Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  13.93K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

3) เพราะเขาเพียงคนเดียว

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

      หลังจากที่ฉันถามคำถามนั้นไป โทโมะเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะตอบด้วยช้ำ เขาดูอึดอัดใจ

มากเลยนะกับคำถามนั้น บ้าจริง แก้วเธอไม่น่าถามเขาแบบนั้นเลย

“ เอ่อคือฉันล้อเล่นละไม่ต้องไปคิดอะไรหรอกนะ ” ฉันพยายามฝืนยิ้มให้เขา แต่เชื่อเถอะ

มันคงจะเป็นรอยยิ้มที่โครตจะฝืนเลยละ เขาก็ไม่สนอะไรนอกจากเดินออกจากรถลงไปฉันก็

เดินตามเขาไปติดๆ

    ตอนแรกฉันคิดนะ ว่าเขาอาจจะให้คำตอบที่จะให้ฉันมีความรู้สึกว่าเขาต้องการฉันบ้าง แต่

ว่าตอนนี้ฉันรู้แล้วละ ไม่ว่าเวลามันจะผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็ไม่มีวันที่จะลืมฟางได้เลย ผู้หญิงที่

เขารักรักมาก ตอนนี้เธอคนนั้นก็คลอดลูกแล้วแถมเป็นผู้ชายดูแข็งแรงและน่ารักด้วยสิ โทโมะ

คงจะไม่มีวันลืมเธอได้เลยสินะ รู้สึกเจ็บดีแหะ

” โห กลับดึกนะวันนี้พากันไปไหนมานะ  ” เป็นพิมละที่ถามเมื่อเราสองคนเดินเข้าไปในบ้าน

     เธอดูไม่ค่อยอารมณ์ดีเท่าไรเลยนะ ใครไปทำอะไรให้เธอละเนี้ย เพราะช่วงนี้เธอหงุดหงิด

บ่อยเกิ๊นใบหน้าสวยใสนั้นบูดบึ้งยังกับกินรังแตนมาแหนะ

” ฟางคลอดลูกแล้ว  ”

” อ้อผู้หญิงที่พี่ชอบ..อ๊ะ ” เธอคงรู้สึกแหละว่าฉันอยู่ตรงนี้เลยปิดปากตัวเองไว้ทันที ฉันยิ้มให้เธอ

นิดหน่อยก่อนจะเดินผ่านเข้าห้องไป เฮ้อ ฉันเหนื่อยจังเลย

     ตอนกลับมาก็ประมานสองทุ่ม  นายนั้นหิวหรือเปล่านะฉันควรจะไปทำอาหารให้เขา จะว่าไป

ฉันเคยชินแล้วละที่จะทำอาหารให้เขาตอนประมานนี้นะ

” แก้วววว เธอกับพี่โมะเป็นอะไรกัน ทำไมวันนี้ดูเงียบกันแปลกกๆ   ” พิมที่เดินเข้ามาในห้อง

  ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

” ก็ฉันไปถามอะไรแปลกๆเข้านะ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวขออาบน้ำไปทำอาหารให้เขาก่อนนะ ” กะว่า

จะรีบไป แต่เสียงใสๆของเธอก็พูดแทรกขึ้นก่อน

“ ถ้าเรื่องอาหารฉันทำไว้แล้วละพี่เขาก็ทานอยู่เธอจะลงไปทานด้วยไหม  ”

    อ้องี้นี่เอง ฉันส่ายหน้าไปมาเพราะยังไม่กล้าจะมองเขาแปลกๆ พิมก็ไม่ถามไรต่อแล้ว

ก็ออกไปจากห้อง โอ้ยวันนี้ทำไมฉันถึงทำอะไรก็ดูไม่เป็นตัวเองเอาชะเลยนะ

       อ้อลืมบอกไป ตอนนี้ฉันนอนห้องคนเดียวแล้วละเพราะโทโมะเขายอมที่จะเก็บเสื้อผ้า

ที่พิมบอกว่ามันเป็นขยะเอาไปให้ที่ร้านชักเรียบร้อย แถมยังจ้างคนมาทำความสะอาดห้องนั้นให้

อีก เฮ้อ ฉันคิดว่าตัวเองควรจะนอนได้แล้วละ

     ผ่านไปประมานสองชั่วโมง ทำไมนอนไม่หลับละเนี้ย ทำฉันหงุดหงิดแล้วนะ เรื่องที่ถามมา

วนเวียนในหัวฉันอีกแล้วบ้าจริง

แกร๊ก..

เหมือนจะได้ยินอะไร แต่คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง

” อ๊ะ  ” ฉันอุทานออกมาเบาๆเมื่อมีอะไรก็ไม่รู้มากอดฉันจากด้านหลัง

” ใครนะ โจร!”

” เฮ้ยๆ ฉันเองโจรอะไรของเธอ ” โทโมะ น้ำตาแทบจะไหลเขามาทำไมเนี้ย

” นายมาทำอะไรตอนดึกๆแบบนี้  ”  ฉันจ้องหน้าเขา ชึ่งเขาก็ทำหน้ายิ้ม ชึ่งทำให้ฉันหงุดหงิดมาก

” ฉันนอนไม่หลับเพราะคำถามเธอนั้นละ ” อ๊ะ แบบนี้เองเหรอ เขาคิดมากกับเรื่องนี้ด้วยเหรอ

จะว่าก็ไม่ได้นะเพราะเรื่องนี้แหละที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับเหมือนกัน

” เอ่อ ฉันขอโทษนะ ที่ถามไรแบบนั้นไป ”

” ฉันจะมาตอบเธอ ”

” ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากฟังแล้วละ ไร้สาระจะตาย ” ฉันยิ้มบางๆให้เขา ก่อนที่ตัวเขาจะทำหน้า

นิ่่່งแล้วเดินออกไป เขาเป็นอะไรนะฉันทำอะไรให้เขาโกรธอีกหรือเปล่านะ รู้สึกแย่ชะมัด

 

    ฉันนั่งมองดูแพทแคทช้อมเชียร์ในห้องช้อมของมหาลัย ที่นี้คึกคลื้นดีนะ

ทุกคนดูใจดีมากเลยละ

” เฮ้ยๆ ดาวมหาลัยเว้ยๆ~  ”  เอ๋? อยู่ๆก็มีเสียงชุบชิบดังขึ้นยังกับมีคนดังมางั้นแหละ

” กรี๊ดผู้ชายคนนั้นหล่อวะแก โอ้ยเขาเป็นใครๆ ”

     ผู้หญิงพวกนี้อะไรกัน

” พวกเขาเป็นแฟนกันเหรอวะ ดูน่ารักชะมัดเลยอะเหมาะกันมาก ”

” ผู้ชายคนนั้นเหมือนเคยเห็นที่ผับอะใช่ๆเขาเป็นนักร้องๆ  ”

   เอ๋อะไรกันหว่าทำไมดูมีคนเยอะกว่าปกติละเนี้ย

” เหวอ!  ” ฉันเผลอร้องออกมาเมื่อมีคนมาชนฉันจนเช อะไรของพวกเธอเนี้ยอะไรกันนักหนา

     แต่พอฉันหันไปที่คนชุมนุมเยอะๆนั้นละ ทำฉันอ้าปากค้างเลยทีเดียว โทโมะกับพิม

พวกเขามาทำอะไรกันที่นี่ละเนี้ย ฉันกลืนน้ำลายลงคืออึกๆ หวังว่าจะไม่ได้มาตามฉันนะ

ฉันไม่อยากเด่น

” พี่โมะ นั้นไงแก้ว!” คราวนี้สายตาหลายคู่มองมาที่ฉันเลยทีเดียว เพราะพิมชี้นิ้วสวย

ของเธอมาทางฉันนะสิม่ายยยย อย่ามองช้านน T_T

” ไงแก้ว  ”  พวกเขาเดินมาหาแล้วทักทายอย่างสนิ๊ทสนิท ชึ่งตอนนี้ฉันไม่อยากสนิท

กับพวกเขาเลย

” แก้วๆ วันนี้พี่โมะจะพาพวกเราไปทานข้าวป้อบปิ้งก่อนจะพากลับบ้านด้วยละและเธอ

ก็ต้องไปกลับฉัน ฉันเช็กตารางเรียนเธอแล้วเธอไม่มีเรียนต่อแล้วนิดั่งนั้นมากับฉันเลย!” พิมร่าย

ยาวโดยไม่ฟังฉันเลยว่าฉันจะไปไหม อีกอย่างฉันมาดูเพื่อนนะ

” ไปป่าว  ” โทโมะถามแล้วยิ้ม อึ้มฉันก็ดันเผลอใจเต้นไปชะได้

” ก็เอ่อ…”

” แก้วจะไปไหน ” ยัยแคทกับแพทเดินมาพร้อมกับกอดแขนไว้ทันที ส่วนพิมกับโมโมะก็ได้

แต่จ้องแล้วก็จ้อง อะไรของพวกเขาเนี้ย ฉันชักจะงงแล้วนะว้อยย

” อ้อฉันจะพาแก้วไปช็อปปิ้งนะ ” พิมบอกกับแพทก่อนจะยิ้มน่ารักมาให้ด้วย

” รู้จักกันด้วยเหรอ ” แคทเป็นคนถาม

“  เอ่านี่เธอยังไม่ได้บอก…” ก่อนที่พิมจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ฉันก็ใช้มือไปปิดปากเธอ แล้ว

ลากออกไปข้างนอกไม่วายยังคว้ามือโทโมะไปอีก

” พรุ่งนี้เจอกันนะแพทแคท ”

     เฮ้อ ฉ้นว่าพรุ่งนี้ฉันต้องถูกโจมตีด้วยคำถามแสนมากมายจากสองพี่น้องมัน

แน่ๆเลย ส่วนพิมกับโทโมะพวกเขาช่างเอาแต่ใจยิ่งนัก จะมาน่าจะบอกกันก่อนจะได้

ออกไปหา มาแบบนี้เหมือนแกล้งกันเลย

” เธอทำอะไรของเธอเนี้ย !” เป็นพิมนะที่โวยวาย สีหน้าบูดบึ้งอีกแล้วไม่เหมาะกับ

เธอเอาชะเลย

” พวกเธอน่าจะบอกฉันก่อนนะ  ”

” ทำไมกลัวแฟนหึงเหรอ ” นี่คือคำถามของโทโมะแหละ แวบแรกฉันอาจจะคิดว่า

เขาหึงแต่บ้าแระคงไม่ใช่

” ฉันไม่ได้มีแฟน ”

” เหรอออ ” ก็อยู่ใกล้กับนายตลอดจะให้ฉันมีใครได้ละ

” หึงเหรอพี่ชาย ” พิมพูดแล้วหัวเราะคิกๆอย่างน่ารัก

     ในที่สุดพวกเรามาเดินช็อปปิ้งกันจนได้ สาวๆที่เดินผ่านนะมองตามกันตรึมไม่ให้

มองได้ไง โทโมะเขาหล่อซะขนาดนั้นแถมพิมก็สวยซะขนาดนั้น มีแต่ฉันนี่แหละที่แทบ

ไม่มีประกายอะไรเลย รู้สึกหดหู่แปลกๆแหะ

 ” เอาชุดนั้น ชุดนี้ นั้นด้วยๆตัวนี้ด้วย อันนี้ด้วยคะพี่ แก้วมาๆ ” แล้วเธอก็ลากฉันไปอีกคน

ฉันเหมือนหนูทดลองเลยแหะที่โดนพิมลากไปนั้นมานี่ ส่วนนายโทโมะก็ได้แต่หัวเราะที่ฉันทำ

หน้าเหมือนกำลังจะโดนเชือด โอวเขานี่มันช่าง…

” พี่โมะๆแก้วสวยปะดูดิๆ  ”  พิมบอกแล้วพยายามลากฉันออกมาจากห้องลองชุด

โอ้ยจะให้ออกไปได้ไง ชุดมันสั้นอะ อยากร้องไห้ชะเหลือเกินแม่จ๋า ช่วยแก้วด้วยย

” เห้ย ออกมาสิ ” สุดท้ายฉันก็ต้องออกมา ตามการลากดึงของพิม ผู้หญิงอะไรเนี้ยตัวเล็ก

แต่แรงเยอะชะมัด

   ฉันยิ้มเหย่ให้โทโมะ ก่อนจะมองไปที่พิมที่หัวเราะอยู่  แวบหนึ่งฉันแอบเห็นโทโมะหน้า

แดงด้วยละหรือว่าฉันตาฝาดไปเองนะ ฉันเดินไปหาเขาอย่างมั่นใจเหมือนที่พิมสอนไว้ มันก็

เหมือนจะดีนะถ้า...

” ว้ายยย!!”

” อุ๊บตายแล้ว ”

”  เห้ย! แก้วเห้ย ”  หน้าอายที่สุดๆ

 

 

” ฉันอยากกลับบ้านๆๆ ” ฉันพึมพำคำนี้เป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่ทราบ ฉันอายแทบแชกแผ่นดิน

หนี ไม่เป็นฉันไม่รู้หรอกว่ามันอายแค่ไหน

     เกิดอะไรขึ้นนะเหรอ เดี๋ยวจะบอกให้ ก็ตอนที่ฉันจะเดินไปหาโทโมะ ดันมีเด็กมาชนฉัน

จากด้านหลังแล้วหน้าของฉันมันเลยฟุบลงกับพื้นเลยไงคะ เห็นพิมบอกว่าตอนล้มเห็น กกน

ลายน้องหมีด้วย ชึ่งมันทำฉันอายแทบแชกแผ่นดินหนี ส่วนโทโมะก็เอาแต่หัวเราะกว่าจะ

เข้ามาช่วยฉันคนก็รุมมองกันไปหมด ฉันอยากจะฆ่านายนัก

” เธอพูดคำนี้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว ” โทโมะถามขึ้นพร้อมกับตักไอศรีมเข้าปากตัวเอง

ตอนนี้พวกเราอยู่ร้านไอศรีมละ มานั่งพัก

“ หลายรอบ ” และนายก็ไม่คิดจะกลับด้วย ฉันต่อในใจ

” นั้นละเดี๋ยวค่อยกลับก็ได้รอยัยพิมแปบหนึ่ง ”  ใช่ตอนนี้พิมไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เธอไปไหนนะ

” อย่าถามฉันด้วยสายตาเพราะฉันก็ไม่รู้ ” ดูเหมือนโทโมะจะเดาออกว่าฉันคิดอะไร เขาจะเทพ

เกินไปแล้วว

” ว่าแต่เธอใส่ลายน้องหมีอยู่เหรอ ” กรี๊ด อย่าพูดถึงมัน

” เห้ยๆ ไม่ร้องดิฉันแหย่เล่นเอง ” ฉันจะร้องจริงๆนะถ้าเขายังพูดแบบนั้นอีก แง่ๆอิตาบ้า

” นั้นพิมมาแล้ว  ”  ฉันหันไปมองตามเห็นพิมหอบอะไรมาก็ไม่รู้เยอะแยะเชียว

”  กลับได้แล้ว  ” นี่แหละที่ฉันต้องการกลับเถอะ

 

    หลังจากที่มาถึงบ้านฉันก็โดนพิมบอกให้ไปอาบน้ำแล้วก็มาหาเธอข้างล่าง ทำไมสอง

พี่น้องคู่นี่ถึงชอบทำตามใจตัวเองอยู่เรื่อยๆแบบนี้นะ ฉันเหมือนคนใช้ก็ไม่เชิงเลยดีเดียว

" แก้ว อะนี่ของเธอ ” ฉันมองถุงที่เธอยืนมาให้ก่อนจะเปิดดูข้างในพบว่ามันเป็นเสื้อผ้าที่ฉัน

ลองวันนี้ทุกตัวเลยละ คงไม่ได้มีชุดที่ฉันหกล้มต่อหน้าประชาชนด้วยหรอกนะไม่งั้นฉัน

โกรธจริงๆด้วย

” ไม่มีชุดแบบนั้นหรอก รู้นะว่าคิดอะไร ” พวกเธอสองคนชักจะอ่านใจคนออกแล้วนะ

      แต่ก็โชคดีที่เธอไม่ชื้อมาด้วย ไม่งั้นฉันคงดิ้นจริงๆละให้ตายสิ ฉันจะจดใส่ไดอารี่เลยว่า

วันนี้มันห่วยมากที่สุด ทั้งเรื่องที่มหาลัย ทั้งที่ห้าง

” ขอบใจนะ ที่จริงเธอไม่น่าชื้อเลย ”

” ไม่เป็นไรน่าๆของฉันเยอะแล้วอยากชื้อให้เธอบ้างอีกอย่างฉันคิดว่า ฉันอยากได้เธอเป็น

พี่สะใภ้นะ ” พิมมองฉันตาแป๋ว

    ยังกับไม่รู้สึกอะไรกับคำพูด แต่ฉันนี่สิหน้าร้อนเลยไม่ต้องเดาเลยละว่าตอนนี้หน้าฉัน

คงแดงมากแน่ๆ

” อ่าวพี่โมะจับถุงไรมานะ ” โทโมะเหรอ ฉันคิดว่าจะหันไปหาเขาแต่ก็มีถุงอย่างมายืนอยู่

ตรงหน้า ฉันคิดว่าเป็นโทโมะนั้นละ ทำไมไม่ยืนให้ด้านหน้าจะมาให้ด้านหลังทำไมนะ ฉันจับเอา

ก่อนจะเปิดดูแล้วก็ต้องกรี๊ดในใจทันที

” นะ…นาย ”

” ฉันคิดว่าเธอจะชอบ ” ชอบกับผีนะสิ

” โทโมะ! อิตาบ้า” ฉันกะจะหันไปโวยวายใส่เขาสักหน่อยแต่ดันเป็นว่าแก้มฉันไปโดน เขาจุ๊บนี่สิ

 ” นี่ถือว่าเป็นรางวันของฉัน ” ใช่โทโมะเขาจูบแก้มฉันแล้วเดิมไปบนห้องตัวเอง

” โอ้ยหวานเกิ๊นเลี่ยน ” ส่วนพิมกะบ่นๆแล้วขึ้นไปที่ห้อง ทิ้งให้ฉันใจสั่นอยู่คนเดียว

จะว่าไงดีละตอนนี้ฉันทั้งโกรธ ทั้งตื่นเต้น

     เพราะโทโมะคนเดียวละ เขาชื้อชุดที่ฉันล้มในห้างวันนี้มาให้ชึ้งมันเป็นความทรงจำที่โหด

มากสำหรับฉัน แล้วการที่เขามาจูบฉันแบบนี้ก็ทำให้ใจฉันเต้นแรงเอามากๆ ฉันชักไม่เข้าใจเขา

แล้วสิ ทำไมกันนะ ทั้งที่เขาทำให้เจ็บแต่ก็ยังทำให้รักเขาเป็นใครกันเทวทูตเหรอ

 

 

TK TK TK TK TK TK TK

ไรเตอร์ว่าจะกลับมาอัพเรื่องนี้แล้วคะ

ยังมีใครจำเรื่องนี้ได้ไหมค่ะหรือลืมกัน

ไปแล้วหว่าเม้น+โหวต=อัพต่อ

นะค่ะคอมเม้นของแต่ละคนเป็นแรง

ผลักให้ไรเตอร์มีกำลังใจแต่งนะค่ะ

ขอบคุณจ้าแล้วเจอกันตอนหน้า

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา