเมินได้”
หน้าจอเปลี่ยน ขึ้นหัวข้อข่าวย่อย
หัวข้อที่เกี่ยวข้อง

“เอลินเซีย วินเทรส เจ้าหน้าที่ระดับสูงเพียงคนเดียวสามารถยื้อการปะทะกับวิสเปอร์ไว้ได้ แต่ได้รับบาดเจ็บสาหัส”??‘? อ่านต่อ…>>
“ภาพหลุด—หญิงน้ำแข็ง กับ ‘พลทหารปริศนา’ ในยามค่ำคืน”??‘? อ่านต่อ…>>
“แกะดำ 03 คือใคร?”??‘? ข้อมูลเพิ่มเติม…

 
ภายในห้องพักเจ้าหน้าที่ ค่ายทหารเมืองกรานเวล
ไคลน์ อาร์เดล นั่งนิ่ง สายตาจ้องภาพข่าวนิ้วเลื่อนหน้าจอช้า ๆก่อนจะหยุด “ภาพหลุด” ภาพมืด ไม่ชัด เป็นเพียงเงา ชายคนหนึ่ง…กำลังป้อนอาหารให้ผู้หญิง ไม่มีใบหน้า ไม่มีรายละเอียดแต่—ไคลน์รู้ทันที
        “น้ำแข็ง…” เขาพึมพำเสียงเบาแต่หนักและคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ—ไม่ต้องเดา
        “กรกรรณ…”
สามวัน สองคืน ภารกิจเดียวกัน ไม่กลับค่าย
แกร๊ก…มือของเขากำโทรศัพท์แน่น แน่นจนหน้าจอเริ่มร้าว แรงกดไม่ใช่แค่โกรธแต่เป็น—
        “ความรู้สึกที่ควบคุมไม่อยู่”
        อีกมุมหนึ่งของห้อง นิโคล วิเรล นั่งไขว่ห้างเลื่อนมือถือยิ้มมุมปาก เธอไม่ได้ “เดา” เธอ “รู้” ทุกอย่างเพราะ—ทุกช่วงเวลาทุกความคืบหน้าน้ำแข็งส่งข้อความเล่าให้เธอฟังเอง ทั้งปรึกษา ขอความั่นใจ และรายงานผล เหมือนนั่งดูละครตอนต่อตอน “หืม…ไปไกลกว่าที่คิดนะเนี่ย” เธอพึมพำเบา ๆ
        เรน วัลคีร์ นั่งพิงเก้าอี้ สีหน้าเซ็งชัดเจน “ข่าวเสียหายชัด ๆ” เขาพูดสั้น ๆ ไม่สบอารมณ์ ไม่ใช่แค่เรื่องภาพหลุดแต่เป็น—“ชื่อของชุดขาว…ที่ถูกดึงลงมา”
        “เราไปเยี่ยมน้ำแข็งที่โรงพยาบาลกันไหม?” นิโคลพูดขึ้นเสียงใสเหมือนไม่มีอะไร
        “เห็นว่าหมออนุญาตให้เข้าเยี่ยมแล้วนะ”
ไคลน์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเสียงหนักเหมือนกดอะไรบางอย่างไว้
        “…ไปสิ”
เขาลุกขึ้นกำโทรศัพท์แน่น
        “น้ำแข็งเป็นเพื่อนเรา”
        “ฉัน…ไปช่วยเธอไม่ทันเอง” มันฟังเหมือนโทษตัวเองแต่ลึกลงไป—ไม่ใช่แค่นั้น
        “งั้นไปเลย” เรนลุกขึ้นหยิบกุญแจรถขึ้นมาควง
        “เอารถฉันไป”
ทั้งสามคนเดินออกไปพร้อมกันไม่มีใครพูดอะไรอีก      
 
     

 ที่ไหนสักแห่ง — ฐานลับของมังกรดำ
        “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!” เสียงกรีดร้องดังสนั่นแรงจนคนที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกับชะงักหูอื้อไปชั่วขณะ
        “ไอ้พวกปากพล่อยยยยย!!!” White Mask - Whisper ตะโกนลั่น
        “กล้าบอกว่าฉันทำพลาดงั้นเหรอ!!?” เธอกระแทกกระป๋องเบียร์ลงกับโต๊ะ
        “วิสเปอร์—ไม่เคยพลาด! แค่…ฉันมัวแต่เล่นจนเพลินไปหน่อยก็แค่นั้นเอง!!!”
        “ยอมรับเถอะ” เสียงเรียบ ๆ ดังมาจากอีกมุม เนล นั่งบนโต๊ะเขา กำลังซ่อมแผงวงจรอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
        “จอกศักดิ์สิทธิ์มันถูกฝังอยู่ในน้ำแข็ง กับเศษเพดานขนาดนั้น ให้คุ้ยเป็นวัน…ก็ไม่เจอ”
        “เพล้ง!!!” กระป๋องเบียร์พุ่งใส่หัวเนลเต็มแรง
        “โอ๊ย—” เนลเอียงหัวหลบช้าไปครึ่งจังหวะกระป๋องกระเด็นตกพื้น แต่มือยังไม่หยุดซ่อม
        “พูดมากน่า…” วิสเปอร์กัดฟัน
        “เบาได้เบา” เสียงทุ้มดังขึ้นอีกด้าน ไรโอ กำลังยกดัมเบลเหงื่อไหลตามกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ท่าทางสบาย ๆ เหมือนเรื่องนี้ “ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
        “เธอโดนลงโทษอยู่นะ วิสเปอร์”
        “แง่!!!” วิสเปอร์ทำเสียงงอแงทันทีอารมณ์เปลี่ยนในเสี้ยววินาที
        “ชิน~” เธอวิ่งพุ่งไปอีกฝั่งกระโดด—
        ตุบ!
ไปนั่งบนตักของ ชิน อาซ่ากอน
ชายหนุ่มผมดำ ผิวขาว รูปร่างผอมบาง สายตานิ่ง…แต่ละเอียดอ่อน เขาสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ผลักเธอออก
        “พวกมันรุมแกล้งฉัน…” วิสเปอร์ซุกหน้าเข้าหาเขาน้ำเสียงงอนเต็มที่
ชินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูด เสียงนุ่ม สุภาพเหมือนคนละโลกกับสถานการณ์ตรงหน้า
        “วิสเปอร์…ผมขอถามความเห็นคุณหน่อยได้ไหม”
เธอเงยหน้าขึ้นทันทีแววตาเป็นประกาย
        “ถามมาเลยที่รัก!!”
        “ฉันจะตอบอย่างจริงใจที่สุด!!”
ชินพยักหน้า ตั้งใจจริง 
        “ผมกำลังคิดว่า…” เขาชูการ์ดในมือขึ้นมาเหมือนเป็นเรื่อง “สำคัญมาก”
        “…เราน่าจะเปลี่ยนชื่อกลุ่ม”
ทั้งห้องเงียบแม้แต่ไรโอยังหยุดยกดัมเบล เนลหยุดมือไปครู่หนึ่ง
        “จาก ‘มังกรดำ’…” ชินพูดต่อ จริงจัง
        “…เป็น ‘ชิน ไรโอเนล’”
เงียบ…
หนึ่งวินาที
สองวินาที
        “ได้สิจ๊ะที่รัก!!” วิสเปอร์ตอบทันทีแทบไม่ต้องคิด
        “ได้หมดเลยเพราะสดชื่น!!”
        “ไม่เอา!!!” เสียงสองเสียง สวนขึ้นพร้อมกัน
ชินนิ่งไปเล็กน้อย
        “…งั้นเหรอ ผมแค่อยากให้เกียรติพวกพี่ๆ แค่นั้นเอง”
เขามองการ์ดในมือ
เงียบ
เหมือนกำลัง “คิดใหม่จริงจัง”
วิสเปอร์รีบเสริมทันที
        “งั้นเอา ‘ชินกับที่รัก’ ก็ได้นะ!!”
        “ไม่เอา!!!” ....เสียงดังชัดเจนกว่าตอนแรก
 
 
 

ห้องพักผู้ป่วย
อเล็ก “ชุดไม่ได้หายจริง ๆ ด้วยนี่หว่า!!!” อเล็ก ไกรเซอร์ โวยวายลั่นห้องถือ “ชุดสีดำ แต่ขาดจนเกินจะซ่อมได้” ของกรขึ้นมาแกว่งไปมา
        “คุณน้ำแข็งเอาไปเก็บไว้จริงๆด้วย…” เขาหรี่ตา “…เหมือนคนคลั่งรักเลยนะเนี่ย!!!”
        “ไม่ใช่ครับ!!!! มั่วแล้ว!!!” กรกรรณ กาลธารา ตะโกนสวนทันทีทั้งที่ยังนอนติดเตียง
หมีดำ “สามวันนะโว้ย!!!” ปึง!!! หมีดำ ทุบเตียงเต็มแรงแรงจนทั้งเตียงสั่น
        “สามวัน!!! สองคืน!!!” เขาชี้หน้ากร
        “ได้กันแล้วแน่!!! พนันไก่ย่างสิบตัว!!!”
        “โอ๊ย!!! เจ็บแผล!!!” กรร้องลั่นแทบจะกระเด็นตามแรงสั่นสะเทือน
        “ไม่ใช่ครับ!!! ไม่มีอะไรทั้งนั้น!!!”
หนูแดง “ที่ร๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!” เสียงแหลมทะลุหูดังขึ้น
เมโลดี้ สกาเล็ต พุ่งเข้ามาน้ำตาไหลพราก
        “ทิ้งเขาไปหาชู้!!!”
        “ทำแบบนี้ได้ยังไง!!!”
        “เดี๋ยว!!! ไม่ใช่—”
        แกร๊ก!!!
หนูแดงงับผ้าห่มของกรเต็มปาก
        “หนูแดงรับไม่ด้ายยยยยยยย!!!”
        “เฮ้ย!!! อย่ากัด!!!”
กรรีบดึงผ้าห่มกลับแต่แรงอีกฝ่ายไม่ธรรมดาผ้าห่ม—เริ่มขาดเป็นเส้น ๆ
        “ของโรงพยาบาลนะครับ!!!”
        “ของเขา!!!” หนูแดงสวนทันที
        “ไม่ใช่ของผม!!! ของโรงพยาบาล!!!”
พรืดดดดด—!!! ผ้าห่มขาดครึ่ง เงียบไปหนึ่งวินาที
        “……”
กรแทบจะร้องไห้
พยาบาล “พวกคุณ!!!” ประตูเปิดปึง!!! พยาบาลสองคนโผล่เข้ามาพร้อมกัน
        “เงียบ ๆ หน่อยค่ะ!!!” พยาบาลคนที่หนึ่งตะโกน
        “มันรบกวนห้องอื่น!!!”
        “แล้วคุณนั่น!!!” พยาบาลคนที่สองชี้ไปที่หนูแดง
        “อย่ากัดผ้าห่มของโรงพยาบาลนะคะ!!!”
หนูแดงเงยหน้าขึ้นผ้าห่มยังคาปาก
        “งับๆ”
        “เอาออกจากปากก่อนค่ะ!!!”
        “……”
กรนอนนิ่งสายตาลอยเหมือนวิญญาณกำลังจะออกจากร่าง
นี่เป็นเพียง “หนึ่งในหลายเหตุการณ์” ที่เกิดขึ้นตลอด 7 วัน ที่กรกรรณนอนโรงพยาบาล ไม่มีวันไหนที่ห้องนี้ “สงบ”
ตั้งแต่วันนั้น—กรกรรณ “ไม่เจอ” น้ำแข็งอีกเลยเพราะ—เธอถูกส่งตัวไป “โรงพยาบาลที่ดีที่สุดของเมือง” ส่วนเขา—กรเหลือบมองรอบห้อง
พัดลมเก่า
ผนังลอก
ม่านสีซีด
        “…อีกนิดเดียว”
เขาพึมพำเบา ๆ “…ก็เกือบจะเรียกว่าสถานีอนามัยแล้วมั้ง…”
ถึงอย่างนั้น—เขาก็ยังได้ “ห้องเดี่ยว” ซึ่ง—ถือว่า “บุญโข” แล้ว กรหลับตาลงท่ามกลางเสียงโวยวาย เสียงทะเลาะ เสียงหัวเราะและเสียงของคนพวกนี้ที่ไม่เคยปล่อยให้เขา “อยู่คนเดียวจริง ๆ”
 
 

 โรงพยาบาลเอกชนในเมืองกรานเวล
        ลานจอดรถเงียบกว่าปกติ นิโคล วิเรล, ไคลน์ อาร์เดล และ เรน วัลคีร์ ลงจากรถ ในมือมีตะกร้าผลไม้…และดอกกุหลาบแดงช่อหนึ่ง
นิโคลเลิกคิ้ว มองช่อนั้น
        “จะเวอร์ไปหรือเปล่า ไคลน์…มาเยี่ยมคนป่วยนะ ไม่ใช่งานแต่ง”
เรนก้าวช้าลงครึ่งจังหวะ
        “ฉันไม่ได้ขัดนะ…แต่ขอเดินห่าง ๆ ละกัน อายแทน”
ไคลน์ชะงักเล็กน้อย ก่อนทำหน้าตึง
        “เรื่องของฉัน สิทธิ์ของฉัน ฉันจะให้น้ำแข็ง ไม่ได้ผิดกฎข้อไหน”
นิโคลหันไปมองเรน ยิ้มมุมปาก
        “อ๋อออ… ‘สิทธิ์’ ของนายที่จะให้…ใช่เลย ลุยเลยพ่อคาสโนว่า”
เรนหลุดขำเบา ๆ ไคลน์ทำเหมือนไม่ได้ยินแต่กำดอกไม้แน่นขึ้น
นิโคลเหลือบมองช่อนั้นอีกครั้งแววตาแวบหนึ่ง—เหมือน “สงสาร”ก่อนจะกลับมายิ้มเหมือนเดิม
        (ในหัวเธอมีทั้งข้อความและภาพที่ เอลินเซีย วินเทรส ส่งมา 3 วันติด…ภาพบางภาพ—ไม่ใช่ภาพที่กุหลาบแดงจะเทียบเคียงได้เลย)
 
หน้าห้องผู้ป่วย
ทั้งสามหยุดหน้าประตูไคลน์สูดลมหายใจยกมือเคาะแล้วเปิดเข้าไป ห้องสว่างและ—มีคนอยู่ก่อน
เอเดรียน วาเลนซิส นั่งอยู่ข้างเตียงท่าทางผ่อนคลายน้ำเสียงสุภาพ เหมือนอยู่มาสักพักแล้ว
        “ถ้าเธอยังฝืนแบบนี้อีก หมอคงไม่ปล่อยง่าย ๆ แน่”
น้ำแข็งพิงหมอนสีหน้าเรียบแต่แววตา “ไม่แข็งเท่าเดิม”
        “ฉันไม่เป็นไร”
        “เธอพูดแบบนี้ทุกครั้ง” เอเดรียนยิ้มบาง ๆ “แต่ครั้งนี้…เกือบไม่ใช่”
น้ำแข็งเงียบไปเล็กน้อย ก่อนตอบสั้น ๆ
        “ขอบใจ”
เอเดรียนหัวเราะเบา ๆ น้ำแข็งไม่ได้หัวเราะแต่…มุมปากขยับนิดเดียว
เอเดรียน วาเลนซิส

ชุดขาวเมืองหลวง
เพื่อนเก่าของน้ำแข็ง
เพื่อนสนิทของ อาเธียน โซลวาร์ (อดีตคู่มั่นน้ำแข็ง)

ตระกูลวาเลนซิส

มารดาคุมอุตสาหกรรมพลังงานและปิโตรเคมี ~45% ของวอร์เกน
บิดาเป็นแกนนำฝ่ายค้าน—ไม่ลงรอยกับ วินเซนต์ วินเทรส

 

ไคลน์ก้าวเข้าไป 
        “…มาช้าไปหน่อย”
เอเดรียนลุกขึ้นจัดระยะห่างพอดี ไม่รุก ไม่ถอย
        “พวกนายไม่ช้า…แค่ฉันมาเร็วไป...”
ไคลน์มองน้ำแข็งเหมือนจะยื่นช่อดอกไม้น้ำแข็งหันไปมอง
        “วางไว้ตรงนั้นก็พอ”
ชี้ไปที่โต๊ะ ไม่มีคำชม ไม่มีคำรับ ไคลน์นิ่งก่อนจะวางลงเงียบ ๆ
นิโคลพึมพำเบา ๆ
        “คนมีสิทธิ์ แต่ไม่ได้ใช้แล้วแฮะ…”
        เรน: “…เงียบเถอะ”
เอเดรียนหยิบผลไม้หั่นอย่างเรียบร้อย
        “หมอบอกให้กินของอ่อน ถ้าไม่ชอบ ฉันให้คนเปลี่ยน—”
        “ไม่เป็นไร” น้ำแข็งตอบทันที “กินได้”
เอเดรียนพยักหน้า
        “โอเค ฉันจะอยู่เมืองนี้สักพัก” เหลือบมองไคลน์นิดเดียว “เผื่อมีอะไรต้องดูแล”
ไคลน์ไม่ตอบ นิโคลยิ้ม เรนส่ายหัว น้ำแข็ง…ไม่พูดอะไร บรรยากาศในห้อง…ตึงจนแทบหายใจลำบาก นิโคล กวาดตามองรอบ ๆ ก่อนขยับเข้าไปใกล้ เรน วัลคีร์ แล้วกระซิบ
        “บรรยากาศมาคุสุด ๆ…เหมือนควายเผือกสองตัวกำลังยืนคุมเชิงแย่งตัวเมีย”
เรนเหลือบมองซ้ายที ขวาที “ไม่…ฉันไม่สนผู้หญิง เธอก็รู้” หยุดนิดหนึ่ง
        “…แต่จะว่าไป ก็ตึงเครียดยังกับสนามรบจริง ๆ นะ”
        “ใครจะเริ่มก่อนกันนะ”
ไคลน์ ก้าวเข้ามาน้ำเสียงจริงจัง
        “น้ำแข็ง อาการเป็นยังไงบ้าง มีบาดแผลหนักตรงไหนไหม?”
น้ำแข็งตอบตามตรงแบบไม่คิดอะไร
        “ก็มีที่น่องทั้งสองข้าง โดนเจาะทะลุ” เธอยกมือขึ้น
        “แล้วก็แผลใหญ่ พาดจากตรงนี้…” นิ้วชี้แตะที่ไหล่ซ้ายแล้วลากเฉียงลงผ่านช่วงอกไปด้านขวาล่าง
        “หมอบอกว่าจะพยายามเต็มที่ ไม่ให้เกิดแผลเป็น”
เงียบ
หนุ่ม ๆ ทั้งห้อง “คิดไปไกลกว่านั้นแล้ว”
ไคลน์รีบพูดทันที
        “จริงสินะ…ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่ค่อยดี แต่หมอที่นี่เก่งมาก พวกเขาทำให้มันหายแบบไร้รอยได้”
เอเดรียน วาเลนซิส พูดเรียบ ๆ
        “อย่ากังวลไปครับ เป็นแผลเป็น…ก็ไม่แย่นักหรอก ผมรับได้ ถ้ามันอยู่บนตัวคุณน้ำแข็ง”
เงียบอีกครั้ง
นิโคลเอียงหน้า กระซิบทันที
        “เอเดรียน 1 แต้ม”
เรนพยักหน้าเบา ๆ
น้ำแข็งไม่ได้ฟังต่อภาพหนึ่งผุดขึ้นในหัว กรกรรณ กาลธารา แผ่นหลังที่โดนโจมตี เลือด บาดแผล
        “แผลของกร…จะเป็นยังไงบ้างนะ…” สายตาเธอเหม่อออกไปไกล
เอเดรียนเห็นท่าทีนั้นคิดทันทีว่าเธอกังวลเรื่องแผล
        “แต่ไคลน์พูดถูกนะครับ หมอที่นี่รักษาได้หายแน่นอน”
เรนกระซิบกลับทันที “เอเดรียน ลบ 1 แต้ม”
นิโคลกลั้นขำไม่อยู่ “เมื่อกี้ยังนำอยู่เลย…”
หลังจากคำพูดสุดท้ายหล่นลงมาทั้งห้องก็เงียบความตึงยังค้างอยู่ในอากาศไม่มีใครพูดต่อ นิโคล กวาดตามองทุกคนแล้วยิ้ม…แบบที่ดูไม่ค่อยปลอดภัยนัก
        “ดีมาก เอเดรียน ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนน้ำแข็งนะ” เธอเว้นจังหวะนิดเดียว
        “แต่ตอนนี้…เป็นเวลาของสาว ๆ แล้ว” นิโคลขยับตัวทันที ดัน ไคลน์ ออกไปทางประตู
        “หนุ่ม ๆ เชิญไปเดินเล่นก่อนค่า~” เธอก้มลงกระซิบข้างหูไคลน์เสียงขี้เล่น
        “ออกไปงัดกันข้างนอกเถอะ พวกควายเผือก”
ไคลน์สะดุ้งเล็กน้อยยังไม่ทันตั้งตัว
เอเดรียน ก็ถูกดันตามออกไปแบบสุภาพ…แต่ปฏิเสธไม่ได้
เรน ถูกผลักออกมาด้วยอีกคนทำหน้างง
        “…ฉันโดนด้วยทำไม”
ปึง! ประตูปิด
ห้องกลับมาเงียบแต่คราวนี้—ไม่มีความตึงมีแต่ “อันตรายอีกแบบ” นิโคลหันกลับมายิ้มกว้าง
        “เอาล่ะ…”
เธอก้าวขึ้นไปนั่งบนเตียงจ้องน้ำแข็งตรง ๆ
        “เพื่อนตัวแสบของฉัน…”
        “เล่ามาให้หมด”
        “ข้อหาใช้ภารกิจของฉัน…ไปจับผู้ชาย”
น้ำแข็งที่เมื่อกี้ยังนิ่งตอนนี้—หยุดไปเลย ภาพที่เธออยู่กับกรตลอด 3 วัน 2 คืนผุดขึ้นมาในหัว สีหน้าของเธอเปลี่ยนแก้มเริ่มแดงมุมปาก…สั่น
        “ตะ…ตอนนี้เลยเหรอ…” เสียงเบาแทบไม่เหมือนคนเดิม
นิโคลยิ้มกว้างขึ้นอีก
        “ใช่” เธอขยับนิ้วทำท่าจะจั๊กจี้
        “ไม่งั้นฉันจะ…จั๊กจี้เธอตอนที่ยังเจ็บอยู่นี่แหละ”
        “ยัยเพื่อนซาดิส!!!” น้ำแข็งโวยวายพยายามดันมือออกแต่รอยยิ้ม—หยุดไม่ได้เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นในห้อง
นิโคลมองเธอแววตาอ่อนลงนิดเดียว
        “ยิ้มแบบนี้…ไม่ค่อยได้เห็นเลยนะ”
น้ำแข็งชะงักก่อนจะหันหน้าหนีเล็กน้อย
        “…อย่าพูดมาก”
แต่มุมปาก—ยังไม่ยอมลง
 
 

หลังจากน้ำแข็งเล่าไปได้สักพัก
นิโคล วิเรล ค่อย ๆ ทำตาโตขึ้นเหมือนกำลัง “จับประเด็นบางอย่างได้”
        “เดี๋ยวนะ…” เธอขยับเข้ามาใกล้ “หมายความว่าไง!?”
        “ตกลงเขาสายตาดี…หรือมือดีกันแน่!!!”
        ตุบ!
นิโคลกระโดดลงจากเตียงทันทีแล้วทำท่าประกอบอย่างจริงจัง
        “เขาโอบเอวเธอไว้แบบนี้—” เธอเอามือโอบอากาศ
        “แล้วก็จับแขนเธอ…” ยกแขนขึ้นเล็ง
        “เหมือนเครื่องยิงน้ำแข็ง!!!”
น้ำแข็งพยักหน้าเบา ๆ
        “ใช่ แต่ฉันไม่ได้มองอะไรเลย…ตอนนั้นฉันแค่ปล่อยให้เขาทำทุกอย่าง”
เงียบ
ประโยคมัน…ชวนเข้าใจผิดสุด ๆ
แต่นิโคล—เข้าใจถูกหมด
        “โอ้โฮ้!!! นี่เขาใช้เธอเป็น ‘อาวุธมหาประลัย’ เลยนะ!!!”
นิโคลหมุนตัวหนึ่งรอบแล้วหยุด
        “…ฉันอยากโดนใช้บ้างจัง”
        “อย่านะ!!” น้ำแข็งสวนกลับทันทีแทบไม่ต้องคิด
        เงียบ 1 วิ
นิโคลยิ้มช้า ๆ สายตาเจ้าเล่ห์
        “…”
        “หวงของซะด้วย”
        “ฮิฮิ ฉันล้อเล่นน่า~”
น้ำแข็งหันหน้าหนีเล็กน้อยแต่แก้มยังแดง
น้ำแข็งเงียบลงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
        “อ้อ จริงสิ…”
        “เอเดรียนมาบอกว่า…”
        “พ่อฉันเซ็นเอกสาร ให้ฉันย้ายกลับเมืองหลวงแล้ว”
นิโคลนิ่งคราวนี้ “นิ่งจริง”
        “ไม่นะ……ไม่จริงใช่ไหม?”
เธอเว้นจังหวะเหมือนกำลังคิดเร็วมาก
        “แต่…มันก็อาจดีกับเธอก็ได้”
น้ำแข็งไม่ตอบ
        “แล้ว… เรื่องกรกรรณจะทำยังไง”
น้ำแข็งตอบนิ่ง ๆ
        “ฉันขัดคำสั่งพ่อไม่ได้”
        “คำสั่งราชการ…ก็เหมือนกัน”
        “เว้นแต่…จะลาออก”
        “ไม่ได้นะน้ำแข็ง!! ลาออกไม่ได้…” เธอรีบพูดต่อเหมือนกำลัง “วิเคราะห์” มากกว่าปลอบ
        “ใจเย็น ๆ ก่อน ต่อให้ไปอยู่เมืองหลวง…มันก็ไม่ได้แย่ บางที…เธออาจมีโอกาสใหม่ ๆ ที่นั่นก็ได้”
น้ำแข็งเงียบ
        “ไม่” เสียงสั้นแต่หนัก
        “ครั้งนี้ฉันจริงจัง”
นิโคลชะงัก
น้ำแข็งมองลงเล็กน้อยก่อนพูด
        “ไม่มีใครแทนที่เขาได้ กุหลาบแก้วของฉัน…” เธอหยุดนิดเดียว
        “…เป็นของเขาคนเดียว”
นิโคลนิ่งไป
เธอ “ไม่เข้าใจ” คำว่า กุหลาบแก้ว แต่เธอเข้าใจอย่างหนึ่ง เรื่องนี้…ไม่ใช่เรื่องเล่น
เธอไม่ถามต่อ ไม่แซะ ไม่ขำ แค่นั่งอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ
ลมจากหน้าต่างพัดเข้ามาเบา ๆ
นิโคลมองเพื่อนของเธอก่อนจะพึมพำเบา ๆ
        “…น้ำแข็ง”
 

ชุดขาวชาย ทั้งสามคนถูกผลักออกจากห้อง
ประตูปิดดัง ปึง ความเงียบเกิดขึ้นแค่ครู่เดียว เอเดรียนเป็นคนเปิดก่อน
        “ได้ข่าวว่ามีเจ้าหน้าที่อีกคนทำภารกิจร่วมกับเธอ” เขาหันมองสองคนที่เหลือ “เขาอยู่ไหนล่ะ”
ไคลน์หน้าตึงขึ้นทันที 
        “เจ้านั่นอยู่ทีมแกะดำ ทีมของครูฝึกอเล็ก…ทีมที่สร้างแต่ปัญหาให้พวกเรา” น้ำเสียงชัดว่า “ไม่ชอบ”
เอเดรียนพยักหน้าเล็กน้อย
        “ครูฝึกอเล็ก…อ้อ คนที่เคยอยู่เมืองหลวง…คนที่สร้างมังกรดำขึ้นมา”
เขาหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนขมวดคิ้ว
        “เดี๋ยวนะ…น้ำแข็งจับคู่กับแกะดำงั้นเหรอ?”
        “ใครเป็นคนจัดการแบบนี้—โง่ชะมัด”
เรน วัลคีร์ ตอบทันที ไม่เกรงใจเลย
        “น้ำแข็งเลือกเอง”
        เงียบ
เอเดรียนชะงักไปครึ่งวินาที
        “…อึก” สายตาเปลี่ยนทันที “งั้นก็…ไม่ธรรมดาแล้ว”
เขาพูดต่อด้วยโทนจริงจังขึ้น
        “ถ้าจอกศักดิ์สิทธิ์ยังอยู่ แล้วน้ำแข็งบาดเจ็บแค่นี้…เขาต้องมีส่วนแน่”
ไคลน์กับเรนมองหน้ากันเหมือนเพิ่ง “คิดได้”
        “เขาอยู่ที่ไหน”
เรนตอบสั้น ๆ
        “ไม่ใช่ที่นี่ น่าจะอยู่โรงพยาบาลรัฐในสังกัดค่ายทหาร”
เอเดรียนพยักหน้า
        “ฉันจะไปดูเขาสักหน่อย คงหาไม่ยาก” เขาหันหลัง เดินตรงไปยังลานจอดรถทันที
        “เดี๋ยวฉันไปด้วย” ไคลน์ตามไปแบบไม่คิด
เรนถอนหายใจ “โอเค…ฉันรออยู่นี่ รอรับนิโคลกลับก็แล้วกัน” เขาเดินแยกไปทางร้านกาแฟ