[นิยาย] {Fic Naruto}ซีรีย์รักที่ทรมาน

8.1

เขียนโดย PhingYanchan

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559 เวลา 17.55 น.

  50 ตอน
  15 วิจารณ์
  17.15K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 01.01 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

19) ก็แก้มเธอหอม

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

 Sakura talk

  15:30

ก๊อกๆ....

  "ซากุระ! ซากุระบอกพวกฉันมาเดี๋ยวนี้นะว่าเป็นอะไร!"

  "เรื่องอะไรที่ฉันต้องเปิดปากพูดให้มากมาย?"พวกนั้นทั้งเคาะทั้งตะโกนให้ฉันเปิดประตู

  "เพราะฉันเป็นเพื่อนแกไง! อย่าเก็บความทุกข์ไว้กับตัวเองสิพวกฉันก็พร้อมฟังเสมอนะ!"

  แกร่ก!...

  "แก! ทำไมไม่กินข้าว!"เท็นๆถาม

  "ไม่อยากกิน.."

  "เป็นอะไรทำไมไม่บอก!"เทมาริถามเหมือนกัน

  "ไม่อยากให้รู้.."

  "คาบน้ำตานะแก!"อิโนะก็เหมือนเดิม

  "เลิกถามแล้วเข้ามาในห้อง แล้วค่อยเข้าเรื่อง..."

(มันคุ้นๆคล้ายๆเหมือนเคยเจอแบบนี้กับใครมาก่อนในEp.14:writer)

  "คือ..."

  "ล็อคประตูด้วย!"

  "แก..คือ....อาจารย์น่ะเขานอนอยู่ที่โรงพยาบาล จะไปเยี่ยมเขาหน่อยมั้ย?"

  "ฉันจะมีหน้าไปพบเขาได้ไง?ในเมื่อฉันยิ้มให้ครูเขาไม่ได้"

  "แต่เขาเป็นแฟนแกนะ!!"มันพูดมาพร้อมกันรวมถึงฮินาตะด้วยแล้วมันรู้ได้ไง!ว่าฉันกับพี่เขา...

  "...!!!...พวกแกรู้ได้ไง!"

  "เพราะฉันเองล่ะ ทางฉันอยากเป็นหุ้นส่วนกับแกแต่ถูกตระกูลฮาตาเคะแย่งไปซะก่อนเลยหาทางอ้อมที่จะมาเป็นหุ้นกับทางแกให้ได้เลยต้องเป็นหุ้นกับฮาตาเคะไง!"อิโนะตอบออกมาโดยไม่กลัวใครที่นั่งอยู่ตรงนี้เลย

  "เป็นเพราะอะไรถึงอยากเป็นหุ้นกับฉัน?"

  "เป็นเพราะพวกฉันเห็นแกอ่อนแอมันไม่เกี่ยวกับทางธุรกิจเลย"

  "ถ้าเหตุผลแค่นี้...ก็ขอบคุณแต่พวกแกต้องเห็นฉันดีกว่านี้ ไม่ใช่มาประคับประครองฉันให้ฉันลุกขึ้นมาได้ พวกแกลองปล่อยให้ฉันล้มสิถ้าในวันนั้นฉันล้มเองฉันก็ต้องลุกเองแล้วก็เช็ดน้ำตาเองได้แล้ว! ไม่ใช่ล้มเองแล้วต้องมีคนอื่นมาช่วยตลอด อยากให้ฉันอ่อนแอกันหรือไง!"

  "เปล่าเลยนะคะ ที่พวกเราทำกันก็เพราะความรักของซากุระเองต่างหากละคะ ไม่ใช่อะไรเลยแต่ซากุระเป็นคนที่ล้มกี่ครั้งก็ยังล้มตรงนั้นซ้ำๆไปอีก ฉันแล้วก็ทุกๆคนไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นซ้ำๆนะคะ!"ฮินาตะทนความเห็นที่ฉันพูดออกมามันจริงแต่สิ่งที่พวกเธอกำลังทำคือช่วยฉันจากปัจจุบัน

  "ฮินาตะ! แกกล้าขึ้นมากแล้วนะ"เท็นๆพูด

  "ตอบมาเถอะว่าจะไปหรือไม่ไป?"เทมาริถาม

  "ไปก็ได้...อิโนะฝากซื้อดอกุหลาบหน่อย"

  "ฝากทำไม?คนขายก็นั่งคุยกับแกอยู่เนี่ย?"อิโนะมันใช่เรื่องเล่นมั้ย!

  "ขอสีชมพู"

  "ได้เลย รถรับส่งดอกไม้นี่เรียกฟาส7!! ดอกไม้ไม่แห้งไม่เฉาแน่นอน!"มันหยิบโทรศัพท์สั่งแม่ตัวเองแล้วก็พูดโปรโมตร้านตัวเองอีก...เอาเข้าไป้!

  "พูดแล้วนะว่าฟาส7 ฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ดอกไม้ต้องถึงแล้วนะ"

  "อย่าลืมสิบ้านเราอยู่ใกล้กัน ถัดไปอีก2หลังก็ถึง"

  "เออ!"..

   15นาทีต่อมา

 ฉันใส่ชุดเดรสสีขาวเดินออกมา ก็เห็นดอกไม้สีชมพูอยู่ที่เตียง

  "พวกมันไปไหนกันเนี่ย?"

  ตึกตักๆๆ....(เสียงเดินลงบันได)

  "แกไปกัน!"เทมาริเดินมาจับข้อมือฉัน

  "เฮ้ย!~ จะไม่พูดกันหน่อยหรอ?"

  "ไม่อะไรทั้งนั้นย่ะ ไปกันได้แล้ว!"อิโนะเดินมาแล้วผลักฉันเบาๆ

  "นี่แกเอารถมาเองเลยหรอ?"

  "แน่นอน สีดำเป็นอะไรที่สวยสุดๆ...นี่เดี๋ยวดอกไม้ก็เฉาหรอก!เข้าไป!"

  "มันยังสดอยู่นะจะเฉาได้ไง?...แล้วก็..."

  "นี่ยัดๆเข้าไปเหอะอย่าบ่น!"

  

  ณ โรงพยาบาล

  "พี่?......."เสียงที่สั่นคลอนทำให้ฉันไม่มั่นใจว่าเขาจะได้ยินที่ฉันพูดบ้างมั้ย?

  "แกพูดอะไรตอนนี้เขาคงไม่ได้ยินแกหรอก..."

  "...เขาต้องได้ยินฉันสิ…" มือที่ถือดอกกุหลาบสีชมพูมันไม่มีแรงถืออีกเลย เมื่อเห็นเขาอยู่ในสภาพนี้

  "คุณซากุระคะ นั่งพักก่อนเถอะค่ะ"

  "ไม่เป็นไร ฉันอยากมองหน้าเขา..."ฮินาตะเอาดอกไม้จากฉันไปแล้วไปวางที่โต๊ะทานข้าว แล้วมาคุยกับฉันให้ฉันไปนั่งพัก ในวันนี้คือวันที่เลวร้ายที่สุด

  "พี่ต้องอยู่กับฉันนะ…อย่าไปไหน อย่าไปจากฉัน วันนี้ฉันจะอยู่กับพี่เอง" ฉันพยายามที่จะไม่ร้องไห้ พยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลแต่มันก็ห้ามไม่ไหว ฉันขอโทษ…

 

Kakashi talk

  อย่าร้องไห้ไปเลยซากุระ....ฉันเองก็ไม่ได้เจ็บมากหรอก อย่าเสียน้ำตากับเรื่องพวกนี้เลยมันไม่คุ้มกับคนรักชั่วคราวอย่างฉันหรอกนะ...อย่าทำให้น้ำตาที่สะอาดของเธอมาเลอะตัวฉันเลย ฉันไม่ได้รังเกียจเธอ ฉันไม่ได้ดีสำหรับเธอมากมายหรอก....แต่ฉันกลับรักเธอถึงแม้ในวันนั้นฉันจะป่วยหรือท้ออะไรฉันก็เป็นห่วงเธอ

  ซากุระ....เธอเป็นนางฟ้าของฉันเธอคือคนที่ฉันอยากจะพบมากที่สุดรองจากแม่...แม้ว่าแม่ของฉันยังไม่เคยเห็นหน้าก็เถอะ

  เหตุการณ์ก่อนที่ซากุระจะกลับมาจากโรงเรียน

  "อ่ะ...อืม โรงพยาบาล?"ผมได้สติแล้วได้กลิ่นยาบางๆผมเดาว่าคงเป็นโรงพยาบาล

  "อย่าเพิ่งขยับเลย แผลหน้าท้องลูกน่ะแผลใหญ่นะ"

  "โอ้ย! พะ...พ่อ?"

  "เลือดของพ่อน่ะอยู่ในตัวลูกอีกแล้วนะ…หึๆ"ท่านยิ้มแล้วมองหน้าผม

  "พ่อให้เลือดผมหรอ? มันกี่ครั้งแล้วเนี่ย?"

  "ตั้งแต่ที่ลูกไปแข่งทำงานกับโอบิโตะสมัยก่อน...เกิดอุบัติเหตุในบริษัทมีสารเคมีทำปฏิกิริยาทำให้กระจกระเบิดทำให้เกิดแผลที่หน้าท้อง จนตอนนี้ก็เกิดอุบัติเหตุโดนที่เดิมแต่พ่อสันนิษฐานยังไงก็งงอยู่ดีว่าแผลที่เกิดซ้ำรอยเดิมจากหน้าท้องมันเกิดได้ยังไง?"

  "....ตอนที่มันตัดรถผม ผมเห็นมีดในมือข้างซ้ายมันสะบัดโดนผมแล้วผมก็เจ็บหนักทำให้หักรถไปชนเสาไฟฟ้า"

  "ตาดีจริงๆลูกคนนี้ เรื่องนี้พ่อไม่ได้บอกซากุระนะเพราะกลัวว่า..."

  "ดีแล้วครับ เธอไม่รู้น่ะดีแล้ว เธอจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลผม ตัวผมจะอยู่หรือตายยังไงเธอก็ไม่มีวันลืมซาสึเกะหรอก"

  "ลืมสิ่งที่พ่อพูดไปแล้วหรือไง?"

  "ผมยังจำได้แล้วจะจำไปจนวันตายแต่สิ่งที่อยู่ในหัวใจเธอเมื่อก่อนคือซาสึเกะ จะให้ผมทำให้เธอลืมซาสึเกะมันคงไม่ได้ถ้าตัวของเธอไม่ยอม ตัวผมเองก็ทำอะไรไม่ได้..."

  "เข้าใจ...แต่สิ่งที่ลูกทำคือการตัดพ้อตัวเอง"

  "ผมมันแย่ ที่เป็นคนอย่างนี้..."

  "อย่าทำตัวเหมือนแม่ได้มั้ย?เลิกตัดพ้อตัวเองกลับมาทำตามสัญญาของตัวเอง ถ้าลูกรักซากุระก็อยู่กับซากุระให้นานที่สุดก่อนที่จะไม่ได้อยู่.."

  "ครับ..."

  "พ่อกลับบ้านก่อนนะ"

  

   ไม่สิ...แม่จากผมไปแล้ว...เธอคือผู้หญิงที่ผมต้องปกป้องในเมื่อผมยังปกป้องแม่ไม่ได้ผมจะดูแลและรักเธอให้เท่าแม่ให้ได้

  (รักแม่มากมาย~:writer)

 

  "เลิกร้องไห้เถอะซากุระ…ฉันไม่ได้เป็นอะไร…...."ผมทนฟังเสียงร้องไห้ของเธอไม่ไหวจนต้องลืมตาแล้วค่อยๆพูดกับเธอ

  "พะ...พี่...พี่ยังอยู่กับฉัน"ยิ้มแป้นเลยนะ หึๆน่ารักจัง (^///^)หลังจากที่ผมคุยกับเธอได้แค่2ประโยคพวกของซากุระก็ค่อยๆออกจากห้องไป

  "สอบแล้วเป็นยังไงบ้าง?"

  "ทำได้ค่ะ แต่กลับบ้านมา...ทำไมพ่อไม่บอกฉันว่าพี่เกิดอุบัติเหตุเมื่อวาน!"

  "พ่อเขาทำตามหน้าที่ ท่านไม่อยากให้เธอต้องกังวลอะไรมากมายไง"

  "นี่คนนะไม่ใช่กระดาษทิชชู่ ที่ใช้แล้วก็ทิ้ง ฉันยังไม่ได้อยู่กับพี่เลยถ้าเขามาบอกในวันที่พี่...จากฉันไป...ฉันคงไม่กินข้าวกินน้ำไม่ออกไปลั้นลาแน่ๆ!"

  "ขนาดนั้นเลยหรอ?"

  "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันยังไม่ได้อยู่กับพี่เลย ฉันจะทิ้งพี่ไปทำไม?"

  "หึๆ...."ผมขำกลบเกลื่อนเพื่อให้เธอสบายใจเพราะผมยังกังวลเรื่องซาสึเกะ

  "พี่ทำหน้าอย่างนั้นทำไม?มีอะไรบอกฉันได้นะ"

  "ฉันอยากถามว่าซาสึเกะน่ะ เธอยังรักเขาอยู่ใช่มั้ย?"

  "ถึงจะเป็นอดีต...แต่ฉันก็เก็บความทรงจำมาทั้งนั้น ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว"เธอพูดออกมาโดยไม่มีน้ำตาผมก็ดีใจแล้ว ปกติไม่ว่าจะยังไงเมื่อพูดถึงซาสึเกะหน้าของเธอจะเลอะน้ำตาทุกครั้ง

  "คำพูดน่ะมันทำให้เธอเปลี่ยนไปแต่ในใจเธอยังเหมือนเดิม ถึงแม้...ฉันจะเป็นคนอ่อนเรื่องพวกนี้แต่..."

  "พี่ไม่ได้อ่อนหรอกแต่พี่หึงฉันแล้วก็หวงฉันต่างหากถึงเป็นอย่างนี้!"

  "เอ๋?ฉันหึงเธอ?แล้วก็หวงเธอ?...อืม...น่าจะส่วนหนึ่งนะ"

  "มีอะไรอีกมั้ย?"เธอถามผม

  "แล้วถ้าฉันไม่ได้เป็นครูล่ะ?"

  "พี่ก็ไม่ได้เป็นครูของฉันแล้วหนิ?แต่เป็น..."

  "สต็อปอยู่ตรงนั้น! ไม่ต้องพูดแล้ว~ แต่สิ่งที่ฉันจะพูดคือ..ถ้าฉันไม่ได้เป็นครู แต่เป็นอย่างอื่นเธอจะรับได้มั้ย?"

  "ได้สิ พี่ก็เป็นแฟนฉันแล้วไง~ ฉันก็โตพอที่จะฟังเหตุผลได้แล้วนะ! อย่าเห็นฉันเป็นเด็กๆสิ!" นั่นไงเผลอพูดออกไปแล้ว! ยัยตัวแสบนี่ถ้าใครมาได้ยินล่ะก็มีหวังแผนล่มแน่ๆ

  "ฉันเป็นบอดี้การ์ดให้เธอตั้งแต่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่โรงเรียนโคโนฮะใหม่ๆเพื่อมาดูแลและป้องกันเธอจากพวกคิดมิดีมิร้าย แต่ฉันก็ทำพลาดในงานเต้นรำครั้งนั้น..."

  "ห้ะ?!..  ก็...แค่นี้เองบอกฉันตอนนี้ยังไม่สายหรอก เรื่องงานเต้นรำน่ะช่างมันเถอะอย่าไปคิดเยอะเลย วันนี้ฉันจะนอนเป็นเพื่อนพี่นะ"

  "แล้วพ่อเธอไม่-"

  "จัดการทีหลังได้ ทำสิ่งใดต้องรับผลสิ่งนั้น"

  "หึๆ! ข้อสอบยากมั้ย?"ผมเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะมันดูซ้ำซาก

  "ไม่ค่ะ ง่ายสำหรับฉันนะแต่คนอื่นไม่รู้ว่าคิดแบบฉันรึเปล่า…"

  "เอาหนังสือมารึเปล่า?...."

  "จะติวฉันหรอ? แหมๆ~ แรงพูดก็แทบจะไม่มียังจะมาติวฉันอีกนะ ดื่มน้ำก่อนนะ"

  "ขอบคุณ....ถึงจะเอามาหรือไม่เอามาฉันก็ติวเธออยู่ดีน่ะ เสื้อผ้าก็ไม่ได้เอามาแล้วจะทำยังไง?"

  "ใครบอกว่าไม่ได้เอามา ฉันนี่เตรียมพร้อมมาหมดแล้ว~"

  "เตรียมซะพร้อมท่าทางจะค้างที่นี่นาน"

  "ค้างจนกว่าพี่จะออกจากโรงพยาบาลนั่นแหละ พรุ่งนี้ฉันหยุด!แล้วก็ต้องอ่านหนังสือ เพราะฉะนั้นฉันจะไปอาบน้ำ! พี่ห้ามลุก,ห้ามเดินไปไหน จนกว่าฉันจะออกมา"

  "คร้าบ~คุณพยาบาลส่วนตัวของผม!..."สั่งอย่างกับแม่ท่าทางต้องหอมแก้มสักข้างแล้วมั้ง~(^////^)

 

 ฟอด~.....

 

 

 

  "ง่า~ เล่นอย่างนี้อีกแล้วนะ!(>/////<)"

  "เอ๊ะ? วันนี้แปลกๆโดนหอมแก้มแล้วไม่ดุด้วยแสดงว่าชอบใช่มั้ย?~"

  "ไม่คุยด้วยละ ไปอาบน้ำดีกว่า!"

 

  3นาทีผ่านไป....

 แอ๊ด~(เสียงเปิดประตู)

  "ครู~"

  "อะไรอิโนะ?"

  "คือ....หลังจากที่หนูตกลงเป็นหุ้นกับทางครูแล้ว...ครูยังเป็นบอดี้การ์ดให้ซากุระอยู่มั้ยอ่ะ?"

  "ก็ยังทำหน้าที่เดิม ฉันตกลงกับพ่อว่าจะทำหน้าที่นี้จนกว่าซากุระจะจบม.6"

  "แล้วจะทำอะไรต่อไปล่ะ?"

  "ก็บริหารธุรกิจจริงจัง พอซากุระจบปี4ก็กะจะให้ลองฝึกงานดูถ้าทำได้ก็จะให้ทำหน้าที่นั้นให้คล่องแล้วก็เป็นCEOของฮารุโนะ"

  "แผนครูนี่ไปเร็วจังเนอะ"

  "เร็วอะไร? ซากุระจบปี4ก็22 ฉันก็ย่าง....27แล้วนะ" เกือบไปแล้ว~ 

  "อายุไม่สำคัญกับหน้าแล้วก็ฮอร์โมนมากมายหรอกค่ะ ถ้าครูหน้าตาเด็กกว่าอายุก็ดี๊ดี แถมอย่างครูก็หล่ออยู่แล้วด้วย"

  "จริงหรอ? พวกเธอยิ่งหลอกฉันอยู่ด้วยไม่อยากเชื่อเท่าไหร่"

  "ตอนนี้เทมาริกับฮินาตะมีปัญหากับทางธุรกิจที่มาเป็นหุ้นกับครูเพราะฝั่งซาบาคุโนะคู่กับนาราโอกาสปล่อยให้ทั้งสองมายอมครูคงยากเพราะฝั่งผู้ชายมีนารูโตะกับซาสึเกะอยู่ด้วยทำให้ยากกับการเป็นหุ้นส่วน ถ้าให้ฮินาตะกล่อมไอ้นารูโตะคงเป็นไปไม่ได้เพราะไอแมวสนิทกับไอเป็ดอยู่แล้วด้วยแล้วอีกอย่างเลยฮินาตะมีพี่ชายคือเนจิ ยิ่งยากกว่าอีก"

  "เรื่องธุรกิจน่ะค่อยๆคิดก็ได้ แต่ตอนนี้ช่วยบอกก่อนว่าพวกเธอวางแผนกันใช่มั้ย?"

  "วางแผนเรื่อง?อย่าทำตัวมีจิตสัมผัสสิ ขนลุก!"

  "บอกมา!"

  "ยึ๋ย! บอกก็ได้! ใช่หนูวางแผนไว้ว่าจะให้ซากุระไปเจอไอ้ซาสึเกะที่สนามบิน"

  "หึ! เดาไว้ไม่ผิด! ฉันล่ะอยากรู้จริงๆว่าพวกเธอจะทำให้ฉันปวดหัวอีกนานเท่าไหร่?"

  "ไม่ใช่หนูสักหน่อย แต่ไอพวกที่ทำคือพวกไอ้นารูโตะ"

  "แต่เธอก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!"

  "อะ...อืม...มันก็ใช่…"

  "ยังไงฉันก็ต้องจับคนร้ายให้ได้ก่อนที่ซาสึเกะจะไปอเมริกา"

  "แล้วรู้ได้ไงว่ามีคนร้าย?"

  "เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้เนอะยัยเบ๊อะ!"

  "หู้ยแรง!!! แล้วมันมีคนร้ายได้ยังไง?!!"

  "คิดดูแล้วกัน หักรถหนีไปชนกับเสาไฟฟ้าก็ต้องได้แผลแตกไม่ก็กระดูกหัก แล้วตรงท้องฉันมันคืออะไรห้ะ? มันคือแผลบาดแล้วมันจะมีเสาไฟฟ้าประเภทไหนมีที่ป้องกันล่ะ?"ผมเปิดเสื้อให้อิโนะดูว่าแผลตรงท้องผมเป็นรอยบาดยาว

  "ยะ...ยึ๋ย...คือ...ก็จริงอย่างที่ครูพูดนะ แล้วครูเห็นรถคันนั้นสีอะไร?(0/////0)"ยัยนี่หน้าแดง..หึ!ถ้าเห็นหน้าท้องวาบหวิวของซาอิคงเป็นลมไปก่อนละมั้ง

  "สีดำตัดกับสีแดง"

  "หนูว่า....ต้องเป็นของตระกูล...."

  "อุจิวะ!!!/อุจิวะ..."ผมกับเธอพูดพร้อมกัน

  "คิดเหมือนหนูเลย!"

  "ฉันคิดได้ตั้งแต่รถตัดหน้าแล้วด้วยซ้ำแต่ไม่รู้ว่าเป็นใครในตระกูลอุจิวะ"

  "ความจำดีเนอะ แล้วรถครูสีอะไร?" 

  "สีดำตัดกับสีเงินแต่ยังโอเคคันนั้นขับทำงานแต่คันที่ใช้จริงๆคืออีกคันนึง"

  "จะรวยไปไหนเนี่ย!...ฉันล่ะอิจฉาจริงๆ"

  "เธอก็ขยันสิ! จะได้ช่วยพ่อแม่!!"

  "อย่าเล่นถึงพ่อแม่ได้มั้ย?"

  "ก็ไม่ได้เล่นหนิ?"

  "กลับดีกว่า มีเรื่องอะไรจะโทรไปหาละกัน"

  "อืม.."

 

  17:00

  5นาทีผ่านไป

  แอด....(เสียงเปิดประตู)

  "หลับปุ๋ยเลยแหะ...ต้องเอาคืนบ้างแล้ว!(^O^)"

  เสียงเท้าเธอเริ่มเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ แล้วเสียงหายใจของเธอมันเริ่มใกล้ขึ้น กลิ่นสบู่ดอกซากุระที่ติดตัวเธอก็เริ่มมีกลิ่นที่โชยแตะจมูกมากขึ้น มันใกล้เกินไปแล้วนะ…(>/////<)

 

 

 ฟอด!~

  

 

  "เฮ้ย!...ยังไม่หลับนิ!ขี้โกง!"

  "แก้ม2ข้างฉันขโมยมาอย่างง่ายๆเลยนะ"

  "ขี้โกงชัดๆ(-/////-)"

  "ขี้โกงอะไร? ก็แก้มเธอมันหอมหนิ จะให้ฉันทำยังไงมันอดไม่อยู่"

  "งั้นพี่ก็โดนมั้ง!"ซากุระกำลังใช้มือมาหยิกแก้มของผม...แต่ก็ยังเร็วไปเป็นปี

  "แหะ! อะไรกันแม่สาวน้อย~"

  "ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้เลยนะพี่"

  "ไม่ปล่อย! ปล่อยเธอก็..."

  "นี่!....ง่า~ปล่อยเหอะนะขอร้องล่ะนะ นะนะนะ~"

 

 

 

  ตึกๆ...(เสียงใครเดินมา?)

  

 

 

 

  "อะ...เอิ่ม...คือ...ขออภัยด้วยนะคะ!!!ที่ไม่ได้เคาะประตูกะ...ก่อนขอโทษค่ะ น้องผู้หญิงช่วยนำยาให้คนไข้ทานก่อนอาหารด้วยนะคะ!!...คือ...ขอโทษนะคะ!!!"

  "(0///////0)/(0///////0)"ผมกับเธอหันไปก็เจอกับพยาบาลคนนึงที่ถือถาดยามาแล้วมือไม้สั่นแล้วพูดไม่เป็นศัพท์และผมกับเธอก็....หน้าแดงเหมือนกันเลย

 

 

  แกร่ก!(เสียงปิดประตู)

 

  "นี่...ปล่อยมือฉัน...ดะ..ได้แล้ว ฉันจะ...เอายาให้กิน(-/////-)"

  "....อะ...อืม...คือ.."(-/////-)

  "ไม่ต้องขอโทษหรอกฮิๆ กินยาแล้วจะได้กินข้าว..."

  "คือ...."

  "เลิกหน้าแดงได้แล้ว ถ้ายังไม่หยุดหน้าพี่อาจจะเป็นมะเขือเทศก็ได้นะ555"

  "แต่...มัน.."

 

 

  ฟอด!

 

 

 

  "เห้ย!! นี่เธอ..."

  "555 หน้าพี่แดงมากๆ หนึ่งข้างไปแล้วขออีกข้างด้วยนะ"

  "แล้วใครทำฉันหน้าแดงกัน?!"(-////-)เผลอไม่ได้

  "แฟนพี่ไง!"

  "หึ้ย!"(0//////0)ซากุระ~ เพราะผมลุกไม่ได้ไงถึงทำอะไรเธอไม่ได้ แต่...ในวันที่ผมลุกได้จะเอาคืนทั้งหมดเลย!

  "นั่งไปเลย~ยังไงก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่ดี ว้าย~"

  "ฝากไว้ก่อนเถอะ"

  "อย่าลืมมาเอาคืนนะ 555"

 

  20:43

   หลังจากที่นั่งคุย(เถียง)กับเธอตั้งนาน ฤทธิ์ยาก็เริ่มออกโดยผมเริ่มง่วงตลอดเวลาจากนั้นก็หลับไปดื้อๆ ภาพสุดท้ายก่อนจะหลับคือผมเห็นซากุระอ่านหนังสืออยู่

 ตอนนี้เวลาก็4ทุ่มแล้ว ผมเองก็ตื่นมาเห็นเธอนอนที่โซฟาแต่ไม่ห่มผ้าห่ม ผมก็เลยค่อยๆลุกไปหาเธอแล้วห่มผ้าให้เธอก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

  5นาทีผ่านไป

  ผมเดินออกมาก็ไม่เห็นเธอที่โซฟา...แล้วเธอเดินออกมาจากระเบียงแล้วเดินมาหาผม...

  "ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามลุกจนกว่าพี่จะขยับตัวได้คล่อง"

  "แค่ไปเข้าห้องน้ำเองนะ จะเป็นห่วงทำไม?"

  "ไม่ให้ห่วงได้ไง! เรื่องแต่ละเรื่องที่ฉันควรรู้พี่ก็ไม่คิดจะบอกฉันเลยจะไม่ให้ฉันเป็นห่วงได้ไง?!..."

  "ซากุระ....ฉันแค่ไม่อยากรบกวนเธอพรุ่งนี้เธอก็ต้องอ่านหนังสือแถมยังต้องเตรียมตัวสอบอีกฉันไม่อยากเป็นภาระให้เธอ-"

  "ฉันไม่ลำบากหรอกเวลาคนที่ฉันรักไม่สบายใจหรือจะทำตัวเป็นภาระอะไรต่างๆนาๆ ฉันไม่เคยคิดว่าคนนั้นเป็นภาระเลยนะ พี่เองก็อย่าคิดว่าตัวเองเป็นภาระสิ" เธอรีบตอบผมอย่างเร็วทั้งๆที่ยังพูดไม่จบ

  "ฉันแค่-"

  "ไม่ต้องพูดอะไร นอนเถอะเดี๋ยวเซลล์ผิวไม่ปรับตัวกันควรพักผ่อนให้มากๆอีกอย่างผิวจะได้ปรับตัวด้วยสีผิวจะได้ไม่หม่นหมอง ฉันรักพี่นะ"เธอใช้นิ้วชี้แตะที่ปากผม แล้วพาผมขึ้นเตียงแล้วบอก...รัก?

  "ฉันก็รักเธอ..."เธอยิ้มให้ผม+จูบหน้าผากแล้วเดินกลับไปที่โซฟาแล้วเธอก็หลับไป ความรู้สึกผมคือเธอกำลังกุ้มใจอะไรบางอย่างเธอดู...เศร้าใจ

 

  วันถัดมา...

 

  07:00

  "อะ...อืม?...เช้าแล้วหรอ?...ซากุระ? ซากุระ?!" เช้ามาผมดูที่โซฟาก่อนเลย..แต่กลับไม่เห็นซากุระสักนิด

  "อรุณสวัสดิ์ค่ะ...เรียกแต่เช้าเลยนะ"

  "นี่เธอ!..เธอ~ ทำไมตื่นเช้าจัง?"ผมลืมปรับเสียงตัวเองเพราะเป็นห่วงเธอมากเกินไป

  "ตื่นมาดูแลพี่นี่แหละ อ่านหนังสือด้วยพอช่วงเที่ยงถึงบ่ายจะได้พาพี่เดินด้วย!"

  "ฉันไม่ได้ขาหักหรือผ่าตัดไส้ติ่งนะก็แค่..."

  "แล้วเวลาที่พี่ลุกเข้าห้องน้ำตอนกลางคืนล่ะ เจ็บแผลมั้ย?"

  "ก็เจ็บ..."

  "นี่ไงคือสาเหตุที่พี่ต้องเดินเพราะถ้าพี่เจ็บหนักแล้วหน้าทิ่มขึ้นมา จะทำยังไง?"

  "พูดจริงหรือเล่น?"

  "จริงสิ คนเจ็บฉันจริงจัง"

  "หึๆ...แล้ววันนี้จะป่วนอะไรอีกเนี่ย?"

  "โหย~ ฉันก็อ่านหนังสือบ้างสิให้ป่วนทั้งวันฉันก็เหนื่อยนะ"

  "วันนี้แต่งตัวน่ารักจัง จะไปไหนรึเปล่า?"

  "ไม่ได้ไปไหน พี่อีกชั่วโมงนึงจะมีบุรุษพยาบาลมาเช็ดตัวให้นะ"

  "ห๊า!!! ชะ...เช็ดตัว!!!" ขนลุกเกินไปแล้ว

  "ใช่..ตกใจอะไรหรอ?"

  "คือ..."

  "อย่าบอกนะว่า....ไม่เคยให้ใครเช็ดตัว?"

  "ใช่น่ะสิ คือ..มันอายยังไงๆก็ไม่รู้"

  "บุรุษพยาบาลนะ พี่จะอายอะไร?"

  "ก็จะชายหรือหญิงก็กลัวหมดแหละ!"

  "เขาเช็ดให้แค่แขนกับขาส่วนหน้าท้องน่ะ...."

  "หน้าท้อง...ทำไม???"

  "เขาบอกให้ฉันเช็ดให้อ่ะ…"

  "โรงพยาบาลที่นี่บ้าไปแล้วหรอ!!! มาเช็ดตัวแค่แขนกับขา?...เพื่อ?!"

  "ระ...รู้มั้ยเพราะอะไร..."

  "เพราะอะไร?"

  "ก็ตอน...."

 

  "อะ...เอิ่ม...คือ...ขออภัยด้วยนะคะ!!!ที่ไม่ได้เคาะประตูกะ...ก่อนขอโทษค่ะ น้องผู้หญิงช่วยนำยาให้คนไข้ทานก่อนอาหารด้วยนะคะ!!...คือ...ขอโทษนะคะ!!!"

  "(0///////0)/(0///////0)"ผมกับเธอหันไปก็เจอกับพยาบาลคนนึงที่ถือถาดยามาแล้วมือไม้สั่นแล้วพูดไม่เป็นศัพท์และผมกับเธอก็....หน้าแดงเหมือนกันเลย

  แกร่ก!(เสียงปิดประตู)

  "นี่...ปล่อยมือฉัน...ดะ..ได้แล้ว ฉันจะ...เอายาให้กิน(-/////-)"

  "....อะ...อืม...คือ.."(-////-)

 

......

 

  "ละ...แล้ว..มัน..กะ..เกี่ยวด้วยหรอ?"

  "พยายาลคนนั้นน่ะเอาไปโม้ทั้งโรงพยาบาลกันหมดแล้วมั้ง!" พยาบาลเวร! โห่!!! ชีวิตทำไมต้องเจอมันด้วยเนี่ย?!!!...

 

 Writer อยากบอกว่าEp.นี้หอมกันทุกช็อตตัวwriteเอง...ก็บอกเลยว่าละลายตามแพร๊บ อยากรู้ว่าคาคาชิจะหาคนร้ายเจอมั้ยแล้วอยากรู้ว่าคนร้ายคนนั้นคือใคร ติดตามตอนต่อๆไปในEp.หน้า Ep.นี้ไปก่อนจ้า!!! บาย

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา