[YAOI] CLOSE FRIENDS เพื่อนรัก รักเพื่อน
เขียนโดย เป็นหมีตัวสีเหลือง
วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 เวลา 18.12 น.
แก้ไขเมื่อ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 22.14 น. โดย เจ้าของนิยาย
3) CHAPTER 2 : ใจที่สั่นไหว
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
CLOSE FRIENDS เพื่อนรัก รักเพื่อน
[เป็นหมีสีตัวสีเหลือง]
CHAPTER 2 : ใจที่สั่นไหว
เช้าวันรุ่งขึ้น
ผมลืมตาขึ้นมาช้าๆกระพริบเบาๆเพื่อให้สายตาชินกับแสงยามเช้าที่ส่องเข้ามาตรงระเบียงห้องนอน ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ดวงหน้าหล่อคมแม้ยามหลับก็ยังดูดี ไม่ว่าจะเป็นคิ้วเข้มได้รูป เปลือกตาที่ปิดสนิททำให้เห็นขนตายาวเรียงกันเป็นแพร จมูกโด่งสันรับกับริมฝีปากบางสีส้มอ่อน ไม่ว่ามองกี่ครั้งก็ทำให้เหมือนตกอยู่ในมนต์สะกด เพราะแบบนี้ไงเมื่อคืนผมถึงทำเรื่องที่ไม่หน้าอภัยลงไป
ผมไม่ได้เมา แม้จะดื่มไปก็ยังคงมีสติ ผมทำเหมือนว่าตัวเองเมาแล้วจูบเพื่อนตัวเอง
“ขอโทษนะชิน..กูขอโทษ”
ขอโทษที่เป็นเพื่อนแย่ๆ...ทั้งที่มึงดีกับกูสารพัดแต่กูกับคิดไม่ซื่อ
กลุ่มเด็กวัยประถมจำนวนสี่ห้าคนกำลังยืนล้อมกันเป็นวงกลมโดยมีเด็กชายตัวเล็กท่าทางอ่อนแอนั่งร้องไห้อยู่ตรงกลางอย่างน่าสงสาร ตอนนี้เป็นเวลาเย็นพวกเด็กๆที่มารอคุณพ่อคุณแม่มารับก็จะรวมตัวกันอยู่ที่สนามเด็กเล่นหน้าโรงเรียน
‘ไอ้ตุ๊ดริว แกต้องเหมาะกับไส้เดือนแบบนี้’เด็กชายรูปร่างอ้วนใหญ่ตัวโตกว่าใรเพื่อนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าพูดขึ้นพร้อมกับถือไม้ยาวประมาณศอกตรงปลายไม้มีไส้เดือนตัวเล็กห้อยอยู่เขายื่นมันออกไปใกล้ๆกับเด็กชายที่นั่งอยู่กับพื้น
‘อย่านะวิน ฮึก ฮืออ..อะเอามันออกไป’ริวบอกพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นร่างเล็กพยายามจะขยับหนีแต่เพื่อนๆที่ยืนอยู่จับตัวของเขาไว้ วินก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจที่คนที่เขาแกล้งกำลังกลัวหัวหด
‘ดูสิ ร้องไห้อย่างกับเด็กผู้หญิงแบบนี้ไปเอากระโปร่งแมรี่มาใส่ไป’เด็กชายตัวอ้วนพูดล้ออย่างขำๆพอหัวหน้าขำลูกน้องก็ขำตาม
ใครบอกให้มันเกิดมามีท่าทางน่าแกล้งแบบนี้ล่ะ
‘ฮึก..เราเป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง’ริวตัวน้อยที่สะอึกพยายามจะเถียง
‘ฮ่าๆๆ อย่ามาพูดีเลย นี่เอาไปไส้เดือนผู้ชายที่ไหนเขากลัวไส้เดือนกัน’วินแหย่ใส่เดือนเข้าไปใกล้ริวอีกทำให้ร่างน้อยๆสั่นด้วยความกลัวยิ่งมองเห็นไส้เดือนที่ดิ้นไปมายิ่งกลัวเพราะริวเกลียดสัตว์เลื้อยคลานทุกชนิด
‘หยุดนะ!’เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังพร้อมกับเด็กชายคนใหม่วิ่งเข้ามาผลักให้คนที่ยืนล้อมอยู่ออกไป ชิน เข้ามายืนบังริวเอาไว้และหันหน้าเผชิญกับกลุ่มของวินที่แกล้งเพื่อนของเขาอยู่
‘นายมายุ่งอีกแล้วนะชิน’วินเอ่ยขึ้นแก้มยุ้ยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความไม่พอใจ ที่ชินเข้ามาขัดเวลาที่เขาแกล้งริวอีกแล้ว
‘ก็นายมาแกล้งริวทำไม”
‘ก็ไอ้ตุ๊ดมันชอบทำตัวอ่อนแอ ไม่สมกับเป็นลูกผู้ชาย”วินพูดและทำท่าไม่พอใจก่อนจะเดินเข้ามาหมายจะเอาไส้เดือนปาใส่ริวที่ยืนตัวสั่นอยู่หลังชิน แต่ชินไวกว่ารีบคว้าไส้เดือนตัวน้อยมาก่อนจะโยนใส่เด็กชายร่างอ้วนทันที ไส้เดือนลอยไปตกลงที่บนหัวของวินพอดิบพอดีทำเอาวินถึงกับอึ้งตาโตก่อนที่จะร้องว๊ากออกมาด้วยความกลัวรีบปัดไส้เดือนออกจากหัวอย่างรีบร้อนพวกลูกน้องก็แตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง
‘ไอ้ชิน แก”พอไส้เดือนหายไปแล้ว วินก็ยกมือชี้นิ้วใส่ชินด้วยความโกรธ
‘หึ อะไร’เด็กชายยิ้มเยาะเมื่อเห็นว่าเอาคืนอีกฝ่ายได้แล้ว
วินเห็นชินยิ้มเหมือนล้อ ที่เขาเผลอทำท่าทางกลัวออกไปด้วยความอายจึงโถมตัวเข้าใส่วินก่อนที่กำปั้นอวบๆจะลอยไปชกเข้าที่มุมปากของชิน
‘แก! กล้าต่อยหรอโดนแน่”
ชินไม่ยอมพร้อมกับสวนหมัดไปเข้าที่ตาของวินจากนั้นทั้งคู่ก็ชกต่อยกันอย่างห้ามไม่อยู่ ริวเองก็พยายามจะบอกให้ชินกับวินหยุดแต่ก็ไม่เป็นผลทั้งสองยังคงทะเลาะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งคุณครูวิ่งออกมาห้ามจนต้องโดนเรียกไปดุและทำโทษทั้งหมด
‘เจ็บมากไหม’ริวตัวน้อยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงขณะที่ทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยกัน
‘แค่นี้ สบายมาก..ต่อไปถ้าวินทำอะไรริวอีกฉันจะเป็นคนปกป้องนายเองนะ’ชินพูดและยิ้มตาปิดให้กับเพื่อนตัวเล็กใบหน้าที่มีเค้าหล่อตั้งแต่เด็กเปื้อนไปด้วยรอยแผล
‘จริงนะ’
‘จริงสิ สัญญาเลย’
ผมนั่งเหม่อคิดถึงเรื่องราวในวัยเด็กของตัวเองที่มีชินอยู่ในนั้น หลังจากคำสัญญาชินก็ปกป้องผมมาตลอด ไม่ว่าใครที่เข้ามารังแกผมชินก็จัดการออกไปจนหมด
“ตื่นแล้วหรอ ทำไมไม่ปลุกละ”ชินลืมตาขึ้นมาปุ้บก็ถามออกมาทันทีเพราะเห็นผมนั่งอยู่ข้างๆ มันขยี้ตาเบาๆก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจแล้หาวออกมาอีกครั้ง
“ก็เห็นว่านอนสบายเลยไม่อยากปลุก ไหนๆวันนี้ก็ไม่มีเรียนนี้”
วันนี้เป็นวันเสาร์ ปกติผมตื่นเช้านะแต่วันนี้ตื่นสายเพราะรู้สึกความสุขที่ได้นอนกับชินมันที่จริงเราก็นอนด้วยกันบ่อยๆ(นอนเฉยๆนะครับ)แต่ตั้งแต่ที่ผมย้ายมาอยู่คอนโดเราก็ไม่ค่อยได้นอนค้างด้วยกัน
“เออใช่ แล้วมึงเป็นไงปวดหัวไหมวะ”ชินเกาหัวแกรกๆแล้วหาวออกมาอีกรอบ
“ไม่ปวดนะ แล้วเมื่อคืนมึงเป็นคนพากูมาส่งหรอ”
ถามไปงั้นแหละครับ อย่างที่บอกผมไม่ได้เมารู้เรื่องทุกอย่างชินมันเป็นคนแบกผมที่แกล้งเมากลับมาส่งที่คอนโดแถมยังเปลี่ยนเสื้อให้เช็ดตัวให้ดูแลคน(แกล้ง)เมาอย่างผมเป็นอย่างดี
“กูน่ะสิ จะมีใครหน้าไหนมาส่งอีกล่ะ กูอุตส่าห์หวังให้มึงเป็นคนไปส่งกูที่บ้านแต่ที่ไหนได้กลับเป็นกูต้องมาส่งมึง”ชินบ่นใบหน้าหล่อๆของมันยู้อย่างงอนๆมันยกแขนมากอดอกท่าประจำของมันเวลางอนนั้นแหละ
“กูขอโทษ เดียวกูทำกับข้าวให้กินโอเคไหม”
พอเอาเรื่องของกินมาล่อชินทำหน้าคิดหนักและยิ้มกว้างออกมาทันที
“โอเคดิ กูหิวสุดๆเลยวะ” มันว่าพร้อมกับเอามือลูบท้องปอยๆ
“งั้นมึงไปอ่าบน้ำรอละกัน เดียวกูทำอาหารรอ”
หลังจากนั้นผมก็แยกออกมาที่ห้องครัว หยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาใส่เหมือนทุกที ผมเป็นคนเลือกกินจึงชอบทำอาหารกินเองเป็นประจำ ก็ผมคิดว่ากับข้าวฝีมือตัวเองก็ต้องถูกปากมากที่สุดแถมยังสะอาดมั่นใจได้อีกเพราะตามร้านต่างๆไม่รู้ว่าเขาทำสะอาดกันไหมอีกอย่างผมเป็นคนป่วยง่ายเรื่องสุขภาพต้องมาก่อนเวลาป่วยทีนอนซมนานกว่าชาวบ้านเขามาก
เมณูเช้านี้เอาเป็นข้าวต้มกุ้งของโปรดชินละกัน แล้วก็น้ำส้มคั้นอีกสองแก้วคิดได้ผมก็เริ่มลงมือทำทันทีใช้เวลาไม่นานข้าวตัวกุ้งตัวโตสองชามก็พร้อมเสริฟพร้อมกับน้ำส้มคั้นสดๆสองแก้วมาวางไว้ที่โต๊ะโดยมีชินที่อ่าบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยนั่งรออยู่
“หอมจัง มึงนี้ทำอาหารอร่อยนะใครได้เป็นแฟนสบายไปทั้งชาติ”ชินพูดทั้งที่ปากยังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ
“กินก่อนแล้วค่อยพูดสิวะ”
เรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหารก็สำคัญ ผมมักจะคอยเตือนมันอยู่เสมอเกิดข้าวติดคอขึ้นมาจะว่ายังไง แม้จะว่าให้มันแต่ผมกลับรู้สึกมีความสุขที่ได้มานั่งกินข้าวด้วยกันแบบนี้
“จ้าๆ มึงนี่ผู้ดี๊ผู้ดีเนอะ”
ไอ้ชินประชดเสียงสูง และยังคงกินและพูดไม่หยุด -__-ไอ้นี่
“แล้วเรื่องเมื่อคืน...เอ่อมึง”
เมื่อจัดการอาหารบนโต๊ะเรียบร้อยผมก็เอ่ยขึ้นมาถึงนั้น ชินชะงักวูบหนึ่งก่อนที่ใบหน้าหล่อของมันจะคลี่ยิ้มออกมา
“ฮ่าๆ กูละขำมึงนี่นะไม่เมาๆเดินหัวเกือบทิ่มแถมยังไม่เลิกนิสัยเมาแล้วจูบคนอื่นไปทั่ว”
มันพูดและยิ้มเหมือนไม่คิดอะไร ผมรู้สึกโล่งอกไปเปาะหนึ่งที่มันมองไม่ออกว่าผมแกล้งเมาแต่อีกใจหนึ่งกลับรู้สึกแย่แฮะที่จูบของผมไม่ทำให้ชินรู้สึกอะไรเลย
มันไม่ได้เป็นเกย์แบบผมนี่นาจะรู้สึกอะไรกับจูบจากเพื่อนอย่างผมล่ะ
ดีแค่ไหนแล้วที่มันยอมรับในสิ่งที่ผมเป็น
“หรอ...แย่เลยเนอะ”
“แย่สิถ้ามึงเผลอไปจูบคนอื่นด้วยละแย่แน่ๆ...แม่งไม่ดูสังขารตัวเองเลยก่อนจะแดกเอาๆน่ะ”
ผมรู้ว่ามันเป็นห่วงแค่เป็นห่วง...ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
“อืม..แล้วมึงจะไปไหนต่อหรอ”
“พอดี เมื่อกี้แป้งไลน์มาชวนไปดูหนังอ่ะ”ชินตอบพร้อมกับยิ้มหน้าระรื่น
“งั้นหรอ..”ผมกำมือแน่นจนเลือดซิบ ตอนนี้ความสุขเมื่อสักครู่มันหายไปราวกับว่าไม่เคยมีมาก่อน
“เออ...มึงละจะไปกับกูไหมล่ะ”
ยังมีหน้ามาชวนอีก...ไม่รู้รึไงว่ากูเจ็บ
“ไม่ล่ะ...ไม่อยากไปเป็นกขคมึง”ผมฝืนตอบมัน ในใจรู้สึกแย่ขึ้นมาเมื่อก่อนเราไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดแต่เดียวนี้แทบจะไม่ไปไหนนอกจากบ้านกับคอนโด
ยิ่งอยู่แบบนี้ยิ่งอึดอัด...
“แน่ใจนะ..งั้นกูไปก่อนละกันไว้เจอกันเพื่อน”ผมได้แต่พยักหน้าเบาๆ
ชินลุกขึ้นบิดตัวนิดหน่อยก่อนจะคว้ากุญแจรถที่โต๊ะแล้วเดินผิวปากออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี
ผมมองตามแผ่นหลังกว้างที่แสนคุ้นเคยหายออกไปจนลับตา
ยังไม่ชินอีกรึไงวะริว...มึงก็ได้แต่มองแบบนี้มากี่ปีแล้ว
นั่งเหม่อได้ไม่นานผมก็ลุกไปจัดการกับตัวเอง ปากก็ชอบว่าให้ชินแต่ผมนี้สิร้ายใช่เล่นกินข้าวทั้งที่ยังไม่ได้อ่าบน้ำ(แต่แปลงฟันแล้วน้า)กับคนอื่นผมคงจะรักษาภาพลักษณ์อยู่อ่ะนะแต่กับไอ้ชินผมแทบไม่มีอะไรปิดบังมันเลยยกเว้นเรื่องที่ผมแอบรักมัน
ผมพาร่างกายที่ค่อนข้างดูแย่ของตนเองหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายให้สะอาด
สายน้ำที่ไหลกระทบโดนผิวทำให้รู้สึกดีขึ้น ถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะให้มันชำระเอาความรักโง่ๆของผมออกไปด้วย
ใช้เวลาจัดการกับร่างกายจนเสร็จเรียบร้อย ผมก็ออกจากห้องน้ำอย่างสดชื่น วันนี้ไม่รู้จะไปไหนดีแหะเพื่อนคนอื่นก็ไม่มี
คิดผิดจริงๆที่เมื่อก่อนเอาแต่จมปลักอยู่กับเรื่องไอ้ชินจนไม่มีเวลาไปสนใจคนอื่น รู้งี้หาเพื่อนไว้เยอะๆก็ดี บางครั้งผมยังรู้สึกอิจฉาคนที่มีเพื่อนเยอะๆเลย...เวลามีเรื่องอะไรจะได้คอยปรึกษา
เพราะตอนที่ไอ้ชินมีแฟนเมื่อไหร่ผมก็ต้องทนเหงาอยู่คนเดียวแม้มันจะชวนผมไปนู้นนี้นั้นก็เถอะแต่...ถ้าไปไหนกับคนที่แอบรักแอบชอบแล้วเขาพาคนรักของเขาไปด้วยมันก็แย่สิที่เราจะไปเป็นส่วนเกิน
ทำไมนะ...ทั้งที่รู้สันดารของมันจนหมดไส้หมดพุงแบบนี้แล้วผมยังโง่งมงายรักมันแบบไม่ลืมหูลืมตาอย่างนี้
หลงรักเพื่อนสนิทตัวเอง...สถานะที่ยากเกินจะข้ามพ้นไป ถ้าเมื่อไหร่ที่คุณตัดสินใจจะเหยียบเส้นแบ่งของคำว่าเพื่อน คุณคงต้องเตรียมใจมาอย่างดีแล้วแน่ๆ
เพราะว่าเมื่อไหร่ที่คุณก้าวข้ามไปไม่พ้น...ผลที่ตามมาก็คงเป็นจุดจบของความสัมพันธ์
การรักคนที่ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิท...มันก็คือการลงทุนด้วยหัวใจที่เสี่ยงอย่างมากผลตอบแทนที่ได้มาอาจจะได้ไม่คุ้มเสีย
แต่ก็เอาเถอะในเมื่อที่เป็นอยู่ยังพอทนได้...ภาวนาให้ไอ้ชินเลิกกับน้องแป้งเร็วๆละกัน(ยังไม่ทันคบกันก็แช่งให้เลิกซะแล้ว)เมื่อไหร่ที่ผมทนไม่ไหวขึ้นมาคงต้องเสี่ยงดู
ผมนอนเหยียดกายเต็มความสูงอันน้อยนิดของตัวเองลงบนโซฟาตัวโปรดมือที่ถือรีโมทก็กดเลื่อนเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆอย่างเบื่อหน่าย แม้วันนี้จะเป็นวันหยุดวันสบายๆของใครหลายคนแต่สำหรับผมมันค่อนข้างหน้าเบื่อ
“เบื่อโว๊ย!”
ถึงจะบอกให้เลิกคิดแต่ผมก็ทำไม่ได้ในหัวมีแต่เรื่องของไอ้ชินเต็มไปหมด
ผมหยิบไอโฟนสีดำของตัวเองขึ้นมาปลดล็อคหน้าจอเข้าสู้เฟสบุ๊คแก้เซ็งอย่างน้อยๆก็รับรู้ข่าวสารอย่างอื่นบ้าง ผมเลื่อนอ่านสิ่งต่างๆไปช้าๆบางคนเศร้าบางคนสุขปะปนกันไป
ก่อนที่ผมจะตัวชาวูบ...เพราะบังเอิญเห็นสถานะที่แจ้งเตือนขึ้นมาของใครบางคน
คนที่คุณก็รู้ว่าใคร...
ชินตกลงคบกับน้องแป้งแล้ว
มือของผมสั่นน้อยๆ ผมกดเข้าไปอ่านคอมเม้นที่เด้งขึ้นด้านล่าง...ทุกคนต่างมาแสดงความยินดี
อีกแล้ว...
“ฮึก..ชิน...”
อยู่ๆน้ำตาผมก็ไหลลงมา ผมไม่ได้อยากจะร้องแต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันผมถึงรู้สึกอึดอัดแบบนี้ ทรมานจัง ลำคอตีบตันจนรู้สึกแสบ...
บางที...
ผมคงรู้สึกอยากจะลองเสี่ยงเดิมพันโง่ๆที่รู้อนาคตแล้วว่า...มันเป็นไปไม่ได้
แต่มันอาจจะดีถ้าหากแตกหักไปเลย...คงจะดีกว่า
จะได้ไม่ต้องมาทนเจ็บซ้ำและมีทีท่าว่าจะเจ็บขึ้นเรื่อยๆ
TO BE CON
ถ้าถูกใจคอมเม้นให้กำลังใจกันบ้างน้า นิยายเรื่องนี้ลงอีกสองเว็บคือ เด็กดีและธัญวลัย
คำยืนยันของเจ้าของนิยาย
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ