Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  12.71K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

4) หึงเหรอ?

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

  “ แก้ว รู้จักดาวมหาลัยด้วยเหรอ ”

” แก้วผู้ชายคนนั้นหล่ออะไปรู้จักได้ไง ”

” มีเบอร์เขาปะ อยากได้ ”

” เขามีแฟนยังแก้ว ”

” เธอไม่ได้เป็นไรกับเขาใช่ไหม ”

” สองคนนั้นเขาไม่ได้เป็นแฟนกันใช่ปะๆ  ”

” แก้ว!!!”

       โอ้ยปวดหัวค่า คิดแล้วเชียวว่าทุกคนต้องมาถามฉันแบบนี้ เพราะนี่แหละฉันถึงไม่อยาก

ให้โทโมะกับพิมมาหาทำเป็นไม่รู้จักกันเลยยิ่งดี รู้แล้วใช่ไหมว่ามันเป็นไงตั้งแต่ก้าวแรกที่พวกฉัน

เดินเข้ามาในคลาส คุณเพื่อนทั้งหลายที่ไม่คิดจะเป็นเพื่อนฉันมองมาที่ฉันเป็นจุดเดียวพร้อมถาม

เกี่ยวกับสองพี่น้องโทโมะพิมนั้นละ

  โทโมะมีแฟนหรือยังเหรอ ทำไมไม่ไปถามเขาเองละ! เอ๊ะ นี่ฉันหึงเหรอ บ้าไม่ใช่ชะหน่อย

” แก้วว่าไงๆ ”

” เธอจะตอบฉันได้หรือยัง ” พวกเธอถามมามากขนาดนี้จะให้ฉันตอบใครก่อนห้ะดีละ

     แม้กระทั่งดาวบัญชีอย่างแจมยังมาถามเลย เขานี่ฮอตจริงๆเลยนะ ฮอตจนฉันรู้สึกแปลกๆ

ในใจอยู่แล้ว

” นี่เธอจะไม่ตอบพวกฉันเลยเหรอ!”

” จะเก็บกักไว้คนเดียวสิท่า ” อะไรของพวกเธอเนี้ย ฉันชักจะหงุดหงิดแล้วนะ

“ อยากรู้ก็ไปถามพวกเขาสิ มาถามฉัน ฉันจะรู้เหรอ ”

” อย่าบอกนะว่าเธอคิดจะเก็บเขาไว้ เขาคงไม่สนผู้หญิงแบบเธอหรอก ”  ได้ยินแบบนี้ก็เจ็บดี

แหะ ฉันกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆก่อนจะเดินออกจากห้องไป

    อะไรกันละคนแบบฉันแล้วมันจะทำไม ก็จริงอยู่ฉันอาจจะไม่สวยแบบพวกเธอ แต่ถึงจะเท่า

พวกเธอเขาก็ไม่มองมาที่คนแบบฉันอยู่แล้ว เพราะใจเขานะ เคยลืมผู้หญิงที่ชื่อฟางได้ที่ไหน

ฉันรู้สึกอิจฉาฟางนะมีทั้งคนรัก แล้วก็คนที่แอบรักเธอด้วยบ้าจริง รู้สึกอยากร้องไห้แหะ ฉันกระ

พิบตาถี่ๆไล่น้ำตาก่อนจะเดินไปที่สนามบอลเหมือนเดิม

” ไงครับน้องแก้ว  ”

” อ่าวพี่โยชิ ”

   ฉันยิ้มทักทายพี่ปี4กัปตันทรีมฟุตบอล เขาดูเท่เหมือนเดิมเลย ฮ่า

” วันนี้ก็มาดูอีกแล้วเหรอ ไม่คิดจะมาช่วยทีมฟุตบอลพี่เลยหรือไง ”  ฉันส่ายหน้าเบาๆ

ไม่มีเวลาขนาดนั้นหรอกนะ

” แก้ว ยังมีงานต้องทำค่ะพี่โยชิ ถ้าให้มาดูทีมอีกคงไม่ไหวหรอก  ”

” พี่จ้างเรามาดูงานเอาปะละ ” เอ๋?

” อย่าเลยดีกว่านะค่ะ ”

“ แต่ วันละห้าร้อยนะ ”

” โอเคค่ะพี่โยชิเรี่มงานวันไหนค่ะ ”

    ฉันยิ้มกระพิมตาปริบๆให้ พี่โยชิก็มองฉันแบบงงๆก่อนจะหัวเราะออกมา อะไรค่ะ มีไรน่า

ขำหว่า

” เรานี่ตลกดีนะ ” ฉันฉีกยิ้มกว้างๆให้ ก่อนจะเดินตามพี่เขาต้อยๆ

      งานของฉันไม่มีอะไรมาก แค่เข้ามาที่สนามฟุตบอลทุกวันหลังเลิกเรียน ดูพวกคน

เจ็บหานั้นหานี่มาให้พวกคนในทีม เอาตรงๆคือเอาร่างกายแสนบอบบางมารับใช้พวกนักกิฬา

ฟุตบอลผู้บึกบึนนี่แหละ

     โทโมะเคยบอกจะให้ตังฉันใช้อาทิตละหมื่น แต่ฉันว่ามันเยอะไปแค่ได้มาอาศัยที่บ้าน

เขาฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวถ่วงอยู่แล้ว นี่ยังต้องเอาตังเขาใช้อีกฉันยิ่งรู้สึกไม่ดีไปกันใหญ่

อะไรที่ช่วยตัวเองได้ฉันก็ทำมันหมดแหละ ไม่อยากไปรบกวนเขามาก

” แก้วไปชื้อน้ำแข็งมาหน่อย  ” เป็นพี่โยชิอีกนั้นละ ที่บอกฉัน

” แล้วไปยังไงละ ” ฉันพึมพำในลำคอ ก่อนจะมีบางคนมาสะกิดหลังฉันเบาๆ พอหันไปก็เจอ

ผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาใสมากหล่อสุดๆ อ๊ะ ยัยบ้าแก้ว ฉันสายหน้าไปมาก่อนจะมองเขาอีกที

” ขับมอเตอร์ไชค์ไปน่ะ ” เขาบอกแล้วชูกุญแจยื่นมาตรงหน้าฉัน

” ฝากชื่อหมากฝรั่งด้วย ”

” โอเคเดี๋ยวชื้อมาให้ ” ฉันรับตังกับกุญแจจากเขา ก่อนจะเดินไปคร่อมมอเตอร์ไชค์ของใคร

ก็ไม่รู้ ทำไมผู้ชายถึงชอบแต่งล้อให้มันเล็กๆ แล้วก็รีดเบาะให้มันบางลงด้วยนะ มันทำให้ฉันบัง

คับรถได้ยากขึ้นมากกว่าเดิมนะ

“ เฮ้!ว่าแต่เธอขับรถไหวเหรอ รถคันนั้นมันแรงนะ… ”

บรืนนนน

โครมมม

” แง่ ๆ ๆ หนูเจ็บ ”

 

     หลังจากที่ขับรถไปเสยกับฟุตบาทแล้ว คนทั้งทีมต่างวิ่งเข้ามาห้อมล้อมฉัน ทำยังกับฉัน

ขับไปประสานงานกับสิบล้ออย่างไรอย่างงั้นแหละ แค่หัวเข่าแตก ฝ่ามือ แขน ขาถลอกนิดหน่อย

เท่านั้นเอง แต่พวกพี่โยชิไม่ยอมให้ฉันจับรถมอเตอร์ไชค์คันนั้นอีกเลย

     สุดท้ายฉันก็ต้องนั่งช้อนท้ายนายหน้าหล่อนั้นออกไปชื้อน้ำแข็ง ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเอง

มันทำไรไม่ได้ก็วันนี้แหละ

” เธอชื่ออะไรเหรอ ผมธามนะ ”

” อ้อเราแก้ว ยินดีที่ได้รู้จัก ” เขายิ้มสดใสมากๆมาให้ฉันตอนที่เรานั่งเล่นกันที่ขอบสนาม

” ว่าแต่กี่โมงแล้วอะ ”

” หนึ่งทุ่มแล้วละ ”

” ห้ะ! ” ฉันรีบดีดตัวขึ้นมันทีพร้อมกับวิ่งไปหาพี่โยชิ

” พี่โยชิ งานนี้เลิกกี่โมงนะค่ะ ”

” อ้อ เลิกหกโมง จะกลับเลยหรือป่าว ”

” ค่ะกลับค่ะ ไปก่อนนะค่ะพี่โย ” ฉันรีบเก็บของทันที ก่อนจะวิ่งออกไปจากสนามฟุตบอล

    ตายแน่ๆ โทโมะต้องว่าฉันแน่ๆเลย เพราะเขาบอกจะมารับตอนเที่ยงนั้นคือเวลาเลิก

เรียนของฉัน เพราะทุกๆตอนเที่ยงฉันจะไม่มีเรียนนะ แล้วเขาจะรอฉันหรือเปล่านะ พอออก

มาที่หน้า มหา’ลัยก็ใจแฟบทันที

โล่ง~

   เขาจะมารอฉันได้ไงละว่าไหม เฮ้อ ฉันถอนหายใจว่าจะรีบหาแท็กชี่สักคันจะมีไหมแถวนี้

” อ่าวแก้ว ยังไม่กลับอีกเหรอ ”

” อ้อ ยังนะพอดีหาแท็กชี่ไม่ได้เลย ”

” งั้นเดี๋ยวเราไปส่ง  ผู้หญิงอยู่แถวนี้คนเดียวมันอันตราย ” เอางั้นนเหรอ แต่คงไม่เป็นไรมั้ง

” เอาสิ ”

      ฉันช้อนท้ายมอเตอร์ไชค์ของนายธามมาจนถึงบ้าน ก่อนจะยืนขอบคุณเขาที่ใจดีมาส่ง

ฉันละปลื้มจริงๆ แต่พอแอบคิดว่าโทโมะไม่รอฉันมันก็อดน้อยใจแปลกๆ แต่ช่างเถอะเขาอาจจะ

มีงานก็ได้

“ เธออยู่บ้านหลังนี้เหรอ ”

” อื้ม ” ตอบไม่เต็มปากเท่าไรขอให้พวกนั้นอย่าเพิ่งออกมาเลยนะ

” ครับงั้นผมไปก่อนนะ ”

” อ้อมีหนุ่มมาส่งนี่เองถึงไม่ยอมรับสายฉัน ” หัวใจฉันกระตุกวูบ เพราะเสียงนี้มันคือโทโมะนั้นละ

” สวัสดีครับผมเพื่อนแก้ว คุณพี่ชายเหรอครับ ” ธามเขาทักทายแบบคนเป็นมิตนั้นละแต่

ว่าโทโมะนนี่สิ

” ไม่ใช่! ”

        เขาบอกแค่นั้นแล้วเดินเข้าไปข้างในบ้านเลย รู้สึกแย่แหะแบบนี้

” ขอโทษแทนเขาด้วยนะ ”

” แฟนเหรอแก้ว ”

” อ้อป่าวหรอก ไม่ใช่ ” เพราะฉันก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นไรกับเขาเหมือนกัน แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เผลอ

ไปตกในวังวนของเขาเท่านั้นละ

“ อ้อโล่งใจหน่อย นึกว่าแฟน ” ธามยิ้มกว้างก่อนจะขอตัวลากลับไป ฉันมองเขาจนสุดตา

ก่อนจะเดินเขาไปข้างในบ้าน เห็นโทโมะกับพิมนั่งอยู่ด้วยกัน พิมนั่งดูทีวี ส่วนโทโมะก็นั่งด้วย

ละแต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่

      ฉันไม่อยากรบกวนเขาเลยเดินขึ้นไปข้างบนเพื่อนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแทน วันนี้มี

เรื่องหน้าปวดหัวเนอะว่าไหม ทั้งผู้หญิงที่มาชอบนายโทโมะนั้นแถมยังรถล้มจนหัวเข่าแตก

แขนขาถอกหมดแล้วเนี้ย พอกลับมาถึงบานก็เจอโทโมะที่ทำท่าจะไม่พอใจฉันอีก ฉัน

ทำอะไรผิดละ

      ฉันเดินลงมาข้างล่างหลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว มานั่งโชฟาใกล้ๆพิม เธอหันมองมอง

ฉันนิดหน่อยก่อนจะคิ้วขมวดเป็นปม เอ่าเป็นอะไรอีกละเนี้ย

” แก้ว เธอไปโดนอะไรมาเนี้ย เข่าแตก แขนถลอก!! ” เสียงของพิมทำให้โทโมะหันมอง

ฉันนิดหน่อย นิดหน่อยจริงๆนะ

” รถล้มนิดหน่อยนะ ”

” รถล้ม?เธอไปขับรถใครละเนี้ย ”

” ไม่รู้สิ มันอยู่ในทีมฟุตบอลของใครสักคนละ ”

” แล้วเธอไปทำอะไรที่ทีมฟุตบอล ” คนนี้ก็ขยันถาม คนนั้นก็ขยันเงียบ

” ก็ฉันต้องไปดูพวกนักฟุตบอลที่นั้นนะ ”

“ จนดึกเลยเนี้ยนะ ”

” เลิกหกโมงแต่พอดีวันนี้ คุยกับเพื่อนเพลินไปหน่อยเลย…”

” ฝันดีนะน้องสาว ” โทโมะพูดแทรกขึ้นก่อนจะจุ๊ฟแก้มพิมแล้วขึ้นไปข้างบน โดยไม่บอก

ฝันดีฉันเหมือนทุกวัน ทำให้ห่อเหี่ยวใจดีแหะ

” เธอคุยจนลืมรับโทรศัพพี่ชายฉันเลยเหรอ ” เอ๋?

” พี่โทโมะเขาโทรหาเธอตั้งหลายรอบดูเขากระวนกระวายมากเลยนะเขาคิดว่าจะเกิดอะ

ไรขึ้นกับเธอ ”  เขาคิดงั้นจริงเหรอบอกทีสิเขาทำแบบนั้นจริงๆ ไม่ได้โกหก

” ฉันลืมเปิดเสียงไว้ ฉันขอโทษ ”

” เธอควรไปขอโทษพี่เขาไม่ใช่ฉัน อ๊ะ เดี๋ยวฉันไปเอากล่องยามาทำแผลให้แปบ ”  ฉันรู้สึกดีใจ

แหะที่เขายังคงเป็นห่วงฉันอยู่ ถึงจะไม่เป็นไรกันก็ตาม

       หลังจากที่พิมทำแผลให้ฉันเสร็จ เธอก็เข้านอนทันทีพร้อมกันบอกมาอีกว่า

ฉันจะไม่อยู่สักอาทิตหนึ่งนะ

อ่าวแล้วเธอจะไปไหน

แม่นะเขาเรียกให้ฉันไปหาที่ญี่ปุ่นแหนะ

แล้วฉันละ

ก็อยู่กับพี่โทโมะไง ฝันดี

 

      ให้ฉันอยู่กับเขาสองต่อสองเนี้ยนะฉันจะบ้าตาย ที่เป็นอยู่ตอนนี้เขาอยากคุยกับฉันนัก

นิ ดูเขาจะโกรธด้วย ถ้าฉันไม่เข้าข้างตัวเองมากไปฉันก็อยากจะคิดว่า

เขาชอบฉันอยู่

 

 

 TK TK TK TK TK TK TK 

อัพตอนใหม่แล้วค่ะ

หวังว่าจะชอบกันนะค่ะ

บอกเลยว่าไรท์เตอร์รู้สึก

เหนื่อยมากกับการอัพนิยาย

ที่มีคนอ่านแต่เม้นไม่มีให้กำ

ลังใจเลยทำให้อยากหยุด

แต่งอีกครั้งไม่ได้ขู่ค่ะจริงๆแต่

มันเหนื่อยแต่งนิยายก็อยากให้มี

เม้นถ้าไม่มีเม้นเราจะแต่งไปทำ

ไมค่ะจริงไหม

เม้น+โหวต=อัพต่อ

เจอกันตอนหน้าค่ะ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา