Fic Naruto พันธสัญญาสีดำ ความเศร้า ความรัก ภาค1

9.3

เขียนโดย นิกซ์

วันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 เวลา 07.27 น.

  71 ตอน
  68 วิจารณ์
  34.63K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 15.46 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

15) บทที่ 13 งานเลี้ยงและดูตัว ครบแล้วจร้า

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

"ซากุระไปอาบน้ำแต่งตัวด่วนเลย"จู่ๆฮิคาริก็เปิดเข้ามาในห้องพร้อมฉุดเด็กสาวให้ลุกขึ้นแล้วลากไปห้องน้ำ

"พี่ฮิคาริมันเกิดอะไรขึ้นกันค่ะ"เด็กสาวร้องถามขณะโดนลากไปอาบน้ำ

"ไม่ต้องพูดมาก"ฮิคาริพลักเด็กสาวเข้าห้องน้ำไปทันทีพร้อมด้วยปาผ้าขนหนูใส่หน้าพลางสั่ง"ให้เวลาสิบนาทีอาบน้ำให้เสร็จแล้วต้องสะอาดด้วย"

ซากุระตะโกน"อะไรกานนน!! ชุดชั้นในหนูยังไม่หยิบเลยยยนะ"

ฮิคารุออกคำสั่ง"ให้สองนาทีไปเอาชุดาเปลี่ยน ไปเร็ว"

"ค่าาา!!"เมื่อตอบรับแล้วเด็กสาวรีบวิ่งไปหยิบชุดชั้นในทันทีแล้วรีบกลับมาอาบน้ำอย่างรวดเร็ว พออาบเสร็จซากุระก็สวมชุดชั้นในสีดำสวมเสื้อกล้ามสายเดี่ยวสีขาวและกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน พอออกาจากห้องน้ำโคฮารุก็ลากเด็กสาวไปไดร์ผมและแต่งตัวชุดที่โคฮารุเลือกให้ใส่เป็นชุดราตรีสั้นสีดำแขนกุดคอเต่า และให้ใส่ถุงน่องสีดำ ถุงมือสีดำยาว เมื่อเเต่งเสร็จฮิคาริก็พาเด็กสาวมาแต่งหน้าทำผมพอแต่งเสร็จโคฮารุก็สวมรองเท้าบู๊ทสั้นหนังสีดำให้เธอ"ขอบคุณค่ะ ว่าแต่พี่ๆจะพาหนูไปไหนเหรอ?"

ฮิคาริบ่น"ก็ท่านตากับท่านยายน่ะสิ บังคับให้เราไปด้วยน่ะสิ แต่ไม่ต้องห่วงพี่จะให้พวกเพื่อนๆเราไปด้วยกันให้หมดแหละ"

ซากุระถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างน้อยที่สุดเธอก็เบาใจได้เปราะหนึ่งล่ะ พอแต่งหน้าทำผมเสร็จ ฮิคาริจูงเด็กสาวให้มาส่องกระจกบานใหญ่ ซากุระพบว่าตัวเองอยู่ในชุดราตรีสีดำคอเต่าสั้นเลยเข่าเผยท่อนขาเรียวยาว ถุงน่องดำนั้นช่วยป้องกันรองเท้าบู๊ทสั้นกัด ผมสีชมพูปะบ่านั้นได้หวีจัดทรงอย่างดีประดับด้วยโบว์สีดำเส้นโตปักด้วยดิ้นเงินโดยที่ฮิคาริได้ถักเปียเส้นเล็กๆทำให้เธอดูเป็นสาวหวานยิ่งเข้ากับหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนเป็นเจ้าหญิงจากเทพนิยายที่กำลังจะไปงานเต้นรำของเจ้าชาย...เจ้าชาย?...

พอแต่งตัวเสร็จซากุระก็ออกมารอข้างนอกก็พบว่าคนอื่นแต่งตัวเสร็จแล้ว "โอ้โห ฮินาตะเธอน่ารักมากเลย"วันนี้ฮินาตะอยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีฟ้าสดใสยาวคลุมเข่าเข้ากับสร้อยไข่มุกที่ประดับอยู่บนลำคอระหงนั้นยิ่งช่วยขับผิวของเธอให้ขาวผ่องใบหน้านั้นแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ ผมสีดำมันเงานั้นรวบสูงเป็นหางม้าเเละดัดเป็นลอนสลวย และรองเท้าส้นสูงสีขาว ตอนนี้เธอเหมือนนางฟ้าที่งามบริสุทธิ์ คนถูกชมเอียงอาย"คุณซากุระก็ชมเกินไป"

"นิยัยโหนกไม่คิดจะชมฉันเลยรึไง"อิโนะเท้าสะเอวบ่น วันนี้เธออยู่ในชุดราตรีสายเดี่ยวสั้นสีม่วงเข้มมีระบายสีดำเล็กๆ สวมรองเท้าส้นเข็มสีดำดูเซ็กซี่ ผมสีเหลืองอ่อนดัดลอนปล่อยสบายๆมีดอกกุหลาบสีม่วงประดับอยู่ ใบหน้านั้นแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางพองามทำให้เธอดูเป็นสาวเปรี้ยว

"ย่ะเธอก็สวยดีนิอิโนะ"ซากุระยิ้มน้อยๆที่จริงยัยเพื่อนซี้ของเธอน่าจะให้ใครบางคนชมจะดีกว่า เพื่อนซี้เธอคงตัวลอยติดเพดานบ้านแน่ๆ "ว้าว เท็นเท็นน่ารักจังเลย" วันนี้เท็นเท็นอยู่ในชุดราตรีสีน้ำตาลแดงสั้นทรงซุ่มเปิดไหล่ดูเรียบง่ายแต่เก๋ยิ่งวันนี้แต่งหน้าบางๆผมสีน้ำตาลเข้มนั้นปล่อยสยายและดัดลอนตรงปลาย คู่กับรองเท้าคัทชูน่ารักสีน้ำตาล"บ้าน่า ซากุระพูดอะไรก็ไม่รู้อ่ะ แต่ญาติเธอเนี่ยเก่งจริงๆ"

"อืม ก็เขาเป็นมืออาชีพนี่นา"ซากุระยักไหล่น้อยๆ

อิโนะล้อ"หือ ถ้าเเกเลิกเป็นนินจาแล้วมาเป็นนางแบบจะรุ่งกว่าไหมย่ะ"

ซากุระตีแขนเพื่อนสาว"บ้าเหรออิโนะ ฉันชอบชีวิตนินจามากกว่าย่ะ"

กลุ่มสาวๆต่างกันอย่างสนุกปาก

จากนั้นหนุ่มๆก็แต่งตัวเสร็จ โคฮารุก็นำเสื้อคลุมไหล่สีดำขอบขนมิ้งสีเดียวกันมาคลุมไหล่ให้ซากุระ"อากาศจะหนาวเดี๋ยวไม่สบาย"

ฮิคารินำเสื้อคลุมมามอบให้สาวๆที่เหลือตอนนี้สองแฝดใส่ชุดสูทสีดำผมหวีจัดทรงอย่างดีเช่นเดียวกับหนุ่มๆคนอื่น

"เอาล่ะเมื่อพร้อมแล้วไปกันเถอะรถมารับแล้ว"ซากุระบะเดินเข้ามาวันนี้เขาเองก็จะไปงานเลี้ยงด้วยเช่นกับฮารุยวันนี้ซากุระบะนั้นแต่งชุดทักสิโด้สีดำผมหวีเสยจัดทรงอย่างดีเขาเดินคู่กันหญิงสาวคนหนึ่งที่ตัวเล็กร่างบอบบางน่าทะนุทะนอมในชุดราตรีเกาะอกสีทองยาวผ่าข้างสวมผ้าคลุมไหล่สีดำทำให้ดูหรูหราในมือถือกระเป๋าเล็กดูมีสไตล์ สวมรองเท้าส้นสูงดำ เธอมีผมสีน้ำตาลเป็นลอนปล่อยสยาย ใบหน้าที่ตกแต่งอย่างปราณีต เครื่องประดับทุกชิ้นเป็นเพชรน้ำงามทั้งสร้อยคอและสร้อยข้อมือและที่เด่นที่สุดคือแหวนเพชรเม็ดโตที่นิ้วนางข้างซ้าย

ซากุระโค้งทักทาย"สวัสดีค่ะน้ามาเรีย ไม่ได้เจอกันนานสวยขึ้นมากเลย"

หญิงสาวนามมาเรียยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ"โฮะๆ ชมกันเกินไปแล้วจ้ะ หนูซากุระเนี่ยยิ่งโตยิ่งสวยนะ"

"ชมเกินไปแล้วคะ เพราะฮิคาริเเละโคฮารุต่างหาก"

ซากุระบะยิ้มก่อนจะกอดเอวของภรรยา"แหม ก็มีพ่อเป็นพ่อค้าผ้าและดีไซเนอร์และมีแม่เป็นสไตล์ลิสนี่นา"

ชิกามารุถามเสียงสั่น"ม..หมายความว่าผู้หญิงคนนี้คือ"

ทั้งซากุระบะและสองแฝดพูดพร้อมกัน"ก็เป็นภรรยาของฉัน/แม่ของเรานี่นา"

ทุกคนอึ้งคิดเหมือนกัน...เนี่ยนะผู้หญิงที่มีลูกแฝด ยังสวยเช้งขนาดนี้เลย...

มาเรียทักทาย"หวัดดีจ้าเด็กๆฉัน นานาเซะ มาเรียเป็นอาจานย์สอนสไตล์ลิสมหาลัยแคว้นยูกิจ้ะ ยินดีที่ได้รู้จัก พวกหนูเป็นเพื่อนๆของหลานฉันสินะจ๊ะ สวยๆหล่อๆกันทุกคนเลย"

ฮารุยในชุดราตรีสีดำยาวเปิดไหล่สวมสร้อยคริสตันดูสง่างามเดินเข้ามา วันนี้ใบหน้าถูกตกแต่งด้วยเครื่องสำอางอย่างปราณีตถึงแม้ฮารุยจะอายุเข้าวัยกลางคนแต่ใบหน้าของฮารุยก็ยังคงราวกับสาววัยยี่สิบห้า "อ้าว ทุกคนเเต่งตัวเสร็จแล้วไปกันเถอะ รถมารับแล้ว"

"โห ป้าแต่งแล้วสวยเหมือนกันนะเนี่ย"และแล้วซากุระก็เข้าไปควงแขนของป้า

ฮารุยหยิกจมูกหลานสาวอย่างหมั่นเขี้ยว"แกล่ะอย่าซนนัก นี่เป็นงานใหญ่"

"ค่าป้า"ซากุระขานรับอย่างร่าเริง

กาอาระยิ้มน้อยๆ...เธอมีความสุข...ดีแล้วล่ะนะ...

ระหว่างทาง

อิโนะถามขึ้น"ขอถาอะไรหน่อยได้ไหมค่ะ"

มาเรียยิ้ม"ว่ามาสิจ๊ะ หนูน้อย"

อิโนะจึงถาม"คือ...ทำไมคนแคว้นนี้นิยมใส่เสื้อผ้าสีดำหรือสีเข้มๆคะ?"

ฮิคาริเป็นคนตอบคำถามแทน"มันเป็นแฟชั่นน่ะ คนแคว้นยูกิจริงๆจะผิวขาว ถ้าใส่เสื้อผ้าสีเข้มก็จะยิ่งช่วยขับผิวน่ะ ไม่งั้นตัวคงจะกลืนไปกับหิมะน่ะนะ ฮ่ะๆๆ"

เด็กสาวพยักหน้ารับรู้"มิน่าล่ะ คนแคว้นนี้ส่วนใหญ่ผิวขาวสวยกันทุกคนเลย"

ทางด้านทีมเหยี่ยวที่ตอนนี้หลบมาซ่อนตัวในโรงเตี๋ยมเก๋าๆแห่งในแคว้นยูกิ

ซายะกลับเข้ามารายงานข่าว"ท่านซาสึเกะค่ะ มีรายงานคะ วันนี้ไดเมียวแคว้นยูกิได้จัดงนฉลองประจำปี"

คารินแว้ดใส่"แล้วไง?ก็แค่งานประจำปี"

จูโกะบ่นใส่"ฟังรายงานให่จบก่อนได้รึเปล่าคาริน ถ้าฟังไม่จบจะตายรึไง"

ซายะรายงานต่อ"ตระกูลนานาเซะได้รับเชิญด้วย เห็นว่าเป็นงานดูตัวล่ะมั้ง เพราะได้ยินคนในแคว้นเขาลือกันว่าลูกชายของท่านไดเมียวจะดูตัวกับหลานสาวคนเดียวของตระกูลนานาเซะเน่ะ"

คำว่าดูตัวทำเอาซาสึเกะสะดุ้งเล็กน้อย"ฉันจะไปสูดอากาศหน่อย พวกนายอยู่ที่นี่ไปก่อน"ว่าแล็วซาสึเกะก็หายตัวไปกับอากาศธาตุ

ทางด้านซากุระในตอนนี้ได้มาถึงงานเลี้ยง ไดเมี่ยวแคว้นยูกิออกมาต้อนรับด้วยตนเองพร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งวัยยี่สิบกว่าท่าทางสง่างามในชุดสูทราคาแพงสีดำ ผมสีดำที่หวีเสยอย่างดี ตาสีดำดูอ่อนโยน ยืนอยู่ข้างหลัง

"โอ้ ไม่ได้เจอกันนานนะ ท่านนานาเซะ"ไดเมียวเเคว้นยูกิเข้ามาทักทาย

"เช่นกันครับท่านไดเมียว"คาสึอิทักตอบเช่นเดียวกัน พลางแนะนำตัวหลานทั้งสาม"สามคนนี่หลานๆฉันเอง"

สองแฝดและซากุระต่างโค้งเคารพ"สวัสดีครับ/ค่ะ"

ฮิคาริแนะนำตัวก่อน"ผม นานาเซะฮิคาริครับ"

"ผม นานาเซะ โคฮารุครับ"

"หนูฮารุโนะ ซากุระคะ"

ไดเมียวแนะนำชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังบ้าง"เอ้าเจ้าลูกชายเราเองก็แนะนำตัวเองบ้างสิ"

ชายหนุ่มพยักหน้อย่างสุภาพก่อนจะแนะนำตัวแ"สวัสดีครับ ผมคาเงรุ โคยูกิ เรียกผมว่าโคยูกิ ก็ได้ครับ"

ฮารุยยิ้ม"โคยูกิคุงจ๊ะ ป้าฝากซากุระหลานป้าด้วยนะ"พลางพลักหลังหลานสาวให้เข้าไปใกล้ชายหนุ่ม

โคยูกิยื่นแขน"เชิญครับเจ้าหญิง"

ซากุระยอมควงแขนชายหนุ่มแต่โดยดี เขาตัวสูงกว่าเธอ ทั้งคู่ตามหลังท่านไดเมียวที่เดินเข้างานพร้อมสองสามีภรรยาซากุระบะและมาเรียตามมาด้วยนินจาโคโนฮะคนอื่นๆ

หลังจากถอดเสื้อคลุมของตนฝากไว้กับพนักงานแล้ว

สองหนุ่มสาวได้เดินมาที่โซนเต้นรำ โคยูกิเดินมาตรงหน้าร่างบางแล้วโค้ง"ซากุระจังจะให้เกียรติ์เต้นรำกับผมได้มั้ยครับ"

เด็กสาวปฏิเสธ"อย่าดีกว่าคะ หนูเต้นรำไม่เก่ง เดี๋ยวพี่โคยูกิจะอายคนอื่นเปล่าๆ"

ชายหนุ่มส่ายหน้า"ไม่เลย ซากุระจังแค่ปล่อยจังหวะไปตามเพลงและเชิดหน้าข้นก็พอ ซากุระจังเป็นคนสวยนะ เชื่อพี่เถอะ ใครๆก็ต้องอิจฉาพี่ที่ได้เต้นรำกับคนสวยๆอย่างเรา"พลางยื่นมือมา ซากุระส่งมือให้ชายหนุ่มไป ทั้งสองได้เปิดฟลอร์เป็นคู่แรก ด้วยความตื่นเต้นทำให้ซากุระเผลอเหยียบตัวอีกฝ่ายเต็มแรง"เป็นอะไรรึเปล่าค่ะ"เด็กสาวร้องถามหากแต่โคยูกิไม่ใส่ใจ กลับปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ไม่หรอกซากุระจัง เชิดหน้าขึ้นเถอะอย่าตื่นเต้นสิ ปล่อยใจไปตามเพลงก็พอ"ทั้งคู่รู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน ทั้งฟลอร์มีแค่เขาและเธอ ภาพของคนทั้งคู่ที่กำลังเต้นรำอยู่นั้นอยู่ในสายตาของซาสึเกะ เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธ เขาหึงหวงเธอ เขาไม่ชอบเลยที่มีคนมาโอบกอดตัวเธอ หากไม่ติดว่าในงานมีพวกโคโนฮะอยู่ล่ะก็เขาคงเข้าไปชิงตัวเธอมาแล้ว

หลังจากที่ซากุระเต้นรำได้สามสี่เพลง โคยูกิจูงมือเธอให้มานั่งที่โต๊ะ"ซากุระจังหิวมั้ย เดี๋ยวพี่จะไปตักให้"

"เกรงใจจังคะ เดี่ยวหนูไปตักเองดีกว่า"ซากุระรีบปฎิเสธ

โคยูกิยิ้ม"ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่เต็มใจ"ชายหนุ่มเดินหันกลับไปตักอาหารให้เด็กสาวทันที คำพูดของชายหนุ่มนั้นทำเอาซากุระใจเต้น ด้วยรูปร่างหน้าที่หล่อเหลาไม่เป็นรองใคร และนิสัยที่สุภาพนั่นอีก มันทำให้หัวใจดวงน้อยๆของเธอหวั่นไหวมากมาย เขาดูใจดีและอ่อนโยนผิดกับเขาคนนั้นลิบลับ พอคิดได้อย่างงั้นซากุระก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ถอนใจทำไมยัยโหนก เมื่อกี้เปิดฟลอร์น่ะไม่ต้องห่วงนะ แกสวยอยู่แล้ว"อิโนะกลับมาจากการเต้นรำกับซาอิมานั่งข้างเพื่อนซี้อย่างเธอ

ซากุระถามทันที"ซาอิชมแกรึเปล่าล่ะยัยหมู"

อิโนะเอียงอาย"ก็..ซาอิบอกว่าวันนี้ฉันสวยเหมือนกับเจ้าหญิงน่ะนะ..อ๊ายย เขินอ่ะ"

สายตาของซากุระตอนนี้จ้องมองไปยังฮินาตะที่ตอนนี้กำลังเต้นรำกับนารุโตะทั้งคู่อาจจะดูเก้ๆกังๆอยู่บ้างแต่สีหน้าของทั้งคู่นั้นดูมีความสุข พอมองไปอีกทางก็พบว่า เท็นเท็นกำลังเต้นรำกับเนจิอยู่ใบหน้าของเท็นเท็นนั้นแดงก่ำราวกับมะเขือเทศสุก...คู่นี้น่ารักจัง...

"มาแล้วจ้าซากุระจัง"โคยูกิเดินกลับมาพร้อมกับอาหารและมืออีกข้างถือจานใส่ขนมเค้กมากมายหลายชนิด

"พี่โคยูกิ ตักมาเยอะจัง"ซากุระพูดขึ้น

ชายหนุ่มยิ้มรับ"ก็แบ่งกับเพื่อนสิครับ พี่ตักเค้กมาเยอะ"

"จริงคะ"อิโนะเสริม

โคยูกิเข้ามากระซิบข้างหูของซากุระ"ซากุระจังจะเต้นรำกับใครกก็ได้แต่คนแรกและคนสุดท้ายต้องเป็นพี่เท่านั้นนั้นนะ"

ดวงหน้างามของซากุระขึ้นสีระเรื่อ โคยูกิผละออกไปทันที อิโนะเข้าคุย"แหม ฉันล่ะอิจฉาแกจริงๆยัยโหนก พี่โคยูกิออกจะเฟอร์เฟ็คขนาดนี้ เป็นฉันนะฉันจะจับไว้ให้มั่นเลย หล่อ นิสัยดี ขนาดนี้"

"ไว้ฉันจะฟ้องซาอิ"คำพูดของซากุระได้ผล อิโนะชะงักเล็กน้อย สองสาวก็ลงมือกินอาหารที่โคยูกิตักมาให้ อิโนะชมไม่ขาดปากไม่นานฮินาตะกับเท็นเท็นก็ตักอาหารมานั่งโต๊ะด้วย ซากุระจึงชวนมากินเค้ก ด้วยกัน ไม่นาน ฮารุยก็ตรงเข้ามาหา"ซากุระมากับป้าหน่อยสิ"

"คะ ป้า"เด็กสาวเดิมตามมาอย่างว่าง่าย

ฮารุยเข้ามากระซิบ"ฉันพาแกมาดูตัว อย่าดื้อล่ะ"

"ใครกันค่ะป้า"

ฮารุยหันมาตอบ"เดี๋ยวก็รู้เอง"

พอมาถึที่โต๊ะที่ท่านไดเมียวแคว้นยูกินั่งอยู่ข้างๆโคยูกิก็นั่งอยู่ด้วยและคาสึอิ มิโรกุ ซากุระบะและมาเรียนั่งร่วมด้วย ทั้งซากุระและโคยูกิดูตกใจเล็กน้อย ไดเมียวหันไปพูดกับลูกชาย"เจ้าลูกชายนี่ไงผู้หญิงที่พ่อบอก นั่งสิหนู"

"ขอบคุณคะ"สองป้าหลานนั่งลง

ไดเมียวหันมาถามลูกชาย"เป็นยังไงเจ้าลูกชาย น่ารักไหมล่ะ ผู้หญิงที่พ่อเลือกให้"

โคยูกิรู้ดีว่าเด็กสาวผมชมพูดูลำบากใจ"ผมว่าขอให้เราสองคนได้ศึกษากันและกันก่อนเถอะครับ เพราะอาจจะเป็นการฝืนใจก็ได้"

ซากุระบะพูดขึ้น"นั่นสิ ผมเห็นด้วย ให้สองคนนี่ได้ทำความรู้จักกันมากกว่านี้เถอะครับ อีกอย่างหลานผมคนนี้เพิ่งอายุสิบห้า ยังเด็กอยู่ให้แกได้ตัดสินใจเองเถอะครับ"

"อืม ก็ได้"

ซากุระลุกขึ้น"ขอตัวก่อนนะค่ะ"แล้วเดินออกไป

โคยูกิก็ลุกขึ้น"ผมเองก็ขอตัวเช่นกันครับ"ชายหนุ่มรีบเดินตามเด็กสาวไป

ซากุระเดินออกมานอกงานพลางถอนหายใจ"ที่แท้ ก็พี่โคยูกิเองรึนี่"

"อยู่นี่เองซากุระ"โคยูกิวิ่งตามออกมาเห็นสีหน้าของเด็กสาวก็รู้แล้ว"พี่ขอโทษนะ ท่านพ่อไม่ได้บอกอะไรกับพี่เลย บอกกับพี่ว่าจะพามาดูตัวน่ะ"

เด็กสาวส่ายหน้า"ไม่เป็นไรหรอกคะ พี่โคยูกิ พี่ไม่ผิดหรอกหนูเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"ซากุระยิ้มให้"พี่ทำถูกแล้วที่เราสองคนควรรู้จักกันมากกว่านี้"

โคยูกิยิ้มก่อนจะถาม"ซากุระจังมีแฟนรึยัง"

เด็กสาวส่ายหน้า"โสดสนิทคะพี่ แต่นูเคยรักคนๆหนึ่งแต่เขากลับไม่เห็นค่าความรักของหนูเลยสักนิด หนูเลยไม่ค่อยอยากจะรักใจแล้ว"

โคยูกิพูดขึ้น"รู้มั้ย ซากุระจังคนที่ดูถูกความรักน่ะ ก็เป็นแค่คนอ่อนแอ ในโลกนี้ความรักคือพลังที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว ความรักช่วยทำให้เรามีความกล้าและมีพลัง"

เด็กสาวยิ้มอย่างเปี่ยมสุข"พี่โคยูกิเป็นดีจัง ใครได้เป็นแฟนเนี่ยโชคดีที่สุดเลยนะค่ะ ว่าแต่พี่มีแฟนรึยัง?"

ชายหนุ่มส่ายหน้า"ยังเลย พี่มัวแต่ทำงานน่ะ พี่เป็นหัวหน้ากรมตำรวจประจำแคว้นงานยุ่งตลอด เพิ่งมีวันหยุดก็คราวนี้แหละนะ"ดวงหน้าขาวๆของโคยูกิแดงระเรื่อ"ซากุระจัง พรุ่งนี้บ่ายสามว่างมั้ย?"

"ทำไมค่ะ"

ชายหนุ่มตัดสินใจบอกจุดประสงค์"ปะ..ไปเดตกับพี่หน่อยสิ"

เมื่อโดนชวนอย่างนี้ซากุระเองหน้าแดงเพราะความอาย"ดะ..ได้สิค่ะ"

"เราไปเต้นรำกันอีกสัเพลงได้มั้ย"โคยูกิเริ่มชวนอีกครั้งพลางส่งมือมา

ซากุระส่งมือให้"ได้สิค่ะ"

ตอนนี้ทั้งสองคนเต้นรำกันเหมือนอยู่ในห้วงฝันอีกครั้ง ทั้งสองคนกลายเป็นคู่ที่น่าอิจฉากับคนทั้งงาน

สองหนุ่มสาวได้กลับเข้าไปในงานเต้นรำอีกครั้ง การาสนทนาทั้งหมดอยู่ในสายตาของซาสึเกะตอนนี้เขาหึงและโกรธจนแทบจะระเบิดออกมา...ซากุระเธอต้องเป็นของฉันเท่านั้น...ยิ่งเห็นสีหน้าตอนที่เธอกำลังเต้นรำกับชายอื่นเขายิ่งโกรธแทบบ้า...พรุ่งนี้ตอนบ่ายสามเหรอ?...เอาว่ะเสี่ยงเป็นไงเป็นกัน...พรุ่งนี้เขาต้องพาตัวเธอกลับมาให้ได้ คิดได้แล้วซาสึเกะก็กลับฐานที่พักทันที

 

ใจดีก็เม้นให้กำลังใจเค้ามั้งเน้อ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.6 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา