HNY change ครั้งแรกและครั้งสุดท้าย

-

เขียนโดย Gampoo

วันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2558 เวลา 20.10 น.

  2 chapter
  0 วิจารณ์
  1,197 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2558 08.06 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

1) การพบกัน...อีกครั้ง

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

     

ารพบกัน...อีกครั้ง

     ย้อนไปเมื่อหนึ่งปีก่อน... ผมได้เจอกับหญิงผู้เป็นที่รักของผม เรามีเวลาได้ทำความรู้จักกันไม่นานนัก แต่ทำไมผมถึงรู้สึกถึงความรู้สึกที่อบอุ่นเหมือนเคยสัมผัสเมื่อนานแสนนานมาแล้วนะ

 

     "เอลลูญ์ นายยังคิดถึงแม่สาวน้อยคนนั้นอยู่อีกหรอ"เทมป์ ยื่นโกโก้ร้อนให้ก่อนจะมานั่งข้างผมที่กำลังดูดาวเคราะห์น้อยใหญ่ที่กำลังสุกสกาวเป็นประกายแต่หาใช่แสงของมันไม่

 

     "ไกลเหมือนกันนะมิลค์กี้เวย์เนี่ย" หลังจากที่ผมและเทมป์ดูดาวกับไปเพลินๆได้สักพัก ผมก็พูดเรื่องในหัวออกไปไม่ทันได้คิด

 

     "วีก้าสินะ แต่นายไม่ใช่อัลแตร์นะ จะไกลกันได้ยังไง55"เทมป์ระเบิดหัวเราะจนโกโก้ในแก้วสั่นสะเทือนเป็นลายคลื่นน้ำ ถ้าผมไม่ใช่อัลแตร์แล้วใครจะเป็นอัลแตร์สำหรับวีก้ากันล่ะ ความคิดนี้ผุดขึ้นมาพร้อมกับเท้าที่กำลังวิ่งไปหาซานต้า รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่เลื่อนหิมะซะแล้ว

 

    "ว่าไงล่ะ เอลลูญ์ มีอะไรให้เราช่วยรึถึงวิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว โฮะๆๆๆ" คุณลุงพุงนำหน้า หนวดเคราสีขาวยาวรุงรังและชุดสีแดงที่บ่งบอกถึงเทศกาลนึงที่เด็กๆรอคอยหันมาหัวเราะก่อนจะ... 

 

     "ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร เธอจะไปกับฉันก็ได้นะ ไปหาแม่สาวน้อยคนนั้นไงล่ะ เธอน่ะมีความสามารถมากนะ เธอสามารถไปเป็นอาจารย์สอนในมหาลัยได้ถ้าเธอต้องการ...เธอพกเจ้านี้ไว้สิ เมื่อเธออยากเป็นที่พึ่งพาของใครซักคน ไปกันเถอะจวนจะถึงเวลาไปหาหนูๆที่น่ารักเหล่านั้นแล้ว โฮ๊ะโฮะๆๆ" ผมไม่รู้ว่าตาลุงแก่นี่พูดอะไร แต่ผมก็รับซองสีน้ำตาลไว้โดยไม่พูดอะไร ตอนนี้ต้องหาวีก้าแล้วล่ะนะ ผมหวังว่าเธอยังคงรอผมอยู่นะ

 

     "คือ...พ่อครับ ผมไม่เป็นเอลฟ์แล้วได้มั้ย" ผมหันไปถามตาลุงชุดสีแดงที่นั่งอยู่ข้างผม

 

     "ทำไมล่ะ เอลลูญ์" เขาถามอย่างอารมณ์ดี

 

     "ผมไม่รู้ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายมั้ยที่จะได้เจอกับวีก้า" ผมเบือนสายตาออกไปนอกเลื่อนหิมะที่กำลังเคลื่อนที่อยู่เหนือเมฆ

 

     "แล้วเจ้าจะทำยังไงล่ะ"

 

     "ขอผมกลับไปเป็นมนุษย์..."

 

     "ได้สิ แต่เจ้าจะไม่หล่อเหมือนเดิมหรอกนะ โฮะๆๆ" ผมรีบหันหน้าไปหาตาลุงแก่ที่นั่งหัวเราะเสียงประหลาดโฮ๊ะโฮะๆๆข้างๆ นี่เขาหลอกผมเล่นหรือมันเป็นความจริงกัน?

 

     "จริงหรอ? แล้ววีก้าจะจำผมได้ไงล่ะเนี่ย ไม่นะ โอ้วไม่ๆๆๆ" ผมกร่อนด่าพึมงำได้พักใหญ่ คนข้างๆก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาซะจนกวางเรนเดียร์สะดุ้งตกใจกันเป็นแถวๆเลยดีนะที่มันยังคุมสติได้ไงงั้นคงได้ไปชนกับเครื่องบินสายการบินลิงเหินฟ้าแน่ๆ

 

     "พ่อล้อเล่นที่จริงเจ้าไม่ต้องขอพ่อก็ได้นะ แค่ถอดหูเอลฟ์ออกก็เป็นมนุษย์ได้แล้ว เอลฟ์ทุกตนก็รู้กันทั้งนั้นอย่าบอกนะว่าลูกพ่อไม่รู้น่ะ ฮุฮุ-*-" คนข้างเอามือปิดปากกั้นเสียงหัวเราะ(เยาะ)ไม่ให้ผมอายแต่ยิ่งปิดเท่าไหร่ผมก็รู้ว่าเขาพยายามกั้นหัวเราะและมันยิ่งทำให้ผมอาย!!

     

     "...โถ่ พ่อ"ก็พ่อเคยบอกผมที่ไหนกัน เอลฟ์แต่ละตนก็ใช่ว่าจะถอดหุกลายเป็นมนุษย์เดินเล่นไปมาให้เห็นกันสักหน่อย แล้วอีกอย่างถ้ากลายเป็นมนุษย์ก็องจะอยู่ที่นี้ไม่ได้หรอก มันเลยไม่มีความจำเป็นที่จะต้องกลายเป็นมนุษยืแล้วให้ผมมานั่งถามว่าจะกลายเป็นมุษย์ต้องทำไงหรอ นั้นก็ฟังดูแปลกๆอยู่ใช่มั้ยล่ะ

 

     "แล้วซองนี่มันอะไ... ว๊ากกกกก!! พ่อ!!" ผมยังไม่ทันถามจบประโยคพ่อก็ผลักผมลงจากเลื่อนหิมะเหมือนครั้งแรกที่ทำให้ผมเจอกับวีก้า แต่ครั้งนี้พ่อโยนผมลงที่ปล่องไฟ!! ปล่องไฟบ้านใครซักคนที่ไม่ใช่วีก้าแน่นอน!! ว๊ากกกก!!!

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา