เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

แนะนำตัวละคร

ทีมแกะดำ

กรกรรณ กาลธารา ฉายา: แกะดำ 03 ความสามารถ การมองเห็น “จังหวะ / จุดอ่อน / ความผิดปกติ” อ่านสนามรบได้เหมือนภาพช้าลง ร่างกายปรับตัวจากประสบการณ์ต่อสู้ได้เร็วมาก ใช้พลังธรรมชาติผ่าน “ความตั้งใจ”

เมโลดี้ สกาเล็ต ชื่อเรียก: หนูแดง / แกะดำ 02 ฉายาในโลกใต้ดิน: เมโลดี้ เอ็มม่า  ร่างเล็ก (ร่างหลักที่อยู่กับแกะดำ) เด็กสาวตัวเล็ก สูงประมาณ 130 ซม. ร่างโต (เมโลดี้ เอ็มม่า) หญิงสาวอายุราว 28 ปี ผมสีแดงยาว รูปร่างสูงสง่า  ความสามารถ เส้นผมมีชีวิต️ พิษ การต่อสู้ระยะประชิด พลังรักษาตัวเอง

หมีดำ ชื่อเต็ม: ดรากอส เวลครอน รหัสทีม: แกะดำ 01 ชายร่างยักษ์ สูงประมาณ 230 ซม. ความสามารถ พละกำลังระดับสัตว์ประหลาด  สายป้องกันสมบูรณ์แบบ สะท้อนการโจมตี

---

เอลินเซีย วินเทรส ชื่อเล่น: น้ำแข็ง ฉายา: เจ้าหญิงน้ำแข็ง ความสามารถ️ พลังน้ำแข็ง

---

กลุ่มชุดขาวกรานเวล

นิโคล วิเรล (Nicole Virel) ความสามารถ️ ต่อสู้ระยะประชิด + กระบองทอง

ไคลน์ อาร์เดล (Klein Ardel) ความสามารถ️ แรงโน้มถ่วง

เรน วัลคีร์ (Rain Valkyr) ความสามารถ️ ใบมีดลม

---

พนักงานสำนักงานสภาสูงวอร์เกน เมืองไวท์คราวน์ เจเนต มนัส เคส

---

ผู้ประกาศข่าวสายกีฬา

ธนกฤต “แทน” วีระชัย ผู้ประกาศข่าวกีฬาชาย

ณิชมน “มิ้นท์” กิตติภา ผู้ประกาศข่าวกีฬาชาย

ต้นกล้า “กล้องไว” ศรีพัฒน์ (รายงานข้างสนาม)

---

ตารางคะแนนผู้นำกลุ่ม หลังการแข่ง 2 รอบ

กลุ่ม A	กลุ่ม B	กลุ่ม C	กลุ่ม D
Tempest Edge มี 6 แต้ม	Kaiser Holt มี 6 แต้ม	Richter Fenn มี 6 แต้ม	Titan Forge มี 7 แต้ม
Valhalla Unit มี 5 แต้ม	Alpha Heroes มี 4 แต้ม	Nomad มี 4 แต้ม	Blackout Bull มี 5 แต้ม

กลุ่ม E	กลุ่ม F	กลุ่ม G	กลุ่ม H
Sub-Zero มี 6 แต้ม	Black Sheep มี 6 แต้ม	Crimson Phoenix มี 7 แต้ม	Silver Dominion มี 8 แต้ม
Prism Waltz มี 6 แต้ม	The Wing มี 5 แต้ม	Infinity R มี 5 แต้ม	OX and △ มี 4 แต้ม

---

---

 

 

---

---

บ่ายแก่ ๆ ของวันนั้น

ช่วงเวลาใกล้เลิกงาน สำนักงานเลขาธิการสภาสูงวอร์เกน

        มนัสแทบจะยกเก้าอี้มานั่งใกล้ ๆ น้ำแข็งอยู่แล้ว เขามองเธอทำงานด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มอย่างปิดไม่มิด ขณะที่น้ำแข็งยังคงถูกก่อกวนจากการชวนคุยของป้าเจเนตและเคสไม่หยุด วันนี้สำนักงานดูผ่อนคลายกว่าปกติเพราะลูเซียนไม่เข้าสำนักงาน

        ทั้งสามคนจึงพูดคุยกันหลายเรื่อง แต่ส่วนใหญ่เป็นป้าเจเนตที่ถามเรื่องกรานเวล เรื่องทีมแกะดำ และเรื่องตอนที่น้ำแข็งเคยจับคู่กับกรกรรณทำภารกิจ น้ำแข็งตอบบ้าง เงียบบ้าง แต่ไม่ได้ปฏิเสธการสนทนาเหมือนทุกวัน นั่นทำให้คนรอบโต๊ะเริ่มกล้าขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทีละนิดแล้วในตอนนั้นเอง

 

 

        โทรศัพท์ของน้ำแข็งก็มีข้อความเด้งเข้ามา 2–3 ข้อความติดกัน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เพียงแค่เปิดภาพแรกดวงตาของน้ำแข็งก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย อุณหภูมิรอบโต๊ะลดลงทันที แต่น้ำแข็งยังนิ่ง นิ่งมาก เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงเลื่อนดูรูปต่อไปอย่างช้า ๆ

        ทั้งหมดเป็นรูปที่นิโคลส่งมา รูปแรกเป็นนิโคลในชุดว่ายน้ำทูพีซ ยิ้มสดใส ควงแขนกรกรรณที่หน้าแดงจนแทบระเบิด รูปที่สองเป็นหนูแดงพยายามดึงแขนกรกลับ รูปที่สามเป็นนิโคลชูสองนิ้ว ขณะที่กรมีสีหน้าเหมือนกำลังรอคำพิพากษาและรูปสุดท้าย—นิโคลส่งข้อความสั้น ๆ มาด้วย

        “ดูแลดีมาก ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ”

ป้าเจเนตค่อย ๆ เดินเอียงตัวเข้ามาอย่างแนบเนียน เหมือนไม่ได้ตั้งใจแอบดูเลยแม้แต่น้อย แต่สายตาของเธอพุ่งเข้าจอมือถือเต็ม ๆ

        “ตายแล้ว…” ป้าเจเนตยกมือทาบอก

        “อกอีแป้นจะแตก!!!”

น้ำแข็งค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเธอ

แต่ป้าเจเนตหยุดไม่ทันแล้ว

        “ผู้หญิงคนนี้ใครกันคะหนูน้ำแข็ง! ตายแล้ว ใส่ชุดว่ายน้ำควงแขนกรของป้าไปว่ายน้ำด้วยกันแบบนั้น ดูสิคะ ดู! ชุดแบบนั้นผู้ชายที่ไหนก็เสร็จทุกราย—อุ้ย!”

        “ป้า!!!” เคสรีบมาทุบไหล่เจเนตเบาๆ เพื่อปรามเสียงหลง

        “คุณน้ำแข็งจะระเบิดที่ทำงานแล้วนะคะ!” ถึงจะพูดแบบนั้น เคสก็เดินเข้ามาดูรูปด้วยความสงสัยอยู่ดี

พอเห็นภาพบนหน้าจอ เธอก็อ้าปากค้างทันที

        “อ๊ายยยยยยยย…” เคสยกมือปิดปาก

        “ได้กันแล้วแน่ ๆ… แบบนี้ได้กันแล้วแน่…”

ป้าบ!

        เจเนตคว้าเอกสารใกล้มือฟาดหัวเคสไปหนึ่งทีเพื่อเรียกสติ

        “อย่าเพิ่งพูดให้สถานการณ์แย่ลงสิยะ!”

        “ป้าเป็นคนเริ่มนะ!” 

มนัสที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กลืนน้ำลาย ก่อนค่อย ๆ เดินเข้ามาขอดูด้วย

        “เอ่อ… ผมขอดูเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ได้ไหมครับ”

เคสหรี่ตา

        “วิเคราะห์อะไรของนาย”

แต่ยังไม่ทันมีใครห้าม มนัสก็เหลือบเห็นรูปบนหน้าจอพอดี

เขานิ่งไปครึ่งวินาที

จากนั้นเลือดกำเดาก็ไหลออกมาทันที

        “อุ่บ…”

มะนัสรีบยกมือปิดจมูก

        “ขอไปห้องน้ำก่อนครับ…”

แล้วเขาก็เดินถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาเหนื่อยใจของทุกคน 

ไม่นานนัก น้ำแข็งก็สงบลง เธอรู้ดีว่านิโคลชอบแกล้งและภาพพวกนี้ไม่มีอะไรเกินเลยจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้น—มันก็ยังน่าหงุดหงิดอยู่ดี

น้ำแข็งวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

        “นี่เพื่อนฉันค่ะ” เธอพูดเสียงเรียบ

        “ชื่อนิโคล เธอเป็นชุดขาวที่กรานเวล เป็นเพื่อนสนิทของฉัน…” น้ำแข็งหยุดเล็กน้อยมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ แต่เส้นเลือดที่ขมับก็ขึ้นมาชัดเจนมาก

        “และเธอเป็นตัวแสบของจริงเลยค่ะ”

ป้าเจเนตเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วเหมือนถูกปลุกวิญญาณนักสู้ในตัว เธอตบโต๊ะดังปัง!!

        “อย่าไปยอมค่ะ หนูน้ำแข็ง!” ทั้งโถงสำนักงานหันมามองทันที

ป้าเจเนตชูนิ้วขึ้นอย่างจริงจัง

        “เรามีดีก็ต้องงัดกลับค่ะ โดยเฉพาะเพื่อนสนิท ยอมได้ก็อย่ายอม!” เธอหันไปคว้ากระเป๋าถือของตัวเอง

        “ปิดโรงงานนรกแล้ววันนี้ ไปหาซื้อชุดว่ายน้ำกันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”

        “โรงงานนรกอะไรกันป้า!” เคสลูบหัวที่ยังโนอยู่ “เดี๋ยวก็โดนตำหนิหรอก!”

แต่คำว่า “ชุดว่ายน้ำ” กระจายไปทั้งชั้นเร็วกว่าข่าวลือการเมืองเสียอีก

        “คุณน้ำแข็งจะไปเลือกชุดว่ายน้ำเหรอ!”

        “คุณน้ำแข็งอย่ายอมนะคะ สวนกลับให้หน้าหงายเลยค่ะ!”

        “แบบเรียบหรูดีไหมคะ!”

        “ไม่ค่ะ ต้องแบบที่เห็นแล้วพูดไม่ออก!”

        “อยากไปช่วยเลือกได้ไหมครับ”

        “อย่างแกทำงานต่อไปก่อนสักชาติหน้านะ”

        เสียงเชียร์ เสียงแซว และความวุ่นวายช่วงเย็นหลังเลิกงานดังขึ้นทั่วสำนักงาน ปกติแล้ว เวลาน้ำแข็งนั่งอยู่ตรงนี้ ทุกคนจะระวังตัว พูดเบา เดินเบา หายใจยังเบา แต่วันนี้ บรรยากาศรอบตัวเธอกลับต่างออกไป ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความห่างเหิน แต่เป็นความวุ่นวายเล็ก ๆ แบบคนธรรมดา 

        น้ำแข็งมองไปรอบโถงทำงานอย่างเงียบ ๆ เห็นป้าเจเนตกำลังวางแผนเหมือนจะออกรบ เห็นเคสพยายามห้ามแต่ดันตื่นเต้นไปด้วย เห็นพนักงานหญิงอีกหลายคนเริ่มเสนอร้าน เห็นมะนัสแอบโผล่หน้ากลับมาจากทางเดินทั้งที่ยังอุดจมูกอยู่ น้ำแข็งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนมุมปากของเธอจะขยับขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มอ่อน ๆ ที่ไม่ได้ฝืน จากนั้นเธอจึงตอบสั้น ๆ

        “ค่ะ”

ทั้งสำนักงานเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะระเบิดเสียงเชียร์ขึ้นมาทันที

        “ไปค่ะ!!!”

        “หนูน้ำแข็งต้องชนะ!”

        “วันนี้เราจะทำให้เพื่อนตัวแสบนิโคลรู้ว่าเมืองหลวงก็มีของดี!”

        “ป้าเจเนตนำทัพเองค่ะ!”

น้ำแข็งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง มองรูปนิโคลที่ยิ้มกว้างควงแขนกรอยู่บนหน้าจอแล้วพิมพ์ตอบกลับไปเพียงประโยคเดียว

        “รอสักครู่นะ”

ส่งเสร็จ เธอก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างสงบ สีหน้ายังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิมแต่บรรยากาศรอบตัวเย็นลงนิด ๆ ป้าเจเนตเห็นแล้วกำหมัดแน่นด้วยความปลื้มใจ

        “ดีค่ะ…”

เธอพยักหน้าอย่างจริงจัง

        “นี่แหละ สงครามของผู้หญิง” เคสถอนหายใจ

        “ป้า อย่าพูดเหมือนจะไปยึดเมือง…”

        “ชุดว่ายน้ำดี ๆ ยึดเมืองได้ย่ะ”

น้ำแข็งลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเดินออกจากสำนักงานพร้อมกองเชียร์ชุดเล็กของตัวเอง วันนี้เธอไม่ได้ออกไปในฐานะเลขาของรองเลขาธิการสภาสูง แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งถูกเพื่อนสนิทแกล้งและเธอ—กำลังจะสวนกลับอย่างสง่างามที่สุดเท่าที่ทำได้

 

 

---

        เจเนตและเคสอาสาไปช่วยเลือกชุดว่ายน้ำ ทั้งสองคนติดรถของน้ำแข็งไปด้วย รถหรูคันเดิมที่กรกรรณเคยเป็นคนขับให้น้ำแข็ง รถรุ่นพิเศษที่ว่ากันว่ามีเพียง 6 คันในวอร์เกนเท่านั้น

        ป้าเจเนตนั่งอยู่เบาะหน้าข้างน้ำแข็งที่เป็นคนขับ เธออ้าปากค้าง พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะไม่แตะอะไรเลย ทั้งที่สายตาบอกชัดว่าอยากแตะทุกอย่างตั้งแต่แผงหน้าปัดยันปุ่มปรับเบาะ

        ส่วนเคสนั่งอยู่เบาะหลัง ตัวตรงราวกับทหารเข้าแถว และพยายามกระซิบบอกป้าไม่หยุดว่าอย่าแตะอะไรเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ถ้าอะไรพังขึ้นมา ทำงานทั้งปีก็อาจจะยังจ่ายไม่ไหว

        “หนูขอนะป้า อย่าแตะอะไร” เคสกระซิบเสียงเครียด

        “นี่มันเกินจะชดใช้ด้วยชีวิตน้อย ๆ ของป้าอีกนะ”

        “ป้าพยายามอยู่… ป้าพยายามอยู่…” เจเนตตอบเสียงสั่น มือทั้งสองข้างวางนิ่งบนตักเหมือนกำลังเข้าพิธีสำคัญ

น้ำแข็งเหลือบมองทั้งคู่เล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

        “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าไม่ได้บันทึกลายนิ้วมือ คำสั่งสำคัญจะเข้าไม่ถึงอยู่แล้วค่ะ”

เจเนตกับเคสเงียบกริบทันที

        น้ำแข็งขับรถไปยังห้างสรรพสินค้าที่เธอคุ้นเคยอย่างสงบ ไม่นานนัก ทั้งสามก็มาถึงห้างใหญ่ใจกลางเมืองหลวง เธอพาเจเนตและเคสเดินตรงไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมร้านหนึ่ง เป็นแบรนด์เดียวกับที่เธอเคยพากรกรรณไปที่กรานเวล และหยุดมองป้ายร้านอยู่ครู่หนึ่งเหมือนมีความทรงจำบางอย่างผ่านเข้ามาในใจก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

ทันทีที่พนักงานขายเห็นน้ำแข็ง พวกเขาก็รีบกระซิบกันอย่างตื่นตัว ก่อนหนึ่งในนั้นจะรีบเดินไปเรียกผู้จัดการร้านออกมาต้อนรับ

ไม่นาน ผู้จัดการร้านชายวัยกลางคนที่แต่งตัวสุภาพและดูมีรสนิยมก็เดินออกมา เขาโค้งให้น้ำแข็งอย่างนอบน้อม

        “สวัสดีครับคุณน้ำแข็ง ดีใจมากเลยครับที่คุณย้ายมาที่เมืองหลวงแล้ว ทางร้านดีใจมากจริง ๆ ครับ วันนี้มีอะไรให้รับใช้ไหมครับ”

น้ำแข็งโค้งตอบอย่างสง่างาม เจเนตกับเคสที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับตัวแข็ง

        “โอ๊ย แบรนด์นี้…” เจเนตกระซิบเสียงเบามาก

        “ป้าไม่เคยกล้าเดินเข้าร้านเลย”

        “หนูก็เหมือนกันป้า” เคสกระซิบกลับ “ไม่เฉียดเลย กระเป๋าใบละแสน เห็นแล้วอยากได้ แต่สู้ไม่ไหว…”

        “อยากได้ชุดว่ายน้ำค่ะ” น้ำแข็งพูดด้วยสีหน้านิ่งสนิท “รบกวนด้วยนะคะ”

ผู้จัดการร้านยิ้มอย่างมืออาชีพทันที

        “ครับ เชิญทางนี้ก่อนครับ” เขาเดินนำทั้งสามคนเข้าไปด้านในร้าน

ไม่นาน ชุดว่ายน้ำหลากหลายแบบก็ถูกนำมาแขวนเรียงให้น้ำแข็งเลือก ทั้งรุ่นใหม่ล่าสุด ดีไซน์พิเศษ ต้นแบบที่ยังไม่วางขายทั่วไป และรุ่นลิมิเต็ดที่เจเนตกับเคสแค่เห็นป้ายราคา ก็แทบหยุดหายใจ

        “ป้า…”

เคสกระซิบเสียงแห้ง

        “ชุดว่ายน้ำหนึ่งชุด แพงกว่าเงินเดือนหนูหลายเดือนเลย”

        “เงียบไว้ลูก…” เจเนตกระซิบกลับ “อย่าหายใจแรง เดี๋ยวผ้าขยับแล้วต้องซื้อ”

น้ำแข็งหยิบชุดหนึ่งขึ้นมาดู ก่อนหันกลับมาถามทั้งคู่

        “เอาสักชุดไหมคะ?”

เจเนตกับเคสสะดุ้งพร้อมกัน จากนั้นก็โบกมือปฏิเสธรัวจนแทบเห็นเป็นเงา

        “ไม่ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ!”

        “พวกเราไม่มีอะไรจะอวดได้เลย ฮ่าฮ่า จริงไหมป้า!”

        “ใช่ ๆ ๆ หนูน้ำแข็งเลือกไปได้เต็มที่เลยนะ”

เจเนตรีบพูดรัวจนเกือบลิ้นพันกัน

        “แต่ถ้าจะเอาอะไร ป้าขอแนะนำเป็นขนมกลับไปฝากเพื่อน ๆ ที่สำนักงานดีกว่า!”

น้ำแข็งกะพริบตาเบา ๆ

        “อ๋อ ขนม?” เธอพยักหน้า “ได้ค่ะ ซื้อชุดว่ายน้ำเสร็จ เราไปเลือกขนมกันนะคะ”

พูดจบ น้ำแข็งก็หันกลับไปเลือกชุดว่ายน้ำต่ออย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบชุดหนึ่งแล้วเดินเข้าห้องลองเสื้อ

ทันทีที่ประตูห้องลองปิดลง เจเนตก็ยกมือขึ้นกุมอก

        “คนอะไร…” เธอพูดเสียงลอย ๆ “ทั้งสวย ทั้งใจดี ทั้งรวย โอ๊ย ป้าอยากเป็นแบบนั้นบ้างจัง”

เคสหัวเราะเบา ๆ

        “ฝันไปแล้วป้า”

เจเนตไม่ฟัง เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

        “เจ้าหญิงเจเนต…”

เคสหลุดหัวเราะทันที

        “ป้า พอเลย”

        “ทำไมล่ะ ฟังดูสูงส่งออก”

        “สูงส่งตรงไหนก่อน” เคสพูดไปหัวเราะไป แต่สุดท้ายก็เงยหน้ามองร้านหรูรอบตัว แล้วพึมพำเบา ๆ

        “แต่ก็จริงนะ…” เธอยิ้มเขิน ๆ

        “ฉันก็อยากเป็นเจ้าหญิงเคสบ้างเหมือนกัน”

เจเนตหันมามองเธอทันที

        “เห็นไหม! ทุกคนมีเจ้าหญิงในใจทั้งนั้นแหละ”

เคสหัวเราะ

        “ถ้าเป็นเจ้าหญิงแล้วต้องซื้อชุดว่ายน้ำราคานี้ หนูขอกลับไปเป็นสามัญชนเหมือนเดิมดีกว่า”

        “เห็นด้วย”

ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกันอย่างจริงจัง ก่อนจะหันไปมองประตูห้องลองเสื้อของน้ำแข็งด้วยสายตาลุ้นสุดชีวิตเพราะรู้ดีว่า—ศึกตอบโต้ของเจ้าหญิงน้ำแข็งกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

 

 

 

---

        น้ำแข็งเปลี่ยนชุดแล้วเดินออกมาให้เจเนตกับเคสดู ทันทีที่เห็น ทั้งคู่ก็ร้องว้าวออกมาอย่างลืมตัว แม้จะเป็นผู้หญิงด้วยกัน แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้ทั้งสองคนตื่นเต้นจนหน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พนักงานขายที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ยังแอบมองด้วยความชื่นชม ส่วนผู้จัดการร้านที่กำลังนั่งตรวจตัวเลขอยู่หน้าเครื่องคิดเงิน เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ยิ้มอย่างพอใจ แล้วจึงหันกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อ

        “สวยมาก…” เจเนตพูดขึ้นเหมือนยังดึงสติกลับมาไม่หมด

        “สวยมากจริง ๆ ค่ะ สวยเพราะชุด แล้วก็สวยเพราะคนใส่ด้วยค่ะ”

น้ำแข็งก้มมองตัวเองเล็กน้อย ก่อนยื่นโทรศัพท์ให้เจเนต

        “ช่วยถ่ายรูปไว้ให้หน่อยได้ไหมคะ”

เจเนตรับโทรศัพท์มาด้วยสองมือทันที เหมือนกำลังรับของศักดิ์สิทธิ์

        “ได้ค่ะ!”

        “ถ่ายไว้เยอะ ๆ ก็ได้ค่ะ แล้วฉันจะไปเลือกเอง” ดวงตาเจเนตเป็นประกายขึ้นทันที

        “จ้า!!!”

เธอหันไปหาเคสด้วยสีหน้าจริงจัง

        “งานของเราคือทำให้เจ้าหญิงน้ำแข็งดูดีที่สุด มาช่วยกัน เคส!”

        “ได้เลย!!!”

เคสเดินเข้ามาช่วยทันที ทั้งช่วยจัดมุม ช่วยดูแสง ช่วยบอกท่าทาง และยังถือกระจกบานเล็กไว้สะท้อนแสงเพิ่มในบางมุมอย่างจริงจังเกินคาด น้ำแข็งเองก็ทำตามคำแนะนำเงียบ ๆ ตอนแรกเธอยังดูเกร็งเล็กน้อย แต่เมื่อเจเนตกับเคสเริ่มส่งเสียงเชียร์ เริ่มชม เริ่มหัวเราะ และเริ่มเถียงกันเรื่องมุมกล้อง เธอก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงทีละนิด

        “หนูน้ำแข็ง หันไหล่นิดหนึ่งค่ะ!”

        “ไม่ใช่ป้า มุมนั้นเงาตก!”

        “เงาตกแล้วไง มันดูแพง!”

        “ชุดว่ายน้ำไม่ใช่งานประกาศรางวัลนะป้า!”

        “แต่คนใส่เหมือนไปประกาศรางวัลได้!”

 

น้ำแข็งมองทั้งคู่เถียงกัน ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาบาง ๆ หลังจากนั้น ทั้งสามคนก็เพลินกับการเลือกชุดและถ่ายรูปตามประสาสาว ๆ จนลืมเวลาไปโดยไม่รู้ตัว

 

        ชุดเซ็ตหน้าร้อน 3 รูปแบบ

        ชุดเซ็ตเดินแบบ 4 รูปแบบ

        ชุดเซ็ตสดใส 2 รูปแบบ

        ชุดเซ็ตร้อนแรง 3 รูปแบบ

        และชุดอื่น ๆ อีกหลายแบบที่เจเนตยืนยันว่า “ลองไว้ก่อนไม่เสียหาย”

 

เวลาผ่านไปนานกว่าสองชั่วโมง

จนในที่สุด ทั้งสามคนก็หมดแรง

เคสนั่งพิงหลังกับป้าเจเนตอยู่บนโซฟารับรอง หายใจเบา ๆ เหมือนเพิ่งผ่านการรบมา

        “หะ… ห้าร้อยกว่ารูปเข้าไปแล้ว…” เธอหัวเราะแห้ง ๆ “แฮะแฮะ…”

เจเนตเองก็หมดแรงไม่แพ้กัน แต่ยังยกนิ้วโป้งขึ้น

        “คุ้มค่ะ…”

น้ำแข็งมองโทรศัพท์ในมือ แล้วกะพริบตาเบา ๆ

        “พอแค่นี้ก่อนค่ะ ฉันเองก็ลืมเวลาไปเลย” เธอเดินไปหาพนักงานที่อยู่ใกล้ที่สุด

        “รบกวนเรียกคุณเจดให้ทีนะคะ”

ไม่นาน เจด ผู้จัดการร้านคนเดิมก็เดินเข้ามาอย่างสุภาพและเงียบเชียบ

        “เป็นอย่างไรบ้างครับ ถูกใจชุดไหนบ้างไหมครับ” น้ำแข็งมองราวแขวนชุดทั้งหมดที่เธอลองไปแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนเป็นเรื่องปกติ

        “เลือกไม่ถูกเลยค่ะ” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง

        “ขอทั้งหมดที่ลองไปได้ไหมคะ”

        “เอาทั้งหมด!!!!!!” เจเนตกับเคสลุกพรวดขึ้นยืนพร้อมกันทันที ความเหนื่อยหายไปในพริบตา

ผู้จัดการร้านยังคงยิ้มอย่างมืออาชีพ

        “ต้องขอประทานโทษด้วยนะครับ มีบางชุดที่เป็นต้นแบบและยังไม่สามารถจำหน่ายได้ครับ แต่ชุดที่เหลือ ทางร้านสามารถจัดใส่ถุงให้ได้ทั้งหมดครับ”

น้ำแข็งพยักหน้าเบา ๆ

        “ค่ะ ได้ตามนั้น”

เจเนตหันไปกระซิบกับเคสด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

        “เมื่อกี้เขาใช้คำว่า ‘ที่เหลือ’ เหมือนมันเหลือนิดเดียวเลยนะ”

เคสพยักหน้าช้า ๆ

        “ป้า… ทั้งหมดนั่นคือเงินเดือนพวกเราหลายปีรวมกันได้ไหม”

        “อย่าคิด เดี๋ยวเป็นลม”

ไม่นาน ชุดว่ายน้ำทั้งหมดก็ถูกจัดแยกใส่ถุงตามเซ็ตอย่างสวยงาม หลายถุงมาก

ก่อนออกจากร้าน ผู้จัดการร้านยังเดินมาพร้อมพนักงานอีกสองคน

        “ทางร้านขอมอบของสมนาคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับเพื่อนของคุณน้ำแข็งด้วยนะครับ”

พนักงานยื่นถุงใบเล็กให้เจเนตและเคสคนละใบ ด้านในเป็นกระเป๋าถือใบเล็กของแบรนด์เดียวกัน

เจเนตกับเคสแข็งค้างทันที

        “คะ… คะ… คุณน้ำแข็ง!!!” เคสพูดเสียงสั่น

        “พวกเรารับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ มัน… อ่า…”

เธอมองถุงในมือด้วยสีหน้าเสียดายอย่างชัดเจน

เจเนตเองก็จับถุงไว้แน่น แต่ปากยังพยายามรักษามารยาท

        “คือ… มันแพงไปนะคะ…”

น้ำแข็งมองทั้งคู่ แล้วตอบอย่างใจเย็น

        “ไม่ใช่ฉันนะคะ ทางร้านเป็นคนมอบให้ ไม่เกี่ยวกับการซื้อชุดว่ายน้ำเลยค่ะ” เธอหันไปมองผู้จัดการร้าน

เจดยิ้มสุภาพทันที

        “ใช่ครับ เป็นของสมนาคุณจากทางร้านครับ”

เจเนตกับเคสมองหน้ากัน

จากนั้นทั้งคู่ก็ค่อย ๆ รับถุงไว้ด้วยสองมืออย่างตื่นเต้น

        “ขะ… ขอบคุณค่ะ…”

        “ป้าจะไม่วางถุงนี้ลงพื้นตลอดชีวิต…”

        “ป้า เวอร์ไป”

        “ไม่เวอร์ นี่คือกระเป๋าเจ้าหญิงเจเนต” เคสกอดถุงของตัวเองแน่น

        “งั้นนี่ก็กระเป๋าเจ้าหญิงเคส…” 

น้ำแข็งมองทั้งคู่เงียบ ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

หลังจากออกจากร้าน ทั้งสามคนก็แวะไปร้านขนมในห้างตามที่สัญญาไว้ เจเนตกับเคสช่วยเลือกขนมสำหรับฝากเพื่อน ๆ ที่สำนักงานอย่างจริงจัง ราวกับกำลังเลือกเสบียงให้กองทัพ

จากนั้นทั้งสามก็นั่งลงที่โต๊ะเล็ก ๆ ในร้านขนม ถุงชุดว่ายน้ำวางเรียงอยู่ข้าง ๆ ถุงขนมวางอยู่อีกฝั่ง และโทรศัพท์ของน้ำแข็งถูกวางไว้ตรงกลางโต๊ะ

เจเนตเลื่อนดูรูปทีละภาพอย่างตั้งใจ

        “รูปนี้ดีค่ะ สวยแบบสง่า” เคสชี้อีกภาพ

        “แต่อันนี้ดีมากนะคะ ดูเป็นธรรมชาติ แล้วก็… เอ่อ… น่าจะสวนกลับได้แรงกว่า”

เจเนตพยักหน้า

        “ใช่ รูปนี้ส่งไปก่อน แล้วค่อยตามด้วยรูปนี้”

        “ป้า นี่ไม่ใช่การยิงปืนใหญ่”

        “ใช่สิ นี่คือการยิงปืนใหญ่อารมณ์”

น้ำแข็งมองทั้งสองคนช่วยกันเลือกรูปอย่างจริงจัง ปกติแล้วเธอแทบไม่เคยมีช่วงเวลาแบบนี้ ช่วงเวลาที่ไม่ต้องคิดเรื่องการเมือง ไม่ต้องระวังคำพูด ไม่ต้องทำตัวเป็นลูกสาววินเซนต์ วินเทรส ไม่ต้องเป็นเจ้าหญิงน้ำแข็งในสายตาใคร แค่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งกินขนม เลือกรูป และถูกเพื่อนร่วมงานยุให้เอาคืนเพื่อนสนิท

น้ำแข็งหยิบชิ้นขนมขึ้นมากินเล็กน้อยก่อนมุมปากจะยกขึ้นบาง ๆ

        “รูปนี้ค่ะ”

เธอแตะภาพหนึ่งบนหน้าจอ

เจเนตกับเคสก้มลงดูพร้อมกันแล้วทั้งคู่ก็เงยหน้าขึ้นมองน้ำแข็งด้วยสีหน้าเหมือนเข้าใจตรงกัน

        “แรงค่ะ”

        “สุภาพ แต่แรงมากค่ะ”

น้ำแข็งพยักหน้าเบา ๆ

        “งั้นใช้รูปนี้ก่อนค่ะ”

เจเนตกำหมัดแน่น

        “เจ้าหญิงน้ำแข็งเริ่มโต้กลับแล้ว!”

เคสถอนหายใจ แต่ก็ยิ้มไปด้วย

        “ป้า เบาหน่อย คนทั้งร้านหันมามองแล้ว”

น้ำแข็งไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงมองรูปในโทรศัพท์เงียบ ๆ ก่อนจะนึกถึงใบหน้าของกรกรรณตอนเปิดดูมัน แล้วแก้มของเธอก็แดงขึ้นเล็กน้อยนิดเดียวเท่านั้น แต่เจเนตเห็นและเจเนตแทบจะละลายคาโต๊ะ

        “โอ๊ย…” เธอกระซิบ

        “ป้าจะเป็นลม ความรักของเด็กสมัยนี้…”

        “ป้าอย่าเพิ่งเป็นลม เรายังไม่ได้ส่งรูป”

        “จริงด้วย” เจเนตนั่งตัวตรงทันที

        “ภารกิจยังไม่จบ”

 

---

        สระว่ายน้ำเบอร์ 3 ของค่ายทหารกรานเวล

กรกรรณยังคงทำท่ากายบริหารแปลก ๆ ตามอเล็กอยู่ในน้ำ ถึงท่าจะน่าอายจนอยากจมหายลงไปก้นสระ แต่ต้องยอมรับว่า หลังทำไปพักหนึ่ง         ร่างกายของเขาเริ่มเบาขึ้นจริง ๆ น้ำที่ช่วยพยุงน้ำหนักตัว การขยับกล้ามเนื้ออย่างช้า ๆ รวมถึงยาประหลาดของหนูแดงที่ซึมอยู่รอบตัว ทุกอย่างทำให้ความตึงและอาการปวดตามแขนกับไหล่ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

        “เห็นไหม บอกแล้วว่าดี” อเล็กพูดพลางทำท่าเหยียดแขนขึ้นลงต่อไป “ต่อไปท่านี้นะ 1 2 3…”

        “ท่ายังโคตรน่าอายเหมือนเดิมครับ…” กรพูดเสียงเหนื่อยแต่ก็ยังทำตามอยู่ดี

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของนิโคลที่วางไว้ริมสระก็ดังขึ้นหลายครั้งติดกัน

        ติ๊ง

        ติ๊ง

        ติ๊ง

นิโคลที่กำลังนั่งแช่น้ำอยู่หันไปมอง ก่อนจะว่ายไปที่ขอบสระแล้วปีนขึ้นจากน้ำ

        “ใครส่งอะไรมาเยอะขนาดนี้นะ” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู

เพียงแค่เห็นข้อความแรก สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที ดวงตาเบิกกว้าง ปากพยายามยิ้มอย่างไม่ยอมแพ้ แต่เส้นเลือดที่คอเริ่มปูดขึ้นอย่างชัดเจน เธอเลื่อนดูรูปทีละภาพ

        หนึ่งภาพ

        สองภาพ

        สิบภาพ

        ยี่สิบภาพ

        สามสิบห้าภาพ

        “สามสิบห้ารูป…”

นิโคลพึมพำเสียงต่ำ

        “ชะ… ชุดว่ายน้ำดีไซน์ล่าสุด…” เธอกัดฟันกรอด

        “ชุดที่เพิ่งใช้เดินแบบไปเมื่ออาทิตย์ก่อน…” นิ้วของเธอสั่นเล็กน้อยขณะเลื่อนภาพต่อ

        “น้ำแข็ง…”

นิโคลค่อย ๆ ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้น่ารักเลยแม้แต่น้อย

        “ประกาศสงครามแล้วใช่ไหม…” จากนั้นเธอก็ก้มอ่านข้อความที่แนบมากับรูป

        “ฝากให้กรกรรณดูด้วยค่ะ เขาชอบแบบไหน?”

นิโคลนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา สายตาของเธอจับไปที่กรกรรณซึ่งยังทำท่ากายบริหารอยู่ในสระอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่

        “กรรรรรรรรร…”

เสียงเรียกนั้นลากยาวจนน่ากลัว กรชะงักทันที

        “ครับ?”

นิโคลยังคงนั่งอยู่ริมสระ มือถือโทรศัพท์แน่นจนแทบแตก

        “มานี่สักหน่อยได้ไหม…” เสียงของเธอดูหาเรื่องสุด ๆ

กรกรรณเริ่มหน้าซีด

        “อะ… ครับ… มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

เขาค่อย ๆ เดินในน้ำไปทางขอบสระ

        “สีหน้าไม่ดีเลยนะครับ คุณนิโคล เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”

        “ไม่มีอะไร” นิโคลตอบเสียงต่ำ

        “แค่มีคนฝากของมาให้ดู”

กรกรรณขึ้นจากสระอย่างระมัดระวัง แล้วเดินไปหานิโคลที่นั่งเงียบอยู่ข้างสระ เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขา

        “น้ำแข็งฝากมา”

เสียงนั้นต่ำและเย็นเหมือนผีในบ่อน้ำไม่มีผิด กรกรรณรับโทรศัพท์ไปอย่างงง ๆ

        “คุณน้ำแข็งเหรอครับ?”

เขาก้มดูหน้าจอแล้วโลกทั้งใบก็หยุดนิ่ง รูปที่นิโคลเปิดค้างไว้ เป็นรูปน้ำแข็งในชุดว่ายน้ำดีไซน์หรู สีเข้มเรียบแต่ร้อนแรงอย่างน่ากลัว มันไม่ได้เปิดเผยจนเกินไป ไม่ได้ดูจงใจยั่วยวน แต่เพราะเป็นน้ำแข็ง เพราะผิวขาวจัด เพราะท่าทางสง่างาม เพราะสายตาเย็น ๆ ที่เหมือนมองตรงมาหาเขาคนเดียว ภาพนั้นจึงแรงกว่าทุกอย่างที่กรกรรณเคยรับมือมาในวันนี้

        “…”

กรเงียบไปใบหน้าแดงขึ้นทีละนิด แดงจนถึงหู จากนั้นเลือดกำเดาก็ค่อย ๆ ไหลออกมา

        ติ๋ง

        ติ๋ง

นิโคลนั่งมองอย่างสงบ

        “เป็นไง”

กรพยายามอ้าปากตอบ แต่ไม่มีเสียงออกมาดวงตาของเขาเลื่อนกลับไปมองภาพอีกครั้งแล้วร่างของกรกรรณก็หงายหลังลงทันที

        ตุบ!

เขาเป็นลมคาที่ข้างสระ หนูแดงที่ลอยอยู่ในน้ำหันขวับ

        “กร!!!”

หมีดำที่แช่น้ำอยู่อีกฝั่งกะพริบตาช้า ๆ

        “อาการบาดเจ็บกำเริบเหรอ”

ไคลน์มองเลือดกำเดาบนพื้น ก่อนตอบเสียงเรียบ

        “ไม่น่าใช่”

เรนถอนหายใจ

        “นี่น่าจะเป็นอาการทางจิตใจมากกว่า”

อเล็กที่ยังทำท่ากายบริหารอยู่ในน้ำหยุดมือ แล้วมองลูกศิษย์ตัวเองที่นอนนิ่งอยู่ริมสระ

        “กรกรรณ…” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แอบนอนหรอ….1 2 3..1 2 3… ฉันทำต่อคนเดียวก็ได้…”

        “ครูฝึก!!!” หลายเสียงตะโกนขึ้นพร้อมกัน

นิโคลมองกรที่นอนเป็นลมอยู่ข้างตัวเอง แล้วเลื่อนดูรูปในโทรศัพท์อีกครั้ง เธอเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ 

        “ครั้งนี้จะยอมแพ้ไปก่อนก็ได้…” นิโคลยิ้มมุมปากอย่างไม่ยอมหมดศักดิ์ศรี

        “ฮึฮึฮึ…”

เธอวางโทรศัพท์ลงข้างตัวกร แล้วมองภาพน้ำแข็งบนหน้าจออีกครั้ง

        “แต่สงครามยังไม่จบหรอกนะ น้ำแข็ง”

และขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของกรสที่อยู่บ้านพัก สว่างขึ้น มีข้อความใหม่จากน้ำแข็งเด้งขึ้นมา 213 รูป พร้อมข้อความ

 

        “มาเมืองหลวงเมื่อไหร่ จะใส่ให้ดู”

 

คืนนั้นกรกรรณแทบนอนไม่ได้ไม่ใช่จากบาดแผล แต่ตื่นเต้นจนเกินไป…..

 

        ….

        ….

        ….

 

และผลการแข่งในคืนนั้ The Wing เสมอ Iron Dogs 1-1 

 

Iron Dogs ตกรอบอย่างสงบ

 

 

---