Grabbed a bad heart รักร้ายคว้าหัวใจนายสุดเถื่อน!
10.0
เขียนโดย NannyCandy
วันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 18.57 น.
27 chapter
348 วิจารณ์
34.00K อ่าน
แก้ไขเมื่อ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 20.59 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น
1)
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ I'm sure no one can love you as much as I love. ฉันมั่นใจ ไม่มีใครรักนายได้เท่าที่ฉันรักแน่นอน
..วันรุ่งขึ้น..
ณ บ้านไทยานนท์
..ฉันโยนกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆลงพื้น โทโมะเงยหน้ามองด้วยสายตารังเกียจ ฉันยิ้มให้โทโมะหนึ่งทีก่อนจะพูดขึ้นว่า
"ฉันมาค้างกับนาย^^"
"ฉันพูดแล้วเธอไม่ฟังใช่ไหม ฉันยังพูดไม่ชีดคำหรือไงว่าฉันเกลียดเธอ"
"ฉันรู้แล้ว อ๊ะ!เตียงนายใหญ่ดีนะ โอ้ย!!ปล่อยฉันนะโทโมะ"
"ไม่ปล่อย ฉันจะบิดแขนเธอให้แหลกเป็นชิ้นๆ จนกว่าเธอจะยอมพูดว่าจะยกเลิกงานแต่งงาน"
"โทโมะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี่นะ ใครก็ด้วยช่วยด้วย!"
"หึ ทีงี้เรียกให้ช่วยงั้นหรอ คิดว่าใครจะเข้ามาเมื่อกี้เธอเป็นคนไล่พวกการ์ดออกไปเพราะอยากอยู่กับฉันสองคนไม่ใช่หรือไง"
"โทโมะขอร้องละ ปล่อยฉันเถอะ ได้โปรดฉันเจ็บ.."
"ได้ ได้! ฉันปล่อยเธอก็ได้!"โทโมะโยนฉันลงมาบนเตียงฉันรีบเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลอยู่บนหน้า แล้วลูบข้อมือ เจ็บจังเป็นรอยเลยT_Tฉันเงยหน้ามองโทโมะก็พบว่าเขาถอดเสื้อตัวนอกออกเหลือเพียงแต่เสื้อกล้าม ฉันถอยชิดขอบเตียงทันที นี่เขาจะทำอะไร..
"โทโมะนายจะทำอะไร"
"ทำไม อีกไม่นานก็จะเป็นเมียฉันแล้วนี่ ที่มาค้างเพราะเหตุผลนี่ไม่ใช่หรือไง-_-"
"ไม่ใช่นะที่ฉันมาค้างเพราะว่าฉัน.."
"หุบปาก! ผู้หญิงโสโครกแบบเธอ ฉันให้เหยียบที่หน้าบ้านก็ดีเท่าไหร่แล้ว"
"ทำไมโทโมะ..นายไม่ยอมแต่งงานกับฉันเพราะนายมีคนที่นายชอบอย่างงั้นหรอ"
"อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน หุบปากไป!แล้วนอนลงบนเตียงพอที่เหลือฉันจัดการเอง"
"โทโมะไม่ใช่ ฉันยัง.."
"รักฉันไม่ใช่หรอ ทำไมแค่นี้ไม่ยอมละหืม?" โทโมะก้มหน้ามาไซร์ที่ซอกคอฉัน ฉันได้แต่กัดริมฝีปากแล้วหลับตา น้ำตาที่ไหลบนหน้าฉันทำให้นึกถึงความทรงจำที่โทโมะเคยช่วยไว้
...ขณะที่ฉันอยู่บนรถไฟ อยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าก้นฉันถูกลวนลามพอหันไปมองด้านหลัง ฉันก็เห็นลุงแก่ๆคนหนึ่งเบียดมาทางฉันแล้วจับก้นฉัน กรี๊ดด เอามืออกไปจากก้นฉันนะ ใครก็ได้ช่วยด้วยT_T
'ลวนลามผู้หญิงแบบนี้ไม่สวยมั้งลุง-_-'ฉันหันไปมองผู้ชายที่เดินมาแล้วดึงฉันไปทางเขา หล่อ...ใบหน้าเรียวเล็ก จมูกโด่ง ปากเล็ก หน้าหวาน
'อย่ามากล่าวหาลุงพ่อหนุ่ม มีหลักฐานหรือไง'
'ผมสามารถแจ้งจะลุงข้อหาลวนลามได้ ด้วยมีผู้หญิงคนนี้เป็นพยาน -_-'ลุงคนนั่รหันมามองหน้าฉันแล้วรีบเดินออกไป
'ขอบคุณนะขอบคุณจริงๆ'
'-_-' คนที่ช่วยฉันไม่ตอบอะไร แต่เขากลับเดินล้วงกระเป๋าออกไป การ์ดที่ฉันโทรเรียกเมื่อกี้รีบวิ่งมาหาฉันทันที
'คุณหนูขอโทษนะคะพี่ปล่อยให้คุณหนูอยู่ในอันตราย'
'นี่ ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม' ฉันพูดกับการ์ดที่ยืนข้างๆ โดยไม่ละสายตาไปจากเขาเเม้แต่น้อย
'สืบประวัติคนนั้นให้ฉันหน่อย เร็วที่สุดนะ'
..ฉันยิ้มให้กับเหตุการณ์นั้น โดยที่โทโมะยังไซร้ซอกคอฉันอยู่ และเริ่มปลดกระดุมเสื้อฉัน ดีแล้วหรอแก้วที่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ ที่เธอมาเพราะจะมาขอบคุณเขาไม่ใช่หรอ..
"ขอบคุณนะที่เคยช่วยฉันไว้"
"พูดอะไรไร้สาระ คิดว่าฉันจะหยุดหรือไง"
"ฉันไม่ได้ห้ามนายให้หยุด ก็ดีเหมือนกันถ้าเรามีอะไรกันจริง งานแต่งก็คงต้องเลื่อนเร็วขึ้น"
"พูดบ้าอะไนของเธอ!"โทโมะ ดันตัวขึ้นแล้วมองด้วยสายตาเกลียดชัง ฉันรีบลุกแล้วติดกระดุมเสื้อ
"ฉันจะลงไปกินข้าว นายจะไปด้วยกันไหม^^"
"เธอนี่มัน!"
"ถ้านายไม่ลงไปกินฉันจะให้คนยกขึ้นมาให้ละกัน"
"ฉันลงไปกินเอง ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน!"
"ทำไมไม่ลงไปพร้อมกันละ นายไม่หิวหรอให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนไหม"
"หุบปากเธอซะ เธอทำให้ฉันเกลียดเป็นสองเท่าต่อจากเมื่อวาน-_-"
"แต่แปลกมากนะ ฉันรักนายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าหลังจากเมื่อวาน^^"
"หยุดยิ้มแบบนั้นได้แล้ว ฉันเกลียดรอยยิ้มแบบเธอ!"
"ขะ..ขอโทษฉันไม่รู้ว่านายไม่ชอบ.."
"บัดซบ! ออกไปซะ!"โทโมะขว้างหมอนใส่ฉันแบบคราวที่แล้ว ฉันได้แต่เก็บหมอนแล้ววางมันลงไว้ที่เดิม ก่อนจะเดินออกมา แก้วเธอทำให้เขาเกลียดเธอมากกว่าเดิมแล้ว ไม่มีวิธีไหนเลยหรอมี่เราจะได้คุยกันดีๆ ฉันเดินลงไปที่โต๊ะอาหารก็เจอคุณพ่อของโทโมะนั่งอยู่ ฉันนั่งแล้วกล่าวทักทายคุณพ่อโทโมะ..
เม้นหน่อยจิคะ พระเอกยังเลวไม่เท่าไหร่นะ ยังเบาะๆอยู่
..วันรุ่งขึ้น..
ณ บ้านไทยานนท์
..ฉันโยนกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆลงพื้น โทโมะเงยหน้ามองด้วยสายตารังเกียจ ฉันยิ้มให้โทโมะหนึ่งทีก่อนจะพูดขึ้นว่า
"ฉันมาค้างกับนาย^^"
"ฉันพูดแล้วเธอไม่ฟังใช่ไหม ฉันยังพูดไม่ชีดคำหรือไงว่าฉันเกลียดเธอ"
"ฉันรู้แล้ว อ๊ะ!เตียงนายใหญ่ดีนะ โอ้ย!!ปล่อยฉันนะโทโมะ"
"ไม่ปล่อย ฉันจะบิดแขนเธอให้แหลกเป็นชิ้นๆ จนกว่าเธอจะยอมพูดว่าจะยกเลิกงานแต่งงาน"
"โทโมะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี่นะ ใครก็ด้วยช่วยด้วย!"
"หึ ทีงี้เรียกให้ช่วยงั้นหรอ คิดว่าใครจะเข้ามาเมื่อกี้เธอเป็นคนไล่พวกการ์ดออกไปเพราะอยากอยู่กับฉันสองคนไม่ใช่หรือไง"
"โทโมะขอร้องละ ปล่อยฉันเถอะ ได้โปรดฉันเจ็บ.."
"ได้ ได้! ฉันปล่อยเธอก็ได้!"โทโมะโยนฉันลงมาบนเตียงฉันรีบเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลอยู่บนหน้า แล้วลูบข้อมือ เจ็บจังเป็นรอยเลยT_Tฉันเงยหน้ามองโทโมะก็พบว่าเขาถอดเสื้อตัวนอกออกเหลือเพียงแต่เสื้อกล้าม ฉันถอยชิดขอบเตียงทันที นี่เขาจะทำอะไร..
"โทโมะนายจะทำอะไร"
"ทำไม อีกไม่นานก็จะเป็นเมียฉันแล้วนี่ ที่มาค้างเพราะเหตุผลนี่ไม่ใช่หรือไง-_-"
"ไม่ใช่นะที่ฉันมาค้างเพราะว่าฉัน.."
"หุบปาก! ผู้หญิงโสโครกแบบเธอ ฉันให้เหยียบที่หน้าบ้านก็ดีเท่าไหร่แล้ว"
"ทำไมโทโมะ..นายไม่ยอมแต่งงานกับฉันเพราะนายมีคนที่นายชอบอย่างงั้นหรอ"
"อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน หุบปากไป!แล้วนอนลงบนเตียงพอที่เหลือฉันจัดการเอง"
"โทโมะไม่ใช่ ฉันยัง.."
"รักฉันไม่ใช่หรอ ทำไมแค่นี้ไม่ยอมละหืม?" โทโมะก้มหน้ามาไซร์ที่ซอกคอฉัน ฉันได้แต่กัดริมฝีปากแล้วหลับตา น้ำตาที่ไหลบนหน้าฉันทำให้นึกถึงความทรงจำที่โทโมะเคยช่วยไว้
...ขณะที่ฉันอยู่บนรถไฟ อยู่ๆฉันก็รู้สึกว่าก้นฉันถูกลวนลามพอหันไปมองด้านหลัง ฉันก็เห็นลุงแก่ๆคนหนึ่งเบียดมาทางฉันแล้วจับก้นฉัน กรี๊ดด เอามืออกไปจากก้นฉันนะ ใครก็ได้ช่วยด้วยT_T
'ลวนลามผู้หญิงแบบนี้ไม่สวยมั้งลุง-_-'ฉันหันไปมองผู้ชายที่เดินมาแล้วดึงฉันไปทางเขา หล่อ...ใบหน้าเรียวเล็ก จมูกโด่ง ปากเล็ก หน้าหวาน
'อย่ามากล่าวหาลุงพ่อหนุ่ม มีหลักฐานหรือไง'
'ผมสามารถแจ้งจะลุงข้อหาลวนลามได้ ด้วยมีผู้หญิงคนนี้เป็นพยาน -_-'ลุงคนนั่รหันมามองหน้าฉันแล้วรีบเดินออกไป
'ขอบคุณนะขอบคุณจริงๆ'
'-_-' คนที่ช่วยฉันไม่ตอบอะไร แต่เขากลับเดินล้วงกระเป๋าออกไป การ์ดที่ฉันโทรเรียกเมื่อกี้รีบวิ่งมาหาฉันทันที
'คุณหนูขอโทษนะคะพี่ปล่อยให้คุณหนูอยู่ในอันตราย'
'นี่ ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม' ฉันพูดกับการ์ดที่ยืนข้างๆ โดยไม่ละสายตาไปจากเขาเเม้แต่น้อย
'สืบประวัติคนนั้นให้ฉันหน่อย เร็วที่สุดนะ'
..ฉันยิ้มให้กับเหตุการณ์นั้น โดยที่โทโมะยังไซร้ซอกคอฉันอยู่ และเริ่มปลดกระดุมเสื้อฉัน ดีแล้วหรอแก้วที่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ ที่เธอมาเพราะจะมาขอบคุณเขาไม่ใช่หรอ..
"ขอบคุณนะที่เคยช่วยฉันไว้"
"พูดอะไรไร้สาระ คิดว่าฉันจะหยุดหรือไง"
"ฉันไม่ได้ห้ามนายให้หยุด ก็ดีเหมือนกันถ้าเรามีอะไรกันจริง งานแต่งก็คงต้องเลื่อนเร็วขึ้น"
"พูดบ้าอะไนของเธอ!"โทโมะ ดันตัวขึ้นแล้วมองด้วยสายตาเกลียดชัง ฉันรีบลุกแล้วติดกระดุมเสื้อ
"ฉันจะลงไปกินข้าว นายจะไปด้วยกันไหม^^"
"เธอนี่มัน!"
"ถ้านายไม่ลงไปกินฉันจะให้คนยกขึ้นมาให้ละกัน"
"ฉันลงไปกินเอง ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉัน!"
"ทำไมไม่ลงไปพร้อมกันละ นายไม่หิวหรอให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนไหม"
"หุบปากเธอซะ เธอทำให้ฉันเกลียดเป็นสองเท่าต่อจากเมื่อวาน-_-"
"แต่แปลกมากนะ ฉันรักนายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าหลังจากเมื่อวาน^^"
"หยุดยิ้มแบบนั้นได้แล้ว ฉันเกลียดรอยยิ้มแบบเธอ!"
"ขะ..ขอโทษฉันไม่รู้ว่านายไม่ชอบ.."
"บัดซบ! ออกไปซะ!"โทโมะขว้างหมอนใส่ฉันแบบคราวที่แล้ว ฉันได้แต่เก็บหมอนแล้ววางมันลงไว้ที่เดิม ก่อนจะเดินออกมา แก้วเธอทำให้เขาเกลียดเธอมากกว่าเดิมแล้ว ไม่มีวิธีไหนเลยหรอมี่เราจะได้คุยกันดีๆ ฉันเดินลงไปที่โต๊ะอาหารก็เจอคุณพ่อของโทโมะนั่งอยู่ ฉันนั่งแล้วกล่าวทักทายคุณพ่อโทโมะ..
เม้นหน่อยจิคะ พระเอกยังเลวไม่เท่าไหร่นะ ยังเบาะๆอยู่
คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ