Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  13.92K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

9) ฉันถิดถึงคุณ คิดถึงมากจริงๆ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

End Tomo Talk…

 

       ฉันเดินเข้ามาที่คลีนิกทำแท้งเถื่อนอย่างกังวนใจ ถึงแม้ว่าตัวฉันจะไม่ได้มาทำแท้ง

อะไรเลยก็ตามเถอะนะ แต่พอมาเห็นสภาพของที่นี่แล้ว มันทำให้ฉันเวียนหัวแทบอาเจียนออก

มาอยู่แล้ว เหงือฉันผุดออกมาเต็มไปหมดเพราะความร้อนอบเอ้านี่ แถมสถานที่ก็ไม่อำนวย

เอาซะเลย ทั้งกลิ่นคาวและหลายอย่างทำให้ฉันอยากจะออกจากที่นี่แล้ว…

“ไหวป่ะแก” มิล่า เพื่อนสาวแสนสวยมองหน้าฉันพร้อมกับถามอย่างเป็นห่วง

“ฉันโอเค” ฉันพยักหน้าให้เพื่อนไป ก่อนจะหันไปมองรอบๆ

       มีผู้หญิงมากมายอยู่ที่นี่ตรงนี้… อันที่จริงต้องเรียกว่าส่วนมากเป็นเด็กผู้หญิงมากกว่า

เพราะคนรุ่นฉันหรืออายุมากกว่าไม่มีด้วยช้ำไป เด็กๆ ที่มีอนาคตสดใสรออยู่ ต้องเข้าเรียน

มหาวิทยาลัย ต้องอยู่ที่โรงเรียน ไม่ก็โรงเรียนกวดวิชากลับต้องมาทำหน้าตื่นๆ อยู่ในคลีนิกทำ

แท้งเถื่อน ฉันว่าเรื่องนี้ไม่สมควรเลยจริงๆ

“อีกเดี๋ยวฉันต้องเข้าไปแล้ว กลัววะ ไม่กล้าเข้าไป” มิล่า เพื่อนที่ขอให้ฉันมาเป็นเพื่อนบอกใกล้ถึง

คิวที่จะเข้าไปในห้องนั้นแล้ว

         จริงๆเพื่อนฉันหรือว่าฉันนะ ไม่ได้มาทำแท้งหรอก เพียงแค่เรามาหาข้อมูลทำรายงานส่ง

อาจารย์แหน่ะ

“งั้นกลับมั้ย?” ฉันเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นานเกินไป บรรยากาศมันดูเศร้าๆและหดหู่เกิดกว่า

จะนั่งปั้นหน้านิ่งได้แล้ว

“ฉันยังอยากได้ข้อมูลอีกหน่อย อยากเข้าไปในห้องนั้นด้วย” มิล่ากระชิบบอก ฉันเลยพยักหน้า

อย่างเข้าใจ

“งั้นก็ตามใจ ฉันไม่เป็นไร” ถึงจะบอกไปแบบนั้นก็เถอะ แต่ความจริงแล้วฉันใกล้จะเป็นลม

อยู่ร่อมร่อแล้วละ

         พวกผู้หญิงนี่น่าสงสารเนอะ ที่ต้องเป็ฯฝ่ายแบกรับเรื่องราวแบบนี้ด้วยตัวเอง ไม่มีผู้ชาย

เลยสักคนที่จะมานั่งอยู่ใกล้ผู้หญิงแบบพวกเรา ชึ่งในเวลานี้พวกเราต้องการความเข้าใจและกำลัง

ใจจากพวกเขามากที่สุด

         ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะยอมกินยาคุมฉุกเฉิน แทนที่จะมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ผิด

พลาดไปอย่างนี้

“ตาฉันแล้ว…” เสียงสั่นๆของมิลา ทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ในที่สุด

“หา… อ้อ!” ใจของฉันสั่นไหวไปตามเพื่อน

          ทั้งที่มิล่าไม่ได้ท้อง แค่จะเข้าไปดูว่าห้องผ่าตัดเพื่อดูว่าข้างในห้องนั้นเป็นยังไงบ้าง

ก็ยังดูออกว่าหวาดกลัวและกังวลมากแค่ไหน

          แล้วคนทื้องอยู่จริงๆ อย่างฉันละ…

          บอกสั้นๆ แทบบ้าเลยละ…

          ฉันมองดูเพื่อนที่หายเข้าไปในห้องนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนของเด็กที่เข้าไปคนก่อน

ร้องออกมาจนทำให้ฉันแทบช๊อก บางคนที่ออกมาได้นั้นสภาพต่างจากตอนแรกเลย หน้าชีด

เลือดที่ไหลลงมาตามขา ทำให้ฉันน้ำตาแทบไหลออกมา ทั้งกลัว ทั้งสงสาร พวกเขาคงมี

ทางเลือกไม่มาก เลยพากันมาที่นี่เพราะมันคงเหมือนที่สุดท้ายสำหรับพวกเขา

         ไม่นานมิล่าก็ออกมาออกจากห้องผ่าตัด ก่อนจะคว้าแขนฉันและลากออกมา

อย่างรวดเร็ว

“เป็นไงบ้าง” ฉันถาม เสียงสั่นจนดูน่าหัวเราะ

“น่ากลัวมากเลยแก้ว ฉันเดาว่าเธอคงไม่อยากเห็นแบบที่ฉันเห็นหรอก” มิล่าบอกพลางทำท่า

ขนลุกพอง

“โอ้ย ฉันหน้ามืดขาสั่นไปหมดเลย…” เธอพูดแล้วหยิบเอาก้องเล็กๆ ที่ติดตรงอกเสื้อ

ขึนมาดูเพื่อเช็กว่ามันยังใช้ได้อยู่หรือเปล่า

“ฉันไม่อยากเห็นมันอีกจริงๆเลยแก้ว”

“ฉันเองก็ไม่อยากเห็นหรอก…” ฉันบอกเพื่อน ชึ่งเธอก็ตบไหล่ฉันเบาๆ ก่อนจะส่งกุญแจ

และคีย์การ์ดมาให้

       ตอนนี้ฉันทำการวิจัยกับมิล่า เลยต้องพาตัวเองมาค้างบ้านเพื่อนอาทิต์หนึ่ง ส่วน

แคทกับแพทเองก็เข้าใจและไว้วางใจ ว่ามิล่าดูแลฉันได้อยู่ แต่มิล่าไม่ได้รู้เรื่องด้วยหรอกว่า

ฉันท้องนะฉันไม่กล้าที่จะบอกใครหรอกนะว่าตัวเองท้อง มิหนำช้ำเขายังไม่ต้องการเด็กคนนี้อีก

“ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ค่อยได้กลับห้องเท่าไรฝุ่นเยอะแน่ๆ มีแกมาอยู่ด้วยก็ดีเลยห้องจะได้สะอาด”

มิล่าบอกแล้วหัวเราะออกมา ชึ่งก็ทำให้ฉันหัวเราะตามเธอไปด้วย

       เราแยกย้ายกันหน้าคลีนิก ก่อที่ฉันจะเรียกแท็กชี่ได้แล้วขอให้เขาพาไปส่งที่คอนโด

ของมิล่า และเหมือนจะเห็นรถที่คุ้นตาแวบๆ ว่าหยุดจอดที่หน้าคลีนิดนั้นอย่างรุนแรง

        ฉันคิดถึงโทโมะ… บ้าที่สุดไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็เลิกคิดเรื่องของเขาไม่ได้เลย

ฉันรู้ว่าฉันมันงมงาย แต่บางเรื่องมันก็ยากเหลือเกินที่จะลืม…

Tomo Talks…

           ผมเดินออกจากคลีนิกทำแท้งเถื่อนอย่างหลอนสุดขีด ภายนอกก็ดูเหมือนคลีนิกรักษา

โรคทั่วๆไป แต่ข้างในใครจะรู้ว่าเป็นคลีนิตทำแท้งละ

          ถ้าเขื่อนไม่ยอมบอกผมก็คงไม่รู้ว่ามันมีอยู่จริง และเกิดขึ้นจริงๆ ด้วย

          ผมมากับจองเบและบุกขึ้นไปถึงห้องผ่าตัด นั่นทำให้คนแบบผมแทบเป็นลมล้มพับ

เพราะทั้งเลือดทั้งคนเจ็บที่อยู่ในนั้น มันดูน่ากลัวมากจริงๆ และโชคดีที่ผมไม่เห็นแก้วโชกเลือด

ไม่งั้นผมคงเสียสติไปแล้วแน่ๆ

         พอไม่เจอแก้วที่นั้น ผมก็ถามเอาจากเด็กๆที่อยู่แถวนี้โดยการเอารูปในมือถือให้ดู

และพบว่าเธอออกไปกับเพื่อนอีกคน และกลับไปแล้ว มันแสดงว่าเธอมาที่นี่…

         เธอมาเพื่อมาทำแท้งเด็กคนหนึ่งออกจากร่างกาย ชึ่งก่อนหน้านี้เธอก็ถามผมแล้วแท้ๆ

ว่าถ้าเกิดมีคนมาบอกว่าท้องกับผม  แล้วผมจะทำไง

          แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้ถามว่า ‘ถ้าเธอท้องกับผม’ แล้วผมจะทำไง…

         มันบัดซบมาก เพราะเห็นแค่เด็กตัวเล็กๆมาในสถานที่แบบนี้ พวกเธอดูหวาดกลัวและ

ตกใจ มันทำให้ผมเสียใจมากๆที่ไม่ยอมฟังแก้วว่าเธอต้องการจะพูดอะไร

“มึงมันโง่ที่สุดเลยโทโมะ!” ผมด่าตัวเองอย่างเดือดดาล

“อย่างน้อยพวกเราก็ยังรู้ไม่แน่ชัดว่าแก้วทำแท้งรึเปล่า” จองเบพูดปลอบใจผม แต่ตอนนี้

ผมอยากเจอแก้ว แก้วคนเดียวเท่านั้น

“กูจะไปถามเพื่อนแก้วดู” มันเป็นทางเดียวแล้วละ เพราะเท่าที่รู้มาแม่แก้วเสียไปหลังจากที่เธอ

คลอดออกมา ส่วนพ่อก็เสียไปแล้ว ส่วนญาติเธอนะเหรอ ผมไม่รู้!

       ตอนเช้าผมเดินเข้ามาที่มหาวิทยาลัยที่แก้วเรียนอยู่พลางมองหาเธอไปด้วย ผมมาที่นี่บ่อย

จนทำให้คนส่วนมากไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมายกับการมาของผม

“โทโมะค่ะ!” ผมหันไปมองเสียงที่เรียกก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ

“มีน…”

“คิดถึงจังเลยค่ะโทโมะ มาหามีนใช่มั้ย?” เธอเข้ามาเกาะแขนผมพร้อมกับทำหน้าอ้อน

ชึ่งผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย และผมก็บอกเลิกเธอไปแล้วนิยังมาเสนอหน้าให้ผมเห็นอีกทำไม

“ป่าว ฉันมาหาแก้ว” ผมบอก และเห็นว่าเธอทำหน้าม่พอใจใส่ผมทันที แต่ผมหาได้แคร์ไม่

“โทโมะ! ยัยนั้นมันดีกว่ามีนตรงไหน” เสียงของเธอมันแสบแก้วหูของผมชิบ

         ให้ตายเถอะ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้น่ารำคาณแบบนี้นะ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว

ตอนนั้นก็เห็นว่าเธอตามตื้อผมอยู่นาน ผมเลยลองคบไปดู แต่มันไม่ใช่ ยัยนี่หึงหวงผมกับ

ทุกคนที่เข้าใกล้ผม อาละวาดทำตัวเป็นเจ้าของผม จนผมหมดความอดทนเลยบอกเลิก

เธอไป

         ในตอนนั้นผมก็ได้มาเจอแก้วอีกครั้ง ไม่รู้ทำไมเหมือนกันผมถึงไม่อยากละสายตา

จากยัยนั้น อยู่ใกล้แล้วรู้สึกสบายใจไม่บ่นไม่จุกจิกจู้จี้ให้รำคาณใจ ชึ่งทำให้ผมรู้สึกอยากเข้า

ใกล้กับเธอมากกว่าใครๆทั้งนั้น

“โทโมะ! มีนถามอยู่นะ คุณจะมองหาผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นทำไม!!” ผมกระชากมือมีนทัน

ทำพร้อมออกแรงบีบสุดๆ

“โอ๊ย! มีนเจ็บนะ”

 “นี่! ออกไปจากฉันแล้วอย่ามาพูดจาแบบนี้ใส่แก้วอีก” ผมบอกแล้วเดินออกจากเธอไป

ได้ยินเสียงกรี๊ดของมีนแล้วทำให้ผมถอนหายใจทันที

          ยิ่งตามหาก็ยิ่งไม่เจอ พยายามถามก็ไม่มีใครรู้ นี่ผมต้องทำยังไงดีละ และในระหว่าง

ที่ตามหาอย่างบ้าคลั่งนั้นผมก็เจอผู้หญิงสองคน ที่เคยเจอตอนที่ผมกับพิมไปหาแก้ววันนั้น และ

ผมเองก็ไม่รอช้าที่จะวิ่งตรงไปหาทันที

“คุณ…” พวกเธอมองผมก่อนจะสะงักไปชั่วครู่

“แก้วอยู่ไหน บอกได้มั้ย?” พวกเธอมองหน้ากันก่อนจะเม้มปากไว้

“คุณออกไปจากชีวิตเพื่อนของพวกเราได้แล้วนะ คุณมันแย่มากที่ทำกับเพื่อนเราไว้!” พวกเธอ

พูดยาวอย่างเคืองๆใส่ผม และผมก็ไม่ได้เถียงอะไรกลับเลย เพราะมันเป็นความจริงทุกอย่าง

“บอกมาเถอะ จะแก้ตัวทุกอย่างนี่ไง” ผมไม่อาจจะตะคอกหรือตะวาดอย่างหงุดหงิดได้ เพราะ

พวกเธอรู้ว่าแก้วอยู่ที่ไหน ถ้าผมทำแบบนั้นมีหวังไม่โดนด่ากลับ แถมไม่รู้ว่าแก้วอยู่ไหนแน่ๆ

          พวกเธอมองกันอีกครั้งเหมือนจะตัดสินใจว่าจะเอาไง เฮ้ยแล้วจะมองหน้ากันอีกนาน

มั้ย จะจ้องจนทำให้ตัวเองท้องออกมาเลยรึไง ไม่เห็นใจคนที่ทำกำลังร้อนใจเลยจริงๆ ผมคิดอย่าง

หงุดหงิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้ผมเข้าใจความรู้สึกไอ้ป็อบแล้ว ว่ามันต้องพยายามแค่ไหน

เพื่อที่จะไม่ทำให้ฟางเจ็บตัว

“ก็ได้ เราจะบอกก็ได้…”

       เฮ้อ ตัดสินใจได้สักทีสินะ

End Tomo talks…

           ฉันอ้วกตอนเช้าครบสูตรคนกำลังท้องอยู่ รู้เลยว่ามันนรกมากแค่ไหน ฉันหมดแรง

แสบท้องไปหมด และก็เวียนหัวมากด้วย

“บ้าจริง…” ฉันสบถกับตัวเองเมื่อรู้สึกเหมือนจะทนไม่ไหว อยากนอนพักแต่พยุงตัวเองออก

จากห้องน้ำไม่ได้เลย ช่วงที่หมดแรงถึงขีดสุดจวนจะฟุบลงพื้น ฉันก็สะดุ้งเมื่อท่อนแขนแข็งแรง

ของใครบางคนช้อนเอวฉันไว้และดึงใหลุกขึ้น

“โทโมะ…”

        ฉันไม่รู้ว่านี่คือความจริงหรือฝันที่เห็นโทโมะพยุงให้ฉันลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง

“แพ้ท้องหนักขนาดนี้เลยเหรอ?” เขาถาม ทำให้น้ำตาฉันไหลพรากออกมาเหมือนก๊อกน้ำทันที

“ทำไม…” ฉันพูดต่อไม่ออกว่าทำไมเขาดึงมาอยู่ที่นี่ได้ แต่ก็ถูกพยุงตัวให้มาที่เตียงในทันที

       ไม่ทันจะได้พูดอะไร ร่างสูงของโทโมะก็เดินหายเข้าไปอีกครั้งและออกมาพร้อมกันผ้าขนหนู

ชุบน้ำในมือ เขาไม่พูด ฉันเองก็เป็บใบ้ และหลับตาลงเมื่อถูกเช็ดหน้าอย่างอ่อนโยน

“อยู่คนเดียวได้เหรอแบบนี้” เสียงพูดของโทโมะทำให้น้ำตาฉันร่วงหล่นทันที

            ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว เขาก็พูดออกมาชัดเจนและตอบรับอย่างง่ายดาย แต่ทำ

ไมตอนนี้เขาถึงได้มาอยู่ตรงนี้

“ทำไมไม่อยู่กับแฟนนาย มาที่นี่ทำไม” ฉันพูดเสียงเครือ ฉันรู้ฉันเห็นว่าทุกอย่างมันเป็นยังไง

“แฟน? พูดถึงเรื่องอะไร” เขาทำหน้างุนงง แต่ฉันสิที่ต้องเป็นคนถามไม่ใช่เขา

“ถามอะไรแปลกๆ!” เขาพึมพำ ฉันเลยหลับตาลงอย่างไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร

“แฟนฉันนะไม่มีหรอก…”

“มีแต่เมียอยู่ตรงหน้านี้ไง” หัวใจฉันเต้นตึกตัก จนลืมตาขึ้นมา และเห็นว่าหน้าของเขาอยู่

ใกล้กับหน้าฉันมาก มากจนฉันต้องหลบสายตาของเขาทันที

“นายมีมีนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ นายจะมาทำให้ฉันรู้สึกดีกับนายอีกทำไม!” ยิ่งพูดน้ำตาฉันก็

ยิ่งพรั่งพู่ออกมา ทั้งเจ็บใจ ปวดใจ มันตีวนกันจนฉันแทบหายใจไม่ออก

“มีน! นี่เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ” พอเขาพูดแบบนี้ฉันก็เรี่มทุบตีเขาทันที ทั้งเสียใจน้อยใจ จนทำ

ให้ฉันทำอะไรบ้างๆโดยไม่รู้ตัว

“แก้ว! ฟังก่อนได้มั้ย” เขาพูด แต่ฉันก็ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น จนสุดท้ายก็ถูกรวบมือเอาไว้

“ต้องฟังอะไรอีกละ” ฉันบอกแล้วสะอื้นออกมาอย่างสุดจะทน คนบ้าทำไมต้องมาทรมานหัวใจ

กันแบบนี้ด้วย

“ขอโทษ ขอโทษนะ” เขาพูดจบก็โถมตัวมากอดฉันไว้ทันที ไม่อยากจะพูดหรอกว่าฉันมีความ

สุขจริงๆที่ได้กอดเขา ได้ชึมชับไออุ่นจากร่างกายเขาแบบนี้ กลิ่นกายของเขาทำให้ฉันร้องไห้หนัก

กว่าเดิม

 

             ฉันคิดถึงเขา คิดถึงมากจริงๆ…

Tomo Talks…

           แก้วหลับไปแล้ว หลังจากที่ร้องไห้นานมาก เธอทั้งด่าทั้งว่าทั้งทุบผมสารพัด แต่ผม

ก็ไม่ได้ว่าอะไรเลย ในใจอยากจะให้เธอทำมากกว่านี้ให้สาสมที่ผมทำกับเธอไว้ น้ำตาของเธอ

ยังติดที่แก้มอยู้เลย มันทำให้ผมรู้สึกแย่มากๆทีเป็นต้นเหตุทำให้เธอเป็นแบบนี้

             ไม่นานมือถือที่อยู่ในกางเกงผมก็สั่นขึ้น บอกว่ามีคนโทรเข้า ผมเลยควานหา

และรับสายทันที เมื่อเห็นว่าเป็นเขื่อนที่โทรมา

(โทโมะ มึงดูในเพจแฟนคลับพวกเรายังวะ!)  เขื่อนทำเสียงเหมือนร้อนใจ จนน่าสงสัย

“มีอะไรวะ”

(มีคนโพสรูปของมึงกับแก้วลงเพจ และบอกว่าแก้วคือมือที่สามของมึงกับมีน!) ผมตกใจวูบหนึ่ง

ก่อนจะปรับตัวเป็นปกติ

 “ว่าไงนะ!!”

(ยังไม่พอนะ ในเพจของมหาวิทยาลัยที่แก้วเรียนอยู่ก็มีเหมือนกันข่าวดังมาก! เวรนี่มึงไม่รู้อะไร

เลยรึไงวะ!!) ผมเดาอารมณ์เพื่อนผมถูกเลยว่ามันเป็นยังไงตอนนี้ แต่ขอรู้ไว้ว่าผมเดือดก่อนมัน

อีก!!

            เพจมหาวิทยาลัยงั้นเหรอ เจ้าของเพจคืออิงค์ เพื่อนของยัยมีนอะไรนั้นแหละ นี่

สินะคือเหตุผลที่แก้วเป็นแบบนี้ กล้าดียังไงมาสร้างข่าวลวงโลกแบบนี้ เดี๋ยวต้องเจอกันหน่อยละ

           ยัยผู้หญิงสารเลว!!

 

TK TK TK TK TK TK TK 

อัพตามสัญญาแล้วนะจ๊ะ

ต่อจากนี้ไปโทโมะคงแสนดี

ไปนานแสนนาน(?)ฮ่าๆ

เขินโมะที่พูดอะ><

อร๊ายยยย น่ารักจุง

   สำหรับคนที่อ่านก็เม้นๆ ให้ไรท์เตอร์

ทีนะค่ะ ขอบคุณมากที่ติดตาม

แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า จุ้บๆ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา