สงครามเขตแดนซากศพ
8.0
เขียนโดย Bloodlas
วันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2560 เวลา 23.50 น.
51 chapter 1 hunter
7 วิจารณ์
48.74K อ่าน
แก้ไขเมื่อ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2561 19.06 น. โดย เจ้าของนิยาย
31) ความจริงที่ไม่ควรรู้และการนิจทราของอสูร
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ จากขอเปลี่ยนจากปะป๊าเป็นคุณพ่อนะและมะม๊าเป็นแม่แทน. นะค่ะ
หลังเหตุการณ์เมื่อวาน วันนี้คุณพ่อพาหนูมาบ้านมิยะตอนเข้าบ้านมิยะตอนเจอหน้าพ่อมิยะคุณพ่อคุกเข่า
"ผมขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้ลูกสาวคุณบาดเจ็บ
"ไม่เป็นไรครับ ผมทราบเรื่องจากมิยะแล้วครับ
"ยังไงก็อยากขอโทษ
"ลุกขึ้นเถอะครับ คุณเองก็เกือบเสียลูกสาวไปด้วยเหมือนกัน
"นั้นสินะครับ และมิยะจังละครับผมพาฮินะมาบอกลา เพราะผมจะพาเธอย้ายบ้านครับ
"เธอเก็บของอยู่ที่ห้อง ผมต้องย้ายที่ทำงานไปเขตZ16
"ย้ายไปตรงไหนครับ พอดีบ้านผมอยู่ตรงประตูตะวันตกครับ
"บ้านใหม่ผทอยู่ทางประตูใต้ ที่ทำงานอยู่กลางเขต16ครับ
หลังจากนั้นคุณพ่อกับคุณลุงก็คุยกันยาว แต่ฮินะก็ดีใจเหมือนกันที่ไม่แนกแยกจากกันเหตุการณ์ทุกอย่าผ่านไปไวมากฮินะย้ายมาอยู่กับคุณพ่อกับคุณแม่แต่ย้ายมาไม่ได้มีแค่ฮินะ คุณย่าคุตาคุณยายก็มาด้วย หลังจากย้ายบ้านคุณแม่ก็จ้างครูมาสอนที่บ้านและคุณพ่อก็คอยสอนการควบคุมพลังของตัวเองทุกวันจนเวลาล้วงเลยมาถึง2ปี ในช้วงเวลาที่ผ่านหนูก็ได้ออกทำภารกิจราดตะเวนกับน้ากิงหรือน้าฮานะกับน้าริงโกะบ้าง แต่วันนี้หนูจะออกทำภารกิจใหญ่ในการเข้าไปสำรวจภายในเขตL13 กับหน่วยแพทย์และคุณพ่อ
"คุณพ่อค่ะ ครั้งนี้เราไปกี่วันค่ะ
"ครั้งนี้ไม่น่าเกิน4 วันน่ะฮินะเราแค่ไปสำรวจข้อมูลเท่านั้นเอง
"หนูตื่นเต้นจัง มือสั่นไปหมดเลย
"ตอนเข้าไปในเขต13แล้วเกาะติดพ่อไว้นะ
หลังจากนั้นเราออกเดินทางเข้าสำรวจ พวกเราหลีกเลี่ยงการต่อสู้ให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้จนพระอาทิตย์ใกล้ตกพวกเราเลยรีบหาที่พักคืนนี้พวกเราวิ่งด้วยความเร็ว15กม.ต่อชั่วโมง จนมาถึงตึกสูงที่นึง พวกเราเข้าไปสำรวจเพื่อเป็นที่พักคืนจากสถานพวกเราดูแล้ว่ามีคนอาศัยอยู่แน่หนูหันไปมองคุณพ่อที่ยืนดูอะไรอยู่
"?: พวกคุณเป็นไครมาทำอะไรที่บ้านของผม
ตอนนั้นเองคุณพ่อสั่งทุกคนตั้งรับทัน หนูกระโดดไปหลบด่านหลังคุณพ่อคุณแม่ตอนผู้ชายคนนั้นพูดกลับมา (ผมไม่ทำร้ายพวกคุณแค่อยากรู้ว่าพวกคุณมาทำอะไร) หนูได้แค่แอบดูเพราะกลัวดูจากร่างกายแล้วคิดเชื้อแน่
"ชู: พวกผมมาที่พักคืนนะครับ ขอโทษที่บุกลุก
"?: งั้นหลองั้นเชิญที่ได้มันปลอดภัย
"ฟูกะ: จะไว้ใจรึป่าวชูเค้าติดเชื่อแน่ๆ(กระซิบ)
"ชู: เค้ายังเป็นมนุษย์อยู่ฉันยาต้านเชื้ออยู่(กระซิบ)
"ฟูกะ: งั้นตามใจนายละกัน(กระซิบ)
"ชู: งั้นพวกผมขอรบกวนด้วย
"?: งั้นตามสบายครับ
หนูที่นั่งอยู่บนตักคุณแม่และกินอาหารสนามที่ไม่ได้อร่อยมากมาย หนูนั่งเงียบละหว่างที่คุณพ่อจัดเวนยามกับพวกคุณน้า แล้วกลับนั่งข้างคุณแม่และเกะอาหารกระป๋องมาทาน
"ขอโทษนะครับที่รบกวน
"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่มีแขกมานานมากละ แล้วคนหนุ่มสาวมาทำไรทีนี้ครับ
"ก่อนผมขอทามคุณก่อนนะครับว่า คนที่อยู่ในรูปตรงนั้นเป็นอะไรกับคุณครับท่าหากตอบไม่ได้ไม่เป็นไรครับ
"ไม่เป็นอะไร คนที่อยู่ในรูปคือภรรยาผมกับผมเดิมทีผมทำงานอยู่หน่วยปราบปรามพิเศษที่ต่อสู้กับพวกซอมบี้ผมพลาดติดเชื้อแต่ไม่รู้ตัว ผมกลับบ้านไปและมีลูกกับเธอแต่จนวันที่เธอคลอดลูกแต่เด็กคนนั้นตายหลังคลอดมาแทบจะทันทีและตอนผมไดรู้ตัวว่าติดเชื้อ ผมโทษตัวเองและหนีมาอาศัยอยู่ที่นี้ และใช้ยาต้านเชื่อเพื่ออยู่รอดผมทำไห้ลูกผมตาย
"คนตายมีหลานน่ารักแบบนี้ให้คุณพ่อไม่ได้หลอกครับ
"เธอชื่ออะไรบอกฉันหน่อยจะได้ไหม
"ผู้หญิงที่นั่งข้างๆ คือภรรยาผมชื่อฟูกะและเด็กที่นั่งตักลูกสาวชื่อฮินาโกะ และผมวาราดีม่า ชูล่า ผมกลับมามีชีไดเพราะเซลเบเฮมอท และตอนนี้ทำงานอยู่G hunter
"เธอใช่ลูกของฉันจริงๆหรือ ตอนนี้เค้าน่าจะอายุเกือบ30แล้วนะ
หลังจากนั้นคุณพ่อได้อธิบายเหตุการตั่งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ และนี้เคอการพบกันกับคุณปู่ครั่งแรกและได้รู้ถึงเรื่องจริงคุณว่าคุณพ่อเป็นคนตายที่กลับมามีชีวิตเพราะGเซลล์เรื่องนี้ แม้แต่คุณย่าไม่เคยบอกไครเลยและได้รู้ความจริงอีกว่าพักนี้มีการเคลื่อน ไหวแปลกเพราะมีคนเข้ามาทำอะไรซักอย่าง คุณปู่บอกว่าภายในอีกอย่าง5-6ปีจะเกิดการร้ายแรงแน่นอนหลังจากนั้นพวกท่านคุยกันยาวเลยค่ะ
"ริทสึ: ชูตึกข้าง 5-6สปีริท
"ชู: มีการเคลื่อนไหวรึป่าว
"ริทสึ: ไม่พวกนิ่งมากมันกำลังเฝ้าดูพวกเรา
"ชู: คุณอายาเมะ มองเห็นพวกมันไหม
"อายาเมะ: ไม่เห็นเลย
"ชู: ฮานะ เฝ้าประตู ริงโกะหน้าต่าง คุณกิงเตรียมพร้อมป้องกัน
"พ่อชู: สมแล้วที่เป็นผู้บัญชาการ พ่อแนะนำให้ออกไปจากที่นี้พรุ้งนี้เลยมันอันตรายเกินไป
หลังจากนั้นพวกท่านคุยกันถึงเหตุการในนี้ และคุณพ่อตัดสินใจกลับทันที่ในพรุ้งนี้และหลังจากนั้นทุกคนพลัดเวนเฝ้ายามและหนูก็หลับไป
"พ่อชู: ฉันดีใจที่ได้เห็นลูกกับหลานและภรรยาแสนส่วยของลูก
"ฟูกะ: คุณพ่อหนูเขิลเป็นนะค่ะ
"พ่อชู: 555 ชูดูแลผลานพ่อให้ดีนะ ฝากบอกแม่แกด้วยว่าพ่อยังรักเธออยู่
"ชู: ครับผม
เช้าต่อมา
พวกเราทุกคนถอนกำลังกลับฐานทันที พวกเรากลับถึงฐานและแยกย้ายกันกลับบ้านแล้วคุณพ่อไปเรื่องคุณปู่กับคุณย่า คุณย่าท่านคุกเข่าลงร้องไห้แบบไม่ลืมหูลืมตาคุณพ่อนั่งลงไปกอดคุณย่าและปลอบ หลังจากทุกอย่างเป็นปกติผ่านเวลามา7วัน คุณพ่อหน้าเครียด
"ฟูกะฉันมานั่งคิดเรื่องที่คุณพ่อบอกมา
"ทำไมหลอชูนายกังวลมากเลยสินะ
"จากที่คุณพ่อบอกมามันจะเกิดสงครามขึ้นแน่แต่เราหาทางหยุดมันไม่ได้จนกว่าจะเกิดขึ้น
"นั้นสินะ ฉันเองก็คิดอยู่เหมือนกันนายเอา
"ฉันจะพักฟื้นร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์ที่สุด ฉันจะเข้าสู่นิทราอสูร
"นานแค่ไหนละ
"ช้าสุด7ปีเร็วสุด1ปี ในละหว่างนี้ฝากGเขต13ไว้กับเธอนะและแจ้งอสูรคนอื่นด้วยละ
"ได้สิแล้วเธอจะเริ่มมันเมื่อไหล่
" คืนนี้เลยละ ฝากดูฮินะด้วยนะ
และในคืนนั้นฮินะและคุณแม่ไปส่งคุณพ่อที่ห้องมีกันป้องกันสูงสุดของบ้าน เพื่อให้คุณพ่อปลอดภัยละหว่างนิทรา
"ชู: ฉันไปก่อนนะทั่ง2คน ฮินะอย่าดื้อกับแม่ละ
"ฟูกะ: รีบกลับมานะชู
"ฮินะ: ไปดีมาดีนะค่ะคุณพ่อ
และในคืนนั้นคุณพ่อก็หลับไปและไม่ได้ตืนขึ้นมาอีกจนเวลาผ่านไปวันแล้ว วันเล่าทุกๆอย่างดำเนินไปอย่างอย่างเงียบสงบ หนูและคุณแม่ใช้ชีวิตไปตามปกติจนหลังจากนั้นไม่นานคุณยายก็เสียลงเพราะภาวะหัวใจล้มเหลวคุณแม่เสียใจอย่างมาก เอาแต่โทษตัวเองคุณตาก็ปลอบคุณแม่ แต่ผ่านไปไม่นานแม่ก็ทำใจได้ ส่วนหนูกับมิยะก็ยังสนิทกันมากเหมือนเดิม จนเวลาผ่านไปผ่านไป
5ปีผ่านไป
ตอนหนูฮินะอายุ15ปีแล้วเรียน ม.ปลายปี1 ที่โรงเรียนเดียวกับคุณพ่อคุณแม่แต่ก็ต้องปัตติบัตรตามกฎที่เคยตั้งไว้เหมือนเดิม หนูเรียนที่โรงเรียนมาได้2เดือนกว่าแล้ว ทุกเช้าหนูจะมาโรงเรียนพร้อมมิยะและกลับพร้อมกันเสมอ ส่วนคุณแม่ก็วุ้นวายเพราะรักษาการผบ. เออตอนนี้หนูสูงกว่าคุณแม่และหุ่นดีกว่าด้วย แต่คุณแม่ก็ยังน่ารักกว่ายุดีเวลาเดินเที่ยวหนุ่มๆยังมาจีบละคิดว่าเป็นพี่น้องกันซะอีก
ติดตามตอนต่อไป
หลังเหตุการณ์เมื่อวาน วันนี้คุณพ่อพาหนูมาบ้านมิยะตอนเข้าบ้านมิยะตอนเจอหน้าพ่อมิยะคุณพ่อคุกเข่า
"ผมขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้ลูกสาวคุณบาดเจ็บ
"ไม่เป็นไรครับ ผมทราบเรื่องจากมิยะแล้วครับ
"ยังไงก็อยากขอโทษ
"ลุกขึ้นเถอะครับ คุณเองก็เกือบเสียลูกสาวไปด้วยเหมือนกัน
"นั้นสินะครับ และมิยะจังละครับผมพาฮินะมาบอกลา เพราะผมจะพาเธอย้ายบ้านครับ
"เธอเก็บของอยู่ที่ห้อง ผมต้องย้ายที่ทำงานไปเขตZ16
"ย้ายไปตรงไหนครับ พอดีบ้านผมอยู่ตรงประตูตะวันตกครับ
"บ้านใหม่ผทอยู่ทางประตูใต้ ที่ทำงานอยู่กลางเขต16ครับ
หลังจากนั้นคุณพ่อกับคุณลุงก็คุยกันยาว แต่ฮินะก็ดีใจเหมือนกันที่ไม่แนกแยกจากกันเหตุการณ์ทุกอย่าผ่านไปไวมากฮินะย้ายมาอยู่กับคุณพ่อกับคุณแม่แต่ย้ายมาไม่ได้มีแค่ฮินะ คุณย่าคุตาคุณยายก็มาด้วย หลังจากย้ายบ้านคุณแม่ก็จ้างครูมาสอนที่บ้านและคุณพ่อก็คอยสอนการควบคุมพลังของตัวเองทุกวันจนเวลาล้วงเลยมาถึง2ปี ในช้วงเวลาที่ผ่านหนูก็ได้ออกทำภารกิจราดตะเวนกับน้ากิงหรือน้าฮานะกับน้าริงโกะบ้าง แต่วันนี้หนูจะออกทำภารกิจใหญ่ในการเข้าไปสำรวจภายในเขตL13 กับหน่วยแพทย์และคุณพ่อ
"คุณพ่อค่ะ ครั้งนี้เราไปกี่วันค่ะ
"ครั้งนี้ไม่น่าเกิน4 วันน่ะฮินะเราแค่ไปสำรวจข้อมูลเท่านั้นเอง
"หนูตื่นเต้นจัง มือสั่นไปหมดเลย
"ตอนเข้าไปในเขต13แล้วเกาะติดพ่อไว้นะ
หลังจากนั้นเราออกเดินทางเข้าสำรวจ พวกเราหลีกเลี่ยงการต่อสู้ให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้จนพระอาทิตย์ใกล้ตกพวกเราเลยรีบหาที่พักคืนนี้พวกเราวิ่งด้วยความเร็ว15กม.ต่อชั่วโมง จนมาถึงตึกสูงที่นึง พวกเราเข้าไปสำรวจเพื่อเป็นที่พักคืนจากสถานพวกเราดูแล้ว่ามีคนอาศัยอยู่แน่หนูหันไปมองคุณพ่อที่ยืนดูอะไรอยู่
"?: พวกคุณเป็นไครมาทำอะไรที่บ้านของผม
ตอนนั้นเองคุณพ่อสั่งทุกคนตั้งรับทัน หนูกระโดดไปหลบด่านหลังคุณพ่อคุณแม่ตอนผู้ชายคนนั้นพูดกลับมา (ผมไม่ทำร้ายพวกคุณแค่อยากรู้ว่าพวกคุณมาทำอะไร) หนูได้แค่แอบดูเพราะกลัวดูจากร่างกายแล้วคิดเชื้อแน่
"ชู: พวกผมมาที่พักคืนนะครับ ขอโทษที่บุกลุก
"?: งั้นหลองั้นเชิญที่ได้มันปลอดภัย
"ฟูกะ: จะไว้ใจรึป่าวชูเค้าติดเชื่อแน่ๆ(กระซิบ)
"ชู: เค้ายังเป็นมนุษย์อยู่ฉันยาต้านเชื้ออยู่(กระซิบ)
"ฟูกะ: งั้นตามใจนายละกัน(กระซิบ)
"ชู: งั้นพวกผมขอรบกวนด้วย
"?: งั้นตามสบายครับ
หนูที่นั่งอยู่บนตักคุณแม่และกินอาหารสนามที่ไม่ได้อร่อยมากมาย หนูนั่งเงียบละหว่างที่คุณพ่อจัดเวนยามกับพวกคุณน้า แล้วกลับนั่งข้างคุณแม่และเกะอาหารกระป๋องมาทาน
"ขอโทษนะครับที่รบกวน
"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่มีแขกมานานมากละ แล้วคนหนุ่มสาวมาทำไรทีนี้ครับ
"ก่อนผมขอทามคุณก่อนนะครับว่า คนที่อยู่ในรูปตรงนั้นเป็นอะไรกับคุณครับท่าหากตอบไม่ได้ไม่เป็นไรครับ
"ไม่เป็นอะไร คนที่อยู่ในรูปคือภรรยาผมกับผมเดิมทีผมทำงานอยู่หน่วยปราบปรามพิเศษที่ต่อสู้กับพวกซอมบี้ผมพลาดติดเชื้อแต่ไม่รู้ตัว ผมกลับบ้านไปและมีลูกกับเธอแต่จนวันที่เธอคลอดลูกแต่เด็กคนนั้นตายหลังคลอดมาแทบจะทันทีและตอนผมไดรู้ตัวว่าติดเชื้อ ผมโทษตัวเองและหนีมาอาศัยอยู่ที่นี้ และใช้ยาต้านเชื่อเพื่ออยู่รอดผมทำไห้ลูกผมตาย
"คนตายมีหลานน่ารักแบบนี้ให้คุณพ่อไม่ได้หลอกครับ
"เธอชื่ออะไรบอกฉันหน่อยจะได้ไหม
"ผู้หญิงที่นั่งข้างๆ คือภรรยาผมชื่อฟูกะและเด็กที่นั่งตักลูกสาวชื่อฮินาโกะ และผมวาราดีม่า ชูล่า ผมกลับมามีชีไดเพราะเซลเบเฮมอท และตอนนี้ทำงานอยู่G hunter
"เธอใช่ลูกของฉันจริงๆหรือ ตอนนี้เค้าน่าจะอายุเกือบ30แล้วนะ
หลังจากนั้นคุณพ่อได้อธิบายเหตุการตั่งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ และนี้เคอการพบกันกับคุณปู่ครั่งแรกและได้รู้ถึงเรื่องจริงคุณว่าคุณพ่อเป็นคนตายที่กลับมามีชีวิตเพราะGเซลล์เรื่องนี้ แม้แต่คุณย่าไม่เคยบอกไครเลยและได้รู้ความจริงอีกว่าพักนี้มีการเคลื่อน ไหวแปลกเพราะมีคนเข้ามาทำอะไรซักอย่าง คุณปู่บอกว่าภายในอีกอย่าง5-6ปีจะเกิดการร้ายแรงแน่นอนหลังจากนั้นพวกท่านคุยกันยาวเลยค่ะ
"ริทสึ: ชูตึกข้าง 5-6สปีริท
"ชู: มีการเคลื่อนไหวรึป่าว
"ริทสึ: ไม่พวกนิ่งมากมันกำลังเฝ้าดูพวกเรา
"ชู: คุณอายาเมะ มองเห็นพวกมันไหม
"อายาเมะ: ไม่เห็นเลย
"ชู: ฮานะ เฝ้าประตู ริงโกะหน้าต่าง คุณกิงเตรียมพร้อมป้องกัน
"พ่อชู: สมแล้วที่เป็นผู้บัญชาการ พ่อแนะนำให้ออกไปจากที่นี้พรุ้งนี้เลยมันอันตรายเกินไป
หลังจากนั้นพวกท่านคุยกันถึงเหตุการในนี้ และคุณพ่อตัดสินใจกลับทันที่ในพรุ้งนี้และหลังจากนั้นทุกคนพลัดเวนเฝ้ายามและหนูก็หลับไป
"พ่อชู: ฉันดีใจที่ได้เห็นลูกกับหลานและภรรยาแสนส่วยของลูก
"ฟูกะ: คุณพ่อหนูเขิลเป็นนะค่ะ
"พ่อชู: 555 ชูดูแลผลานพ่อให้ดีนะ ฝากบอกแม่แกด้วยว่าพ่อยังรักเธออยู่
"ชู: ครับผม
เช้าต่อมา
พวกเราทุกคนถอนกำลังกลับฐานทันที พวกเรากลับถึงฐานและแยกย้ายกันกลับบ้านแล้วคุณพ่อไปเรื่องคุณปู่กับคุณย่า คุณย่าท่านคุกเข่าลงร้องไห้แบบไม่ลืมหูลืมตาคุณพ่อนั่งลงไปกอดคุณย่าและปลอบ หลังจากทุกอย่างเป็นปกติผ่านเวลามา7วัน คุณพ่อหน้าเครียด
"ฟูกะฉันมานั่งคิดเรื่องที่คุณพ่อบอกมา
"ทำไมหลอชูนายกังวลมากเลยสินะ
"จากที่คุณพ่อบอกมามันจะเกิดสงครามขึ้นแน่แต่เราหาทางหยุดมันไม่ได้จนกว่าจะเกิดขึ้น
"นั้นสินะ ฉันเองก็คิดอยู่เหมือนกันนายเอา
"ฉันจะพักฟื้นร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์ที่สุด ฉันจะเข้าสู่นิทราอสูร
"นานแค่ไหนละ
"ช้าสุด7ปีเร็วสุด1ปี ในละหว่างนี้ฝากGเขต13ไว้กับเธอนะและแจ้งอสูรคนอื่นด้วยละ
"ได้สิแล้วเธอจะเริ่มมันเมื่อไหล่
" คืนนี้เลยละ ฝากดูฮินะด้วยนะ
และในคืนนั้นฮินะและคุณแม่ไปส่งคุณพ่อที่ห้องมีกันป้องกันสูงสุดของบ้าน เพื่อให้คุณพ่อปลอดภัยละหว่างนิทรา
"ชู: ฉันไปก่อนนะทั่ง2คน ฮินะอย่าดื้อกับแม่ละ
"ฟูกะ: รีบกลับมานะชู
"ฮินะ: ไปดีมาดีนะค่ะคุณพ่อ
และในคืนนั้นคุณพ่อก็หลับไปและไม่ได้ตืนขึ้นมาอีกจนเวลาผ่านไปวันแล้ว วันเล่าทุกๆอย่างดำเนินไปอย่างอย่างเงียบสงบ หนูและคุณแม่ใช้ชีวิตไปตามปกติจนหลังจากนั้นไม่นานคุณยายก็เสียลงเพราะภาวะหัวใจล้มเหลวคุณแม่เสียใจอย่างมาก เอาแต่โทษตัวเองคุณตาก็ปลอบคุณแม่ แต่ผ่านไปไม่นานแม่ก็ทำใจได้ ส่วนหนูกับมิยะก็ยังสนิทกันมากเหมือนเดิม จนเวลาผ่านไปผ่านไป
5ปีผ่านไป
ตอนหนูฮินะอายุ15ปีแล้วเรียน ม.ปลายปี1 ที่โรงเรียนเดียวกับคุณพ่อคุณแม่แต่ก็ต้องปัตติบัตรตามกฎที่เคยตั้งไว้เหมือนเดิม หนูเรียนที่โรงเรียนมาได้2เดือนกว่าแล้ว ทุกเช้าหนูจะมาโรงเรียนพร้อมมิยะและกลับพร้อมกันเสมอ ส่วนคุณแม่ก็วุ้นวายเพราะรักษาการผบ. เออตอนนี้หนูสูงกว่าคุณแม่และหุ่นดีกว่าด้วย แต่คุณแม่ก็ยังน่ารักกว่ายุดีเวลาเดินเที่ยวหนุ่มๆยังมาจีบละคิดว่าเป็นพี่น้องกันซะอีก
ติดตามตอนต่อไป
คำยืนยันของเจ้าของนิยาย
✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.6 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.6 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
7.8 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ