No name ความรักครั้งนี้ไม่มีชื่อเรื่อง

9.4

เขียนโดย tietang

วันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เวลา 12.07 น.

  25 ตอน
  1146 วิจารณ์
  83.72K อ่าน
แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

21) ดูแลเธอ...อย่าให้คลาดสายตา!!

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
“กลับบ้านกันเถอะนะตัวเล็ก”
บอกเมื่อทานข้าวเสร็จแล้ว
“ที่นี้ยังไม่เรียบร้อยเลยพี่กลับไปก่อนก็ได้นะคะ”
“พี่จะกลับคนเดียวได้ยังไง กลับไปด้วยกันเถอะนะไว้คลอดเจ้าตัวเล็กแล้วพี่จะพากลับมา”
“แก้วทิ้งไปไม่ได้หรอกคะงานยังไม่เรียบร้อยจริงๆ”
“กลับบ้านเรากันนะ สัญญาพอคลอดแล้วพี่จะมาบริหารที่นี้ให้”
“พี่แน่ใจนะคะ”
“แน่ใจที่สุดครับ อย่างน้อยกลับบ้านกันจะได้ไปฝากครรภ์กันไง”
ใช่ฝากครรภ์...ตั้งแต่หญิงสาวรู้ว่าท้องก็ยังไม่ได้ไปฝากครรภ์เลยแล้วมันก็เดือนที่7แล้วด้วยเกิดถ้าคลอดปุบปับขึ้นมาหล่ะก็แย่เลย
“งั้นกลับก็ได้คะ”
“เดี๋ยวนี้เลยนะ”
“เร็วไปไหมคะเนี่ย”
“คุณแม่คงดีใจถ้ารู้ว่ากำลังจะได้อุ้มหลาน”
เย็นวันนั้นก็ต้องกลับจริงๆ ด้วยความที่ท้องอยู่นั่งรถนานๆก็ไม่ดีต่อลูกมากนักชายหนุ่มเลยขับไป10กิโลต้องหาโรงแรมให้หญิงสาวได้นอนพักก่อนแล้วก็เที่ยวอีกนิดหน่อยแล้วค่อยออกเดินทางต่อ เลยกลายเป็นการเดินทางที่ยาวนานมากเพราะแวะพักทีก็กินเวลาเป็นวันสองวัน คงถือเป็นการฮันนีมูนเลยก็ว่าได้เพราะเที่ยวหลายที่เหลือเกิน รวมๆเวลาแล้วก็เป็นครึ่งเดือนกว่าจะมาถึงกรุงเทพได้
 
บ้านไทยานนท์
แม่โทโมะ  :  หนูแก้ว
เห็ยหญิงสาวเดินลงมาจากรถด้วยก็ยิ้มออกมาแล้วเดินเข้าไปกอดพลางลูบหัวหญิงสาวด้วยความเอ็นดู
แก้ว  :  คิดถึงคุณแม่จังคะ
แม่โทโมะ  :  แม่ก็คิดถึงลูกจ๊ะทุกคนที่นี้ด้วยเหมือนกันช่วงนี้ตัวใหญ่ขึ้นเยอะมีข่าวดีแน่เลยใช่ไหมจ๊ะลูก นี้แม่กะว่าถ้าตาโมะไปตามหนูกลับมาไม่ได้แม่จะตัดออกจากกองมรดกสะเลย
โทโมะ  :  โธ่...แม่ครับอย่าใจร้ายซิ แต่ยังไงผมก็พาตัวเล็กกลับจนได้แล้วนินา
แม่โทโมะ  :  ก็ดีแล้ว...ว่าแต่ลูกรู้ข่าวแม่สุดสวาทของลูกรึยังหล่ะ
โทโมะ  :  ใครเหรอครับ
แม่โทโมะ  :  ทำเป็นลืมนะเมื่อก่อนเห็นขาดไม่ได้ แม่พิมประภาสุดสวาทขาดใจของลูก
ก็ไม่รู้ว่าผู้เป็นแม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยเจตนาอะไรแต่หญิงสาวรีบเบื่อนหน้าหนีทันทีที่ได้ยินชื่อ
หมับ~
โทโมะ  :  ใครบอกคุณแม่หล่ะครับ สุดสวาทของผมหน่ะคนนี้คนเดียวเท่านั้นครับ
ฟอด~
รู้ว่าหญิงสาวกำลังคิดมากเลยคว้าเข้ามาใกล้ๆแล้วทั้งกอดทั้งหอม หญิงสาวเขินหน้าแดง
แม่โทโมะ  : จ๊ะงั้นเข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่านะลูกตรงนี้แดดแรง
 
ห้องรับแขก
จองเบ  :  อ้าว...น้องแก้วมายังไงครับพี่นึกว่าจะไม่ได้เจอซะแล้วคิดถึงครับ
แก้ว  :  คะคิดถึงพี่จองเบเหมือนกัน
เดินเข้ามาทักทายหญิงสาวแล้วโอบกอดน้องสะใภ้เบาๆ
โทโมะ  :  พี่!!หาเมียไม่ได้เหรอห๊ะผมช่วยหาไหมอย่ามาทำอย่างงี้กับเมียชาวบ้านเค้า
แม่โทโมะ  :  ระวังหนูขนมจีนออกมาเห็นจะซวยนะ
จองเบ   :  ก็แค่พี่กอดน้องหน่ะครับไม่มีอะไรเลยขนมจีนเข้าใจอยู่แล้วเดี๋ยวคงออกมากำลังทำขนมอยู่หน่ะครับ
โทโมะ  :  เมียพี่อาจเข้าใจแต่ผมไม่เข้าใจ
ดึงหญิงสาวออกมาให้ห่างจากพี่ชาย
แม่โทโมะ  :  งั้นเราสามคนคุยกันไปก่อนนะแม่ขอไปดูหนูขนมจีนแป๊บนึ่ง
ปล่อยให้คุยกันไปส่วนตัวเองก็เดินเข้าไปในครัว
โทโมะ  :  วันนี้พาแฟนมาเปิดตัวเหรอพี่
จองเบ  :  อือบอกว่าจะพามาตั้งนานแล้วไม่ได้พามา วันนี้ได้โอกาสก็เลยพามาพอดีพึงกลับจากเชียงใหม่หน่ะ
โทโมะ  :  ดีเลยผมจะได้ยืมไปควงสักวันสองวัน
จองเบ  :  แกมีเมียแล้วก็ไปกับเมียสิ
โทโมะ :  ได้ไงที่พี่ยังมากอดเมีนผมเลย ดีแค่ไหนแล้วที่แค่ยืมควงผมไม่ลากขึ้นห้องก็ดีเท่าไหร่แล้ว
จองเบ  :  นี่ไอ้โมะเลิกความคิดวิปริตเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ย
โทโมะ  :  ที่นี้รู้รึยังว่าผมรู้สึกยังไงแกล้งอยู่ได้ ปะตัวเล็กเราขึ้นห้องกันดีกว่า
พูดแล้วก็จับมือบางให้ลุกขึ้น
จองเบ  :  อะไรว่ะจะเอาขึ้นห้องอย่างเดียวเลยเหรอ
โทโมะ  :  ผมจะให้เมียพักผ่อนไม่ได้คิดจะทำอะไรอย่างที่พี่กำลังคิดอยู่ซักหน่อย
แก้ว  :  ไม่เป็นไรคะแก้วไม่เหนื่อยเท่าไหร่เลยนะ
โทโมะ :  ได้ไงตัวเล็กเดินทางมาต้องพักหน่อยนะครับ
โอบไหล่แล้วพาเดินขึ้นไปเลย
จองเบ  :  ไอ้น้องบ้าพักอะไรนักหนาว่ะ ให้เค้าได้อยู่พบปะคนอื่นบ้างก็ได้
โทโมะ  :  ถ้าเมียพี่ท้องพี่จะให้เมียพี่นั่งตากลมรึไงว่ะ
แม้จะเดินขึ้นไปแล้วก็ไม่วายตะโกนตอบลงมา พี่ชายที่นั่งอยู่ได้แต่ทวนประโยคที่น้องชายพูดเมื่อกี้
จองเบ  :  เฮ้ยยไอ้โมะน้องแก้วท้องเหรอว่ะ กี่เดือนแล้วว่ะ ท้องเมื่อไหร่ทำไมไม่บอก
วิ่งตามขึ้นไปถามรัวๆ
แก้ว  :  จะแปดเดือนแล้วคะพี่จองเบ
จองเบ  :  ห๊ะจะแปดเดือน!!ฮ่าฮ่าฉันมีหลานอุ้มแล้วว้อยยย
โทโมะ  :  เออ...พี่มีหลานแต่ผมมีลูก พี่ดีใจยังกะมีลูกเองบ้าเหรอ
จองเบ  :  เออบ้าฉันอยากเล่นเด็กจะตายอยู่กับแต่พวกแกเด็กแก่มานานดีใจว่ะจะได้มีหลานแล้ว ว่าแต่น้องแก้วไม่เห็นท้องใหญ่เท่าไหร่เลยนะเนี่ย แต่ดูอ้วนขึ้นมากๆพี่ก็ลืมทักไป
โทโมะ  :  พี่ตาบอดไงเป็นหมอยังตาบอดเลย555ถอยไปผมจะพาเมียไปพักแล้ว
จองเบ  :  แล้วแกบอกคุณแม่รึยัง
โทโมะ  :  คุณแม่น่าจะรู้แล้วแต่ยังไม่ได้พูดกันเลย สงสัยว่าท่านจะมีเรื่องอะไรที่ต้องบอกผมก่อนเห็นถามผมแปลกๆ
จองเบ  :  ใช่คุณแม่คงมีเรื่องอยากบอกแกแหละดูแลเมียดีๆอย่าให้คลาดสายตาเพราะอาจมีคนจ้องทำอันตรายอยู่
โทโมะ  :  พี่พูดงี้หมายความว่าไงเล่ามา
จองเบ  :  พาน้องแก้วไปพักก่อนดีกว่านะเดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลัง
ทำสายตาประมาณว่าถ้าหญิงสาวรู้เรื่องนี้อาจจะรู้สึกไม่ดีได้ ชายหนุ่มเลยรีบประคองพาเดินเข้าห้องไป
แก้ว  :  มีเรื่องอะไรกันรึเปล่าคะ
โทโมะ  :  พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันตัวเล็กพักผ่อนเยอะๆนะเดี๋ยวท่ามีอะไรพี่จะบอกนะ
แก้ว  :  พี่อย่าปิดบังแก้วนะ
โทโมะ  :  ครับเราเป็นคนๆเดียวกันพี่จะปิดตัวเล็กทำไม
แก้ว  :  สัญญามาก่อน
โทโมะ  : ครับสัญญา แต่ตอนนี้นอนพักนะเดี๋ยวพี่ไปหานมอุ่นๆมาให้
เกี้ยวก้อยสัญญา แล้วก้มลงไปจุมพิษที่หน้าผากแล้วลุกขึ้นเดินออกมา
‘พี่สัญญาว่าจะไม่ปิดบัง ถ้าเรื่องนั่นไม่น่าปิดบังจนเกินไป’
 
 
 
 
 
 
 
…………………………………………………………………………………………
อัพแล้วคะขอโทษนะคะที่อัพช้าพอดีว่าไปทะเลแล้วเซ่อคะเค้าส่อยมะพร้าวกันแต่ไรเตอร์ไม่หลบมันเลยหล่นโดนแขน ทั้งปวดทั้งบวมเลยต้องหยุดพัก แต่นี้ก็ขืนพิมเต็มที่คะเจ็บจนยกแขนไม่ขึ้น ตอนนี้น้อยไปหน่อยนะคะแต่ตอนหน้าสัญญาว่าจะอัพยาวๆคะอีกประมาณ2ตอนก็จะจบแล้วนะคะฝากด้วยค๊า
 
สงสัยไหมคะว่าทำไมต้องดูแลม๊าไม่ให้คลาดสายตา>< ถ้าสงสัยก็เม้นๆๆโหวดเยอะนะคะถ้าอาการปวดมันดีขึ้นจะรีบมาอัพให้คะ
 
รักลีดเดอร์จ๊วฟม๊วฟฟฟ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.7 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.3 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา