[นิยาย] {Fic Naruto}ซีรีย์รักที่ทรมาน

8.1

เขียนโดย PhingYanchan

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559 เวลา 17.55 น.

  50 ตอน
  15 วิจารณ์
  14.96K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 01.01 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

47) ความลับตาซ้ายที่ถูกปิดตาย

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

Writer talk

  ในร้าน

  "คุณนายเป็นคนตัดเองเลยหรอคะชุดนี้? สวยมากเลยค่ะ"

  "ขอบคุณนะคะ"

  "ว่าแต่เรื่องงานแต่งนี่จะจัดใหญ่เลยรึเปล่าคะ?"

  "จัดใหญ่เลยสิคะ! งานแต่งลูกสาวคนเดียวของดิฉัน"
  ระหว่างที่หญิงวัยกลางคนกำลังคุยกับคนจัดชุดแต่งงานอยู่นั้น ร่างสูงได้แต่นั่งมองร่างบางที่กำลังยืนให้ช่างตัดชุดดูชุดแต่งงานที่แม่ของเธอตัด เขาเหลือบไปเจอกับหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง ข่าวหน้าหนึ่งนั้นเป็นรูปของเขาและร่างบาง ซึ่งเขาก็รู้ทันทีว่าข่าวนี้คืิอตอนที่เขาและเธอออกมาแถลงข่าวเรื่องงานแต่งแน่นอน เขากลอกตาก่อนจะถอนหายใจแล้วจับขมับ

  "พี่คาคาชิ เป็นอะไรรึเปล่า?"

  "แค่เรื่ิองอุจิวะกับตระกูลฉันน่ะ ฉันคิดว่าถ้ายังเคลียร์เรื่องนี้ไม่จบฉันคงไม่มีความสุขแน่ๆ"

  "นั่นมันใช้คำว่าแค่ไม่ได้หรอกนะคะ เรื่องถึงขนาดนี้น่ะ"

  "เธอไม่ต้องพลอยเครียดไปด้วยหรอกมันไม่มีอะไร เรื่ิองนี้ผปฉันเชื่อว่าฉันเคลียร์มันได้"

  "ดีแล้วค่ะ ไปดูชุดของพี่ดีกว่านะ"

  "ฉันดูไม่เป็น"

  "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวช่างตัดชุดเขาดูให้โซนผู้ชายอยู่ฝั่งนู้นไปดูเร็ว"

  "อ้ะ!" เธอผลักร่างสูงไปบูธผู้ชายแล้วช่างตัดเย็บก็พาเขาไปดูชุด

  "คุณซากุระนี่ดูสวยมากเลยนะคะ ว่าแต่คุณเรียนจบแล้วหรอคะ?"

  "จบแล้วค่ะ แต่ก็อยากเรียนต่อด้วย"

  "จบเร็วขนาดนี้เรื่องของลูกคงเร็วตามไปด้วยแน่ๆเลย 555"

  "ล้อเล่นอะไรกันคะเนี่ย เขินนะคะ(-///-)"

  "ไม่ล้อก็ได้ค่ะ ตรงเอวเอาเข้าไปหน่อยดีมั้ยคะ?"

  "ก็ดีค่ะรู้สึกว่ามันหลวมนิดหน่อย"

  "โอเคค่ะ"
  หลังจากการพูดคุยและการเก็บรายละเอียดของชุดได้ผ่านไปอย่างราบรื่นทั้งสองก็มาพบกันอีกครั้งในชุดของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ทั้งคู่ยังคงเขินอายเหมือนเดิม ร่างสูงที่ออกมาพร้อมกับสูทสีขาวสะอาดตา ผมที่ถูกเซ็ตให้เข้าที่กับทรงปกติที่เขาชอบทำมันเข้ากับชุดที่เขาใส่

  "นี่ๆทั้งคู่เลิกอายกันได้แล้วนะ จะได้ถ่ายรูปแล้วกลับบ้านไปนอนให้เต็มอิ่มพรุ่งนี้ก็ต้องถ่ายพรีเว็ดดิ้งนะ"

  หลังจากถ่ายรูปแบบจำลอง รูปที่ออกมานั้นสวยทุกรูปทั้งคู่ต่างดูรูปไปพร้อมๆกัน ร่างสูงขยับหน้ามาใกล้ๆแล้วคุยกับเธอ ความบังเอิญที่ทำให้เธอและเขาต้องหันหน้าพร้อมกัน ทั้งคู่สบตากันเหมือนเวลาถูกหยุดเอาไว้ไม่ให้เดินต่อ ตาสีเขียวมรกตจ้องไปที่ตาสีนิลมืดสนิทลึกลับน่าค้นหา ส่วนตาอีกข้างที่ปิดทนาการไม่มีวันเปิดให้เธอเห็น ทำให้เธอรู้สึกอยากค้นหามากกว่าเดิม มือที่อ่อนนุ้มของร่างบางเริ่มลูบที่ใบหน้าของร่างสูงไล่ไปที่ตาข้างซ้ายที่มีแผลเป็นและถูกปิดตายไม่ให้เธอได้เห็น ร่างสูงยังคงอยู่ในภาพลวงตาเขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรถึงได้อยู่นิ่งๆให้เธอลูบหน้าของตัวเองไปเลื่อยๆ เขาดึงสติกลับมาแล้วใช้มือจับมือของร่างบางที่กำลังล่วงเกินเขาในเวลาเผลอ ทำให้ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย

  "เป็นอะไร?"

  "เปล่า...ฉันอยากเห็นตาข้างซ้ายของพี่น่ะ"

  "ถ้าเธอเห็นเธออาจจะเห็นอดีตของเธอเองและอดีตของคนต่างๆที่มองตาซ้ายของฉัน รวมถึงตัวฉันด้วย"

  "....." ร่างบางไม่พูดอะไรได้แต่พยักหน้าในสิ่งที่พูด สติของเธอเหมือนหลุดไปเพราะใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา

  "เธออยากรู้ความจริงของลูกตาข้างนี้มากเลยงั้นหรอ?"
 
"อ่ะ!...คือ..ฉัน ฉันล่วงเกินความรู้สึกของพีี่มากเกินไปแล้ว ฉันขอโทษนะ"

  "ซากุระ..." ร่างสูงก้มหน้าและพูดชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะจับข้อมือของเธอแล้วลืมตาซ้ายขึ้นมา

  "ห๊ะ!.." ซากุระตกใจกับตาซ้ายของคาคาชิสายตาอันแสนเศร้า ตาสีแดงที่น่ากลัวในสายตาของคนอื่น สำหรับเธอมันแค่สายตาที่มีความรู้สึกมากมาย ความน่ากลัวมันเป็นแค่เปลือกนอก

(ตอนนี้ซากุระเป็นบุคคลที่3ที่เห็นอดีตทั้งหมดที่คาคาชิผ่านมาทั้งหมด ตัวหนังสือสีดำคือซากุระในโลกปัจจุบันพูดนะคะ :writer)

 

  อดีตของคาคาชิ

  ปั้ง!!!


  "....!!!..." ชุดสีขาวที่เธอใส่มันแปดเปลื้อนไปด้วยเลือด!!
  "ซะ..ซากุระ! ซากุระได้ยินฉันมั้ย!?"ผมกอดร่างของเธอไว้แน่น ผมไม่คิดด้วยซ้ำว่าเธอจะทำอย่างนี้
  "อึก!" เธอสำลักเลือดที่กำลังไหลออกจากปาก
  "ซะ..ซากุระ?!.....มะ..ไม่จริง.." ซาสึเกะที่ยืนถือปืนก็ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ตกใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
  "ซาสึเกะ!!! ฉันจะ...ฆ่านาย!" ผมมองไปที่ซาสึเกะตาข้างซ้ายที่เป็นเนตร ก็เปลี่ยนเป็นเนตรที่ผมไม่เคยใช้มาก่อน"ลูกตานั่นจะทำอะไรฉันได้?"
"ทำให้ฉันฆ่านายได้ง่ายยังไงล่ะ!!!" จากนั้นผมก็วิ่งไปต่อยหน้าของไอซาสึเกะแต่ว่า...

  ปร่อก!

 

  "หลบไป!!" อิทาจิโผล่มาจากซอกไหนก็ไม่รู้โผล่มาบังหมัดที่จะถึงหน้าซาสึเกะด้วยมือข้างเดียว!

  "อิทาจิ!"

  "ถ้าอยากรอดจากคู่แข่งอย่างฮาตาเคะล่ะก็..หนีไปซะ!!"

  "....."

  "นี่เป็นแผนของนายทั้งหมด! อิทาจิ!!" ผมมองไปนัยตาของอิทาจิผมเห็นอดีตที่มันทำมาทั้งหมดแล้วก็รู้ด้วยว่ามันรักซากุระ

  "แต่ฉันบอกเลยว่าฉันไม่ได้ให้มันยิงซากุระ!"

  "นายก็รักเธอแล้วทำไมถึงปล่อยให้มันทำ!!"

  "ฉันรักซากุระแต่เธอไม่ได้ให้หัวใจกับฉัน! เธอให้หัวใจนายทั้งหมด! ทางที่ดีนายควรพาเธอไปโรงพยาบาลไม่ใช่ไปตามไอซาสึเกะ!!"

  "โธ่เว่ย!!! ฉันจะลากทั้งพี่ทั้งน้องเข้าคุกให้หมดเลย!!"

  "....พาเธอไปซะ"

  "พี่อิทาจิเป็นคนคิดแผนทั้งหมด..." ภาพที่เธอเห็นเริ่มบิดเบี้ยวแล้วโผล่ไปที่โรงพยาบาล

  "ซากุระ! เธออย่าเพิ่งไปจากฉันนะ! เธอจะต้องอยู่กับฉัน"

  "ฉัน..ขะ...ขอโทษ.." เธอพูดขึ้นพร้อมกับน้ำตาแล้วก็สลบไป

  "เธอไม่ผิดอะไรซากุระ..คนที่ผิดคือฉัน ฉันเองที่ปล่อยให้เธอเป็นอย่างนี้" น้ำตาของผมก็ไหลตลอดทางที่พาเธอไปโรงพยาบาล

  ห้องฉุกเฉิน

 

1ชั่วโมงผ่านไป

 

  ผมเดินไปเดินมาที่หน้าห้องฉุกเฉินตลอดหนึ่งชั่วโมง น้ำตาก็ไหลตลอดเวลาไม่รู้ว่าเธอจะรอดหรือไม่รอด

  "พี่คาคาชิ..."

  "รุ่นพี่คาคาชิ..."
  "ซากุระเป็นยังไงบ้าง?..." ผมหันมาถามชิซุยทันทีที่ออกมา

  "โอกาสรอดมีแค่50%เท่านั้นครับ" ไม่จริง..เธออาจจะตายได้งั้นหรอ?!
 
"....ละ..แล้ว...ตอนนี้ล่ะ?" เสียงที่พูดออกมามันมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลมามากขึ้นเรื่อยๆ

  "คงต้องนอนพักทั้งเดือนเลยล่ะไม่แน่อาจจะต้องเข้าห้องICUเพราะเสียเลือดไปเยอะมากแล้วตัวของซากุระก็ยังเป็นคนตัวเล็กอีกด้วยโอกาสที่เธอจะไป มีสูงด้วย"

  "ฉันผิดเองที่ไม่ดูแลเธอต่อ ถ้าฉัน..." ความผิดเกิดที่ผมทั้งหมด...ผม...ไม่ควรให้เธอมาเจอเรื่องอย่างนี้

  "รุ่นพี่ยังไม่อยากเล่าให้ผมฟังก็เอาไว้ทีหลังละกันผมขอตัวก่อนนะครับ"

  "อะ...อืม..."


ตืด~~

 

  "ฮัลโหลครับ.." แม่ของซากุระโทรมา ผมควรตอบไปว่าอะไรดี...

(ซากุระเป็นยังไงบ้างคาคาชิ!!)

  "....เธอ..."

(บอกแม่มาสิ!)

  "เธอมีสิทธิ์ที่จะตายได้ครับ ซึ่งโอกาสรอดก็50%"

(ไม่จริง!!)

  "ผมดูแลเธอไม่ดีเอง เชิญคุณด่าว่าผมมาเถอะครับ.. ผมจะไม่โกรธเด็ดขาด"

(ฮึด!...คาคาชิไม่ผิดเลย แม่เข้าใจแต่ตอนนี้แม่ขอทำใจก่อนนะ) เสียงแม่ของเธอพูดปนสะอื้นจนฟังไม่รู้เรื่อง

  "ครับ..." ลูกสาวคนเดียวถูกยิงจะเป็นหรือตายยังไงใครๆก็เป็นห่วงกันทั้งนั้น

  "คาคาชิ?"

  "พะ..พ่อ!?"

  "ซากุระล่ะ?"

  "คือ..."

  "เธอยังไม่ตายฉันรู้ ลูกทำดีแล้ว"

  "ผมมันแย่!! อย่างที่พ่อพูดไว้เลยว่าถ้าผมดูแลเธอไม่ได้ทุกอย่างก็จะไม่ได้เหมือนกัน"

  "พี่ไม่ได้แย่อย่างที่พี่พูดสักนิด พี่ดีทุกอย่างที่พี่เป็น..."

  "แกทำดีแล้ว โอกาสรอดของเธอถึงจะมีแค่50แต่แกเองก็ต้องรอซากุระหายดีก่อนถึงจะไปเอาผิดซาสึเกะมันได้"

  "ครับ..."

  "มา พ่อจะให้ลูกกอดได้แค่คราวนี้เท่านั้น"

  "ขอบคุณครับ...ถ้าเธอไม่รอดผมคง...อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ"

  "พ่อเข้าใจ พ่อก็ผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้ว"

  "ผมไม่ควรไปรู้จักกับเธอเลยมันทำให้เธอเป็นแบบนี้"

  "เลิกตัดพ้อตัวเองแล้วหันมาทำตามหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดแล้วอยู่ข้างๆเธอไว้ในวินาทีสุดท้ายซะ"

  "....."

  "ไปเถอะ เข้าไปหาเธอรึยัง?"

  "ยังครับ"

  "รีบเข้าไปสิจะรออะไร"

  "ผมว่ามัน...."

  "เอาเถอะ คิดถึงเธอมากไม่ใช่หรอ ซากุระหายไปสองอาทิตย์ทำให้แกต้องนอนไม่หลับข้าวไม่กิน ออกกำลังกายเหมือนคนบ้า?"

  "...."

  "ไปอยู่ข้างๆเธอเผื่อจะได้หายคิดถึง"

  "...."

 

  ปัจจุบัน...

 

  "ฮึด! อึก!!"

  "พี่คาคาชิ!"

  "เธอเจตนาให้เห็นอดีตที่ฉันต้องจำไปตลอดชีวิต เธอเห็นอะไรบ้าง?...อึก!"

  "ฉันเห็น..ฉันเห็นทุกอย่างแล้วตอนนี้พี่ไปโรงพยาบาลก่อนเร็ว"

  "ไม่ต้องๆ "

  "แต่ว่า!"

  "ฉันโอเคแล้ว"

  "น้ำตาของพี่น่ะอย่าให้ฉันเห็นนะ มันล้ำค่าเกินไปที่ฉันจะเห็นมัน" เธอกอดร่างสูงน้ำตาที่มีความรู้สึกว่างเปล่าก็ล่วงพรู

  "ขอบคุณนะ" เธอค่อยๆคลายอ้อมกอด แล้วจับที่ใบหน้าของร่างสูงอีกครั้ง มือลูบไปที่ใบหน้าของเขาอีกครั้ง

  "ลืมตาสิคะ ครั้งนี้ฉันไม่นึกถึงอดีตแล้ว ฉันแค่อยากเห็นตาทั้งสองข้างของพี่"

  "...." คาคาชิลืมตาทั้งสองข้างตามคำขอของซากุระ

  "ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครกลัวลูกตานี่อีกแล้วนะคะ"

  "คนที่ไม่กลัวลูกตานี้มีแค่เธอจริงๆสินะ"

  "คนที่ไม่กลัวลูกตานี่ อาจเป็นสัญญาณบอกว่าเธอคือคู่ชีวิตของนายก็ได้นะคาคาชิ"

  "เพ้อเจ้อน่ะโอบิโตะ ฉันมองใครก็มีแต่คนกลัว"

  "แสดงว่ายังไม่มีคนที่ใช่ไง ดูฉันซะก่อนรินไม่กลัวลูกตานี่"

  "ถ้าฉันกลัวลูกตานี่จริงๆ ฉันคงไม่อยู่ข้างๆพี่หรอก"

  "ขอบคุณ..ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้ฉันมาเจอเธอ"

  "คำว่ารักฉันคงให้พี่คาคาชิจริงๆสินะ"

  "มาอ่านตำนานรักสามเส้าของนางพญาบุปผาดีกว่า"

  "เรื่องมันเป็นไงวะ?"

  "นางเอกในเรื่องคือ นางพญาบุปผา ส่วนคนที่รักนางพญาบุปผาก็มี พญามัจจุราชกับเทวามหาบุรุษ"

  "เห้ยๆ น่าอ่านว่ะ"

  "เรื่องย่อนะ ครั้งหนึ่งในชีวิตของนางพญาบุปผาเคยรักกับพญามัจจุราชมาก่อน ด้วยความรักต้องห้ามของพญามัจจุราชทำให้ต้องลาจากนางพญาบุปผาและนางก็ขอสาบานกับตัวเองว่าถ้าจะรักกับชายใดชายผู้นั้นจะต้องมีสิ่งที่นางพูดไว้ดังนี้ 1รักนางเหมือนที่รักตน 2ชายผู้นั้นจะต้องมีเคาระห์1อย่าง"

  "น่าสงสาร~"

  "เมื่อเวลาผ่านไปเวลา1,000ปี อีกครั้งที่ทำให้เธอต้องมาเจอกับความรักนั่นก็คือเทวามหาบุรุษ เขาทั้งมีเมตตาและมีความรักที่มิอาจมอบให้ใครได้เพราะเขาเองก็สาบานกับตัวเองว่าจะมอบให้กับคนที่ถูกพยากรณ์โดยพ่อของเขา จนมาพบกับนางนางพญาบุปผาทำให้เขาต้องอ่อนข้อให้กับนาง~"

  "โหย~"

  "เทวามหบุรุษมีทุกอย่างที่นางพูดไว้เมื่อ1,000ปีก่อน สุดท้ายนางก็ต้องมอบหัวใจให้เทวามหาบุรุษ! อร้าย!! ฟิน~"

  "ความรู้สึกเหมืิอนซากุระ"

  "อกหักแล้วมีใหม่...ฉันคงไม่มี"

  "มีดิแก แกเปรียบเหมือนนางพญาบุปผานะ ส่วนซาสึเกะเป็นพญามัจจุราชไง ส่วนเทวามหาบุรุษก็~...อาจารย์คาคาชิ!"

  "อีบ้า!"

 

  "เธอให้หัวใจกับฉันงั้นหรอ?"

  "! พี่ขโมยมันไปต่างหาก!"

  "ฉันเปล่าขโมย กลับบ้านกันเถอะ"

  "ค่ะ"

 

Writer เอาสั้นๆนะ หมักมานาน~

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา