[นิยาย] {Fic Naruto}ซีรีย์รักที่ทรมาน

8.1

เขียนโดย PhingYanchan

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559 เวลา 17.55 น.

  50 ตอน
  15 วิจารณ์
  15.01K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 01.01 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

27) บ้านหลังใหม่/เหมือน?

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

Writer talk

 

   วันถัดมา

  เช้าสดใสร่างบางตื่นขึ้นมาแล้วกลับไปที่ห้องของตัวเองเพื่อจัดการกับร่างกายของตนเมื่อเธอกลับมาที่ห้องของร่างสูงก็เห็นร่างสูงจัดแต่งกายตัวเองอยู่ เธอจึงเดินไปแล้วถามเรื่องเมื่อวานกับเขาว่า

  "พี่รินทำงานให้กับอุจิวะหรอคะ?"

  "ใช่ เพราะรินกับโอบิโตะจะแต่งงานกันใน3ปีข้างหน้า"

  "หา?! ทำไมพี่รินไม่บอกฉันมั่งเลยล่ะ"

  "รินยังไม่ได้บอกเธอหรอกหรอ?"

  "ก็ใช่น่ะสิ พอถึงงานแต่งแล้วฉันไม่ทันข่าวพี่เขาก็น้อยใจอีก"

  "ไปเก็บของเถอะ ฉันจะพาเธอไปอยู่ที่บ้านของฉัน"

  "ไปตอนนี้เลยหรอ?"

  "ก็ใช่น่ะสิ มันเริ่มไม่ปลอดภัยแล้วล่ะ"

  "แต่ว่า...ของมันเยอะนะคะ"

  "เอาที่จำเป็นไปก่อนที่เหลือเดี๋ยวให้พี่สาวเธอมาช่วยเก็บ"

  "งั้นก็ได้ค่ะ"

   ร่างบางมึนงงกับการตัดสินใจของคนรักแต่เธอเองก็ไม่อยากจะขัดเขาเพราะเธอรู้ว่าตอนนี้ทุกคนที่อยู่รอบๆเธอต่างรู้ความสัมพันธ์ที่เธอและเขามีให้กันแล้วจึงทำให้ทุกอย่างดูตึงเครียดแล้วพันกันยุ่งเหยิง

 

 

 

  ณ บ้านของคาคาชิ

 

 

  08:33

 

  

  เมื่อเท้าของเธอสัมผัสกับพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดคฤหาสน์ที่ดูหรูหราที่มีตระกูลฮาตาเคะเป็นเจ้าของ ทำให้เธอรู้ว่าชายที่เธอรักเขาก็มีสิ่งที่ชายอีกคนมีเหมือนกัน ถึงร่างบางจะมีบ้านหรูที่ไม่ต่างจากเขาแต่มันทำให้เธอรู้อีกอย่างว่า ชายทั้งสองคนพ่อลูกอยู่กันแบบธรรมดาไม่ได้มีอะไรพิเศษ

 

  "อ้าว?! ทำไมครั้งนี้ถึงกลับบ้านล่ะ คาคาชิ?....นั่นหนูซากุระหนิ?"

  "ขอโทษที่มารบกวนนะคะ"

  "เปล่าเลยๆเธอไม่ได้รบกวนอะไรเลยตามสบายนะ"

  "พ่อครับขอคุยเป็นการส่วนตัวครับ... ซากุระตามป้าเขาไปนะเขารู้ว่าห้องฉันอยู่ที่ไหนแล้วเอาของของเธอไปเก็บที่ห้องฉันเลย"

  "เอิ่ม...ค่ะ" ร่างบางรับคำสั่งของร่างสูงแล้วเดินตามหญิงวัยกลางคนขึ้นไป

  "มีอะไรนักหนาถึงรีบร้อนอย่างนี้?"

  "อุจิวะทำสัญญาการแบ่งอำนาจระหว่างเราแล้วครับ!"

  "ห๊ะ?!"

  "นี่คือใบสัญญาและข้อตกลง"

  "!!!นี่คิดจะรอลูกชายกลับมาเพื่อยื้อหุ้นเนี่ยนะ?!" ซาคุโมะใช้สายตาอ่านอย่างรวดเร็วก่อนจะหัวเสียขึ้นมา

  "ผมว่านั่นไม่แปลกแต่ข้อ2ถ้ามันสร้างขึ้นมาแสดงว่ามันยังเล็งฮารุโนะไว้อยู่"

  "พ่อก็คิดว่าอย่างนั้นเพราะว่ารวมถึงหุ้นทางอื่นๆของฮาตาเคะ"

  "ครับ ส่วนซากุระผมให้เธอมาอยู่กับเราเป็นการถาวรนะครับ"

  "แล้วเธอจะอยู่ห้องไหนล่ะ?"

  "ก็อยู่ห้องของผมเป็นการชั่วคราวแหละครับเพราะว่าของต่างๆนาๆยังอยู่ที่โรงแรมแล้วก็บ้านของเธอ"

  "แล้วคิซาชิกับเมบุกิเขารู้หรือยัง?"

  "ทราบแล้วครับ ทั้งสองคนอนุญาต"

  "ดีแล้ว ส่วนเรื่องบ้าๆนี่เดี๋ยวพ่อจะช่วยคิดนะเพราะสี่ปีข้างหน้าลูกก็เป็นประธานแล้ว พ่อคงช่วยอะไรลูกไม่ได้ในตอนนั้น"

  "ขอบคุณครับ"

  "ไปหาซากุระเถอะ"

  "ครับ"

 

  ห้องของคาคาชิ

 

  "ซากุระ?"ร่างสูงที่มาพร้อมกับกล่องใบหนึ่งเรียกร่างบาง

  "ทำอะไรอยู่?"เขานั่งลงที่โซฟาแล้วเข้าไปใกล้ๆเธอ

  "ก็นั่งเล่นโทรศัพท์นี่แหละค่ะ พี่เอากล่องอะไรมาอ่ะ?!" ร่างบางหันหน้ามาตอบแต่เหลือบตาไปเห็นกล่องใบหนึ่งมันกำลังขยับไปมาเบาๆ

  "อยากรู้รึเปล่าว่ามีอะไรอยู่ในนี้?"

  "อยากรู้ๆ! มันคือะไรหรอ?" ร่างสูงยิ้มกับความคิดของตัวเองก่อนจะคุยกับเธอต่อไป

  "บอกฉันก่อนสิว่าเธอจะทำตามคำสั่งฉัน24ชั่วโมง"

  "ก็ได้ค่ะวันนี้เท่านั้นนะ!"

  "ครับ อยากรู้ก็เปิดเลยสิ"

  ".....อร้าย!!!! น่ารักที่สู้ด!!!" เมื่อร่างบางเปิดฝากล่องก็ดีใจมากเพราะร่างสูงอยากจะเซอร์ไพรส์เธอ จึงจับหมาปั๊กของตัวเองใส่กล่องแล้วเอามาให้เธอ

  "(^_^||)"

  "ชื่ออะไรนะคะ"

  "ปะ...ปั๊กคุง..."

  "ทำไมน่ารักกว่าเจ้าของล่ะเนี่ย~(>0<!!)"

  "แหะ! ทำไมพูดอย่างนั้นอ่ะ?"

  "ก็มันจริงๆนี่หน่าเนอะปั๊กคุง?"

  "โห่ง!"เสียงของปั๊กคุงดังออกมาเหมือนเป็นสัญญาณตอบกลับ

  "เห็นมั้ย? ปั๊กคุงยังตอบว่าใช่เลย~"

  "จริงหรอ?~"ร่างสูงขยับมาหาร่างบางใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

  "นี่ออกไปไกลๆนะ!"ร่างบางถอยหนีจนมุมของโซฟาแล้วกอดสุนัขไว้แน่น

  "ก็ไม่รู้สินะ~"

  "หึ้ย! ปั๊กคุง!" หมาปั๊กดิ้นออกจากอ้อมกอดของซากุระ

  "ปั๊กคุงไปแล้วทำยังไงดี~" ร่างสูงเห็นดังนั้นก็ยื่นหน้าไปหาร่างบางใกล้ขึ้น

  "นี่แน่!"ร่างบางใช้ฝ่ามือเล็กลงแรงไปที่หน้าของร่างสูงโดยแรงที่ใช้นั้นเบากว่าที่ตบคารินเป็นร้อยเท่า

  "โอ้ย~  ฉันเจ็บนะซากุระ"

  "ฉันไม่ได้ตั้งใจแต่เจตนา"

  "อย่าหวังว่าจะได้พักปากแน่!"

  "จะทำอะไร?!"

  "หึๆ!! ไม่บอกหรอก" ร่างสูงทำหน้าดูแล้วเหมือนคนหื่นกระหายอะไรบางอย่าง

  "ม่ายอ๊าว!!! คนโรคจิต!(>////<)"ร่างบางวิ่งหนีแต่กลับไม่ทันร่างสูงซะอย่างนั้นเพราะเขากอดร่างบางจากข้างหลังไว้เสียแล้ว

  "หยุด! วันนี้เธอจะต้องทำตามคำสั่งของฉัน24ชั่วโมง แล้วใครเป็นคนตกลงหว่า?~"ร่างสูงได้ทีก็เอาใหญ่กระซิบข้างๆหูของร่างบางจนหน้าของเธอแดงก่ำ

  "ยึ๋ย!  อะ...อืม(-/////-)"

  "ข้อ1 เธอต้องไม่ดื้อกับฉัน"

  "แล้วฉันดื้อตรงไหน?-......."

  "ชูว์...ทุกตรงที่เป็นเธอนี่แหละ~" ร่างสูงยังกอดเธอไว้อยู่เขาใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากของเธอเอาไว้เพื่อให้เธอหยุดพูด

  "แล้วจะให้ฉันทำอะไรล่ะ?"

  "ก็แค่อยู่กับฉันแล้วก็ทำหน้าที่ของตัวเอง"

  "หน้าที่?"

  "เอาเป็นว่าฝึกตัวเองให้โต้วาทีแล้วฝึกความเชื่อมั่นในตัวเองด้วยล่ะ ฉันให้งานเธอแล้วนะทำให้เสร็จล่ะ" ร่างสูงละมือออกจากร่างบางแล้วเดินออกไปเพื่อทำงานต่อ

  "จะกลับไปนั่งทำงานใช่มั้ย?"

  "ก็ใช่น่ะสิ"

  "กำลังใจในการทำงาน..."ร่างบางเดินไปหาร่างสูงแล้วเขย่งตัวไปหาแล้ว...

   

  ฟอด~

 

 

  "ขอบคุณครับ นี่ยังไม่ได้ขอนะเนี่ย"

  "เดี๋ยวพี่มาขโมยอีก ฉันให้ดีกว่า"

  "รู้สึกว่างานวันนี้จะเสร็จเร็วกว่าปกตินะ ทั้งงานโรงเรียนทั้งงานธุรกิจเลยนะเนี่ย"

  "ทำไมถึงคิดว่าทำเสร็จเร็วล่ะ?~"

  "ก็ได้กำลังใจดีๆนี่ไง~"

  "ฮิๆ ตั้งใจทำงานนะคะ"

  "คร้าบ~"

 

Kakashi talk

  ผมเดินออกมาจากห้องนอนแล้วเดินไปข้างล่างแล้วเดินไปที่ห้องของพ่อ

  "พ่อครับ?"

  "มีอะไรอีกล่ะ?"

  "ห้องของแม่น่ะ ให้ซากุระอยู่แทนได้มั้ยครับ?"

  "ห้องนั้นน่ะแม่เป็นคนบอกพ่อเองว่า"ให้เก็บเอาไว้ให้คนที่ลูกรัก" พวกแม่บ้านก็จะเข้าไปทำความสะอาดทุกครั้งห้องมันก็มีครบทุกอย่างสำหรับผู้หญิงอยู่แล้วด้วย"

  "เก็บไว้ให้คนที่ผมรัก? ทำไมแม่เขาไม่คิดบ้างว่าลูกอาจจะไม่มีคนรักบ้างล่ะ?" แม่นี่ชอบคิดแบบซากุระตลอดเลย

  "แม่น่ะชอบคิดเรื่องอนาคต แต่ก็ช่างเถอะเดี๋ยวให้แม่บ้านไปทำความสะอาดมากกว่าเดิม ก็ให้ซากุระอยู่ที่ห้องลูกต่อไปละกัน"

  "ก็ได้ครับ ผมคงต้องไปคุยกับอิทาจิอีกยาวเลยล่ะ"

  "ก็เอาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยสิ"

  "หึๆ!" ผมแสยะยิ้มแล้วขำในลำคอก่อนจะออกจากห้องของพ่อแล้วไปนั่งทำงานจริงๆ

 

Sakura talk

  เฮ่อ~ เบื่อแล้วง่ะ นั่งพูดกับตัวเองในกระจกทั้งวันอย่างนี้มีหวังเป็นบ้าแน่ๆ ฉันนั่งลงที่เตียงของพี่เขาแล้วมองไปรอบๆ ในห้องของเขาดูเหมือนห้องพักธรรมดาผนังสีขาว เตียงสีขาวผ้าห่มสีเทา ทั้งห้องของพี่เขาถูกออกแบบให้เป็นสีเทา ขาว ดำ ที่ดูแล้วหรู งั้นหรอ??

 

  ตืด~ (เสียงสั่นจากโทรศัพท์)

 

  "ฮัลโหล?" ยัยหมูโทรมาอีกแล้ว~

(แกอยู่ที่ไหนกันแน่ห๊ะ!)

  "ทำไมฉันต้องบอกแกด้วยล่ะ"

(อ้าว?! นี่ฉันยังเป็นเพื่อนแกอยู่รึเปล่าเนี่ย?)

  "....มีอะไรถึงโทรหาฉัน?"

(ก็มีของจะให้ พ่อแกบอกว่าแกไปอยู่ที่โรงแรมโคโนฮะใช่มั้ย?)

  "ใช่ แล้ว?"

(ฉันก็ไปหาไงแล้วพนักงานบอกว่าแกไม่ได้อยู่แล้ว)

  "อืม...ว่าแต่ของที่จะให้นี่มันคืออะไร?"

(อยากรู้ก็บอกฉันสิว่าอยู่ที่ไหน!)

  "ฉันบอกไปแกก็มาไม่เป็นหรอกย่ะ!"

(แสดงว่าพี่คาคาชิของแกเป็นคนพาไปแน่ๆ ฉันโทรหาเขาก็ได้~ฉันมีเบอร์เขาอยู่ 555!)

  "หวังไปเหอะว่าพี่เขาจะบอก"

(ฉันหวังอยู่แล้วเพราะของฝากและเรื่องที่ฉันจะคุยกับเขาฉันต้องไปทั้งตัวของฉันอยู่แล้ว~)

  "ถ้าจะมา มาแค่แกก็พอนะ"

(คนเดียวแน่นอน~ โทรหาแฟนแกแป๊บ 555!)

  "ยัยหมู!!!"

(อะไรนะไม่ได้ยิน!-.....)

  "หึ้ย! วางสายดื้อๆเนี่ยนะ!"

 

  11:20

  ฉันรู้สึกหิวข้าวขึ้นมาเพราะนี่มันก็ใกล้เที่ยงแล้วด้วย ฉันเดินลงมาพร้อมปั๊กคุงที่กำลังจะลงบันไดแต่มันกลับอยู่เฉยๆฉันเข้าใจที่มันหยุดเพราะขามันสั้นอ่ะนะ หึๆ ฉันก็เลยจับมันอุ้มแล้วเดินลงบันได 

  "หิวข้าวหรอซากุระ?"เสียงนี้เป็นเสียงของคุณลุง เขากำลังเทน้ำเปล่าดื่มอยู่

  "ค่ะ แล้วคุณ...คุณพ่อจะไปไหนหรอคะ?" คุณพ่อนี่หว่า ลืมเฉยเลย ที่ฉันถามเพราะท่านใส่ชุดสูทที่เตรียมไปทำงาน

  "ไปประชุมที่บริษัทน่ะ คงจะกลับบ้านค่ำเลยล่ะ ในตู้เย็นมีเค้กอยู่นะเอามากินก็ได้ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มก็บอกคนใช้นะ"

  "อ่า...ขอบคุณนะคะ"

  "คาคาชิอยู่ในห้องรึเปล่า?"

  "มะ...ไม่ได้อยู่ค่ะ"

  "ไอนี่!ปล่อยให้แฟนอยู่คนเดียวตลอด!" พ่อเขาดูโมโหพี่คาคาชิยังไงก็ไม่รู้?

  "มีอะไรรึเปล่าคะ?"

  "ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวพ่อไปก่อนนะ"

  "ค่ะ เดี๋ยวหนูจะเดินไปส่งนะคะ"

  "อ่ะ!...ขอบคุณมากนะ"

  "ไม่เป็นไรค่ะ"ฉันเดินไปส่งคุณพ่อที่หน้าประตูใหญ่แล้วเดินกลับมาที่บ้านแต่เขาพูดอะไรบางอย่าง

 "เหมือนเธอไม่มีผิดเลย...."

  "เหมือนใครวะ? ช่างมันเหอะ หิว!" ฉันเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วมองหาเค้กที่คุณพ่อบอก เค้กหน้าสตอเบอรี่ของโปรดอีกแล้ว~

  ฉันมานั่งที่โต๊ะกินข้าวแล้วกินเค้กไปเพลินๆหลังจากนั้นก็....

  "แมวตัวไหนแอบเอาเค้กฉันไปกินกันนะ?~~~"

  "เสียงนี้มัน!..."

  "ขโมยเฉยเลยนะ"

  "พี่คาคาชิ!"

  "ปั๊กคุงเงียบเลยนะปล่อยให้เขาทำอะไรตามใจเฉยเลย เห็นสาวเข้าบ้านไม่ได้เลยไอนี่!" พี่คาคาชิอุ้มปั๊กคุงขึ้นมาดุมันแล้วเดินมาหาฉัน

  "คือ...."

  "จะทำยังไงดีล่ะเค้กเธอก็กินไปครึ่งนึงแล้ว?"

  "ก็พ่อบอกฉันว่ากินได้หนิ"

  "พ่อเป็นคนบอกเองหรอเนี่ย? ท่าทางจะแกล้งฉันแน่ๆเลย"

  "อะไรของพี่เนี่ยจะกินรึเปล่าจะได้ให้กิน?"

  "ป้อนให้หน่อยสิ"

  "ห๊ะ!? มือพี่ก็มีหนิ ทำไมไม่กินเองล่ะ?"

  "อย่าลืมสิเธอต้องทำตามคำสั่งฉัน24ชั่วโมง"

  "งั้นก็ได้" 

  หลังจากที่ฉันป้อนเค้กให้พี่คาคาชิกินไปเรื่อยๆเสียงอาถรรพ์ก็เกิดขึ้น!

  "ซากุร้า~~~~"

  "ยัยหมู!!!!"

  "อ้าว! มาพอดีเลยนะพวกเธอ"

  "พวกเธอ? แสดงว่า...ไหนบอกกับฉันว่ามาคนเดียวไงล่ะ!"

  "ไม่ได้บอกหนิว่าห้ามเอาเพื่อนมา จริงมะ?"

  "ยัย!"

  "ว้า~อดเห็นฉากสวีทเลยเนอะเท็นๆ?"

  "ก็เออดิ เป็นเพราะแกนี่แหละอิโนะ!"

  "เป็นเพราะฉันหรอ? ขอโทษนะเพื่อน~"

  "งั้นก็- เห้ย!!!"พี่เขายังพูดไม่จบปั๊กคุงก็วิ่งผ่านขาพี่คาคาชิไปหาอิโนะ

  "โห่งๆ!" ปั๊กุคงวิ่งมาเห่าอิโนะ

  "เห้ย! น่ารักอ่ะ" อิโนะก้มไปหามันโดยไม่กลัวมันกัดเลยด้วยซ้ำ

  "เออๆ น่ารักดี"

  "แล้วฮินาตะล่ะ?"

  "ไม่ได้มาอ่ะ เห็นบอกว่าอยู่กับนารูโตะนะถ้าจำไม่ผิด" เท็นๆบอกฉันทั้งๆที่ฉันไม่รู้อะไรเลยว่าสาวน้อยฮินาตะจะไปอยู่กับใครง่ายๆ

  "อยู่กับนารูโตะ!!!"

  "ใช่ ตกใจทำไมสองคนนั้นเขาเป็นแฟนกันแล้ว" เทมาริบอกกับฉันที่กำลังดูอิโนะเล่นกับหมา

 

 

 

 Writer ทำใจหน่อยนะคะเพราะไรท์เขียน(โคตรของโคตร)ยาวมากนะ มันดูยื้ดเยื้อนะเพราะมันย้าวยาว ถ้าให้ไรท์ตัดเป็นตอนสั้นๆอาจจะถึง40-50กว่าตอนอ่ะ ไรท์ใช้เวลาเขียนตอนแรก(ครั้งแรก)2-3วัน 1วันได้แค่5-6บรรทัด แต่ตอนล่าสุดใช้เวลาเขียนแค่2วันจบ 1วันได้50-60บรรทัดเลย ช่วงแรกๆไรท์ยังไม่มีประสบการณ์เขียนมากนักก็เลยใช้เวลานานพอสมควร ใครที่เคยอ่านนิยายแบบหนังสือถ้าตีแต่ละตอนของไรท์น่าจะได้2-4หน้าได้ล่ะมั้ง? ทนๆหน่อยเพราะไรท์อยากให้อ่านยาวๆ ไรท์จะได้มีเวลาทำงานทำการบ้านด้วยเนอะ เรื่องต่อไปอาจจะตัดให้มันสั้นๆหน่อย Ep.นี้จบแล้วเจอกันEp.หน้านะจ๊ะ

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา