พ่อของผม...

9.0

เขียนโดย Racha

วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2558 เวลา 22.37 น.

  1 บท
  2 วิจารณ์
  2,218 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 17 มีนาคม พ.ศ. 2558 00.50 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

1) พ่อของผม....อยู่ไหน

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

          สวัสดีครับทุกท่าน ผมชื่อ ธนชัย บุญยอด หรือจะเรียกผมสั้นๆว่า เอก ก็ได้นะครับ

     ผมนับว่าเป็นเด็กเรียนเข้าขั้นดีคนหนึ่ง ผมใช้ทุนของโรงเรียนในการศึกษา เพราะผมจน

     ผมอยู่กันแม่แค่สองคน แม่ของผมทำงานหนักเพื่อส่งผมเรียน แม้ผมจะมีทุนก็ตามแต่ใน

     การศึกษาในระดับต่างๆย่อมมีค่าใช้จ่ายเสริมมากพอสมควร 

 

          ทุกๆครั้งที่ผมมองแม่ของผม ผมนึกถึงใครอีกคน คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่ชีวิตของแม่

     ใช่...ผมกำลังนึกถึงพ่อของผม หึ ไม่ผิดหรอกครับ เพราะผมกำลัง' นึกถึง 'ไม่ใช่' คิดถึง '

     ตั้งแต่เด็กจนโตผมไม่เคยเห็นหน้าผู้ที่ผมเรียกว่าพ่อเลย ไม่รู้ด้วยว่าในตอนนี้เขาคนนั้นอยู่

     ที่ไหน ทำอะไร ผมไม่รู้เลย ผมมักจะปวดใจทุกครั้งที่เห็นพ่อลูกหยอกล้อกัน มันทำให้ผม

     อยากหลั่งน้ำตา อยากสัมผัสอ้อมกอดนั้น หากแต่มันคงเป็นเพียง.....แค่ฝัน

 

     " แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว " ผมวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่

ที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว


     " กลับมาแล้วหรอ วันนี้แม่ทำไข่พะโล้ของโปรดให้ลูกด้วยนะ " แม่ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม

หอม....แต่ไม่หอมเท่าความรักของแม่ที่ให้ผม


     " หอมจังเลยครับ มาเดี๋ยวผมช่วยยก " ผมเดินไปหยิบถ้วยอาหารไปวางที่โต๊ะทานข้าวประจำ

บ้าน อาหารละลานตาก็ไม่สะดุดเท่าจำนวนเก้าอี้ มันมี 3 ตัว ผมเบือนหน้าหนี ไม่อยากจะเห็นภาพ

ที่ผมคิด

 

          ผมและแม่หยอกล้อกันไปทานไป มันเป็นภาพที่อบอุ่นและมีความสุข แต่จะสุขมากกว่านี้

     หากมีใครอีกคนมานั่งทานด้วย เวลาผ่านไปไม่นานเราก็ทานอาหารกันเสร็จ ผมสูดหายใจก่อน

     จะเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมา


     " แม่ครับ...ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมมีแม่ที่อยู่เคียงข้างผมมาโดยตลอด ผม ผม...รู้สึกดีที่เรา

เป็นครอบครัวที่อบอุ่น แม่ทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับผม แต่ผม...รู้สึกว่าผมขาดอะไรไป

บางอย่าง ผม...อยากมีพ่อครับ ผมอยากรู้ว่าตอนนี้พ่ออยู่ที่ไหน ทำอะไร แล้วคิดถึงผมบ้างไหม "

ผมเห็นแม่กำลังหลบสายตาของผม แต่ความเศร้าเข้าปกคลุมทำให้ผมมองเห็นแววตาคู่นั้น แววตา

ที่มันช่างดูเจ็บปวด
     
     " แม่ครับ.... "


     " มันไม่ผิด ไม่ผิดเลยที่ลูกจะอยากรู้ ตลอดเวลาแม่พยายามเป็นทั้งแม่และพ่อให้กับลูก แม้แม่

จะรู้ดีว่ามันไม่มีทางจะให้ความอบอุ่นได้ทั่วถึง เอกฟังแม่นะลูก แม่รักลูกมากเช่นเดียวกับพ่อของ

ลูก เขาก็รักลูกไม่แพ้กัน หากแต่ในตอนนี้เขาไม่สามารถมาหาลูกได้ แต่เขายังคงคิดถึงลูกเสมอนะ

เอก "


     " ผม ผม....รู้ครับว่าแม่เหนื่อยแค่ไหน แม่พยายามแค่ไหน แต่ผมอยากเจอพ่อ " พูดจบผม

ก็เข้าไปกอดแม่ น้ำตาที่ผมกลั้นไว้อยู่นานก็พรั่งพูรไหลรินออกมา มืออุ่นของแม่ลูบหัวเพื่อปลอบ

ใจผม แม่ครับ...


     " เอก....แม่รักลูกนะ "


     " ผมก็รักแม่ครับ " เสียงอุดอู้ของผมจะส่งถึงแม่หรือเปล่านะ 


               ถ้าเป็นไปได้ พระเจ้า ผมอยากเจอพ่อ ผมอยากบอกว่าผมรักท่านแค่ไหน แต่ก็รู้ดีว่า

     มันไม่มีทางเป็นไปได้ ที่ทำได้ในตอนนี้คือดูแลผู้หญิงของพ่อให้ดีที่สุด จะรักจนสุดหัวใจ

     พ่อครับ.....ผมรักพ่อนะครับ

     

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา