Assassin Shadow

10.0

เขียนโดย Mamoru

วันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2559 เวลา 11.34 น.

  5 ตอน
  0 วิจารณ์
  1,984 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2559 19.06 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

2) เพื่อนใหม่2

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 พักกลางวัน

        ยังไม่มีเพื่อนผู้หญิงคนไหนเข้ามาทักฉันเลยสักคน แล้วฉันก็ ไม่กล้าเข้าไปทักใครก่อนด้วย เฮ้อ...มัวแต่นิสัยอย่างนี้แล้วเมื่อไรจะมีเพื่อนล่ะฉัน

    “แต่เธอยังมีพี่อยู่นะอัจฉรา  ถึงเธอจะไม่มีเพื่อนยังไง เธอก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวหรอกนะ” พี่มายาออกมาจากเงาของฉันแล้วส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้  พี่มายามักจะได้ยินสิ่งที่ฉันคิดอยู่ในใจเสมอ จริงๆฉันก็สามารถพูดกับพี่มายาผ่านเสียงความคิดฉันได้  แต่ถ้าจะให้พี่มายาพูดคนเดียวก็จะดูเหมือนพี่เขาพูดลอยๆอยู่คนเดียว ส่วนมากฉันเลยออกเสียงตอบพี่มายาไป ถึงคนอื่นจะมองไม่เห็นพี่เขาก็ตาม

    “ไปหาอะไรกินในที่เงียบกันเถอะ” พี่มายาบอกฉัน

    “ค่ะ” ฉันตอบรับพร้อมกับที่พี่มายาหายไปกับเงา

   ฉันลุกขึ้นแล้วเดินมุ่งหน้าไปที่โรงอาหาร ซื้อเพียงขนมปังกับนม แล้วไปนั่งกินที่สวนที่ไม่มีคนเลย ที่นั่นมีร่มเงาเย็นสบาย เหมาะแก่การพักผ่อนอย่างเงียบๆ  ฉันทิ้งตัวลงนั่งพิงกับต้นไม้ที่สวนนั้น ลมพัดเฉื่อย กลิ่นดอกไม้ในสวนโรงเรียนโชยชวนให้ผ่อนคลาย ฉันหลับตาลงซึมซับกับบรรยากาศที่เงียบสงบ

  “นี่.....เนเน่”

  “!!!!” ฉันตกใจตาโตขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูของคนที่คุยด้วยเมื่อเช้า

  “อยู่ๆเธอเป็นอะไรขึ้นมาเนี่ย เธอทำเหมือนไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉันเลยนะ เมื่อเช้าก่อนเข้าห้องก็เดินซะห่างเลย แถมวันนี้ในห้องฉันเรียกเธอเท่าไร เธอก็ไม่หันมาเลย”  เมฆพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ หน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ฉัน......ก็ฉันไม่อยากโดนเกียดมากกว่านี้นี่ ยิ่งปัจจุบันก็หาเพื่อนได้ยากอยู่แล้ว ฉันได้แต่คิดในใจ ไม่ได้พูดออกไป

   “เหรอ ขอโทษนะ” ฉันพูดแล้วยิ้มแหยๆให้เขา

   “เฮ้อ~~~” เมฆถอนหายใจแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ “ฉันสิ ที่ต้องขอโทษ ฉันได้ยินหมดนั่นแหละที่ผู้หญิงพวกนั้นพูดอะไรกันบ้าง แต่เธอไม่ต้องพยายามตีตัวออกห่างฉันหรอก ใครจะเกียดเธอก็ไม่ต้องไปสนใจหรอก ในโรงเรียนนี้เธอมีแค่ฉันเป็นเพื่อนคนเดียวก็พอแล้วล่ะ” เมฆพูดจบ ก็หันมายิ้มหวานให้

   “แบบนั้นมันจะดีเหรอ?” ฉันถาม

   “ดีสิ......หรือถ้ากลัวคนคิดกับเธอเสียๆหายๆ ให้ฉันขอเธอเป็นแฟนหน้าเสาร์ธงเลยมั้ยล่ะ ถือว่าฉันเป็นฝ่ายขอเธอก่อนไง”

ประโยคที่เขาพูดออกมานั้นทำให้ฉันอึ้งอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดออกมาแบบนั้น ไม่สิ เขาต้องล้อฉันเล่นแน่ๆ

   “ล้อเล่นน่ะ555” ว่าแล้วเชียว -_-  “ทำไมทำหน้าอย่างงั้นล่ะเนเน่ ถ้าอยากให้มันเป็นจริงฉันทำให้ได้นะ555”

   “เลิกล้อเล่นได้แล้ว ไม่สนุกเลยนะ ฉันพูดจริง  แล้วนายน่ะไม่มีเพื่อนเลยรึไง ทำไมถึงตามฉันมาล่ะ”

เมฆล้มตัวลงนอนกับพื้นหญ้าข้างๆฉันแล้วหลับตาลง เหมือนจะซึมซับบรรยากาศที่ผ่อนคลายก่อนที่จะตอบฉัน

   “ไอเพื่อนน่ะ ฉันก็มี แต่เพื่อนพวกนั้นเริ่มเข้าหาฉันเมื่อฉันเริ่มดัง ก่อนหน้านี้ ฉันก็ไม่ค่อยมีเพื่อนแบบเธอนั่นแหละ เราก็มีอะไรคล้ายๆกัน ฉันคิดว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้นะ เพราะฉะนั้น เธอมาเป็นเพื่อนกับฉันนั่นแหละดีแล้ว ไม่ต้องไปสนใจสายตาใครเขาหรอก อีกอย่าง ฉันก็ไม่ค่อยเข้ากลุ่มกับเพื่อนๆสักเท่าไร แล้วก็ไม่เคยคิดว่าจะมีเพื่อนเป็นผู้หญิง ที่คุยด้วยแล้วเป็นตัวของตัวเองที่สุดด้วย”  อืม....ฉันคิดว่า เป็นเพื่อนกับเขาตามที่เขาขอร้องมา(หรือบังคับ)ก็ได้นะ เพราะถึงยังไง อยู่ต่อไปก็คงเหมือนกับอดีตที่ไม่มีเพื่อน เพียงแค่ฉันพูดกับพี่มายาในใจก็คงไม่เป็นไรแล้วล่ะมั้ง ที่เมื่อก่อนฉันไม่มีเพื่อน ส่วนมากก็คงคิดว่าฉันบ้านี่แหละ เอาแต่พูดอยู่คนเดียวเลยไม่มีเพื่อนคนไหนกล้าเข้าใกล้

    “พี่มายา ต่อไปน้องขอพูดกับพี่ผ่านเสียงจากความคิดนะ”

    “ตามสบายเลยจ่ะ น้องรัก ถ้ามันทำให้อะไรๆดีขึ้น” เสียงตอบรับจากมายา

     “เอ๊ะ? เมื่อกี้เธอพูดกับใครน่ะ? ฉันได้ยินเสียงใครอีกคนด้วย ไม่ใช่ว่ามีแค่เรา 2 คนเหรอ” เจ้าชายขี้สงสัยนามว่าเมฆลืมตาตื่นลุกขึ้นมามองรอบๆ เมื่อกี้ฉันไม่น่าเผลอพูดออกเสียงเลย

     “อืม...เมื่อกี้นายหูแว่ว” ฉันตอบเขาไปแล้วทำหน้านิ่งๆ น่าแปลกที่เขาได้ยินเสียงพี่มายาด้วย

     “อีกแล้วนะเนเน่ เธอว่าฉันหูแว่ว 2 ครั้งแล้วนะวันนี้ ฉันว่าฉันหูดีพอนะ ....ช่างมันเถอะ เธอนี่เลือกสถานที่พักผ่อนได้ดีจริงๆ ฉันอยู่ที่นี่มานานยังไม่เคยมาตรงนี้เลย สถานที่นี้รู้แค่เราเพียง 2 คนพอเนอะ สงบดี ไม่มีใครรบกวน ไม่เสียแรงที่แอบตามเธอมาเลย”    เอ๊ะ? เขาตามฉันมาได้ยังไงกัน ถ้าปกติมีใครตามมาพี่มายาจะเห็นแล้วบอกฉันก่อนนี่ แต่พี่มายาไม่ได้พูดอะไรระหว่างทางมาเลย

   “ไม่ต้องคิดมากหรอกอัจฉรา พี่ว่าเมฆเขาก็น่ารักดีนะ พี่เลยให้เขาตามมา แลดูเขามีความมุ่งมั่นที่อยากจะเป็นเพื่อนกับเธอด้วย หน้าตาดีอีกต่างหาก”

พี่มายาออกมาปรากฏตัวต่อหน้าแล้วพูดยิ้มๆให้ ‘ถ้าพี่มายาพูดแบบนั้น น้องก็วางใจค่ะ’ ทุกคำที่พี่มายาพูดวางใจได้หมดเพราะพี่สามารถรับรู้ได้ถึงการมาดีหรือร้ายของผู้คน

   “เฮ้ เนเน่ ฉันว่าครั้งนี้ฉันได้ยินจริงๆนะ ละ...แล้วฉันก็เห็นเป็นตัวเป็นตนด้วย!” เมฆมองไปทางพี่มายาหน้าถอดสี หน้าเขาซีดอย่างเห็นได้ชัด ทั้งฉันและพี่มายาก็แปลกใจไปตามๆกัน

   “เมฆ.....นายมองเห็นอะไร” ฉันถามเมฆเพื่อความแน่ใจ

  “ฉัน เห็นเธออีกคนนึง  เนเน่” เมฆตอบฉันทั้งที่สายตายังจับจ้องไปที่พี่มายา   เขาสามารถที่จะมองเห็นพี่มายาได้  เขาได้ยินเสียงพี่มายาเหมือนกันกับฉัน

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา