อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

สวัสดีคะ ชั้นมิจิอิ โควมิ ในตอนนี้เป็ฯเวลาเลิกเรียนแล้วโชคดีที่แฟนของชั้นคุจิยะ ยูไม่มีกิจกรรมชมรมเราสองคนเลยได้เดินกลับบ้านด้วยกัน ถึงแม้ว่ายูเค้าจะติดกิจกรรมชมรมแต่เค้าก็จะหาเวลามาหาชั้นอยู่เสมอ 

"ยูไปดูหนังที่ห้องของชั้นดีไหมเพราะแม่ชั้นไปต่างจังหวัด กว่าจะกลับก็ดึกน่ะ พอดีได้หนังมาใหม่น่ะจ้ะ"

"ได้สิ อยากกินข้าวฝีมือเธอจัง"

"อยากกินอะไรล่ะ"

"อะไรก็ได้ ชั้นน่ะเลี้ยงง่ายอยู่แล้ว"

"จ้าๆแวะตลาดไปซื้อของกัน"

สองหนุ่มสาวได้เดินจูงมือกันตามประสาคนรักโดยหารู้ไหมว่ามี'บางสิ่ง'จ้องมองพวกเค้าทั้งสองอยู่ด้วยความริษยา

...อิจฉาเหลือเกิน...รักกันจริงๆ...

...ทำไมนังนั่นถึงมีผู้ชายดีๆเดินอยู่ข้างๆ...

...ทำไมเค้าคนนั้นไม่เป็นของชั้น...

...ถ้างั้น....

...เราก็เอาเค้ามาเป็นของเราซะสิ...

...ใช่ๆ ก็แค่เอาเค้ามาเป็นของเราซะก็จบ!...

หลังที่ซื้อของแล้วนั้น ยูและโควมิก็พากันกลับบ้าน

เด็กสาวจึงเข้าครัวแสดงฝีมือทำกับข้าวในขณะที่แฟนหนุ่มนั่งพักอยู่ห้องนั่งเล่นเพราะตนต้องทำหน้าที่คนถือของ มันทำให้เค้ารู้สึกเหมือนคู่แต่งงานเลยทีเดียว

ไม่นาน...

"เสร็จแล้วจ้า...ยู"แฟนสาวออกจากครัวมาพร้อมมื้อเย็นที่วันนี้เป็นสเต็ก สลัดผัก ซุปหอมใหญ่ โควมินำอาหารไปจัดวางที่โต๊ะอาหาร

ยูยิ้มแป้น"น่ากินจัง โควมิ ถ้าเราแต่งกัน ชั้นมีโอกาสลงพุงแน่เลย"

"จะจริงเหรอ...ยูน่ะออกจะผอมนะ ต้องกินเยอะๆสิ เพราะไหนจะกิจกรรมชมรม ไหนจะงานพิเศษอีก ควรกินเยอะๆสิ"

"จ้าๆ"

หลังจากนั้นสองหนุ่มสาวก็ลงมือทานอาหารกันอย่างหวานชื่น พอทานเสร็จ เด็กหนุ่มก็ลงมือล้างจานเองถึงแม้ว่าแฟนสาวจะห้าม แต่เด็กหนุ่มกลับขอทำด้วยความเต็มใจ

โควมิเอ่ยขึ้นลอยๆ"ถ้าเราแต่งกัน นายยังจะล้างจานให้ไหมนะ"

เด็กหนุ่มตอบทันที"ล้างสิ ถ้าเธออยากให้ชั้นล้างจาน ชั้นจะล้างให้ทุกวัน"

หลังจากที่ล้างจานเสร็จ

สองหนุ่มสาวก็มานั่งดูหนังกันที่ห้องนั่งเล่นโดยที่ยูเอนหลังบนโซฟาอย่างสบายๆโดยมีแฟนสาวนอนซบไหล่

ระหว่างที่ยูดูหนังอยู่นั้นเค้ากลับรู้สึกง่วงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เค้าหาววอดๆสองสามที พยายามส่ายหัวเพื่อไล่ความง่วงไปหากแต่ความง่วงนั้นกลับชนะ เด็กหนุ่มผล็อยหลับไปในที่สุด

...ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ...

...ได้มาแล้ว...

...ได้มาแล้ว...

...เค้าคือของชั้น ของชั้น ของชั้นคนเดียว!...

วิญญาณสาวแสยะยิ้มพลางโอบกอดวิญญาณของเด็กหนุ่มที่ตนชิงมาอย่างทะนุทะนอม 

พอหนังจบ

โควมิสังเกตว่าแฟนหนุ่มของเธอนั้นหลับเหมือนตายจึงเขย่าตัว"ยู ยูตื่นเถอะ"

เด็กสาวพยายามปลุกแฟนหนุ่มอยู่นานแต่ก็ไม่ได้ผล เด็กหนุ่มยังคงหลับสนิทไม่ไหวติงเลยด้วยซ้ำ

เธอตัดสินใจโทรเรียกเพื่อนชายอีกคนมา

...กริ๊ง...

เด็กสาวรีบไปเปิดประตูทันที"โออิคุง"

"โควมิจัง ยูล่ะ"
"อยู่ในห้องนั่งเล่นน่ะ ไปดูเค้าหน่อยเร็ว"

หนุ่มหน้ามนรีบตรงดิ่งไปดูอาการของเพื่อนซี้ที่หลับนิ่งไม่ไหวติงเลยสักนิด "ยูคุงเค้าถูกเอาวิญญาณไป"

"โออิคุง พอเรียกคนที่เอาวิญญาณยูไป มาได้ไหม"

"จะลองดูนะ ขืนช้ายูคุงได้ตายแน่"

หนุ่มหน้ามนหลับตาลง รวบรวมสมาธิเพ่งจิตไป ไม่นาน วิญญาณของหญิงสาวนางหนึ่งในชุดแต่งงานหากแต่สภาพใบหน้านั้นกลับเละ จนแทบหาเค้าเดิมไม่ได้ ตามตัวเต็มไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนองอันเน่าเฟะ ทำให้ชุดแต่งงานสีขาวนั้นถูกย้อมเป็นสีแดงของเลือดผสมน้ำหนอง

วิญญาณนั้นเอ่ยถาม"เรียกชั้นมาทำไม!"

โออิจึงใช้น้ำเย็นเข้าลูบ"ผมอยากให้คุณคืนเพื่อนของผมมานะครับ"

"ไม่! ชั้นรักเค้า ชั้นต้องการเค้า เค้าคือของชั้นคนเดียว คนเดียว คนเดียวเท่านั้น!"

โควมิฉุนจัด"เอาแต่ใจ!ยูเค้าเป็นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวเท่านั้นแหละ!"

วิญญาณสาวโต้กลับ"ใช่สิ! เธอไม่ได้โดนผู้ชายที่รักหมดหัวใจหักอกในวันแต่งงานจนต้องฆ่าตัวตายนี่นา ผู้ชายคนนี้ต้องเป็นของชั้นเท่านั้น!"

โออิสังเกตว่าด้านหลังของวิญญาณสาวนั้นมีวิญญาณของใครบางคนยืนอยู่ นั่นคือยูนั่นเอง 

วิญญาณของเด็กหนุ่มจึงเอ่ยขึ้น"อย่าทำอย่างนี้เลยนะครับ"

วิญญาณสาวหันไปมองเช่นเดียวกับโควมิ เด็กหนุ่มพูดต่อ"ทำไปคุณก็ไม่มีความสุข ต้องจมอยู่กับความทุกข์ มันไม่ดีเลยนะครับ"

"อย่านะ อย่าไปจากชั้น"

"คุณไปเกิดเถอะ ปล่อยวางซะ"

วิญญาณสาวนิ่งเงียบอยู่พักใหญ่"ก็ได้...ขอบคุณและก็ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้เดือดร้อน ลาก่อน"ว่าจบวิญญาณสาวก็หายไป...ยูจึงกลับเข้าร่างของตน

ทันทีที่ลืมตาตื่นโควมิโผเข้ากอดทันที"ยู เป็นห่วงแทบแย่"

ยูกอดตอบ"ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง โควมิ"

โออิจึงเอ่ยถาม"นายเก่งออกขนาดนี้ทำไมถึงโดนดึงวิญญาณเอาได้ง่ายๆล่ะ"

เด็กหนุ่มห้วชมพูยิ้เจื่อนๆ"ไม่รู้สิ สงสัยมันคงจะทำให้ชั้นหลับแล้วดึงวิญญาณชั้นไปล่ะมั้ง แต่ไม่ต้องห่วงชั้นจะระวังให้มาก ไม่อยากให้ใครบางคนเป็นห่วงน่ะนะ"

"งั้นชั้นกลับล่ะ เชิญหวานกันต่อเถอะ"ว่าจบหนุ่มหน้ามนก็เดินจากไป ภายในบ้านจึงเหลือแต่ยูและโควมิ

"อย่าทำให้เป็นห่วงอีกนะยู"

"อื้มสัญญาจ้ะ"

สองหนุ่มสาวต่างกอดกันด้วยความรัก โดยที่ไม่รู้เลยว่าวิญญาณสาวในชุดแต่งงานมองมาที่ทั้งคู่ด้วยความเศร้า ก่อนจะแปรเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มพร้อมอวยพรทั้งคู่"ขอให้รักกันนานๆและมีความสุขมากๆนะ"

แน่นอนคำอวยพรของวิญญาณสาว โควมินั้นได้ยิน เธอจึงภาวนาขอให้ผู้หญิงคนนั้นได้ไปเกิดใหม่และของให้เจอคนดีๆที่รักเธอ เหมือนกับที่ตัวเธอเป็นอยู่ในตอนนี้ก็พอ...

เม้นให้บ้างนะค่ะ จะได้มีแรงใจอัพต่อไปนะค่ะ!^O^/