สงครามรักร้าย..สุดท้ายคือเธอ!

9.7

เขียนโดย TKda

วันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 19.30 น.

  35 ตอน
  1013 วิจารณ์
  25.04K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2557 13.42 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

13) ใครในห้อง 2

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"อื้อออ!"แก้วทั้งดิ้นทั้งถีบ เเต่เงาดำพวดนี้ปิดตาเเละปิดปากแก้วไว้แน่นทำให้ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมา พวกนั้นรวบข้อมือของแก้วเอาไว้ข้างหลังก่อนที่จะมีอะไรมากระเเทกท้องแก้วจากนั้นคนพวกนั้นก็อุ้มแก้วพาดบ่า

 

 

 

 

 

"หึ คิดจะลองดีกับพวกชั้นมันต้องเจอเเบบนี้"เสียงหนึ่งกระซิบที่ข้างหูของแก้ว เสียงนี่มัน!

 

 

 

 

 

"อื้ออ"แก้วพายายามดิ้นอย่างเเรงจนเข่าไปกระเเทกคนที่อุ้มมันจึงล้มลงพร้อมกับแก้วที่ล่วงหลังกระเเทกพื้น

 

 

 

 

 

"เฮ้ย! จับกดไว้กับพื้นก่อน"เสียงคุ้นๆของคนเดิมสั่ง เเละแก้วจึงถูดล็อกตัวไว้หน้าติดกับพื้น เจ็บนะ T^T

 

 

 

 

 

"ฤิธิ์เยอะมากนะนัก"เสียงเดิมพูด ไม่ผิดแน่เสียงนี่มันเสียงพี่กวินชัดๆ!

 

 

 

 

 

"อื้ออ!!!"แก้วยังคงพายายามส่งเสียง

 

 

 

 

 

"อยากรู้ใช่มั้ยว่าทำไมชั้นถึงเข้ามาในห้องเธอได้ง่ายๆ จะบอกให้ก็ได้ ความจริงยัยเเจม เป็นพวกของชั้นเอง"พี่กวินพูด ว่าไงนะ! เป็นไปไม่ได้

 

 

 

 

 

"...."

 

 

 

 

 

 

"เธอมันโง่ เมื่อวานนี้ที่ชั้นไปที่ร้านนั่น ชั้นเห็นเธอตั้งเเต่ตอนที่เดินเข้าไปในร้านเเล้ว ชั้นก็เลยแอบคุยกับยัยเเจมนั่น เเล้ววันนี้ยัยเเจมก็ขโมยกุญเเจห้องอขงเธอมาให้ชั้น เพราะรู้ว่ายังไงถึงเธอไม่มีกุญเเจ เธอก็ต้องเข้าห้องนี้ได้อยู่เเล้ว ชั้นบอกเธอเเล้วนะ ว่าอย่ามาเเข็งข้อกับชั้น"กวินร่ายยาว

 

 

 

 

 

"..."แก้วเงียบ

 

 

 

 

 

"เป็นไง ยัยคนทรยศ ถูกทรยศคืนบ้างก็เหมาะกับเธอเเล้วหึ คืนนี้ยังมีเวลาทั้งคืนก่อนที่พรุ่งนี้ความพ่ายเเพ้จะมาเยือนไอ้พวหนั้น เพราะงั้นเรามาทำโทษคนทรยศอย่างเธอดีมั้ย"กวินพูด

 

 

 

 

 

"อื้อ!!"ไม่ดีค่ะ T^T

 

 

 

 

 

"ลากขึ้นบนเตียง"กวินพูด เมื่อแก้วได้ยินก็ออกเเรงเฮือกสุดท้ายดิ้นอีกครั้ง

 

 

 

 

 

"เฮ้ย ชักช้า มานี่ ชั้นเอง"กวินพูดเเล้วตรงเข้ามากระชากแก้วขึ้นไปบนเตียงก่อนจะโน้มหน้าลงมา

 

 

 

 

 

"สวะอย่าแกไม่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องนี้"เเต่ก่อนที่อะไรจะเกิดขึ้นจู่ๆก็มีเสียงคุ้นหูของใครคนนึงพูดขึ้น ไปจากข้างนอกทำให้ชั้นมองเห็นนั่นคือ พี่โทโมะ!!! พระเจ้าเขามาช่วยชั้นใช่มั้ย T^T

 

 

 

 

 

"แกมาที่นี่ได้ไงวะ"กวินพูดเเล้วจ้องดวงตาสัดำของโทโมะเเต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ เขาตรงเข้ามาชกกวินจนกระเด็นไปนอนกองบนพื้น

 

 

 

 

"ออกไปซะ ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้เป็นของชั้น แกไม่มีสิทธิ์เเตะต้องรวมถึงยัยนี้ด้วย"โทโมะพูดเสียงดังดูน่ากลัว เเต่เมื่อกี้เขาบอกไม่ให้ใครเเตะต้องชั้น >< บ้าเวลาแบบนี้ยังจะมาคิดอะไรอีก

 

 

 

 

 

"พูดบ้าอะไรของแก"กวินพูด

 

 

 

 

 

"อย่ามาทำให้ชั้นอารมณืเสียมากกว่านี้"โทโมะพูด โหดอ่ะ

 

 

 

 

 

"ปากดีนักนะมึง"กวินพูดเเล้วโถมเข้าใส่โทโมะ โทโมะปบ่อยหมัดหนักเข้าไปที่หน้ากวินจนกระเด็นไปกองที่เดิม

 

 

 

 

 

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่น่ะพวกแก! รีบๆไปจัดการหมอนั่นเเล้วเอาตัวยัยนั่นมา"กวินหันไปสั่งลูกน้อง

 

 

 

 

 

"แกทำให้ชั้นโกรธจริงๆเเล้ว -_-"โทโมะพูด

 

 

 

 

 

ในความืดนั้นชั้นได้ยินเสียงต่อสู้กัน เสียงของกล้ามเนื้อกระทบกันมันน่ากลัว เเละหวาดเสียว ชั้นถูกผลักกระเด็นออกมานอกวง

 

 

 

 

 

"แฮ่กๆ แฮก..."เสียงหอบหายใจผสมปนเปรอจนเเยกไม่ออกแและไม่แน่ใจว่าเงามืดเงาไหนคือพี่โทโมะกันเเน่ ชั้นนึกห่วงกลัวเขาอาจจะถูกพวกพี่กวินรุมเอาได้

 

 

 

 

 

"หนีไป แก้ว"เสียงพี่โทโมะตะโกนออกมาเป็นครั้งเเรกที่ชั้นได้ยินเขาเรียกชื่่อชั้น หัวใจชั้นเต็นโครมครามด้วยความปลื้มปิติ มันไม่ใช่เวลาคิดเรื่องนี้สักหน่อย

 

 

 

 

 

"ไม่ค่ะ! ชั้นจะไม่หนีไปคนเดียว"แก้วพูดเด็ดเดี่ยว

 

 

 

 

 

"ยัยโง่!"นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ชั้นไม่ได้นับ - - เเต่รู้สึกเหมือนจะโดนด่าด้วยคำว่าโง่บ่อยเหลือเกินจริงๆ -_-  เเต่ชั้นไม่ไปไหนหรอก ทำไมละก็ชั้นเป็นห่วงนิ >< เเต่ทำอะไรไม่ได้ T^T เเต่ในตอนนั้นก็มือมือมือนึงคว้ามือของชั้นเอาไว้เเล้ววิ่ง ชั้นไม่รู้เรื่องเอาง่ายๆเลยนะ เอ๋ออยู่ ก็ได้เเต่วิ่งตามแรงดึงของเขานั่นแหละ เเต่มือนุ่มแหะ  พอวิงออกมานอกห้องมีเเสยงสว่างก็รู้ทันทีว่าคนที่จับมือชั้นไม่ใช่ใครที่ไหน พี่โทโมะนันเอง อร๊ายยยยย เขิน มันไม่ใช่เวลา - -

 

 

 

 

 

"ยัยบ้าเอ้ย เธอมันซื่อบื้อเกินไปเเล้ว"โทโมะดุแก้วทันที ใบหน้าตรึงเครียดว่าทุกทีที่เคยเห็น

 

 

 

 

 

"..."ชั้นกลับมาเป็นอาการใบ้กินอีกครั้ง เมื่อถูกดวงตาคู่สวยขอพี่โทโมะมอง แก้วผิดตรงไหน T^T เเม่สายตานั่นจะดุดันเเค่ไหนก็ตามชั้นเห็น มุมปากและแก้มเต็มไปด้วยรอกฟกช้ำ โอ้ยเจ็บเเทน T^T พวกเราวิ่งมาทางบันไดหนีไฟเพราะถ้าใช้ลิฟต์กลัวว่าพวกพี่กวินจะตามมาทัน ชั้นพึ่งรู้ว่าตัวเองไม่ได้ใส่รองเท้าลงมา เจ็บอ่าาา T^T พี่โทโมะคงสังเกตเห็นชั้นจึงถอดรองเท้าตัวเองมาให้

 

 

 

 

 

"ใส่ของชั้นสิ"โทโมะพุด เเต่แก้วยืนมองอย่างแปลกใจดูเหมือนเขาไม่อยากเสียเวลาเขาจัดเเจงยัดรองเท้าคู่ใหญ่กว่าเท้าชั้นใส่ให้ชั้นเรียบร้อย ><

 

 

 

 

 

"ใหญ่ไปหน่อยเเต่ก็ไปวิ่งได้ละ"โทโมะพูดเเล้วพาแก้ววิ่งต่อ ในขณะที่ชั้นได้ใส่รองเท้าเขากลับต้องมาวิ่งเท้าเปล่า สงสารจัง คนละข้างมั้ยค่ะ ><

 

 

 

 

 

"พวกมันอยู่นั่น"เสัยงของพี่กวินดังขึ้นจากไกลๆ

 

 

 

 

 

"เร็วเข้า"โทโมะพูดเเล้ววิ่งเร็วขึ้น ชั้นก้มลงไปมองกระโปรงเครื่องเเบบเชียร์เบียร์ที่ยังไม่ได้เปลื่ยนเเล้วนึกเสียใจที่ตัวเองไม่ได้อาบน้ำก่อนเข้านอน ไม่นานนักก็วิ่งมาเจอเเท๊กซี่คนนึงพี่โทโมัจัดการโบกรถเรียบร้อยก่อนจะยัดชั้นเข้าไปในรถเเล้วเข้ามานั้งข้างๆ

 

 

 

 

 

"ไปที่ไหนก็ได้"โทโมะพูดกับคนขับรถ

 

 

 

 

 

"เฮ้ออออ"แก้วถอดหายใจอย่างโล่งอก

 

 

 

 

 

"ไม่ต้องมาถอนหายใจ เเต่งตัวแบบนี้มีอะไรจะแก้ตัวรึเปล่า"โทโมะพูดเเล้วทำสีหน้านิ่งอีกครั้ง

 

 

 

 

 

"เอ่อ.."พูดอะไรไม่ออกค่ะ T^T

 

 

 

 

 

"ถ้าเห็นหน้าชั้นเเล้วมันพูดไม่ออก ก็หันหน้าไปหาคนขับเเท๊กซี่เเล้วพูดซะ"โทโมะทำเสียงดุๆ ห๊ะ O_O ให้มองหน้าคนขับเเท๊กซี่เเล้วพูดกับเขาเนี่ยนะ ??

 

 

 

 

 

"ขอโทษค่ะT^T"แก้วมองลุงคนขับเเท๊กซี่เเล้วพูดอย่างสำนึกผิด

 

 

 

 

 

"ชั้นไม่อยากได้ยินคำขอโทษ"โทโมะพุดหน้านิ่งๆ เเล้วจะเอาอะไรละค่ะ T^T

 

 

 

 

 

"คิดยังไงถึงทำงานเเบบนี้ ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตราย ผู้ชายที่เห็นเธอเเต่งตัวเเบบนี้จะคิดยังไง รู้ตัวบ้างมั้ยห๊ะ!"โทโมะพูดดุใส่แก้ว กลัวเเล้วค่ะ T^T

 

 

 

 

 

"พะ พี่รู้หรอค่ะว่าชั้นเป็นสาวเชียร์เบียร์"แก้วพูด

 

 

 

 

 

"ทำไมจะไม่รู้ แค่เครื่องแบบชั้นก็รู้เเล้ว"โทโมะพูดเเล้วจ้องหน้าแก้ว งื้ออออ ฉลาดจัง T^T

 

 

 

 

 

"คือมันจำเป็นจริงๆนะค่ะ คือแก้วไม่มีเงิน"แก้วพายายามพูด

 

 

 

 

 

"ถ้างั้นก็ไม่ต้องทำ"โทโมะพูด

 

 

 

 

 

"เต่..."

 

 

 

 

 

"ไม่ต้องเเต่อะไรทั้งนั่น จากนี้ไปชั้นจะไปนอนคอนโดนั่น กับ เธอ"โทโมะเว้นวรรคเล็กน้อย

 

 

 

 

 

"หา!!!! ว่าไงนะค่ะ!!! O_O!!!"แก้วพูดด้วยความตกใจ

 

 

 

 

 

"โอ้ยหนูเบาๆหน่อยหูลุงจะแตกเเล้ว"ลุงคนขับแท๊กซี่พูด

 

 

 

 

 

"เธอก็เห็นเเล้วไม่ใช่หรือไงว่าอยู่คนเดียวมันไม่ปลอดถัย"โทโมะพูด

 

 

 

 

 

"เเต่ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนั้นี่ค่ะ"แก้วพูด ถ้ามาอยู่แบบนี้ชั้นจะหลับลงหรอ คิดบ้างสิ T^T

 

 

 

 

 

"แหม หนุ่มๆสาวๆนี่ใจร้อนจริงๆเลย หุๆ"ลุงขับเเท๊กซี่พูด มันใช่เรื่องของลุงมันเนี่ย - -

 

 

 

 

 

"อะถึงเเล้วล่ะ ขอให้สนุกนะ"ลุงคนขับเเท๊กซี่ปล่อยชั้นกับพี่โทโมะลงที่โรงแรมแห่งหนึ่ง - - ก่อจะมองไปแวบๆมันเห็นผู้หญิงกับปู้ชายกอดกัน - - เห้ยไรวะ -3-

 

 

 

 

 

"ม่านรูด -_-"โทโมะพูด ตาลึงคนนั้นคิดเรื่องอย่างว่า หือมันน่าจับหัวโขกพวกมาลัย

 

 

 

 

 

"คืนนี้นอนที่นี่ก็เเล้วกันเพราะยังไงเธอก็ต้องนอนกับชั้นอยู่เเล้ว ไม่ว่าที่ไหนมันก็เหมือนกัน"โทโมะพุดขึ้น่อนจะลากแก้วเข้าไปข้าใน

 

 

 

 

 

"T^T"

 

 

 

 

 

"ทำไมทำหน้าอย่างนั้น รู้หรือเปล่าว่าผู้หญิงที่โรงเรียนหลายคนรอโอกาสแบบเธออยู่นะ"โทโมะพูด เเต่ไม่ใช่ชั้นไง T^T ถึงชั้นจะชอบพี่เเต่มันไม่ถูกไม่ควร TOT

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ชั้นต้องกลับมาคอนโดของพี่ป๊อปคนเดียวเพราะพี่เขาบอกว่ามีอะไรต้องทำส่งเสร็จก็ขับรถออกไปทิ้งกุญเเจห้องเอาไว้ ให้ตายเถอะจะบ้าหรือไร ทิ้งๆขว้างๆห้องแบบนี้ จะให้กุญแจใครก็ได้รึไง นิสัยไม่ดีเลย เเต่ถ้าไปให้คนอื่นนี่ไม่ยอมนะ >O< อร๊ายยย ชั้นคิดอะไรของชั้ยเนี่ยบ้าๆ เ้าห้องดีกว่า

 

 

 

 

 

แกร๊ก

 

 

 

 

 

ชั้นไขกุญแจเข้ามาในห้องก่อนจะเปิดไฟให้เพื่อให้มองเห็น ห้องๆนี้ก็เหมือนเดิม เพราะก่อนไปชั้นจัดไว้ไม่ใช่อะไรหรอก -_- แหะๆ อาบน้ำนอนดีกว่า

 

 

 

 

 

"ล้า ล้า ล้า"ฟางร้องเพลงสบายใจจากนั้นก็พันผ้าขุ่นหนูผืนเดียวออกมาเพราะป๊อปปี้ยังไม่กลับมา

 

 

 

 

 

"ออกมาแบบนี้ยั่วกันรึไง"เสียงจากมุมห้องนอนทำให้ฟางชะงักเเล้วหันไปมองทันที

 

 

 

 

 

"พะ พี่ทีเจ"ฟางพูดตกใจก่อนจะเอามาปิดบังหน้าอกตัวเอง

 

 

 

 

 

"ซ้อนรูปใช้ได้นะเราอะ"ทีเจพูดเเล้วเดินเข้ามาใกล้ฟาง

 

 

 

 

 

"พะ พี่เข้ามาที่นี่ได้ยังไง"ฟางถอยหลังกรูเเล้วพายายามพูด

 

 

 

 

 

"เธอคงไม่รู้ละสิว่าเพื่อนชั้นน่ะก็อยู่คอนโดนี้แถมยังอยู่ห้องข้างๆไอ้ป๊อปปี้มัยอีกเห้อะ ประตูที่ระเบียงก็ไม่ได้ล็อกคิดหรอว่าจะรอด"ทีเจพูดเเล้วตรงเข้ามาตะคุบฟางให้นอนลงไปบนเตียง

 

 

 

 

 

"อย่างน้อยกว่าจะถึงคืนพรุ่งนี้ ชั้นจะขอตัวเธอเเทนค่าเหนื่อยหน่อยเเล้วกัน"ทีเจพูดเเล้วซุกไซร้ตามซอกคอขาวของฟาง

 

 

 

 

 

"ปล่อย ปล่อยชั้น ปล่อย กรี๊ดดดดดดด"ฟางกรีดร้องสุดเสียง เเต่ทีเจไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

 

 

 

 

ผลั่ก!

 

 

 

 

 

ทีเจกระเด็นออกไปจากตัวของฟางตัวเเต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ชั้นได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นหลายครั้งมาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

___________________________________________________________________________________

 

 

 

เห็นรีดเดอร์บ่นว่าโทโมะหายไปนาน เอาโทโมะมาเเล้วน่าาาา เอ๋ ?? เเล้วใครกันนะที่มาช่วยฟาง อยากรู้ติดตามตอนหน้าค่าาาาา

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.7 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.7 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา