สงครามรักร้าย..สุดท้ายคือเธอ!

9.7

เขียนโดย TKda

วันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 19.30 น.

  35 ตอน
  1013 วิจารณ์
  24.48K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2557 13.42 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

23) ลำบากใจ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชั้นไม่ค่อยมั่นใจว่าคนที่กำลังคุยกับชั้นเเล้วยื่นบตัรมาให้เป็นใครชั้นจึงเริ่มๆเข้าไปดูใกล้ เเต่เสียงของเขามันคุ้นๆนะ

 

 

 

 

 

"ชั้นเอง^^"เขาพูด เอ๊ะ OoO!

 

 

 

 

 

"พะ.."แก้วกำลังจะพูดเเต่พิชชี่เอามือมาปิดปากไว้ซะก่อน

 

 

 

 

 

"ชู่ววว ห้ามพูดชื่อชั้นนะ ไม่งั้นพวกเราแย่เเน่"พิชชี่พูดเเล้วฟางพยักหน้าพิชชี่จึงปล่อยมือที่ปิดฟางไว้ นี่เขาปลอมตัวออกมาอีกเเล้วหรอ -0-

 

 

 

 

 

"นายมาทำอะไรเนี่ย"แก้วกระซิบให้เบาที่สุดเท้าที่จะทำได้

 

 

 

 

 

"มาดูหนังที่ตัวเองเล่นไง^^ เเต่โชคดีชะมัดที่บังเอิญเจอเธอ"พิชชี่พูด อ๊ะ! ชั้นลืมไปได้ยังไงเนี่ยวันนี้เป็นวันเเรกที่หนังของพิชชี่ฉายนิ มิน่าละ คนถึงได้เเยะเเบบนี้

 

 

 

 

 

"นายไม่กลัวคนจำได้หรือไง"แก้วถามอย่างเบาๆ

 

 

 

 

 

"ไม่มีใครจำได้หรอกน่า ขนาดเธอยังจำชั้นไม่ได้เลย"พิชชี่พูด เอ่อ จริงแฮะ -0-

 

 

 

 

 

"เเล้วบัตรวีไปพีนั่นมันอะไร"แก้วถาม

 

 

 

 

 

"บัตรพิเศษน่ะ พอดีผู้จัดการให้มาสองใบ"พิชชี่ตอบ

 

 

 

 

 

"เเต่นายไม่มีนายไม่มีตั๋วหนังธรรมดานิ"แก้วพูด

 

 

 

 

 

"เเล้วใครบอกว่าชั้นจะมานั่งดูที่ธรรมดาๆ แบบนั้นเล่า"พิชชี่พูดเเล้วยิ้มนิดๆ ก่อนจะพาแก้วเดินไปด้านบนดูเหมือนว่าจะเป็นชั้นลอย

 

 

 

 

 

"หนังฉายไปสักพักแล้วนะ"แก้วพูด

 

 

 

 

 

"ชั่งเถอะ แค่เธอรักษาสัญญาก็พอ เธอเคยบอกเเล้วนิ ว่าจะมาดูด้วยกัน กับชั้นน่ะ"พิชชี่พูดเเล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ชั้นนี้มีเพียวเเค่ไม่กี่ที่เท่านั้น เเล้วดูเหมือนว้าจะมีเเค่แก้วกับพิชชี่ที่อยู่ที่นี่ วีไอีพีสุดๆ O_O แก้วนั่งลงข้างๆเเล้วนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ เเย่เเล้ว! ชั้นไม่สมควรมาอยู่ที่นี่สักหน่อย ชั้นต้องไปยืนรอพี่โทโมะต่างหาก!

 

 

 

 

 

"พิชชี่! ขอโทษนะ! พอดีชั้นนัดคนอื่นไว้"แก้วพูดเเล้วลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที

 

 

 

 

 

หมับ!

 

 

 

 

 

"เดี๋ยวแก้ว อย่าไปเลยนะ"พิชชี่คว้าข้อมือของแก้ว ชั้นไม่รู้ว่าควรจะทำสีหน้ายังไง ดูเหมือนว่าการดูกนังนี่มันเป็นเรื่องสำคัญมากยังงั้นแหละ

 

 

 

 

 

"เเต่ว่ามีคนที่ชั้นต้องไปรอ"แก้วพูดเเล้วมองหน้าพิชชี่

 

 

 

 

 

"ชั้นเองก็ต้องรอเหมือนกัน"พิชชี่พูด ทำไมชั้นรู้สึกว่าเขาพูดแปลกๆยังไงไม่รู้สิ เเล้วยังท่าทางแปลกของเขาอีกด้วย เเต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงเเปลกๆในวันนี้ ขณะที่ชั้นกำลังคิดอะไรกระวนกระวายว่าจะทำยังไงดีตาก็เหลือบมองไปข้างล่างเห็นผู้ชายคนหนึ่งทำเหือนหาอะไรสักอย่าง เเต่หันหังอยู่ชั้นจึงจ้องตาเม็ง สักพักเขาก็หันหน้ามา

 

 

 

 

 

เฮือก! นั่นมัน พะ พี่โทโมะ OoO! เขาอาจจะกำลังหาชั้นอยู่ก็ได้ ชั้นต้องรีบไป ไม่งั้นเขา้ต้องโกรธเเน่ๆ

 

 

 

 

 

"พิชชี่คนที่ชั้นรอเขามาเเล้ว ชั้นต้องไป.."แก้วพูด

 

 

 

 

 

"ชั้นไม่ให้ไป"พิชชี่พูดเเล้วมองหน้าแก้วนิ่ง นี่เขาเป็นอะไรไป

 

 

 

 

 

"นายไม่มีเหตุผลเลยนะ ชั้นจะมาดูหนังเรื่องนี้กับนายเมื่อไหร่ก็ได้ เเต่วันนี้ชั้นไม่ว่างจริงๆ"แก้วอ้อนวอน ในใจรู้สึกกังวลเพราะไม่อยากให้พี่โทโมะเป็นห่วงอีก

 

 

 

 

 

"เพราะพี่หรอ เพราะหมอนั่นใช่มั้ย"พิชชี่พูดเเล้วมองหน้าแก้ว 

 

  

 

"นายหมายถึงใคร"แก้วถามอย่างไม่เข้าใจ 

 

 

 

 

"เพราะพี่โทโมะ เธอนัดกับเขาไว้ใช่หรือเปล่า ก็ได้ ถ้าอย่างนั้น ชั้นจะขอร้องเธอเเค่อย่างเดียว"พิชชี่พูด 

 

  

 

"..."

 

  

 

"ช่วยดูหนังเรื่องนี้ให้จบก่อนเเล้วค่อยไปได้มั้ย"พิชชี่พูดเเล้วส่งสายตาอ้อนวอนซึ้งมันทำให้แก้วลำบากใจมากพอสมควร ใจจริงเธอก็อยากจะดูเเต่ก็กลัวคนข้างล่างจะโกรธเเละเป็นห่วงที่เธอหายไปโดยที่ไม่ได้บอกใครไว้ก่อน 

 

  

 

"ทำไมนายถึงอยากให้ชั้นดูหนังเรื่องนี้นัก"แก้วถาม 

 

 

 

 

"เพราะมันมีคความลับซ่อนอยู่ ชั้นตัดสินใจเเล้วว่าจะบอกความจริงกับเธอ"พิชชี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงมากจนทำให้แก้วรู้สึกอึดอัดใจ มีอะไรที่ชั้นควรรู้เเล้วยังไม่รู้งั้นหรอ

 

 

 

 

"เเต่เอาไว้วันอื่น.."แก้วพายายามจะพูดเพื่อเลื่อนวันเเต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลพิชชี่จับข้อมมือของแก้วเเล้วดึงให้มานั่งยังที่ที่เดิม พอเขาเผลอแก้วจึงค่อยหาทางหนี จากนั้นหนังก็ดำเนินไปเรื่อยๆ เเต่แก้วไม่ค่อยมีสามธิดูมันเลย จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมัวเเต่กังวลเรื่องพี่โทโมะ

 

  

 

"ยังบ้าเอ๊ย นี่เธอมัวทำอะไรอยู่ตรงนี้!"เสียงดังขึ้นขณะหนังกำลังฉายไปเรื่อยๆ ชั้นสะดุ้งก่อนจะหันไปมองก็พบว่านั่นเป็นพี่เคนตะ ตายเเน่ๆแก้วเอ้ย T^T

 

 

 

 

 

"O_O"

 

 

 

 

 

"ให้ตายเหอะ! ไอ้โทโมะมันตามหาเธอแทบบ้า! เเต่เธอมานั่งเอ้อระเหยอยู่นี่เนี่ยนะ!"เคนตะพูดเเล้วจ้องหน้าแก้ว เเม้จะมืดมากเเต่ก็รู้สึกได้ถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน ให้ตายเถอะ ชั้นจะถูกฆ่าหมกโรงหนังมั้ยนะ Y=Y

 

 

 

 

 

"เคนตะ แก.."ชั้นได้ยินเสียงพี่โทโมะที่เดินตามขึ้นมา เขาหยุดยืนเเละมองมาที่ชั้น

 

 

 

 

 

 

"พี่.."พิชชี่พูดเสียงเบาราวกับกระซิบ

 

 

 

 

 

 

"โธ่เว้ย! ชั้นทนไม่ไหวเเล้ว"เคนตะระเบิดอารมณ์ออกมาก่อนจะกระชากแก้วเเล้วลากลองไปบันไดข้างล้างทันที ปล่อยให่โทโมะเเละพิชชี่ยืนอยู่ที่เดิม เราออกมาจากโรงหนังเเล้วเดินฝ่าผู้คนไม่เดินสิ โดนกระชากลากถูมาตามเเรงของเคนตะเเล้วมายืนอยู่อีกฝั่นของโรงหนังที่ไม่มีคน ชั้นไม่กล้าขัดขืน เพราะดูพี่เคนตะจะน่ากลัวมากกว่าทุดครั้งที่ชั้ยเคยเจอ

 

 

 

 

 

 

"...พี่เคนตะ..."

 

 

 

 

 

 

"ไมาต้องพูดอะไรทั้งนั้น! บ้าชะมัด! เธอทำให้เบื่อช้าเป็นแบบนั้นได้ไง! เธอทำได้ไงวะ!"เคนตะขึ้นเสียง สีหน้าของเขาถ้าทำได้เขาคงฆ่าเธอตายคามือ แก้วรู้สึกกลัวจนตัวสั่นไปหมด

 

 

 

 

 

 

"..ขะ ขอโทษค่ะ"แก้วพูดขอโทษ เเต่คำขอโทษของเเก้วไม่ได้ทำให้เคนตะมีเเววตาอ่อนลงเเต่อย่าใด เคนตะกัดฟันเหมือนพายายามระงับอารมณ์

 

 

 

 

 

 

"ชั้นไม่อยากฟัง! คนที่เธอควรจะขอโทษไม่ใช่ชั้น เเต่เป็นไอ้โทโมะต่างหาก ฟังเรื่องที่ชั้นจะพูดให้ดี! เธอจะได้เลิกทำตัวงี่เง่าสักที"เคนตะพูด

 

 

 

 

 

 

"...."กำลังตั้งใจฟังอย่างถึงที่สุดของที่สุดเลยค่ะนาทีนี้ T^T

 

 

 

 

 

 

"รู้ไว้ซะ ๆอ้เวรนั่นมันชอบเธอ!"เคนตะพูดกระเเทกเสียง แก้วทั้งอึ้งเเละเอ๋อไปตามๆกัน

 

 

 

 

 

 

"อะ อะไรนะค่ะ"แก้วพูดเพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

 

 

 

 

 

 

"อย่าให้ชั้นต้องพูดอีกครั้ง! เธอดูสายตาของมันไม่ออกหรือไง!"เคนตะพูดกระเเทกเสียงอีก

 

 

 

 

 

 

ชั้นช็อกจไม่รู้จะทำตัวยังไง จนเหมือนรู้สึกตัวเองจะควบคุมสติเอาไว้ไม่อยู่ ขาเหมือนไร้เรี่ยวเเรงไปชั่วขณะ เเล้วคัวชั้นมันก็ทรุดลงไปกอบกับพื้น ไม่จริง...ไม่จริงใช่มั้ย ชั้นมองด้วงตาสีดำของพี่เคนตะนัยต์ตาของเขาไม่มีความล้อเล่นหรอโทโมะเลย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ทำไมยังไม่มาอีกนะ"ป๊อปปี้เดินวนไปวนมาหน้าโรงเรียนของฟาง นี่มันก็เย็นมาเเล้วฟางยังไม่ออกมาเลย เขารอเธอชั่วโมงกว่าๆได้ ก่อนที่ป๊อปปี้จะตัดสินใจเดินดุ่มไปที่ห้องฟาง

 

 

 

 

 

"คยองตรงนู้น"เสียงของฟางเล็ดรอดออกมาจากห้องเรียบป๊อปปี้ที่กำลังจะเดินเข้าไปก็หยุดชะงักแอบมองฟางที่ประตู เห็นฟางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เเล้วยิ้มอย่างสะใจ ก่อนจะมองคยอมเทที่กำลังขัดพื้นอยู่

 

 

 

 

 

"พี่เป็ดหัวหัวฟู พอบอกจะช่วยนี่ใช้ใหญ่เลยนะ"คยองเทพูดเเล้วเงยหน้าขึ้นมามองฟาง ฟางก็ได้ยิ้มเเล้วเเลบลิ้นให้

 

 

 

 

 

ทีกับชั้นเธอเอารอยยิ้มแบบนี้ไปไว้ที่ไหน..

 

 

 

 

 

"เอ้าก็นายบอกเองนิว่าจะช่วยชั้นอ่ะ"ฟางพูดเเล้วยังคิ้วให้

 

 

 

 

 

"ผมก็สั้นๆ ไม่หน้าหาเหาใส่หัวเล้ย"คยองเทบ่อนเบาๆ

 

 

 

 

 

"เอ้าบนอยู่ได้ เนี่ยผ้าไม่เปียกเเล้วไปชุบน้ำมาเร็วๆสิ"ฟางพูดเเล้วชี้สั่งคยองเทจึงเดินฮึดฮัดออกมาประตูที่ป๊อปปี้แอบอยู่ป๊อปปี้เห็นจึงรีบหลบทันที

 

 

 

 

 

"เเค่เธอยิ้มได้ ชั้นก็สบายใจเเล้ว"คยองเทออกมาจาอกห้องก่อนจะพูดเเล้วเดินไปชุบน้ำ ป๊อปปี้ที่แอบอยู่ก็ได้ยินที่คอมเทพูดทุกถ้อยคำ

 

 

 

 

 

ชั้นคงก็ดีเเต่ทำให้เธอเสียใจสินะ ป๊อปปี้คิดก่อนจะเดินออกไปหารถตัวเอง เเล้วขับออกไปทันที

 

 

 

 

 

ไม่นานนักฟางก็ใช้คยอมเททำความสะอาดห้องจนสะอาดเรียบร้อยก่อนจะเดินออกมาที่หน้าโรงเรียนเเต่กฌแปลกใจที่ไม่เห็นป๊อปปี้ เเต่ก็แอบโล่งใจเพราะเธอเองก็ยังไม่อยากจะเจอเขาใจตอนนี้

 

 

 

 

 

"ไปด้วยกันไม่จ้ะ สาวน้อย"รถเก๋งคันหรูมาจอดหน้าฟางเเล้วเลื่อนกระจกลงก่อนจะพูด

 

 

 

 

 

"นี่คยอง ชั้นไม่ใช่สาวน้อยนะ พูดมากจริงๆ"ฟางลดตัวลงมาพูด

 

 

 

 

 

"ฮ่ะๆ ไปเร็วเถอะรีบกลับบ้าน วันนี้ไม่มีคนมารับนิ เดี๋ยวไปส่งให้ละกัน"คยองเทพูดเเล้วเดินมาเปิดประตูให้ฟาง

 

 

 

 

 

"ขอบคุณ"ฟางพูดเเล้วยิ้มก่อนจะขึ้นไปนั่งข้างคนขับ คยอมเทจึงเดินมานั่งที่คนขับก่อนจะขับรถออกไป

 

 

 

 

"นี่ก็เย็นละ กินข้าวบ้านชั้นมั้ย ถืิว่าเป็นการขอยคุณที่นายช่วยชั้นทำความสะอาด"ฟางถามเมื่อคยองเทขับรถมาถึงบ้าน

 

 

 

 

 

"พูดให้ตัวเองดูดีไปมั้ย -_- ต้องพูดว่าใช้ชั้นคำความสะอาดถึงจะถูก"คยองเทพูด

 

 

 

 

 

"ยังไงก็เถอะ ฮ่ะๆ จะกินไม่กินบอกมาเเค่นั้น"ฟางพูด

 

 

 

 

 

"กินสิแหม ขอฟรี"คยองเทพูดก่อนจะขับรถเข้ามาให้บ้านฟางก่อนจะไปจอดรถที่โรงรถของฟาง

 

 

 

 

 

"เดี๋ยวจะโชว์ฝีมือทำให้กิน"ฟางพูดเเล้วยักคิ้วก่อนจะวางกระเป๋าไว้ที่โซฟางห้องรับเเขกเเล้วเดินเข้าห้องครัวทันที

 

 

 

 

 

"จะกินได้เร้อะ"คยองเทพูดเเล้วยืนกอดอกพิงประตูห้องครัว

 

 

 

 

 

"กินเเล้วจะติดใจ"ฟางหันมาพูดก่อนจะหันไปทำอาหารต่อ จนเสร็จฟางก็ไม่ลืมทำเผื่อป๊อปปี้ไว้ ก่อนจะตักใส่จานเเล้วเอามาเสริฟที่โต๊ะอาหาร

 

 

 

 

 

"พี่ป๊อป"ฟางพูดชื่อป๊อปปี้เเผ่วเบาเมื่อเห็นป๊อปปี้เดินลงมาจากห้อง

 

 

 

 

 

"ใครหรอฟาง"คยองเทหันไปมองป๊อปปี้ ป๊อปปี้ที่กำลังเดินก็หยุดนิ่งอยากฟังคำตอบของฟางเหมือนกันว่าจะตอบไปว่ายังไง

 

 

 

 

 

"องครักษ์ไง ลืมได้ไงเนี่ยว่าฟางเป็นดัมมี่ของโรงเรียนนะ"ฟางพูดเเล้วทำเสียงให้ร่างเริง

 

 

 

 

 

"อ๋อ โทษทีคร้าบ ที่หลังจะไม่ลืมอีกเเล้ว ว่าเเต่มากินข้าวด้วยกันสิครับ"คยองเทพูดกับป๊อปปี้

 

 

 

 

 

"ตามสบาย"ป๊อปปี้พูดก่อนจะเดินออกไป ฟางมองป๊อปปี้ก่อนจะมานั่งตรงข้างกับคยองเท คยองเทแอบเห็นฟางมองป๊อปปี้ด้วยสายตาแปลกๆ

 

 

 

 

 

"ชอบคนนั้นหรอ"คยองเทถามขึ้นทำเอาฟางสะอึกเล็กน้อย

 

 

 

 

 

"คะ ใครกัน"ฟางแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

 

 

 

 

 

"คนเมื่อกี้น่ะ"คยองเทพูดอีก

 

 

 

 

 

"..."ฟางเงียบ

 

 

 

 

 

"ถ้าชอบเค้าก็บอกเค้าไปสิ"คยองเทพูดเเล้วยิ้ม

 

 

 

 

 

"อาหารชั้นอร่อยมั้ย"ฟางเงียบไปสักพักก่อนจะเปลื่ยนเรื่องคุย

 

 

 

 

 

"ก็ใช้ได้นะ"คยองเทไม่อยากให้ฟางเศร้าจึงไปตามที่ฟางปูทางมา จากน้อยทั้งคู่ก็กินอาหารจนเสร็จฟางก็เดินไปส่งคยองเทก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

______________________________________________________________________________

 

 

อุ้ย >< 555555

 

 

เม้นกันเยอะๆน้าาาาาา

 

 

ม๊วฟๆ 555555

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.7 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.7 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา