ผมคือรถคันหนึ่ง..?

9.3

เขียนโดย บัทเตอร์

วันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2557 เวลา 21.17 น.

  1 ตอน
  1 วิจารณ์
  2,470 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 17.07 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

1)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เรื่องของผมเรื่องนี้มันก็เริ่มต้นขึ้นง่าย ๆ เหมือนนิทานทั่วไป

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วที่ผมเองจำไม่ได้  (เอาล่ะครับ!!...มุขแรกก็ขำผ่านไปเป็นที่เรียบร้อย)  (-(-(-_-)-)-) 5555+

 

แต่ตอนนี้ผมเริ่มจำได้ขึ้นมานิด ๆ แล้วว่า ผมเกิดเป็นรถยนต์คันหนึ่งที่มีสีสันสวยงาม (จริง ๆ แล้วก็มีแต่สีขาวอ่ะนะ)  (เอาล่ะครับ!..มุขที่สองก็ฮ่าผ่านพ้นไปเป็นที่เรียบร้อยเช่นเดียวกัน)  555+  (อ่ะอ้าว.บ่ขำ)   (-(-(-_-)-)-)

 

อย่างที่บอกไว้ตั้งแต่แรกว่าผมเป็นรถยนต์คันสวยที่จอดรอให้คนมาซื้อในร้านค้าหน้า Seven-Eleven  555+

 

ผมเห็นชายคนหนึ่งเดินเข้าร้าน ดูเหมือนว่าเขาจะสนใจในตัวผมอยู่ไม่น้อย เจ้าของร้านที่ผมอยู่ก็บรรยายสรรพคุณของผมว่ารถอย่างผมมีดีอย่างไร

 

ในที่สุดรถอย่างผมก็ได้ไปโลดแล่นบนท้องตลาด..เออ...ท้องถนน  (ขอโทษครับ..จะไม่เล่นมุขแล้ว..รู้สึกว่าจะไม่ค่อยขำกัน)  555+

 

ชายคนนั้นจ่ายเงินด้วยเงินสด เพื่อไถ่ตัวผมออกมาจากร้าน รู้สึกว่าชายคนนั้นจะรวยไม่ใช่น้อย เอ่อ..ผมขอเรียกชายคนนั้นว่าเจ้านายล่ะกันนะครับ

 

แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เจ้านายของผมเป็นคนรวยมาก ท่านมีครอบครัวแล้วด้วย ครอบครัวเจ้านายของผมน่ารักมากและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขในบ้านหลังเล็ก ๆ อันสวยงามที่สมเป็นคนมีตังค์

 

เจ้านายของผมท่านอยู่กับภรรยาอันแสนสวยและลูกสาวที่น่ารักวัย 10 ขวบ

 

ทุก ๆ วันหยุดเจ้านายก็ขับรถอย่างผมไปเที่ยวที่ต่างจังหวัดพร้อมกับครอบครัวของท่านด้วย

 

พอกลับมาถึงบ้าน เจ้านายยังอุตสาห์ถามผมว่า นายเหนื่อยไหม?..คงจะเหนื่อยมากสินะ..หลับให้สบายเถอะ..เดียวพรุ่งนี้ฉันจะอาบน้ำให้นะ ท่านจะถามและบอกอย่างนี้ทุกครั้งที่พาผมออกเดินทางไกล

 

ผมมีความสุขจริง ๆ ที่มีเจ้านายแบบนี้ มีความสุขจริง ๆ ที่ได้มาอยู่และมีส่วนร่วมกับครอบครัวของเจ้านายคนนี้ แม้ว่ารถยนต์ 4 ล้ออย่างผมจะไม่สามารถทำอะไรไปมากกว่านี้ก็ตาม

 

แต่ความสุขนั้นมันก็ช่างสั้นเหลือเกิน จนผมต้องร้องไหออกมาทั้งน้ำตา แม้ว่าจะไม่มีใครเห็น เพราะผมเป็นรถยนต์

 

วันที่ 13 เมษายน วันดี ๆ ของใครอีกหลายคน แต่มันช่างเป็นวันที่โหดร้ายกับจิตใจรถยนต์อย่างผม

 

ในเมื่อเจ้านายพาครอบครัวของท่านไปไหว้ญาติผู้ใหญ่ที่อยู่ในชนบทอันแสนห่างไกล

 

เจ้านายท่านเลือกออกเดินทางตอนกลางคืน เพราะตอนเช้าต้องเตรียมข้าวของเพื่อออกเดินทาง

 

ท่านขับรถไปตามถนนด้วยความเร็วคงที่ ผมก็มุ่งหน้าตามที่เจ้านายท่านขับ ผมก็ไม่รู้ว่าท่านจะพาผมไปไหน..เพราะท่านไม่เคยพาผมไปทางนี้มาก่อนเท่าที่ผมจำได้

 

เที่ยงคืนเหตุการณ์ที่ใคร ๆ หลายคนไม่อยากให้มันเกิดขึ้น แต่มันก็เกิดขึ้นกับรถอย่างผมและเจ้านายของผม เมื่อจู่ ๆ ก็มีรถขี้เมาวิ่งสวนทางมาด้วยความรวด

 

เสียงดังขึ้นกลางถนน พอผมมารู้สึกตัวอีกทีรถคันนั้นมันก็วิ่งออกนอกเลนมาประสานงากับผมเสียแล้ว ผมทนรับแรงกระแทกไม่ไหว ตัวผมเลยกลิ้งไถลตกข้างทาง

 

เจ้านายและครอบครัวของท่านที่ผมรักมากต้องส่งโรงพยาบาลไป ปล่อยผมที่สภาพดูไม่ได้ให้นอนอยู่ข้างทาง...

 

ไม่นานก็มีรถลากมาลากผมออกไปจากที่แห่งนั้น..และตราบเท่าทุกวันนี้ผมก็ไม่ได้เจอหน้าเจ้านายของผมและครอบครัวของท่านอีกเลย

 

(เมาไม่ขับ!!)

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.5 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

อ่านเรื่องสั้นเรื่องอื่น

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา