The SECRETS ความลับตลอดไป
-
เขียนโดย memeawes
วันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2558 เวลา 23.38 น.
5 chapter
2 วิจารณ์
7,448 อ่าน
แก้ไขเมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2558 23.46 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น
2) CHAPTER 1 ' สิ้นสุด หรือ เริ่มต้น '
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความCHAPTER 1
‘ สิ้นสุด หรือ เริ่มต้น ‘
FANG X POPPY X FAYE X TOMO
“ พี่ฟาง ชุดนี้เป็นยังไงบ้างสวยหรือเปล่า “
“ อืม สวยดี “
“ พี่ฟางเฟย์จะได้เป็นเจ้าสาวแล้ว เฟย์จะต้องสวยสุดในงานแน่เลยใช่ไหมคะ “
“ จ๊ะ พี่ดีใจกับเฟย์ด้วยนะ “
ฉันแสดงความยินดีกับน้องสาวสุดที่รักของฉันที่กำลังจะแต่งงาน ฉันต้องยินดีกับเธอสิมันถึงจะถูกแต่ทำไมในใจฉันมันถึงรู้สึกเจ็บปวดจนอยากจะพูดออกมากันนะ
“ พี่ฟางเป็นอะไรหรือเปล่า “ เฟย์ถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นฉันมีอาการแปลกๆ
“ พี่แค่เวียนหัวนิดหน่อย เฟย์เลือกชุดต่อเถอะ มาเดี๋ยวพี่ช่วยเลือกนะ “ ฉันรีบตัดบทก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มเดินเข้าไปช่วยเฟย์เลือกชุดเจ้าสาว แค่เห็นน้องสาวฉันมีความสุขฉันก็มีความสุข
ถึงจะเจ็บปวดก็ยอม
- FANG -
| 4 ปีก่อน |
เฮ้อ ตื่นเต้นจัง ฉันสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอด มือสองข้างกุมกระเป๋าด้วยความตื่นเต้น เม้มรีฝีปากเพื่อระงับอารมณ์ ฉันเพิ่งจะเริ่มเข้าปี 1 ของมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เข้าโรงเรียนสมัย ป.1 และ มอ.1 ยังไม่ตื่นเต้นเท่าปี 1 เลยค่ะ ฉันมองไปรอบๆมหาวิทยาลัย ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนดี เพราะมัน กว้าง มากกก
“ น้องครับๆ “ ในขณะที่ฉันกำลังอึ้ง มึน และ งุนงงอยู่ ก็มีเสียงดั่งเทพบุตรดังขึ้น ว่าแต่เขาเรียกใครกันนะ
“ น้องคนนั้นแหละ ที่มัดผมเหมือนก้อนขี้อ่ะ “ ใครยะ ก้อนขี้ ฉันพูดพลางหันไปมองและชี้ตัวเอง
“ ฟางเหรอ ? “
“ ใช่ น้องนั่นแหละก้อนขี้ ชื่อ ฟาง เหรอน่ารักดีแฮะ “ นายนั่นเรียกฉันแล้วยิ้มให้อย่างน่ารัก
“ ใช่ มีอะไรเหรอ ว่าแต่ใครก้อนขี้กันยะ “ ฉันพูดพลางสำรวจร่างกายและหน้าตาของเขา
คนบ้าอะไร หล่อมาก ใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตาเล็กที่รับกับจมูกสันคมที่โด่งจนจะทุลุออกมาได้เป็นอย่างดี ปากก็เล็กจิ้มลิ้มชวนสัมผัสซะเหลือเกิน หน้าหวานอย่างกับผู้หญิง เผยรอยยิ้มที่ใครได้เห็นก็ตกหลุมรัก แต่ ไม่ใช่ฉัน
“ พี่ชื่อโทโมะนะ “ นายนั่นพูดน้ำเสียงเรียบๆแถมแย่งกระเป๋าของฉันไปถือให้อีก
“ เฮ้ย เอามานะ นั่นมันของฟางนะ “ ฉันพูดพลางแย่งกระเป๋าคืนมา แต่ก็แย่งไม่ได้เพราะว่าเขายกกระเป๋าฉันสูงมากซึ่งฉันเตี้ยดีดีนั่นเอง
“ อยู่ตึกไหนละ คณะไหน สาขาอะไร เดี๋ยวพี่เดินไปส่ง “ โทโมะพูดพร้อมเอียงคอแล้วทำตาอ้อนๆใส่ฉัน
“ ไม่ต้องฟางโตแล้ว เดี๋ยวเดินไปเองได้น่า “
“ อย่าดื้อดิน้องฟาง เดี๋ยวโทโมะไปส่งเอง “ โทโมะพูดพร้อมเอื้อมมือมาจับมือฉันเหมือนกลัวว่าฉันจะหลุดจากเขาไป นี่มันอะไรกันเราแค่เจอกันวันเดียวนะ บ้าไปแล้วเหรอ อยู่ดีๆมาจับมือ แต่แปลกที่ฉันไม่รู้สึกอยากจะสะบัดออกเลยซักนิด กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
ฉันเดินตามโทโมะไปเงียบๆโดยไม่พูดอะไร เพราะในหัวกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าเราเรียนวิชาไหนวิชาแรกนะ ?
“ คิดอะไรอยู่เหรอฟาง เห็นเงียบๆ “ โทโมะคงสงสัยฉันเล็กน้อยที่ฉันไม่พูดอะไรเอาแต่เดินตามก้มหน้าคิดอะไรอยู่คนเดียว
“ ก็คิดอะไรนิดหน่อย คิดว่าฟางเรียนวิชาไรวิชาแรกนะ “ ฉันเบ้ปากเหมือนจะร้องไห้ เพราะฉันคิดไม่ออกจริงๆ ลืมดูตารางการเรียนวันแรกได้ยังไงเนี่ย โอ้ยยัยฟางเอ้ย ซื่อบื่อจริงๆ
“ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ฟางเนี่ยนะซื่อ ไร้เดียงสาซะจริงๆ “ โทโมะหัวเราะร่วนกับท่าทีของฉันซึ่งตอนนี้เหมือนเด็กอยากได้ของเล่นเลย
“ ขำอะไรโทโมะ ฟางจริงจังนะ ถ้าเข้าเรียนสายจะเป็นยังไงละ “
“ อยู่กับโทโมะ ไม่ต้องกลัวอะไรเลยนะฟาง “
สายตาจริงจังของเขาทำให้ฉันรู้สึกแปลกในหัวใจนิดหน่อย แปลกแฮะ หัวใจมันเต้นเร็วและแรงมากเลย ถึงแม้ฉันจะรู้จักโทโมะได้ไม่นาน แต่ทำไมฉันไม่รู้สึกกลัวเขาเลยนะ หัวใจของฉันตอนนี้มันพร้อมที่จะเสี่ยงไปกับเขาแล้วหละ !
อยู่กับโทโมะ ไม่ต้องกลัวอะไรเลยนะฟาง
- TOMO -
“ ไอโมะ มึงพาใครมาวะ “ เพื่อนของโทโมะถามโทโมะด้วยสีหน้าสงสัย คล้ายๆว่าจะ สอ เอือ กอ นั่นเอง ฉันมองหน้าเพื่อนโทโมะแต่ละคน ทำไมรู้สึกกลัวจังแฮะ กลัวว่าจะตกหลุมรักทุกคนเลย ><
“ คนเนี้ย ชื่อ ฟาง รุ่นน้องเราอยู่ปี 1 “ โทโมะพูดแล้วดันตัวฉันขึ้นมาให้ทุกคนรู้จัก
“ หวัดดี “ ฉันโบกมือยิ้มแหยๆให้กับคนตรงหน้าทั้ง 2 คน
“ คนที่นั่งกินเค้กอยู่ ชื่อ เขื่อน “ ฉันยิ้มให้กับพี่เขื่อนเล็กน้อย
พี่เขื่อนน่ารักมาก ผิวขาวเนียนใส แต่งตัวเรียบร้อยและดูสะอาดที่สุดในกลุ่ม? ใบหน้าพี่เขื่อนเรียวยาว ตาโตอย่างเห็นได้ชัด จมูกโด่งสวยงามอย่างกับทำศัลยกรรมมาเลยแหละ แต่เสียดายที่พี่เขื่อนเจ้าชู้นิดๆ
“ คนที่นั่งอ่านหนังสือ ชื่อ จองเบ “ ฉันกำลังจะกล่าวคำทักทายแต่ทำไมพี่จองเบมองฉันด้วยหางตาก่อนจะสนใจหนังสือ T^T
“ คนที่นอนอยู่ ชื่อ ป็อปปี้ “ ไหนวะ ไม่เห็นเลยฉันมองหาคนที่ชื่อป็อปปี้
“ ไหนอ่ะ โทโมะฟางไม่เห็นเลย “ ฉันพูดพลางหันไปทำหน้าขวมดคิ้วใส่โทโมะ นี่หลอกฉันเล่นหรอ
“ นู่นนนไง “ โทโมะพูดพลางชี้ขึ้นไปข้างบนต้นไม้ ฉันมองแหงนหน้าขึ้นไป =[]= ช็อค ค่ะ ช็อค คนบ้าอะไรไปนอนอยู่ข้างบนต้นไม้ ที่นอนดีๆมีไม่นอน
“ ห้ะ แถวนี้ไม่มีที่นอนหรอไง โทโมะ เพื่อนโทโมะประสาทหรอ “ ฉันกระซิบกับโทโมะเพื่อไม่ให้ป็อปปี้ได้ยิน
“ นี่ยัยหัวจุกนม ฉันได้ยินที่เธอพูดนะ “ เฮือก สะดุ้งเฮือกเลยค่ะ แต่เมื่อกี้อีตานั่นรียกฉันว่าไงนะ ยัยหัวจุกนมหรอกเรอะ!!
“ นี่ไอบ้า ใครยะหัวจุกนม แกหนะสิไอปอปแดกขี้ “ หนอยรู้จักน้องฟางน้อยไปแล้ว กล้าดียังไงมาบอกผมทรงดังโงะของน้องฟางเป็น หัวจุกนม !!
“ ละ ละ แล้ว ทำไมทุกคนต้องตกใจอะไรกันด้วยค่ะ “ สีหน้าทุกคนตอนนี้คืออึ้งมาก นายป๊อปปี้ก็เช่นกัน พี่จองเบที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ถึงกับเลิกอ่านหนังสือและมองหน้าฉัน โทโมะก็มองหน้าฉันเช่นกัน
“ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ “ ทุกคนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง พี่เขื่อนลงไปนอนขำท้องแข็ง พี่จองเบไม่ต้องพูดถึงยกนิ้วชมฉันว่าเจ๋ง โทโมะมีมารยาทหน่อยนะ แอบปิดปากหัวเราะ ส่วนนายป๊อปปี้อ่ะเหรอ หัวเราะจนจะตกต้นไม้อยู่แล้ว ขำอะไรกัน คนสวยอย่างน้องฟาง งงค่ะ
“ นี่ยัยหัวจุกนมไม่มีใครกล้าเรียกฉันแบบนี้ สงสัยฉันจะต้องสั่งสอนเธอแล้วละ “ ป๊อปปี้พูดพลางหัวเราะไปและชี้หน้าไป มันเป็นลางสังหรณ์ว่าฉันต้องเจอความโชคร้ายแล้วละสิ T^T
นี่ยัยหัวจุกนมไม่มีใครกล้าเรียกฉันแบบนี้ สงสัยฉันจะต้องสั่งสอนเธอแล้วละ
- POPPY -
___________________________________________________
มะเหมียว SAY : ขอกราบอภัยกับฟิคเรื่อง PLEASE STOP ! อย่ารักฉันเลยฉันหลายใจนะคะ
- จะคิดบทใหม่ขึ้นมาเลยต้อง CANCLE
- ตอนนี้ทุ่มเทให้กับเรื่องใหม่ค่ะ
- รับรองว่า นิยาย PLEASE STOP ! อย่ารักฉันเลยฉันหลาย Come Back เร็วนี้ๆ
- ถ้าเรื่องนี้ มีอะไรที่ต้องติ สามารถติได้ค่ะจะนำไปปรับปรุงแก้ไข
MAMEAWS
THANKS YOU
คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ