วิวาห์...ไร้รัก
10.0
เขียนโดย Kzlovepf
วันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 เวลา 17.15 น.
40 ตอน
21 วิจารณ์
43.22K อ่าน
แก้ไขเมื่อ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 20.34 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น
25) พี่ไม่ปล่อยให้แก้วเป็นอะไรหรอก
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความโทโมะ: แก้วอยู่ไหนอ่ะ ได้ยินมั้ย แก้ว
เสียงฝนทำให้แก้วไม่ได้ยินเสียงโทโมะ และรวมถึงความกลัวทำให้แก้ว ไม่ได้เสียงอะไรเลย โทโมะเดินมาเรื่อยๆก็เหมือนเห็นคนใส่เสื้อสีขาวเหมือนแก้วต้องใช่แก้วแน่ๆ โทโมะรีบเข้าไปหาแก้วทันที
โทโมะ: แก้ว
โทโมะนั่งลงตรงหน้าแก้ว แก้วเงยหน้ามองคนที่มาจับตัวเธอเอาไว้ แก้วเห็นว่าเป็นโทโมะก็รีบพุ่งไปกอดแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก โทโมะก็กอดปลอบเอาไว้เช่นกัน
โทโมะ: ไม่ต้องร้องนะ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องร้องนะ
แก้ว: ฮึก ฮึก ฮือออ แก้วกลัว อย่าทิ้งแก้วนะ ฮือออ
โทโมะ: ไม่ต้องกลัวนะ พี่ไม่ทิ้งแก้วไปไหน ไม่ต้องกลัวแล้วนะ เราไปหาที่หลบฝนกันก่อนนะ ไป
โทโมะพาแก้วเดินไปเรื่อยๆ และเห็นเป็นต้นไม้ใหญ่ ก็พาแก้วมานั่งหลบใต้ต้นไม้ใหญ่ก่อน
โทโมะ: หนาวรึเปล่า
แก้วส่ายหน้า แต่ดูจากอาการของแก้ว ตัวสั่นๆโทโมะเลยดึงแก้วมากอดไว้ ไม่นานฝนก็ทำท่าว่าจะหยุดตก โทโมะเลยพาแก้ว เดินไปที่แถวๆน้ำตก เพราะแถวๆนั้นจะมีบ้านคนอยู่
แก้ว: เราจะไปไหนกันอ่ะ
โทโมะ: มาเถอะ
เมื่อโทโมะเดินมาถึงแถวๆน้ำตก ก็ค่อยๆลงไปก่อนแล้วดึงมือแก้วลงมาเพราะน้ำค้อนข้างจะเชี่ยวและไหลแรง โทโมะจับมือแก้วมาจนถึงอีกฝาก โทโมะพาแก้วเดินไปตรงบ้านไม้หลังเล็กๆหลังหนึ่ง
แก้ว: บ้านใครเหรอ
โทโมะ: เป็นชาวเขาแถวๆนี้แหละ พี่เคยมารักษาลูกเค้าครั้งนึง
โทโมะ: ซอมพอ อยู่รึเปล่า
เมื่อโทโมะเรียกก็มีผู้หญิงเปิดประตูออกมา ทั้งคู่ถูกเชิญเข้าไปในบ้าน แล้วซอมพอก็เดินไปหาเสื้อผ้ามาให้ ทั้งคู่เปลี่ยน
ซอมพอ: คุณหมอ กับ เมียมากันเปียกๆ เปลี่ยนก่อนเถอะจ้ะ
โทโมะ: ขอบใจนะ
เมื่อแก้วและโทโมะเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จก็ออกมาคุยกับซอมพอด้านนอก ที่มีฝนประปราย
ซอมพอ: พี่ซาเงกับลอแอะ ไปในหมู่บ้านหมอเจอรึเปล่าจ้ะ
โทโมะ: เจอ ลอแอะรู้สึกจะมีไข้ด้วยนะ ไม่ได้มานานแล้ว ไม่คิดว่าจะยังอยู่กัน เห็นซาเงบอกว่าซอมพออยู่ที่บ้าน
ซอมพอ: ก็ไม่ค่อยสบายด้วยแหละหมอ ช่วงนี้หน้าพายุ อากาศก็เปลี่ยนๆ ยิ่งลอแอะ ป่วยบ่อยมากเลยจ้ะหมอ ว่าแต่ทำไมมากันเปียกๆล่ะจ้ะ
โทโมะ: คือเค้าเดินหลงมาในป่า หมอเลยมาตามฝนก็ตกหนักเลยคิดว่าพามาหลบฝนแถวๆนี้ก่อนดีกว่า
ซอมพอ: อ่อ เมียหมอสวยจังนะจ้ะ เอางี้เดี๋ยวซอมพอไปหาข้าวหาน้ำให้กินกันดีกว่านะจ้ะ
แก้วร้องไห้จนตาบวม และยังซึมๆอยู่ โทโมะเห็นแก้วนั่งกอดเข่ามองสายฝนที่ริมหน้าต่าง ก็เดินเข้าไปนั่งข้างๆ
โทโมะ: เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมดูซึมๆ
แก้ว: แก้วนึกว่าแก้วจะต้องตายในป่าแล้วซะอีก
โทโมะ: ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะ
แก้ว: แก้วไม่คิดว่า พี่จะมา จะตามหาแก้วอ่ะ
โทโมะ: พี่ไม่ปล่อยให้แก้วเป็นอะไรไปหรอก
แก้ว: พี่ ? พี่พูดแทนตัวเองว่าพี่
โทโมะ: ก็พี่อายุมากกว่า ก็ต้องแทนตัวเองว่าพี่ดิถูกแล้ว
แก้ว: แก้วขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย
โทโมะ: อะไร
แก้ว: พี่ยังรู้สึกกับแก้วเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า มันจะเปลี่ยนไปบ้างได้มั้ย
โทโมะ: เธอคิดว่าไงล่ะ
โทโมะกับแก้วนั่งมองหน้ากัน โทโมะค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆแก้วแก้วหลับตาลง โทโมะเลยค่อยๆจูบหน้าผากแก้ว แล้วลดลงมาที่ริมฝีปาก
ซาเง: หมอ หมอครับ
โทโมะกับแก้วรีบผละออกจากกัน โทโมะเดินออกมาหาซาเง
โทโมะ: อ้าว ซาเง
ซาเง: เห็นซอมพอบอกว่า หมอมา ผมก็งงๆ ตอนไปในหมู่บ้าน เห็นหมอยังตรวจอยู่ พอกลับมาบ้านก็เห็น ซอมพอบอกหมออยู่ข้างใน
โทโมะ: พอดีเมียหมอหลงป่ามาอ่ะ หมอเลยออกมาตามหา ฝนก็ตกหนัก เลยพามาบ้านซาเงนี้แหละ
ซาเง: ตามสบายเลยนะหมอ พวกเรายินดีช่วยเหลือหมอทุกอย่างเลยจ้ะ
โทโมะ: เออแล้ว ลอแอะ ล่ะ
ซาเง: ฝากไว้กับญาติในหมู่บ้านจ้ะ ตอนมาทางน้ำมันเชี่ยวมาก แล้วฝนก็คงจะตกหนักแน่คืนนี้ ไม่อยากเอากลับมากลัวมันเป็นอะไรขึ้นมาแล้วจะลำบาก ให้อยู่ใกล้ๆหมอดีกว่าจ้ะ
ซอมพอ: กับข้าวมชชเสร็จแล้วจ้ะ
โทโมะพาแก้วออกมานั่งกินข้าวกับซอมพอและซาเง เมื่อกินข้าวเสร็จซอมพอและซาเงก็กลับไปบ้านข้างๆที่ติดกัน เป็นบ้านที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ แล้วหาพวกหมอนกับผ้าห่มมาให้โทโมะกับแก้ว
ซาเง: คืนนี้หมอกับเมียนอนกันที่นี้ก่อนนะจ้ะ ไว้ผ่านช่วงหน้าฝน กับช่วงที่น้ำลด แล้วชั้นจะพา กลับไปนะจ้ะ
โทโมะ: ขอบใจมากนะซาเง
ซาเง: จ้ะ เมียหมอนอนได้นะจ้ะ
แก้ว: ได้จ้ะ
ซอมพอ: ถ้าเมียหมออยากได้อะไรก็บอกชั้นได้เลยนะจ้ะ ส่วนเสื้อผ้า เดี๋ยวชั้นเอาตัวใหม่มาให้พรุ่งนี้นะจ้ะ
แก้ว: ขอบใจมากนะ
ซอมพอ: จ้า งั้นพวกเราไม่รบกวนหมอกับเมียแล้วนะจ้ะ
คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ