ปากดีอย่างเธอน่ะ ต้องเจอกับฉัน..
9.4
เขียนโดย S2000
วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2557 เวลา 10.59 น.
19 ตอน
47 วิจารณ์
22.91K อ่าน
แก้ไขเมื่อ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2557 13.00 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น
8) ช่วยกลับไปดูตัวละครอีกครั้งนะคะเพราะมีตัวละมาใหม่
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ ฟุ่บ!!!!!
ร่างบางของแก้วล้มลงกับพื้นในขณะที่กำลังทะเลาะกับโทโมะ ทุกต่างหันมามอง
"แก้ว!!"ทุกคนพูดพร้อมกันยกเว้นโทโมะเพระากำลังอึ้งว่าแก้วเป็นอะไร
"เห้ยไอโมะ มึงอย่ายืนเฉยๆดิว่ะไปเอารถแล้วพาแก้วไปโรงบาลเร็ว"ป๊อปพูด
"เออๆ"โทโมะรีบวิ่งไปเอารถ ส่วนป๊อปกับเขื่อนกับพาแก้วไปขึ้นรถ ฟางกับเฟย์ก็ตามไป
โรงพยาบาล
พยาบาลกำลังเข็นเตียงเข้าไปที่ห้องฉุกเฉิน พวกฟางก็ตามไปแต่ก็ไปแค่หน้าห้องฉุกเฉินเพราะว่าเข้าไปไม่ได้
"พี่ฟางแก้วจะเป็นอะไรมากมั้ย"เฟย์ถามฟางอย่างห่วงๆ
"พี่ก็ไม่รู้"ฟางตอบเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้
"ป๊อปว่าเราใจเย็นๆแล้วโทรหาแม่ของแก้วก่อนดีกว่ามั้ย"ป๊อปพูด
"อืมเดี๋ยวฟางจะโทรเดี๋ยวนี้แหละ"ฟางหยิบโทรศัพท์มาโทรหาแม่ของแก้ว
"สวัสดีค่ะ แม่แก้วรึป่าวคะ"ฟางพูดกับปลายสาย
(ใช่จ๊ะ แล้วหนูเป็นใครจ๊ะ)แม่ของแก้วตอบกลับมา
"คือหนูเป็นเพื่อนของแก้วน่ะค่ะ "
(แล้วมีอะไรรึป่าว)
"เอ่อ..หนูอยากให้คุณแม่ใตเย็นๆนะคะแล้วฟังที่หนูพูดนะ"
(พูดมาเลย แม่ไม่เป็นอะไร)
"ตอนนี้แก้วเข้าโรงพยาบาลค่ะ"
(ห๊ะยัยแก้วเข้าโรงพยาบาล)แม่แก้วพูดอย่างตกใจ
"ใช่ค่ะ"
(แล้วยัยแก้วเป็นอะไร)
"ยังไม่รู้เลยค่ะ หมอยังไม่ออกมาเลย"
(โอเคจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะรีบบินไปไทยให้เร็วที่สุด แม่ฝากหนูดูแลปก้วแทนแม่ด้วยนะลูก เออแล้วหนูชื่ออะไรจ๊ะ)
"ชือฟางค่ะ"
(งั้นแค่นี้นะลูก เดี๋ยงแม่จะรีบบินไปไทย)แม่แก้ววางสายแล้วรีบไปเก็บกระเป๋า
ปารีส
จองเบเดินเข้ามาในบ้านเพือ่มาเยี่ยมแม่ของแก้ว เพราะเดี๋ยวนี้แก้วไม่อยู่จงเบเลยกลัวว่าแม่แก้วจะเหงาเลยมาอยู่เป็นเพื่อน
"อ้าวจงเบ มาหาแม่อีกแล้วหรอลูก"แม่แก้วพูดทักขึ้นหลังจากที่ขนกระเป๋าไปที่รถเพื่อไปสนามบิน
"แล้วนี่คุณแม่จะไปไหนตรับเก็บกระเป๋าเนี่ย"จงเบถามขึ้น
"แม่จะไปไทยน่ะลูก"
"ไปทำไมครับ มีอะไรรึป่าว"
"เอ่อ..คือแก้วเข้าโรงบาลน่ะลูก"
"แก้วเข้าโรงบาล แล้วเป็นอะไรมากรึป่าว"จงเบถามอย่างเป้นห่วง
"ก็ยังไม่รู้เลย ตอนนี้เพื่อนของแก้วกำลังดูอาการให้อยู่"
"แล้วน้องมิณทร์ล่ะครับ"จงเบถามถึงมิณน้องชายสุดที่รักของแก้ว
"แม่กำลังจะไปรับน่ะ เก็บของไปให้เขาแล้วด้วย"
"งั้นผมไปด้วยครับ"จงเบพูดแล้วพาแม่ไปรับมิณแล้วรีบไปที่สนามบินทันที
ประเทศไทย
พวกฟางกำลังกังวลว่าแก้วจะเป็นอะไรมากรึป่าว และในที่สุดหมอก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน
"หมอค่ะเพื่อนหนูเป็นยังไงบ้าง"ฟางรีบวิ่งเข้าไปถามหมอทันที
"ผมอยากให้ญาติใจเย็นๆนะครับ"
"ค่ะ"ฟางพูด
"คนไข้เป็นโรคลูคีเมีย แต่เป็นระยะแค่ระยะแรกครับ"หมอพูดจบแล้วก็เดินจากไป
"เอ่อ..แล้วไอโรคลูคีเมียมันคืออะไรอ่ะ"เขื่อนพูดขึ้นเพราะไม่รู้จัก
"ก็มะเร็งเม็ดเลือดขาวไง โง่อีกแล้วนะไอกบ"เฟย์พูด
"อ้าวหรอ"เขื่อนพูด และในที่สุดแม่ของแก้วก็มาถึงไวยังกับโกหก(ก็มันโกหกอ่ะ)แล้วรีบเดินมาหาฟางทันที
"หนูฟางรึป่าวลูก"แม่แก้วถาม
"ใช่ค่ะ"ฟางตอบ
"แล้วยัยแก้วเป็นอะไรลูก"แม่แก้วถามอย่างเป็นห่วง
"เอ่อ.."ฟางไม่กล้าตอบ
"แก้วเป็นอะไรฟาง"
"เอ่อ แม่ใจเย็นๆนะคะ คือแก้วเป็นโรคลูคีเมียค่ะ" ตอนฟางพูดออกไปแม่แก้วก็เหมือนจะช็อคแต่กับยิ้มออกมาทั้งน้ำตา จนทุกคนถึงกลับงง
"ในที่สุดแก้วก็เป็นจริงๆสินะ"แม่แก้วพูดทั้งน้ำตาแล้วเข้าไปกอดมิณลูกชายของตัวเอง
"ทำไมแม่พูดอย่างนี้ล่ะครับ"มิณถามแม่เพราะแทนที่แม่จะเสียใจกับยิ้มทั้งน้ำตา
"ก็เพราะแม่คิดไว้อยู่แล้วไง เพราะว่าพ่อของลูกแล้วแก้วเขาก็เป็นลูคีเมียตายยังไงล่ะ"แม่พูดแล้วร้องไห้
"ไหนแม่บอกว่า พ่ออยู่ที่ไทยนี่ครับและพ่อก้ยังไม่ตายด้วยแถมพี่แก้วก็ยังมาตามหาพ่อด้วย"มิณพูด
"แม่โกหกพวกลูกน่ะ เพราะแม่อยากไม่อยากให้รู้ว่าพ่อเขาตายเพราะว่าพ่อเขาตายอย่างน่าเศร้าเหลือเกิน"พูดจบแม่ก็ร้องไห้อย่างหนัก
"พ่อเขาก็เป็นโรคลูคีเมียหรอครับ"
"ใช่จ๊ะ พ่อเขาก็เป็นลูคีเมีย และแม่ก็ไม่คิดว่ามันจะมาตกอยู่ที่แก้ว"
"หมายความว่ายังไงครับ"
"โรคนี้น่ะเป็นอาจจะเป็นโรคที่ติดต่อทางพัยธุกรรม แค่อาจจะนะแม่ก็ไม่ได้รู้เยอะอะไรนักหรอกและบางทีมิผรก็อาจจะเป็นด้วยก้ได้"
"หมายความว่าผมก็มีสิทธิ์หรอครับ"
"ใช่จ๊ะ"
"แล้วมันมีโอกาสหายไหมครับ"จงเบถามขึ้น
"มันก็น่าจะมีนะ ต้องลองถามหมอดูนะ"แม่แก้วหันมาตอบจงเบ
_________________________________________________________
เอาแล้วไงพี่แก้วเป็นลูคีมีย เป็นกำลังใจให้พี่แก้วหายจากโรคด้วยนะคะ
ช่วยเม้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เป็นกำลังใจให้เราอัพต่อด้วยนะคะ
ร่างบางของแก้วล้มลงกับพื้นในขณะที่กำลังทะเลาะกับโทโมะ ทุกต่างหันมามอง
"แก้ว!!"ทุกคนพูดพร้อมกันยกเว้นโทโมะเพระากำลังอึ้งว่าแก้วเป็นอะไร
"เห้ยไอโมะ มึงอย่ายืนเฉยๆดิว่ะไปเอารถแล้วพาแก้วไปโรงบาลเร็ว"ป๊อปพูด
"เออๆ"โทโมะรีบวิ่งไปเอารถ ส่วนป๊อปกับเขื่อนกับพาแก้วไปขึ้นรถ ฟางกับเฟย์ก็ตามไป
โรงพยาบาล
พยาบาลกำลังเข็นเตียงเข้าไปที่ห้องฉุกเฉิน พวกฟางก็ตามไปแต่ก็ไปแค่หน้าห้องฉุกเฉินเพราะว่าเข้าไปไม่ได้
"พี่ฟางแก้วจะเป็นอะไรมากมั้ย"เฟย์ถามฟางอย่างห่วงๆ
"พี่ก็ไม่รู้"ฟางตอบเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้
"ป๊อปว่าเราใจเย็นๆแล้วโทรหาแม่ของแก้วก่อนดีกว่ามั้ย"ป๊อปพูด
"อืมเดี๋ยวฟางจะโทรเดี๋ยวนี้แหละ"ฟางหยิบโทรศัพท์มาโทรหาแม่ของแก้ว
"สวัสดีค่ะ แม่แก้วรึป่าวคะ"ฟางพูดกับปลายสาย
(ใช่จ๊ะ แล้วหนูเป็นใครจ๊ะ)แม่ของแก้วตอบกลับมา
"คือหนูเป็นเพื่อนของแก้วน่ะค่ะ "
(แล้วมีอะไรรึป่าว)
"เอ่อ..หนูอยากให้คุณแม่ใตเย็นๆนะคะแล้วฟังที่หนูพูดนะ"
(พูดมาเลย แม่ไม่เป็นอะไร)
"ตอนนี้แก้วเข้าโรงพยาบาลค่ะ"
(ห๊ะยัยแก้วเข้าโรงพยาบาล)แม่แก้วพูดอย่างตกใจ
"ใช่ค่ะ"
(แล้วยัยแก้วเป็นอะไร)
"ยังไม่รู้เลยค่ะ หมอยังไม่ออกมาเลย"
(โอเคจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะรีบบินไปไทยให้เร็วที่สุด แม่ฝากหนูดูแลปก้วแทนแม่ด้วยนะลูก เออแล้วหนูชื่ออะไรจ๊ะ)
"ชือฟางค่ะ"
(งั้นแค่นี้นะลูก เดี๋ยงแม่จะรีบบินไปไทย)แม่แก้ววางสายแล้วรีบไปเก็บกระเป๋า
ปารีส
จองเบเดินเข้ามาในบ้านเพือ่มาเยี่ยมแม่ของแก้ว เพราะเดี๋ยวนี้แก้วไม่อยู่จงเบเลยกลัวว่าแม่แก้วจะเหงาเลยมาอยู่เป็นเพื่อน
"อ้าวจงเบ มาหาแม่อีกแล้วหรอลูก"แม่แก้วพูดทักขึ้นหลังจากที่ขนกระเป๋าไปที่รถเพื่อไปสนามบิน
"แล้วนี่คุณแม่จะไปไหนตรับเก็บกระเป๋าเนี่ย"จงเบถามขึ้น
"แม่จะไปไทยน่ะลูก"
"ไปทำไมครับ มีอะไรรึป่าว"
"เอ่อ..คือแก้วเข้าโรงบาลน่ะลูก"
"แก้วเข้าโรงบาล แล้วเป็นอะไรมากรึป่าว"จงเบถามอย่างเป้นห่วง
"ก็ยังไม่รู้เลย ตอนนี้เพื่อนของแก้วกำลังดูอาการให้อยู่"
"แล้วน้องมิณทร์ล่ะครับ"จงเบถามถึงมิณน้องชายสุดที่รักของแก้ว
"แม่กำลังจะไปรับน่ะ เก็บของไปให้เขาแล้วด้วย"
"งั้นผมไปด้วยครับ"จงเบพูดแล้วพาแม่ไปรับมิณแล้วรีบไปที่สนามบินทันที
ประเทศไทย
พวกฟางกำลังกังวลว่าแก้วจะเป็นอะไรมากรึป่าว และในที่สุดหมอก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน
"หมอค่ะเพื่อนหนูเป็นยังไงบ้าง"ฟางรีบวิ่งเข้าไปถามหมอทันที
"ผมอยากให้ญาติใจเย็นๆนะครับ"
"ค่ะ"ฟางพูด
"คนไข้เป็นโรคลูคีเมีย แต่เป็นระยะแค่ระยะแรกครับ"หมอพูดจบแล้วก็เดินจากไป
"เอ่อ..แล้วไอโรคลูคีเมียมันคืออะไรอ่ะ"เขื่อนพูดขึ้นเพราะไม่รู้จัก
"ก็มะเร็งเม็ดเลือดขาวไง โง่อีกแล้วนะไอกบ"เฟย์พูด
"อ้าวหรอ"เขื่อนพูด และในที่สุดแม่ของแก้วก็มาถึงไวยังกับโกหก(ก็มันโกหกอ่ะ)แล้วรีบเดินมาหาฟางทันที
"หนูฟางรึป่าวลูก"แม่แก้วถาม
"ใช่ค่ะ"ฟางตอบ
"แล้วยัยแก้วเป็นอะไรลูก"แม่แก้วถามอย่างเป็นห่วง
"เอ่อ.."ฟางไม่กล้าตอบ
"แก้วเป็นอะไรฟาง"
"เอ่อ แม่ใจเย็นๆนะคะ คือแก้วเป็นโรคลูคีเมียค่ะ" ตอนฟางพูดออกไปแม่แก้วก็เหมือนจะช็อคแต่กับยิ้มออกมาทั้งน้ำตา จนทุกคนถึงกลับงง
"ในที่สุดแก้วก็เป็นจริงๆสินะ"แม่แก้วพูดทั้งน้ำตาแล้วเข้าไปกอดมิณลูกชายของตัวเอง
"ทำไมแม่พูดอย่างนี้ล่ะครับ"มิณถามแม่เพราะแทนที่แม่จะเสียใจกับยิ้มทั้งน้ำตา
"ก็เพราะแม่คิดไว้อยู่แล้วไง เพราะว่าพ่อของลูกแล้วแก้วเขาก็เป็นลูคีเมียตายยังไงล่ะ"แม่พูดแล้วร้องไห้
"ไหนแม่บอกว่า พ่ออยู่ที่ไทยนี่ครับและพ่อก้ยังไม่ตายด้วยแถมพี่แก้วก็ยังมาตามหาพ่อด้วย"มิณพูด
"แม่โกหกพวกลูกน่ะ เพราะแม่อยากไม่อยากให้รู้ว่าพ่อเขาตายเพราะว่าพ่อเขาตายอย่างน่าเศร้าเหลือเกิน"พูดจบแม่ก็ร้องไห้อย่างหนัก
"พ่อเขาก็เป็นโรคลูคีเมียหรอครับ"
"ใช่จ๊ะ พ่อเขาก็เป็นลูคีเมีย และแม่ก็ไม่คิดว่ามันจะมาตกอยู่ที่แก้ว"
"หมายความว่ายังไงครับ"
"โรคนี้น่ะเป็นอาจจะเป็นโรคที่ติดต่อทางพัยธุกรรม แค่อาจจะนะแม่ก็ไม่ได้รู้เยอะอะไรนักหรอกและบางทีมิผรก็อาจจะเป็นด้วยก้ได้"
"หมายความว่าผมก็มีสิทธิ์หรอครับ"
"ใช่จ๊ะ"
"แล้วมันมีโอกาสหายไหมครับ"จงเบถามขึ้น
"มันก็น่าจะมีนะ ต้องลองถามหมอดูนะ"แม่แก้วหันมาตอบจงเบ
_________________________________________________________
เอาแล้วไงพี่แก้วเป็นลูคีมีย เป็นกำลังใจให้พี่แก้วหายจากโรคด้วยนะคะ
ช่วยเม้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เป็นกำลังใจให้เราอัพต่อด้วยนะคะ
คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.5 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.5 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ