สงครามรักร้าย..สุดท้ายคือเธอ!

9.7

เขียนโดย TKda

วันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 19.30 น.

  35 ตอน
  1013 วิจารณ์
  24.47K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2557 13.42 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

14) ตัวเล็กของพี่ / เพราะสายตามองเเต่เธอ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เป็นอะไรมั้ย"ป๊อปปี้เข้ามาประคองฟางเเล้วถามด้วยความห่วงใย

 

 

 

 

 

"ฮึก ฮื่อออ พี่ป๊อป พี่ป๊อปมาช่วยฟาง ฮื่ออ"ฟางพูดเเล้วกอดป๊อปปี้แน่น

 

 

 

 

 

"ไม่เป็นไรๆ พี่อยู่นี่เเล้วไม่เป็นไร"ป๊อปปี้พูดเเล้วรูบผมฟางอย่างอ่อนโยน คนให้อ้อมกอดเขาสั่นไปทั้งตัว

 

 

 

 

 

"เขา เขาจะทำร้ายฟาง เขา ฮึกพี่ป๊อป"ฟางพูดเเล้วกระชับกอดแน่นขึ้นอีก

 

 

 

 

 

"ไม่มีเเล้ว ไม่มีใครที่จะมาทำร้ายฟางได้อีก ไม่มีเเล้ว"ป๊อปปี้พูดปลอบฟาง

 

 

 

 

 

"ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณค่ะ ที่มาช่วยฟาง ขอบคุณค่ะๆๆๆๆ"ฟางพูดขอบคุณป๊อปปี้รัว

 

 

 

 

 

"ไม่เป็นไรตัวเล็ก"ป๊อปปี้พูดพรางลูบผมฟาง เอ๋ ? คะ ใครจัวเล็กกัน ระ หรือว่าเค้าเรียกเรา ฮื่อ พี่ป๊อปปป

 

 

 

 

 

"ใครตัวเล็กกันค่ะ"ฟางพูดเเล้วผละออกจากอ้อมกอดป๊อปปี้

 

 

 

 

 

"ก็เราไง"ป๊อปปี้พูดพร้อมยีหัวฟาง

 

 

 

 

 

"ฟางไม่เล็กเเล้วนะ ตัวใหญ่"ฟางพูดเเล้วปรับสีหน้ายิ้ม

 

 

 

 

 

"ตัวเล็กดีๆ ไม่ชอบชอบตัวใหญ่ ฮ่าๆ"ป๊อปปี้พูดพรางขำเล็กน้อย

 

 

 

 

 

"ตัวเล็กดีเเล้ว"ฟางพูดเเล้วหน้ามุ่ย

 

 

 

 

 

"ครับ คัวเล็กของพี่"ป๊อปปี้พูดพรางยัหัวฟาง

 

 

 

 

ตัวเล็กของพี่

ตัวเล็กของพี่!

 

ตัวเล็กของพี่!!

 

ตัวเล็กของพี่!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

พระเจ้าใครจะว่าฟางบ้าที่ฟังเองคิดเองเออเอง เขินเอง อร๊่ายยยยยยย ชะ ชั้น ไม่อยากจะเชื่อ ชั้นเเทบไม่เหลือคาบที่เสียใจเมื่อกี้ ชั้นเขินนนนนนนนน พี่ป๊อปพูดอะไรออกมาฟางคิดนะรู้มั้ย อร๊ายยย พูดเเบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน พี่ป๊อปบ้าที่สุดโมเมเป็นที่หนึ่ง ใคร ใครเค้าไปเป็นตัวเล็กของพี่ป๊อปกับจะบ้ากะละมัง (ชั้นอุทานนะย่ะ : ฟาง) กรี๊ดดดดด ชั้นดีใจมากกกกกกกกก พี่ป๊อปบ้า >O<

 

 

 

 

 

"ฟะ ฟาง"ป๊อปปี้พูดเเล้วไปยืนหันหลังให้ฟางอยู่ปลายเตียง เอ้าไปทำอะไรตรงนั่นน่ะ หืมม

 

 

 

 

 

"พี่ป๊อปทำไมยืนตรงนั่นละค่ะ"ฟางถาม

 

 

 

 

 

"พะ พี่ว่าฟางไปใส่เสื้อผ้าก่อนดีกว่านะ"ป๊อปปี้พูดทำให้ฟางก้มลงไปมองตัวเอง พระเจ้าจ๊อดดดดด มันยอดมากกกกก อร๊ายยยยยยย บ้าที่สวดอ่ะทะ ทำไมสุภาพบุรุษเเบบนี้ กรี๊ดด (มันไม่ใช่เวลาเลยจ้ะ- -) ไม่แอบดูไม่ฉวยโอกาศกับเราด้วย อร๊ายยยย ทำไมพี่ป๊อปถึงเป็นคนดีเเบบนี้ สมควรเเล้วที่ฟางยกใจอันนิดน้อยของฟางให้ดูเเล อ่ะจึ้ย >< เอ๋ ?? ว่าเเต่พี่ทีเจไปไหนหว่า ชั้นมองไปเรื่องๆ ก็เจอรอยเลือด อ้อ โดนลากไปทิ้งไว้นอกห้องเรียบร้อย แหะๆ เอาซะเลือดเต็มห้องเลย พี่ป๊อปแอบโหดอะ ตัวเล็กของพี่ป๊อปกลัวค่ะ อุ้ย บ้าาา ไม่ใช่ซะหน่อย จะว่าไปเเล้วใส่เสื้อผ้าดีกว่า เขินเป็นเหมือนกันแหะ

 

 

 

 

 

 

"เรียบร้อยเเล้วค่ะ"ฟางพูดเเล้วยิ้มก่อนที่ป๊อปปี้จะหันมาพร้อมหน้าแดงๆ อะ เอ๋ เขินหรอ หึ้ย ไม่ต้องเขินค่ะ มามะมากอดกัน เย้ย -- คุณคนอ่านเจ้าค่ะ อย่าเข้าใจฟางผิดน้าาา ฟางคิดเฉยๆ >O<

 

 

 

 

 

"ดะ เดี๋ยวพี่เช็ดเลือดก่อนนะ"ป๊อปปี้พูดก่อนจะเอาผ้ามาเช็ดที่พื้น

 

 

 

 

 

"เดี๋ยวฟางช่วยค่ะ"ฟางพุดพรางยิ้มก่อนจะก้มลงมาช่วยป๊อปปี้เช็ด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"สวัสดีค่ะ"พนังงานพูดพร้อมยกมือไหว้อย่างมีมารยาท

 

 

 

 

 

"ขอเช้าห้องหนึ่งคืน"โทโมะพูด

 

 

 

 

 

"ขออภัยค่ะ ทางเรามีนโยบายไม่รับลูกค้าที่เเต่งกายในเครื่องแบบนักเรียนแบบนี้ค่ะ"พนังงานพูด เยสส!!! ชั้นแอบดีใจอยู่เงียบ ดีละ แบบนี้ก็ไม่ต้องนอนที่โรงเเรมบ้าๆ นี่เเล้ว เยสๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

"เเค่ชั้นสิบแปดเเล้ว"โทโมะเถียง จะไปเถียงเขาทำไมค่ะ เขาไม่ให้นอนเราก็ไม่ต้องสิค่ะ T^T

 

 

 

 

 

 

"ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ค่ะ ทางเรามีนะโยบาย..."

 

 

 

 

 

ฟึ่บ!

 

 

 

 

 

พนักงานยังพูดไม่ทันจบเสื้อของพี่โทโมะก็ปลิวไปเเล้ว พระเจ้า ชิกแพก O_O เห้ย มันไม่ใช่เวลา จะบ้าตาย >< เอ๊ะ พนังงานตาโตอร๊ายยย ห้ามมองนะแก้วมองได้คนเดียว เอ่อ ก็วงอะ ทำไมๆ :P ปิดตานะย่ะ มองเเบบนี้จะกินพี่โทโมะเลยรึไง -3- งอนพี่โทโมะเล้วนะ อยู่ๆมาโชว์หุ่นเเบบนี้ได้ยังไงกัน ชิ ชะ

 

 

 

 

 

"ผมไม่ได้ใส่เครื่องแบบเเล้วทีนี้เช่าได้รึยัง -_-"โทโมะพูด โอ้โห่ ดูหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่นะ

 

 

 

 

 

"เอ่อคือ" เธอ อ้ำๆ อึ้งๆ จนผู้ชายคนนึงที่เเต่งตัวเหมือนยาม ไม่ต้องเหมือนละ มันใช่เลยจ้ะ

 

 

 

 

 

"โทษทีๆ ไปเข้าห้องน้ำมา"ลุงยามคนนั้นพูดก่อนจะเหลือบมามองสภาพพี่โทโมะที่ตอนนี้ไม่ได้ใส่เสื้อ

 

 

 

 

 

 

"เฮ้ย แกไอโรคจิต"ลุงยามร้องเสียงดังลั่น หลังจากนั้นเราทั้งสองคนก็ถูกเชิญ เอ้ย เนรเทศออกมาจากที่โรมเเรมนั่น - - ด้วยเหตุผล 1 เป็นนักเรียน อันนี้เข้าจายยย 2 ยามคิดว่าเป็นพวกชอบโชว์ ไม่สิ พี่โทโมะต่างหาก

 

 

 

 

 

"บ้าชิบ.."โทโมะสบถ พี่นั่นแหละบ้ากล้าดีอย่างไงไปแก้ผ้าแบบน้านนนนน ><

 

 

 

 

 

"เพราะไอ้กวินนี่เดอะพูว์นั่นเเท้ๆ"โทโมะพูด อย่างบอกนะว่าคือพี่กวิน มันเดอะพูว์อย่างไรฟ่ะ คนสวยงง ><

 

 

 

 

 

"ใครสั่งสอนให้เเต่หน้าแบบนี้"โทโมะพูดก่อนจะนำผ้าเช็หน้าผืนนึงมาเช็ดหน้าแก้ว พระเจ้า เขินค่ะเขิน ><

 

 

 

 

 

"เช็ดซะเห็นเเล้วหงุดหงิดเป็นบ้า"โทโมะพูดพรางวางผ้าเช็ดหน้าไว้บนตักแก้ว เอ้า ทำไมไม่เช็ดให้เเล้วละค่ะ เเล้วทำไมต้องหงุดหงิดด้วยละค่ะ -0- ถึงเขาจะทำกับชั้นไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆอย่างที่เคยได้ยินจากปากคนอื่นมา เเต่การที่เขาเป็นแบบนี้ก็ดีไปอีกแบบ เพราะเขายังไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนเลย :) ชั้นพอมีหวังใช่มั้ย ชั้นนั่งมิงเส้นสีขาวบนถนนก่อนจะเอ่ยปากออกมา

 

 

 

 

 

 

"ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่ห้องของชั้นได้ละค่ะ ตอนที่พี่กวินบุกเข้ามา"

 

 

 

 

 

 

"ก็เพราะ เธอไม่เคยรู้ตัว ว่าสายตาชั้นมองเธออยู่ตลอด" พี่โทโมะชะงักก่อนจะขยับตัวเเละเสมองไปทางอื่น "ทุกวันที่ชั้นมาส่งเธอ ชั้นแกล้วทำเป็นส่งเสร็จเเล้วก้กลับ เเต่ความจริงชั้นยืนเฝ้าอยู่แถวๆนั้นถึงเที่ยงคืนทุกๆวันจนเมื่อวันที่เห็นว่าเธอออกมาจากห้องอีกครั้ง ชั้นถึงได้รู้ว่าเธอแอบออกไปทำงานพิเศษ บอกตามตรงว่าชั้นไม่ไว้ใจ ชั้นไม่รู้ว่าไอ้พวกนั่นมันจะมาไม้ไหนวันนึงถึงได้รู้ว่า ชั้นปล่อยให้เธออยู่คนเดียวไม่ได้"โทโมะพูด

 

 

 

 

 

ตึก ตัก ตึก ตัก..

 

 

 

 

 

ชั้นได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นอย่างหนัก ที่ได้รู้ความจริงจากปากเขา โอเค ชั้นยอมรับว่าชั้นเอ๋อ เ้หวอ อึน มึน ทุกๆอย่างอ่ะ เเต่ทั้งที่เขาพูดว่าจะไม่ทำอะไรงี่เง่าเหมือนพระเองในการ์ตูนผู้หญิงที่ชั้นชอบออ่าน เเต่เขากลับไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่มันทำให้ชั้นยิ่งชอบมากขึ้นทุกที พี่จะรู้บ้างรึเปล่าว่าสายตาของชั้นก็มองแแต่พี่ มองเเต่พี่ คนเดียว เเละมองมาตลอด..

 

 

 

 

 

"...."

 

 

 

 

 

 

"กลับกันเถอะก่อนที่ฟ้าจะสว่าง"โทโมะพุด แก้วพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นตามโทโมะ เเละเดินตามถนนซึ้งไร้ผู้คน.. ที่ที่อากาศยามค่ำคืนแบบนี้ช่างหนาวเย็นเหลือเกิน เเต่ในใจของชั้นกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_____________________________________________________________________________________

 

 

ต่อไปสัญญานะว่าจะมาอัพเรื่องนี้บ่อยๆ

 

 

เม้นกันเยอะน้าาาาาา

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.7 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.7 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา