[นิยาย] {Fic Naruto}ซีรีย์รักที่ทรมาน

8.1

เขียนโดย PhingYanchan

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559 เวลา 17.55 น.

  50 ตอน
  15 วิจารณ์
  17.14K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 01.01 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

13) ตัดสินใจเลือก...

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

Sakura talk

   ฉันนั่งคิดเรื่องที่นารูโตะบอกมานานกว่า 2ชั่วโมง เครื่องสำอางเป็นคราบเลยแหะล้างหน้าดีกว่าแล้วก็โทรหายัยหมูด้วย

  "ฮัลโหลยัยหมู อยู่ไหนกัน?!"

(ห๊ะ..อะแหะๆ! เท็นๆคุยแทนหน่อยดิ้!)สำลักอาหารเม็ดหรอยะ!?

(ฮัลโหล..ว่าไงตื่นแล้วหรอยะ)

  "ฉันไม่ตลกด้วย อยู่ไหนกัน"

(อยู่ที่ห้องพักใหญ่ห้องโถงที่แกกินข้าวกับอาจารย์คาคาชินั่นแหละ555)

  "หรอ!ดีเลยฉันไปถึงที่นั่นฉันจะได้กระทืบแกที่นั่นเลยถึงปากทุกคนมีไว้พูดแต่ปากพวกแกมีไว้ให้เท้าฉันประทับ!!"

(ใจเย็นๆ ยัยเถิก...)ฉันตัดสายยัยเท็นๆแล้วรีบเดินไปที่มันบอก

 

  12:40

  คลืด!..(เสียงประตูเลื่อน)

  "ยึ๋ย!ยัยเถิกบุก"ยัยอิโนะงานนี้ไม่รอดแน่!

  "ปั้ง!!...บอกฉันมาหน่อยซิปล่อยฉันนอนคนเดียวไม่คิดจะให้ใครอยู่ด้วยแถมอีกอย่างนะนารูโตะเข้ามาหาฉันแล้วนี่!กุญแจอยู่ที่ฉัน ถ้าพวกแกเข้าห้องไม่ได้ก็เรื่องของพวกแกแน่"ฉันใช้มือทุบโต๊ะอย่างโมโหแล้วพูด

  "ห๊ะ!..อะแหะๆ!!ขอทิดชู่หน่อย! ว่าไงนะ? นารูโตะเข้าไปหาแกหรอ?!"

  "เออ!"
  "แต่มันไม่ได้ทำอะไรแกใช่มั้ย?!"

  "ไม่ได้ทำอะไร คิดลึกนะอิโนะอยากโดนเท้าฉันประทับมั้ย?!ห๊ะ!"

  "ไม่หรอกน่าเพื่อน~ยังไงๆเราก็เพื่อนกัน(^_^||)"

  "งั้นแกก็กินข้าวก่อนเถอะมันเที่ยงแล้วนะ"

  "ไม่อ่ะ ฉันจะไปหาพี่..เอ่อ...อาจารย์คาคาชิน่ะ"

  "ไม่ได้นะ!!!!!"เหอะฉันรู้นะว่าจะให้ฉันเจอพี่เขาตอน4โมงแต่ก็ติดหัวอยู่ดีว่าถ้ามันต้องเป็นช่วงนั้น...ช่างมันเถอะคิดไปก็ปวดหัว

  "ทำไมล่ะ?"

  "คือ....เอ่อ.."เทมาริอั้มอึ้ง

  "ถ้าตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ว่าอะไร หิวข้าวจะตายอยู่ละ"

  "โหย..."พวกนี้ถอนหายใจก่อนจะนั่งดูฉันกินกุ้ง30กว่าตัว

  "โห..ยังดีนะเนี้ยที่กินฟรีเล่นจนฉันร้องไห้เลยนะแกถ้าแกเล่นกินกุ้งอย่างนี้นะไปกินที่บ่อเลี้ยงเลยป้ะ"

  "ถ้าเรียกฉันมาด้วยตั้งแต่แรกคงจะไม่เป็นอย่างนี้หรอก"

  "กลับกันเหอะ พวกเรายังไม่ได้เล่นน้ำกันเลยนะ!"เทมาริออกความคิดเห็น เออว่ะพวกเรามาทะเลเพื่อเล่นน้ำนะแต่กลับมานั่งมาเดินโดยไม่เล่นน้ำเนี่ยนะ!!บ้าชัดๆ

  "เออว่ะ ลืมเลยแต่ฉันขอไม่เล่นนะไม่ได้เตรียมชุดมา"ฉันไม่เข้าใจเหมือนกันใบประกาศก็บอกอยู่นะให้เผื่อของไปด้วยแต่ดันไม่เชื่อไงเลยไม่ได้เล่น! น่าตบให้เถิกหายเลยนะเนี่ย!

  "ว่า..เสียดายจังดูพวกฉันเล่นกันก่อนละกัน555"ได้ทีเอาใหญ่นะเท็นๆ

  "กลับกัน!"

 

  13:00

  "เปลี่ยนเสร็จยังเนี่ย!? รอจนรากงอกแล้วนะเท็นๆ"อิโนะตะโกน

  "เดี๋ยวดิวะใจเย็นดิ!"เท็นๆตะโกนกลับ

  "เสร็จแล้ว เย้ไปกันเลย!!"ทุกคนตะโกนด้วยความดีใจที่จะได้เล่นน้ำแต่..ฉัน..ไม่ได้เล่นน่ะสิ!!เลยเงียบแล้วฉันก็ไปยืนดูพวกอิโนะเล่นน้ำกันตรงชายหาดให้เท้าโดนน้ำลมเย็นๆที่พัดมาเฮ่อ..สบายจังเลย

  "สบายจังเลย...ได้ผ่อนคลายอย่างนี้ดี๊ดี"

  "ซากุระ!!!" หือ?!..ใครมันเรียกเนี่ยกำลังเพลินเลย คิบะโบกมือเรียกฉัน

  "อ้าว!..พวกนายเองหรอ? เล่นน้ำกันด้วยหรอนึกว่าจะอยู่แต่ห้องพักนะเนี่ย?"

  "ช่างเถอะ! มาเล่นด้วยกันสิ"คิบะเรียกฉันให้ไปเล่นด้วยแต่ฉันกลับไม่เห็นผู้ชาย2คนคือ พี่คาคาชิกับ..ซาสึเกะ

  "ฉันไม่ได้เตรียมเสื้อมาน่ะสิเลยเสียดายอยู่เนี่ย คงต้องยืนตากลมอย่างนี้ไปก่อน 555"

  "เสียดายเนอะ เห้ยๆ!! ไอนารูโตะ!!! บุ๋ม!!..."นารูโตะขี่คอคิบะจนตอนนี้คิบะจมกับน้ำไปแล้ว

  "555!! สนุกน่าดูเลยแหะ?อยากเล่นบ้างจัง"

  "แล้วทำไมหล่อนไม่เล่นล่ะยะ!"เดี๋ยวนะ…คะ คาริน?!

  "คาริน? เธอมาหาฉันมีธุระอะไร?"

  "ก็ไม่มีอะไรหนิ ก็แค่มาทักเธอเฉยๆแล้วก็.."ยัยนี้เอามือมาสัมผัสผิวฉันเบาๆแล้วกระซิบว่า..

  "หน้าด้านเนอะ?แย่งของของฉันไปแล้วยังอยากร่านที่อื่นอีกน่ะ!"

  "คำพูดต่ำๆอย่างนั้นน่ะมันสมควรจะใช้กับฉันหรอ? ฉันเคยบอกว่าอะไรคารินถ้ายังใช้คำพูดไม่ถูกกับบุคลควรใช้ให้ถูกเพราะที่เธอพูดออกมาดูสารรูปของเธอก่อนมั้ย?"

  "หึๆ คำพูดที่ฉันพูดมันควรพูดกับเธอเพราะเธอเป็นจริงๆเอาซาสึเกะไปแล้วยังด้านไปเอาคาคาชิมาอีกนะเธอน่ะ ห๊ะ!!"

  "ฉันบอกกี่พันครั้งกับเรื่องพวกนี้แล้วว่า..ฉันไม่ได้แย่งของของใครมาถ้าจะโทษฉันเรื่องนี้คงไม่ใช่ฉัน โทษตัวเธอเองดีกว่าเพราะรักษาไม่ดีไงรักเขาไม่พอไงถึงโดนเขาทิ้งมาอย่างนี้!"

  "มึงอย่าอยู่เลยซากุระ!!!"

  "คิดว่าฉันกลัวหรอเข้ามาสิตบของเธอมันกากกว่าที่ฉันคิด!!"

  เพี้ยะ!!!

  "ยัยซากุระ!! ทุกคนไปช่วยซากุระกันเร็วซากุระโดนยัยคารินตบแล้ว!!!"

  "ปล่อยฉันนะ ไอพวกบ้า!ฉันจะตบมันให้ปากหายหมาเลย!!"ตอนนี้ฉันโดนยัยคารินตบจนเลือดกบปากแล้วคารินก็โดนคิบะกับลีลากไป

  "คุณซากุระไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ?"

  "ฉัน..โอ้ย!..มะ..ไม่เป็นไร"

  "กล้ามากนะอี..แรดร่านชะนีร้องหาผัวไม่เจอ!"ยัยอิโนะด่าคารินซะอยากกดไลค์เลยว่ะ

(นางด่าแรงว์มากเลยบอกตรงๆ:writer)

  "ขืนแกมาหาซากุระรอบที่3ละก็ฉันจะจับฉีกปากให้หายแรดเลยอีบ้า!!!"เทมาริจะโหดไปไหนเนี่ย!

  "ทำแผลก่อนเถอะค่ะ"

  "ไม่เป็นไร..อ้า!!.."แค่อ้าปากเองนะเจ็บชิบ

  "นะคะคุณซากุระเดี๋ยวแผลจะติดเชื้อเอา"

  "ก็ได้ๆ"

  "ซากุระจังไม่เป็นไรนะ?"นารูโตะเดินมาถาม

  "อืม"ต้องตอบโดยพยักหน้ากับส่ายหน้าเอาเนี๊ยนะจะบ้าตาย(-_-||!!)

  แล้วฉันก็โดนอิโนะเทมาริเท็นๆฮินาตะลากกลับห้องพัก

 

  13:17

  "ขอโทษด้วยนะที่ทำให้ความสนุกของพวกแกต้องจบลงอย่างนี้น่ะ"

  "แก..เอาตรงๆเลยนะมีปัญหาอะไรอ่ะบอกพวกฉันนะแล้วฉันก็ไม่รู้เรื่องด้วยว่าแกจะตายร้ายดียังไงถ้าเธอไม่บอกพวกฉัน!"

  "เออน่ะ โอ้ย!"

  "คุณซากุระคะอย่างเพิ่งไปอ้าปากมากนะคะเดี๋ยวแผลมันจะมากว่านี้"

  "ขอบใจนะฮินาตะตอนนี้OKขึ้นมากเลย"

  "เอ่อ..ค่ะ"

  "งั้น...ฉันขอไปเล่นน้ำต่อนะ"

  "เอาที่สบายใจพวกเธอเลย"ฉันตอบแบบเบื่อๆ

  "เย่!"

  แล้วตอนนี้ฉันก็นั่งดูเพื่อนๆเล่นน้ำกับแฟนอย่างโรเมนติกกันแต่ละคนก็มีคู่บางคนถึงจะไม่มีก็อยู่กับเพื่อนสนิทกัน....แล้วฉันล่ะไม่มีใครเลยถึงจะรักพี่คาคาชิแต่เขาไม่อยู่ตรงนี้ถ้าอยู่ก็ดีนะหึๆ..พูดแล้วก็คิดถึงอดีตจัง...

  ตอนนั้นที่เราคบกันอยู่และมีอยู่ที่นึงมันทำให้ฉันมีความสุขมากเพราะเขาและครอบครัวมาเที่ยวกันที่ทะเลแล้วฉันก็ติดรถมาด้วยเพราะฉันโดนแม่ของซาสึเกะบังคับ..

  "ซากุระดูนั่นสิ พระอาทิตย์กำลังจะละขอบฟ้าแล้วนะ"ซาสึเกะพาฉันมาที่ชายหาด

  "จริงด้วยสวยจังเลย ซาสึเกะฉันอยากจะถามอะไรนายหน่อย?"ซาสึเกะเอามือกอดที่เอวฉันแล้วดูพระอาทิตย์ตัวฉันเองก็กอดเขาแล้วเอาหน้าซบ

  "อะไรหรอ?"

  "ถ้าโลกนี้ไม่มีแสงของพระอาทิตย์และพระจันทร์แล้วโลกของเราจะเกิดอะไรขึ้น?"

  "หึๆ โลกนี้ก็ไม่มีแสงสว่างแล้วโลกนี้ก็จะมืดมิดแต่จะมีแสงๆนึงที่ทำให้โลกมีแสงสว่างได้"เขาขำแล้วตอบฉัน

  "ห๋า? แสงอะไรหรอ?"

  "ก็แสงที่เรามีให้กันไง"

  "ห๋า?"

  "อย่าทำหน้างงอย่างนั้นสิ มันคือแสงแห่งความรัก"เขาหันมาหาฉันแล้วกุมมือฉันไว้

  "เดี๋ยวนะ แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ?"

  "ถ้าแสงของความรักระหว่างเรามันยังไม่ดับโลกนี้ก็ยังมีแสงสว่างของเราอยู่ไง"เขาจับคางฉันแล้วจูบที่หน้าผาก อย่างอ่อนโยน

  "ขอบคุณสำหรับคำตอบนะซาสึเกะ ฉันรักนาย..."

  "ฉันก็รักเธอนะซากุระ ถ้าแสงของเราสิ้นสุดลงโลกนี้คงมืดบอดสนิท..."

   'ตอนนี้มันมืดมิดเหลือเกินฉันไม่ไหว แสงของพระทิตย์ดับลงแสงของเรามันก็ดับลงเหมือนกัน ฉันเองก็อยากหาแสงมาแทนแสงที่ดับไปแต่ฉันเลือกไม่ได้ว่าจะให้นายเป็นแสงของฉันอีกมั้ย'น้ำตาของฉันไหลลงอย่างไม่มีความหมายก่อนจะเห็นเพื่อนๆที่มีความสุขกับแสงอาทิตย์ที่กระจ่างบนท้องฟ้า

  "ซากุระ...น้ำตาไหลน่ะ"อิโนะทักฉัน

  "อะ..อ๋อ ฉันแค่นึกเรื่องเก่าๆน่ะน้ำตาเลยไหลออกมา แล้ว..เธอไม่ไปสวีทกับซาอิหรอ?"

  "แหม~ เรื่องนี้ฉันเอาไว้ทีหลังย่ะ...ว่าแต่ฉันแล้วเธอไม่ไปหาคู่ล่ะห๊ะ!แม่สาวน้อย?"

  "ไปไหนก็ไปเหอะ ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า"

  "เออๆ"หลังจากอิโนะบอกลาฉันก็นั่งดูเท็นๆที่นั่งกับเนจิที่ชายหาด

  "นี่นาย!ตอนที่ฉันไม่อยู่น่ะนายไปเหล่ใครรึเปล่าห๊ะ?!"เสียงของเท็นๆดังขึ้นมา

  "ไม่มี่!! เธอก็อย่าระแวงมากเลย ที่รักคิดไปเองน่า!!"เนจินายไม่รอดแน่เลย

  "ตอบเสียงสูงแสดงว่ามี!"

  "พี่เนจิคะ!"นั่นไงพูดปุ๊บก็มาปั๊บเลยแหะ

  "ไหนนายบอกไม่มีแล้วอีชะนีนั่นคือใครห๊ะ! อธิบายได้มั้ยห๊ะ!เนจิ!!"

  "ที่รักใจเย็นก่อนนะเค้าอธิบายได้นะ"

  "เหรอ?! งั้นเอาไว้อธิบายกับคนอื่นเถอะเพราะฉันกะจะให้มันได้ลาจากกันบ้าง"

  "หมายความว่าไง?"

  "เราเลิกกัน!!!"(0_0!!)ตกใจแทนแป๊บ โหดอ่ะ!

  "เดี๋ยวก่อนสิเท็นๆมันก็แค่เด็กนะเธออย่างซีเรียสสิ ฉันขอร้องเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ!ขอร้องล่ะ"

  "แล้วนายจะอธิบายยังไงคำสัญญาที่เราให้กันนายกำลังละเลยแล้วฉันกำลังจะละเลือนจากสมองนายไป!"

  "ฉันขอโทษฉันเองก็อยากมีอิสระบ้างขอแค่บางครั้งก็พอเพราะทุกเวลาฉันก็อยู่กับเธอตลอดแน่นอน"

  "อิสระเหมือนอยู่คุยกับเพื่อนหรืออยากได้อิสระออกจากคำสัญญาล่ะ!"

  "เราหยุดทะเลาะกันแล้วหาข้อตกลงกันเถอะเท็นๆ"

  "ว่ามา!"

  "เธอจะให้ฉันมีอิสระได้อยู่กับเพื่อนเวลาจำเป็นจริงๆ"

  "ได้ตกลงแต่ถ้านายทำนอกเหนือกว่านั้นหรือนายคิดจะละเลยคำสัญญาของเราเราสองคนจะขาดกันทันที"

  "ตกลงเพราะฉะนั้นเลิกสนใจยัยนั่นได้เลยแล้ว.."

  "แล้วอะไรของนาย? อย่ามาทำหน้าหื่นนะไอหื่นกาม ตานี้นายไม่ได้แอ้มฉันแน่เนจิ"หนสุดท้ายก็หายกันแล้วสองคนนี้ก็วิ่งไล่จับเหมือนเดิมน่ารักดีเนอะ หึๆ แล้วฉันก็หลับคาเปลนั่งที่มีร่มบังแดดให้

  14:43

  "ซากุระตื่นได้แล้ว พวกฉันเปลี่ยนเสื้อผ้ากันแล้วนะ!"

  "พวกแกไม่ยอมปลุกฉันอีกแล้วหรอเนี่ย?"

  "นี่พวกฉันผลัดกันปลุกแกกันทุก2นาทีแกก็ไม่ตื่นอย่ามาว่าฉันนะ แกไปอาบน้ำเหอะเสื้อนี้น่ะพวกฉันซื้อให้แกอีกอย่างนะซื้อตัวใหม่มาแล้วไปเร็วไปกันเถอะ อยากเห็นแกใส่ชุดใหม่ที่พวกฉันซื้อมา"

  "อืม..ค่อยไปได้มั้ยอ่ะง่วงมากเลย~"(﹋0﹋)

  "เทมาริจัดมาเลย"

  "เห้ย!!นี่เล่นเอาน้ำทะเลใส่ฟ็อกกี้มาฉีดเลยหรอ?!!"

  "ก็เห็นแกไม่ได้เล่นน้ำไงก็เลยฉีดให้"กวนละเทมาริ(-0-)

  "ก็ได้ๆไปก็ได้"พวกอิโนะลากฉันกลับไปที่ห้องพักให้ฉันอาบน้ำโอกาสนี้เลยขอสระผมด้วยเลยแล้วพวกเธอรอฉันออกมากับชุด ชุดที่เลือกก็เป็นเสื้อเปิดไหล่สีขาวมีลูกไม้นิดหน่อยกับกระโปรงสั้นสีพีช...จะบ้าหรอ!เตรียมเสื้อเตรียมชุดก็เป็นกระโปรงหมดเลยเปลี่ยนบ้างไม่ได้หรือไงนะ!

  "ซากุระอย่าช้าเลยเดี๋ยวไม่สบายฉันเห็นแกนอนตัวหดอยู่ข้างนอกด้วย.....แต่แกก็สวยเหมือนเดิมเลยนะเนี่ย"

  "สวยกับผีแกล่ะสิแผลติดปากมาด้วยเนี่ย!"

  "เทมาริจัดการให้หน่อยนะ"เทมาริไม่พูดมากทำเพลงก็หวีผมฉันจนตรงหวีหน้าม้าที่ยาวให้ไปฝั่งซ้ายให้หมดแล้วจัดการดัดผมให้เป็นลอนตรงปลายแล้วทักเปียคาดหัวให้ เทมาริเก็บรายละเอียดแล้วฉีดสเปยร์จัดทรงผม เร็วกว่าทรงแรกอีกนะเนี่ย

  "ฮินาตะที่เหลือคือของเธอนะ"

  "ค่ะ!"ฮินาตะแต่งหน้าฉันให้เป็นโทนสีพีชสีเดียวกับกระโปรง

  "เสร็จแล้วนะคะ ไปข้างนอกกันเถอะค่ะ"

  "อืม.."ฉันออกมาพร้อมกับฮินาตะส่วนคนอื่นก็เดินไปกันหมดแล้ว

  "ฮินาตะ นารูโตะน่ะเขาชอบเธอนะเรื่องที่เธอมโนว่าหมอนั่นรักฉันมันก็จริงอยู่หรอกแต่มันรู้สถานะดีว่าฉันคงไม่ได้ให้โอกาสสำหรับมัน..มันเลยขอชอบเธอดีกว่า"

  "พูดอะไรอย่างนั้นคะ! คุณ..สะ..ซากุระก็.."เขินอีกแล้วๆพูดเรื่องนารูโตะแล้วหน้าแดงตลอด

  "ไปกันเถอะ.."

 

Sasuke talk

  14:58

  ผมกลัวว่าเธอจะไม่มาตามนัดกลัวจริงๆ กลัวว่าจะไม่มีโอกาสอีก กลัวว่าเธอจะไม่ให้โอกาสผมผมไม่เคยเศร้าขนาดนี้ตอนนี้ผมไม่คิดที่จะออกไปไหนเลยอยู่ในห้องเงียบๆคิดเรื่องที่พวกนั้นบุกเข้ามาในห้อง..ย้อนกลับไปที่พวกมันบุกเมื่อตอน12:46

 

  .....

 

  "ซาสึเกะออกมาคุยเดี๋ยวนี้นะเว่ย!! นายจะยกเลิกแผนตามอำเภอใจไม่ได้นะ!"หนวกหูชะมัดไอคิบะ 

  "อะไรของพวกมึงเนี่ย!? กูหมดหวังแล้วซากุระเป็นของคาคาชิแล้วเข้าใจมั้ย!! ฉันไม่มีโอกาสได้บอกเธอว่าทำไมต้องทำแล้วทำไมฉันถึงต้องคบคารินบังหน้า"

  "มึงฟังพวกกูนะซาสึเกะที่พวกกูทำแผนให้มึงเพราะอยากให้ซากุระได้มีมึงอยู่ในใจด้วย"ชิกามารุบอกผม

  "แต่กูรักซากุระที่ทำก็เพราะคำสั่งของพ่อแต่สมัยก่อนที่ยังไม่มีซากุระกูยอมรับว่ากูเล่นไปทั่วแต่ตอนนี้หัวใจของกูมันหยุดที่เธอแล้วชิกามารุ!!"ผมเริ่มมีน้ำตาไหลออกมา

  "ซาสึเกะ!"นารูโตะเดินเข้ามาต่อยผมแต่แผลไม่มีเพราะไม่ได้ลงแรงมากมาย

  "ทำอะไรของมึงเนี่ย? นารูโตะกูเจ็บนะเว่ย!"นารูโตะมากระชากคอเสื้อผม

  "เจ็บน่ะดีมึงจะได้จำ!รักจริงของมึงคืออะไรซาสึเกะ?ซากุระน่ะร้องไห้ทุกครั้งที่ย้อนอดีตแล้วพูดถึงมึง มึงยกเลิกแผนอย่างนี้ไม่ได้แล้วเพราะกูก็บอกซากุระไปว่ามึงมีเรื่องคุยกับเธอถ้าเธอไม่มาตามนัดเท่ากับเธอเลือกคาคาชิแต่เธอมีความทรงจำดีๆกับนายในความทรงจำ"

  "ปล่อยกู! กูบอกให้เรื่องไปอเมริกามันคือเรื่องจริงนารูโตะกูถึงบอกไงกูไม่มีโอกาสแล้ว!!!กูต้องไปอเมริกาสิ้นเดือนนี้ถ้ากูกลับมาที่นี้ก็อยู่ปี1แล้วซากุระคงจะหมั้นกับคาคาชิไปแล้วเรียนได้ไม่นานเธอก็ต้องแต่งงานแล้วก้ต้องไปอยู่กับคาคาชิแค่กูไปอเมริกา3-4ปีความทรงจำพวกนั้นก็จะละเลือนหายไปจากหัวของเธอ!!"

  "ซากุระรักมึงมากบางครั้งก็ร้องไห้โดยไม่มีเหตุผลแล้ววันนี้นายเองก็ไม่ออกไปไหนเลย!!ม่านก็ปิดไม่มีแสงสว่างอยู่เลย ออกไปให้ซากุระเห็นหน้าว่านายไม่ได้เป็นอะไรว่านายเองก็มีเรื่องคุยหน้าของนายมันบอกแล้วว่านายไม่มีความสุขเลยเวลาไม่มีเธอ"แล้วพวกนารูโตะก็เดินออกไป

 

  "ซากุระ...ฉันขอโทษที่ทำอย่างนั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่มันเกิดมามันมีเหตุผลเสมอนะ"ผมเดินออกจากเตียงแล้วไปล้างหน้าเซ็ตผมให้เรียบร้อยหาชุดใส่ผมดูหน้าตัวเองในกระจกมันดูเย็นชาไม่มีเยื่อใยอะไรเลย...เนตรวงแหวน..พูดถึงเนตรก็นึกถึงคาคาชิทำไมมันถึงมีเนตรล่ะไม่ใช่คนในอุจิวะแต่กลับมีได้?

  "คาคาชินายมีเนตรวงแหวนได้ยังไง? คงจะไม่ใช่แค่นี้ที่ต้องทำแต่ต้องหา..คำตอบของเนตรของคาคาชิด้วยซะแล้ว.."

  "เฮ่อ~...บ่าย2จะบ่าย3แล้วเวลานัดก็กำลังจะถึงแล้วสิ ต้องคุยกับมันอีกแล้วหรอเนี่ย?!"ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหา....ไอแมว

  "ฮัลโหล..อยู่ไหนกัน?"

(จะออกมาดูโลกภายนอกรึไงซาสึเกะ?)

  "อย่ามากมึงอยู่ไหน?!"

(ห้องพักใหญ่ที่ห้องโถงตอนนี้มีกิจกรรมอยู่เร็วๆเลยเพนที่อยู่แสงอุษากำลังจับคู่เล่นเกมอีกอย่างคาคาชิไม่ได้เล่นด้วย)

  "ขอบใจ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ"ผมเดินออกไปแล้วล็อคประตูจากนั้นก็ไปที่ห้องพักใหญ่

 

  คลืด..(เสียงประตูเลื่อน)

 

  "ขอโทษที่ขัดจังหวะอีกรอบนะครับ"

  "อ้าย!!!!!!! ซาสึเกะมา!!!!"เสียงผี เสียงเปรตร้องน่ารำคาญโครตๆ!ก็หน้ามันหล่อถึงเป็นอย่างนี้ก็น่ารำคาญชะมัด

  "คุณซาสึเกะครับเชิญจับสลากได้เลยนะครับกำลังจะอธิบายการเล่นอยู่พอดีเลย" 

  "ได้แล้ว แล้วไงต่อ"เบอร์9แหะ

  "อย่าบอกใครนะครับแล้วเขียนชื่อไว้ครับ หลังจากได้เขียนชื่อไว้..เออๆลืมๆ..เชิญนั่งเลยคร้าบ!!"ผมกระซิบเพนว่า

  'จะให้รากยึดห้องโถงเลยมั้ยถ้าจะให้ยืนอย่างนี้?'

  "แยกไว้แล้วนะครับชาย60คนหญิง58คน ซึ่งชายอีก2คนก็ต้องจับคู่กันแต่ไม่ใช่เกย์นะ!!อย่าคิดลึกเพราะผู้หญิงอีก2คนเขาไม่เล่นนะครับเพราะไม่สบายพอดี.."เพนพูดด้วยไมค์

  "เห้ย!!..รากจะงอกแล้วมึงเร็วๆ"เดอิดาระหยิบโทรโข่งพูด

  "ถ้ามึงรอไม่ได้มึงก็ไปกอดซาโซริเลยokมั้ย?พูดมาก! ครับพี่จะสุ่มหยิบสลับกันนะครับชาย-หญิงไปเลื่ิอยๆถ้าใครโดนเรียกให้มายืนข้างหน้าเพื่อนๆเอาง่ายๆตรงที่พวกพี่ยืนอยู่"

  3นาทีผ่านไป

  "เบอร์10อินุซึกะ คิบะกับเบอร์3ฮารุโนะ ซากุระ"

  "เดี๋ยวนะ ไอเป็ดทำไมคู่ก่อนหน้านี้ทำไมมันตามบั้ดดี้วะ"นารูโตะถามผม

  "ไม่รู้เหมือนกัน"

  "เบอร์30ฮิวงะ ฮินาตะกับเบอร์42อุสึมากิ นารูโตะ"

  "ชื่อนายแล้วรีบไปเหอะ!"

  10นาทีผ่านไป

  "แต่ละคนต้องฟังคำสั่งพี่นะ คู่ไหนโกงแล้วถ้าพวกพี่จับได้มีทำโทษ"

  "สนุกเนอะมึงอ่ะ กูนี่ไม่เลย ถามสักคำมั้ยว่ากูอยากเล่นด้วยเปล่า?!!"ซาโซริตะโกนจากหลังมาข้างหน้าทำให้ทุกคนขำกันยกใหญ่แต่ผมไม่ขำด้วยหรอกเพราะสิ่งที่ผมต้องทำอะไรบางอย่างหลังจากจบชั่วโมงนี้

  "ไม่รู้ล่ะมึงลงชื่อไปแล้ว!"เพนตะโกนกลับไป

  "ครับคำสั่งมีอยู่ว่า ทั้งคู่ต้องเลี้ยงลูกสตอเบอรี่โดยต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องใช้ปากประครองและอีกฝ่ายต้องใช้แก้มประคอง น่ะเป็นไง?! ถ้าหล่นก็แจ็กพอตกันเลยทีเดียวนะครับผม!!ประคองสตอเบอรี่ให้ไปใส่ตะกร้าข้างๆให้มากที่สุดให้เวลา1นาที หมดเวลาเมื่ิอไหร่ก็หยุดเลยนะครับคู่ไหนมากสุดก็เข้ารอบไปเลย!!"

  "เกมบ้าอะไรวะเนี่ย!! แล้วคู่กับนักเรียนชั้นม.3/2ด้วย"

  "คุณ..ซาสึเกะมีอะไรรึเปล่าคะ"

  "อ่อ..ไม่มีอะไรหรอก"

  15:58

  "กิจกรรมของเราวันนี้มีแค่นี้นะครับกลับไปพักและเตรียมเก็บของเลยนะรถจะออกประมาน4โมงหรือ5โมงนะครับ"งานได้จบลงอย่างสนุกสนานซากุระก็เดินออกมาแล้วเข้าห้องน้ำไป เธอเดินเข้าห้องน้ำ?แต่สีหน้าเศร้าหมอง

  "อีกแค่2อาทิตย์สุดท้ายของฉันแล้วสินะที่จะไม่ได้เห็นหน้าเธออีก"

 

Writer talk

  "ต้องเลือกแล้วสินะ..งั้นคงต้องเป็น....."ซากุระอยู่ในห้องน้ำแล้วตัดสินใจ

  ร่างบางเดินออกมาที่ชายหาดด้วยความไม่ตั้งใจเธอได้เห็นร่างสูงที่ยืนตากลมเย็นๆที่ชายหาดผมที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้เธออึ้งไปครู่หนึ่ง

  "ซากุระ?"ร่างสูงหันมาเห็นร่างบางก้มหน้าอยู่

  "ทำไม...ทำไมถึงจากฉันไปอย่างนี้ ไปอยู่ไหนมา!!!รู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วง!!!แล้วรู้บ้างมั้ยว่าฉันคิดถึงมากขนาดไหน?!!"เธอโผเข้ากอดร่างสูงข้างหน้าพร้อมน้ำตา

  "เป็นห่วงฉันขนาดนั้นเลยหรอ? ร้องไห้อีกแล้วนะเดี๋ยวไม่สวยหรอก"

 

 

  คนที่เธอเลือกก็คือ.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       คาคาชิ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  "พี่คาคาชิ...พี่หายไปไหน?! หลังจากที่พี่บอกให้ฉันไปเดินเล่นฉันก็ไม่เห็นพี่อีกเลยตอนนั้นพี่อยู่ไหน?!!"คนที่เธอเจอคือคาคาชิชายที่มีตาข้างซ้ายเป็นเนตรวงแหวน

  "รู้แค่ว่าฉันอยู่ตรงนี้ก็พอซากุระ"

  "อย่าไปไหนอีกนะ ฉันเป็นห่วง"

  "ครับ~จะไม่ไปไหนแล้ว~ ของของเธอฉันให้อิโนะไปเก็บแล้วนะ"

  "ค่ะ..พี่"เธอยังไม่ละมือออกจากคาคาชิเธอยังคงกอดต่อไปเธอคิดถึงเรื่องอดีตเรื่องที่เธอคุยกับซาสึเกะที่ชายหาด

  "ซากุระ..ฉันอยากบอกเธอว่า..ฉันเองก็รักเธอเหมือนกัน"

  "หืม?!!...(0/////0)ขอบคุณนะคะที่บอก ฉันก็รักพี่ตั้งแต่พี่เข้ามาสอนแล้วล่ะ"

  "หา? ว่าไงนะ!(0///0)"

  "อย่างที่พูดนั่นแหละค่ะ ฉันรักพี่ตั้งนานแล้ว"

  "แล้วซาสึเกะล่ะ? ถ้ารักฉันขนาดนั้นเรียกว่าปลื้มมากกว่านะ?"

  "เขาคือแสงสว่างที่ดับไปแล้วเขาคืออดีตค่ะ ฉันปล่อยมันได้แล้วฉันเก็บแต่ความทรงจำที่มีให้กันเท่านั้นแต่ตอนนี้พี่ก็เหมือนแสงสว่างของฉัน...ไม่ได้ปลื้มไม่ได้ชอบแต่รักเลย!"

  "หึๆ ครับๆ~"คาคาชิขำกับคำตอบช่วงท้าย

  "เธอมั่นใจแล้วหรอ?ว่าฉันคือ…แสงสว่าง ฉันรู้ว่าเธอเองก็ลืมซาสึเกะไม่ได้แล้วเธอเองก็ยังรักเขาอยู่"

  "ถึงจะใช่แต่ฉันไม่อยากให้มันซ้ำรอยเดิม เขาเองก็มีใหม่แล้วเธอมาพร้อมกว่าฉันตั้งหลายเท่าเธอคือคารินแล้วฉันจะมีใหม่ไม่ได้หรืิอไง" ทั้งสองเดินจับมือกันและสนทนาไม่มีใครร้องไห้หรือดีใจเพราะซากุระเองก็ยังสละใจนั้นให้คนเก่าไม่ได้และคาคาชิเองก็เข้าใจที่ซากุระบอกมา

  "จริงของเธอนะ ถึงจะลืมซาสึเกะไม่ได้แต่เธอก็มีเหตุผลว่าทำไมถึงไม่ลืมเขานะ" ทั้งคู่หยุดเดิน

  "กลับกันเถอะค่ะ ทุกคนคงรอกันนานแล้ว"ซากุระเองก็อยากรู้ว่าร่างสูงอีกคนจะบอกอะไรเธอแต่เธอไม่กล้าไปเพราะหลังเจอเหตุการณ์นั้นซากุระก็ไม่อยากเจอเขาอีก

  "เดี๋ยว!จะรีบไปไหน~ นี่ช่อดอกไม้สำหรับเด็กดื้อ!"ร่างบางรีบจูงมือร่างสูงให้ตามเธอแต่ร่างสูงดึงเธอกลับทำให้เธอกลับไปอยู่ในห้วงแขนของร่างสูง

  "พี่ง่า~ขอบคุณนะคะ(>/////<)"ซากุระขอบคุณแล้วรับมันมาอย่างดีใจก่อนทั้งสองจะเดินจูงมือกันไปที่ลานจอดรถ แล้วเสียงเรียกเข้าในโทรศัพท์ของคาคาชิก็ดัง

  "เฮ่อ!~~ พวกตัวแสบ!"

  "มีไร?"

(หวานมาก!!! โรเม้นมากอะครูพวกหนูเก็บของเสร็จแล้วแล้วก็เอาไปเก็บที่รถให้ด้วยเพราะไม่อยากทำลายความหวาน เอ่อ..แล้ว..ทำไมซากุระได้สิทธิเรียกครูเป็นพี่ได้ล่ะ?!)

  "ขอบใจ เรื่องนั้นฉันไม่บอกหรอกเสียใจด้วย ขืนบอกไปเธอก็เรียกฉันแล้วซาอิมารู้ล่ะก็...ตามกรรมเธอละกันนะอิโนะ"

(แหม ครูก็นะ..)

  "อีกอย่างฉันให้ซากุระเรียกได้คนเดียว แล้วอยู่ไหนกันถึงได้ยินที่ฉันพูดกับซากุระ?"

(ก็พลางตัวเอาสิคะเลยได้ยินนี่หน่า)

  "เหรอ? แค่นี้นะ"

(เดี๋ยว-..)

 

  ตัดไปที่ซาสึเกะ

 

  ร่างสูงผมสีน้ำเงินเข้มมองพระอาทิตย์ที่กำลังคล้อยลับขอบฟ้าได้มีน้ำตาไหลออกมา

  "เธอไม่ให้โอกาสฉัน...เธอ...มีแสงใหม่มาทดแทนเธอรักเขา...ฉันมันแย่มากเลยใช่มั้ยซากุระ?เธอถึงทิ้งฉันไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำก็อารมณ์ชั่ววูบและข้อบังคับของพ่อ แค่2อาทิยต์ฉันก็จะจากเธอไป ฉันจะไม่มีหน้าของเธออีกเธอรู้บ้างมั้ยว่าที่ฉันตื่นมาทุกครั้งฉันอยากเห็นหน้าเธอมากที่สุดเธอคือผู้หญิงคนที่สองรองจากแม่ที่ฉันรักที่สุด จากเธอไป4ปีฉันก็ทรมานแล้วยิ่งต้องมาทรมานเธอฉันก็...เจ็บเหมือนกับเธอ...ขอโทษนะซากุระทุกอย่างคือคำสั่งของพ่อฉัน ฉันอยากให้เรากลับมาเป็นแสงให้กันและกันอีก"

     ร่างสูงร้องไห้น้ำตาไหลดั่งสายเลือดเขาเสียใจที่เขาพาเธอกลับมาไม่ได้ โอกาสของเขาสลายไปอย่างไม่เหลือเยื่อใย ร่างสูงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนสนิท

(เป็นไงบ้างเพื่อนซากุระกลับมาใช่มั้ย?จะได้เลี้ยงราเม็ง)

  "..........."

(ซาสึเกะ? ซาสึเกะ! เห้ยได้ยินรึเปล่าวะ)

  "........."

(เห้ย!เงียบอย่างนี้ดิ มันไม่ดีนะเว่ย!)

  "....โอกาสของฉัน....ไม่เหลือแล้ว..ซากุระไปกับคาคาชิ..."

(ห๊ะ!เท่ากับแผนล่ม! ซาสึเกะนายกลับมาหาพวกฉันเลยนะ ซาสึเกะ!-....)ร่างสูงตัดสายไป แล้วเช็ดน้ำตาเขาไม่ได้กลับไปกับรถทัวร์ที่มาแต่กลับด้วยรถแท็กซี่เขาโบกรถแท็กซี่แล้วกลับโรงแรม

 

 

 

 

 Writer บอกเลยว่าอยากร้องไห้โฮแต่งไปร้องไห้ไปแต่หัวมันบอกอย่างนี้ก็เลยตามสมองที่คิดละกันเนอะแต่สุดท้ายจะเป็นยังไงก็ติดตามนะคะเพราะซาุระเองก็รักคาคาชิแต่ยังรักซาสีเกะที่เป็นแฟนเก่าอยู่นิดหน่อย ติดตามได้ในEp.หน้าว่าเธอจะลงเอยอย่างไรก็ฝากกดติดตาม กดแชร์ กดโหวต comment ให้ด้วยนะEp.นี้ไปก่อนนะคะ บ๊ายบาย จุ๊บๆ ♡♡  ::>_<:!!

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา