เรื่องหลอกจากรัตติกาล

-

เขียนโดย ศรายะ

วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2561 เวลา 22.36 น.

  6 ตอน
  4 วิจารณ์
  1,701 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2562 02.11 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

1) บท 'หลอก'

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

บท “หลอก”   

 

          “พี่ต่ายบิน!!”

          เด็กหญิงตัวน้อยโยนตุ๊กตากระต่ายสีตุ่นขึ้นบนฟ้า แล้วรับไว้ คลอนหัวมันไปมา ดึงหูยาวๆ มาผูกกันเป็นโบว์ ก่อนจะกอดมันไว้ กลิ้งหมุนไปมารอบเตียง

          “พี่ต่ายว่ายังไงนะคะ” เอียงหูเข้าหาตุ๊กตากระต่ายแล้วพยักหน้า “อ๋อ...จะเล่นซ่อนหากันเหรอ”

          “ดีๆ น้ำหวานไปซ่อนนะ” ตบมือเปาะแปะ แล้วบังตาตุ๊กตาเอาไว้ “พี่ต่ายต้องปิดตาเอาไว้ด้วยอย่าลืมล่ะ”

          จากนั้นร่างอ้วนป้อมในชุดนอนลายเป็ดเหลืองจึงกลิ้งลงจากเตียง นับหนึ่งถึงสิบไว้ในใจ แล้ววิ่งไปหลบในตู้เสื้อผ้า ปิดปากหัวเราะคิกคัก กระทั่งความเงียบครอบงำ พร้อมกับแสงสีส้มยามเย็นเริ่มทาทับด้วยสีดำ

          ร่างเล็กนอนคู้ตัวหลับอยู่ในนั้น กระทั่งเสียงประตูตู้เสื้อผ้าได้เปิดออก น้ำหวานขยี้ตาตัวเอง หาวกว้างอีกครั้ง ก่อนเบิกตากลมค้างเมื่อพบ ‘พี่ต่าย’ นั่งอยู่หน้าประตู

          เธอมโนไปเองว่ารอยยิ้มนั้นฉีกกว้าง “เล่น-หรือ-หลอก” เสียงหัวเราะสั่นเครือถึงแม้ว่าปากมันจะไม่ขยับ

          น้ำหวานร่างกายแข็งค้าง ปากอ้า เลือดในกายสูบฉีดลงปลายเท้าอย่างรวดเร็วก่อนจะตีรวนขึ้นมาที่หัวใจอีกรอบ กระหน่ำรัว วินาทีต่อมากลับรู้สึกมือเท้าเย็นเยียบ

          “จ๊ะเอ๋!!” ศีรษะของใครคนหนึ่งโผล่ออกมาจากข้างตู้ ส่งผลให้เด็กหญิงตัวน้อยกรีดร้องออกมาในที่สุด

          “โอ๋ๆ พี่หยอกเล่นเฉยๆ” นันธิยาโผเข้าไปกอดเธอ คลอนตัวเด็กหญิงพร้อมปลุกปลอบ

          พักใหญ่ร่างสั่นเทาจึงหยุดร้อง ไม่วายเบะปากใส่ น้ำตาปริ่มพร้อมจะไหลอีกรอบ “พี่นันแกล้งหนู”

          หญิงสาวหัวเราะ จับตุ๊กตาเจ้าปัญหาเอียงตัวไปมาคล้ายมันกำลังเต้น “ขอโทษนะคะ”

          เด็กหญิงรีบแย่งมากอดไว้ เชิดหน้าใส่ “ไม่รู้ไม่ชี้”

          “อ้าว” นันธิยาแสร้งหน้าหงอ เขยิบเข้าไปใกล้ สะกิดเด็กขี้งอน “นี่ๆ ดีกันนะ” กระดิกนิ้วก้อยใส่

          “ไม่!! จนกว่าจะเล่านิทานให้หนูฟังก่อน” เปลี่ยนอารมณ์กระทันหัน

          หญิงสาวเอียงคอ เคาะนิ้วชี้ที่ปลายคาง แล้วยิ้มออกมา “ได้”

          น้ำหวานกระโดดโหยงเหยงขึ้นเตียง แล้วกระเถิบไปฝั่งหนึ่งให้พี่เลี้ยงของตนนอนข้างๆ อ้อนแกมบังคับให้นันธิยาเล่าเรื่องหนูน้อยหมวกแดงให้เธอฟัง เสียงหัวเราะประสานกัน

          แขนอ้วนป้อมยกมือขึ้นคล้ายขออนุญาตคุณครูในชั้นเรียนเมื่อฟังจบ “ถ้าสมมุติว่าหนูน้อยหมวกแดงถูกหมาป่ากินตั้งแต่เจอกันครั้งแรก แล้วหมาป่าปลอมเป็นหนูน้อยหมวกแดงล่ะคะ” ตาใสแจ๋วจ้องมองรอคำตอบ

          นันธิยาสีหน้าทะมึน “ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้ก็คงจะตายกันหมด” แล้วหัวเราะออกมาเมื่อเห็นอาการเบะปากของอีกฝ่าย

          หากฉับพลันหญิงสาวกลับหน้าเผือดสี ตาเบิ่งค้างไปเบื้องหลังเด็กน้อย ก่อนกรีดร้องออกมา “มีอะไรอยู่ใต้ผ้าห่ม” ถอยหลังหนีลุกลน กระทั่งกลิ้งตกลงจากเตียง

          “พี่นัน” น้ำหวานร้องเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เด็กหญิงพยายามกระเถิบห่างผ้าห่มจนร่างเล็กชิดหัวเตียง นั่งกอดเข่า “พี่นัน หนูกลัว” จากมุมนี้เธอไม่เห็นพี่เลี้ยงที่เบื้องล่าง

          เลื่อนสายตากลับไปมองที่ผ้าห่มอีกครั้ง ไม่มีอะไรโผล่ออกมา ในใจส่วนหนึ่งคิดว่าโดนแกล้งอีกรอบ แต่ก็ยังไม่แน่ใจ เด็กน้อยตัดสินใจยืนขึ้น มือสั่นเทาจับหมอนข้างตวัดเปิดมันออก

          ไม่มีอะไรอยู่ใต้นั้น!!

          มีเพียงตุ๊กตาสีตุ่นของเธอเอง!!

          น้ำหวานถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แกล้งหนูอีกแล้วนะ” คลานไปที่ขอบเตียง แต่กลับไม่พบตัวอีกฝ่าย สร้างความประหลาดใจ และอาการลนลานขึ้นเรื่อยๆ

          เสียงหัวเราะเบาแว่วมาทางด้านหลังทำให้เด็กน้อยสะดุ้ง หันไปมอง ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นเช่นกัน หากคล้ายมีมือที่มองไม่เห็นเอื้อมจับชายผ้าห่มแล้วลากลงไปเบื้องล่าง เวลาคล้ายเดินเชื่องช้าลง น้ำหวานจ้องมองไปตรงนั้น

          ปรากฏร่างหนึ่งป่ายปีนขึ้นมาจากขอบเตียง ผมเผ้าปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่ไม่น่ากลัวเท่าอีกครึ่งหนังศีรษะถลกออก เล็บยาวจิกลงบนฟูกนอน คืบคลานเข้ามาหา เลือดอาบย้อมเตียงลายการ์ตูนให้แดงฉานเป็นหย่อม

          “เล่น-หรือ-หลอก”

          ข้างกันนั้นตุ๊กตาพี่ต่ายก็ยันตัวลุกขึ้นราวมีชีวิต ฉีกยิ้มกว้างกระทั่งถึงใบหูของมัน เอื้อมมือมาหาเธอ “เล่น-หรือ-หลอก” ประสานเสียงกับวิญญาณนันธิยา

          “กรี๊ด!!”

          น้ำหวานแผดเสียงลั่น สะดุ้งตื่นจากความฝัน ร้องไห้ออกมาไม่หยุด กระทั่งมีคนมากอดเธอไว้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองจึงเห็นเป็นหญิงสาวในฝัน รีบผละออก กระโดดผลุงไปยืนหน้าประตูห้องนอน

          “เด็กน้อยเอ๋ย ฝันเป็นตุเป็นตะล่ะสิ” พี่เลี้ยงหัวเราะเอ็นดู ผมยุ่งเหยิงอยู่ในชุดนอน ตาวาวโชนแสงแทบถลน “ฝันว่าหนูน้อยหมวกแดงถูกหมาป่ากินหรือไง”

          น้ำหวานกำชายเสื้อตัวเอง พยายามเค้นคำพูดออกมา “หนู...” ประตูเปิดออกขัดจังหวะ

          “เป็นอะไรหวาน” แม่เข้ามาปลอบโยน “หนูฝันร้ายเหรอ”

          พยักหน้า “ค่ะ พะ...พี่...นัน” สะอึกสะอื้น ชี้ไปที่เตียง

          “ว่ายังไงนะ” จับลูกสาวไว้ มองหน้าให้ชัดๆ “นันไหน”

          “ก็พี่นันไง” หันไปหานันธิยาที่นั่งอยู่บนเตียงอีกครั้ง แต่เธอไม่ได้อยู่ตรงนั้น

          “เล่นหรือหลอก”

          เสียงกระซิบโหยหวนแผ่วผ่านข้างใบหูทั้งที่ไม่มีใครเอ่ยออกมา ชวนให้รู้สึกสั่นสะท้าน ขนแขนลุกชัน

          เรื่องมันเริ่มต้นที่ตรงนั้น...

 

 

เพิ่งลองลงเว็บขีดเขียนครั้งแรก เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา