Fic Naruto พันธสัญญาสีดำ ความเศร้า ความรัก ภาค1

9.3

เขียนโดย นิกซ์

วันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 เวลา 07.27 น.

  70 ตอน
  65 วิจารณ์
  28.17K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 15.46 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

16) บทที่ 14 เดต ครบแล้ว

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

หลังจากที่กลับจากงานเลี้ยงซากุระไม่ได้บอกใครเรื่องเดตเลยสักนิด พอมาถึงบ้านเธอก็ตรงไปอาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดนอนลูกแมวสีดำดูน่ารักแทนพอมาถึงหน้าห้องก็พบว่า กาอาระมารอหน้อห้อง "กาอาระมีอะไรเหรอ"

กาอาระยิ้มให้"ฉันว่าเธอควรจะเลิกเป็นนินจานะ "

ซากุระเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง"กาอาระฉันไม่คิดจะเลิกเป็นนินจาหรอกนะ ฉันเลือกเส้นทางนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ฉันอยากจะลองต่อสู้กับโชคชะตาดู อีกอย่างไม่มีใครหลีกหนีความตายพ้นหรอก ความตายมันจะมาหาเราไม่ช้าก็เร็วเท่านั้นแหละ ตอนนี้ฉันแค่อย่างมีความสุขและพักสมองบ้างน่ะนะ"

"เธอนี่เข้มแข็งจังนะ งั้นเอานี่"กาอาระส่งท่อนไม้ขนาดใหญ่กว่าปากกาลูกลื่นเล็กน้อยให้"ถ้าเธอจะไปไหน หากเกิดอันตรายล่ะก็ให้ชูพลุนี่ขึ้นฟ้า แล้วพวกเราจะมาช่วยอย่าลืมซะล่ะ เอ่อ ว่าแต่?"

"อะไรเหรอกาอาระ"เด็กสาวถาม

กาอาระถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง"ผู้ชายที่ชื่อ ฮารุโนะ ซึบารุคือใครกัน"

ซากุระตอบอย่างอ่อนโยน"เขาคืออาวุธของพ่อฉันน่ะ เป็นมรดกของพ่อฉัน พอดีฉันไม่เจอเข้าเลยนำติดตัวไปด้วยน่ะ"

หนุ่มผมแดงพยักหน้ารับรู้"เหรอ ดีแล้วแหละนะ ระวังตัวด้วย ราตรีสวัสดิ์"

"ขอบใจนะและราตรีสวัสดิ์"พอพูจบเด็กสาวก็เข้าห้องทันที พอมาถึงฟูกที่นอน เธอก็นอนกลิ้งกอดหมอนด้วยความเขินอาย"อ๊ายย มีคนชวนเราเดตด้วย ดีใจจัง" ซากุระพึมพัมกับตัวเอง"นี่จะเที่ยงคืนแล้วแต่ยังไม่ง่วงแฮะ"ว่าแล้วเธอก็ตัดสินใจนำหนังสือของพ่อมาอ่านต่อเด็กสาวเปิดหน้าที่อ่านค้างไว้โดยไม่ลืมสวมแว่นกรอบดำหนา

...

กลุ่มโจรร้ายได้ขี่ม้าผ่านมา โจรผู้หนึ่งร้องทัก"โอ้ ดูสิเราเจออะไร"ว่าแล้วมือหยาบก็ดึงชายผ้าคลุมสีดำลงทำให้อันดัสร่วงลงมา

อันดัสรีบกระเด้งตัวออกจากบนหลังม้าของโจรทันที

หัวหน้าโจรร้องถาม"เจ้าเป็นใครกัน ไอ้หนุ่ม"

อันดัสรีบโค้งตัวเคารพ"ข้าอันดัส เป็นนักมายากลขอรับ ท่านคงเป็น กาแจ๊ค จอมสลัดผู้ยิ่งใหญ่แห่งเกยวูฟใช่รึไม่ขอรับ"

หัวหน้าโจรทุบอกตนอย่างภูมิใจ"อืม นั่นหล่ะข้าล่ะ มาไอ้หนุ่มไปที่พักพวกเรากัน"ว่าแล้วโจรผู้หนึ่งก็หิ้วอันดัสกลับไปยังที่พักทันที

พอมาถึงที่พักของโจรกาแจ๊ค โจรที่หิ้วอันดัสอยู่ก็ปล่อยพ่อมดหนุ่มลงพื้นอย่างไร้ความปราณี ทำให้ร่างที่ร่วงลงพื้นนนั้นรู้สึกจุกมากจนตัวงอ เจ้ายูนิคอร์นสาวที่ซ่อนตัวก็แอบตามมาดูด้วยว่าหวังจะช่วยพ่อมดหนุ่ม

หัวหน้าโจรร้องเรียก"ชาลีนำน้ำซุปมาหน่อย มีคนมาเพิ่ม"

หญิงสาวนางหนึ่งร้องท้วง"ข้าไม่เอา กาแจ๊คซุปที่ไร้รสชาติขนาดนี้ เรากินซุปนี้มาสามวันติดกันแล้วนะ พวกเจ้าล่าอะไรได้บ้าง"

โจรคนอื่นส่ายหน้า อันดัสรู้ดีว่าทำไมพวกโจรไม่สามารถล่าสัตว์ได้เลยนั่นเป็นเพราะยูนิคอร์นได้ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของป่าแถบนี้ทำให้บรรดาสัตว์นั้นสามารถหายตัวได้ เขาโค้งตัวเคารพหญิงสาวนางนั้น"ท่านคงเป็น เปเนโรเป้ โฉมงามผู้องอาจซื่อสัตย์และงดงามของท่านกาแจ๊คใช่รึไม่"

"หึ ใช่"เปเนโรเป้สะบัดหน้าหนี กาแจ๊คเข้าไปโอบไหล่หญิงสาวหากแต่นางสะบัดออก เปเนโรเป้เป็นหญิงสาวที่หน้าตาดีรูปร่างบอบบางคนหนึ่งอายุประมาณยี่สิบห้าซึ่งไม่ห่างจากอันดัสนักเพราะเขายี่สิบเจ็ด นางมีผมสีน้ำตาลหยักศก ผิวคล้ำ ตาสีน้ำตาลดูธรรมดา

"เอาล่ะๆ เดี๋ยวเจ็คนักดนตรีของเราจะร้องเพลงเกี่ยวกับการผจญภัยของกัปตันกาแจ๊คให้เอง"สิ้นคำสั่งกัปตัน นักดนตรีผอมกร่องก็เริ่มบรรเลงพิณด้วยสีหน้าเบื่อโลก เปเนโรเป้เริ่มทนไม่ไหวจึงโวยลั่น"โอ๊ย! เบื่อ เปลี่ยนบ้างเถอะข้าฟังมาเป็นพันๆรอบแล้วเปลี่ยนเถอะ เอาเป็นเพอร์ซูสรึไม่ก็โรบิ้นฮูดดีกว่า เข้าท่ากว่าเยอะนะ"

กาแจ๊คตวาดลั่น"นิยายกรีกไม่มีจริง โรบินฮู้ดไม่มีจริง พวกเราสิความจริงเราคือตัวจริง"

อันดัสลุกขึ้นเขาอยากจะลองร่ายมนต์ดู จึงเริ่มท่องคาถา อากาศรอบตัวเริ่มแปรปวน เมื่อร่ายมนต์จบทุกอย่างกลับเป็นปกติ

กาแจ๊คพูดขึ้น"เห็นมั้ยเวทย์มนต์คือเวทย์มนต์ พวกเราสิความจริงใช่มั้ย"

"นั่นมัน โรบิฮู้ดมาเรียนี่นา และนั่น เพอร์ซูส อันโดรเมด้า"หนึ่งในกลุ่มโจรร้องขึ้นพลางชี้ไปที่เงามืดก็พบกลุ่มชายหญิงคู่หนึ่งท่าทางสง่างามในมือถือคัธนูเป็นเอกลักษณ์ ตามมาด้วยชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดสไตล์กรีกสวมหมวกปีกในมือถือดาบและโล่ที่มีหัวของเมดูซ่าสวมรองเท้าติดปีกติดอยู่เดินเคียงข้างมาด้วยหญิงสาวผู้งดงามในชุดกรีกสีขาวบางพริ้ว ด้านหลังตามมาด้วยคณะของโรบินฮู้ด ทั้งหลวงพ่อไฟเออร์ทัก(พิมพ์ถูกรึเปล่าไม่รู้นะค่ะ ถ้าพิมพ์ผิดก็ขออภัยด้วย:ไรเตอร์)ลิตเติ้ลจอนท์และคนอื่นๆในป่าเชอวู้ดรวมทั้งวีรบุรุษของกรีกได้ตามมาเป็นขบวน

กาแจ๊คเดินไปต้อนรับอย่างยินดี"โอ้ ท่านเซอร์ มาดาม ข้าขอต้อนรับข้ากาแจ๊คแห่งเกยวูฟ"หากแต่ทั้งโรบินฮู้ดและมาเรียหรือคนอื่นๆกลับเดินทะลุตัวเขาไปเฉยเลย "นี่มันอะไรกัน พวกเราสิความจริงเห็นมั้ยเวทย์มนต์คือเวทย์มนต์"

หากแต่ลูกน้องคนอื่นๆกลับไม่ฟัง กลับวิ่งตามภาพลวงตาของอันดัสไปหมด และคนสุดท้ายคือเปเรโนเป้"รอด้วยโรบิ้น มาเรีย เพอร์ซูส อันโดรเมด้า รอด้วย"

พ่อมดหนุ่มอดไม่ได้ที่จะขำแต่ยังไม่ทันไรเขาก็โดน กาแจ๊คและลูกน้องคนสนิทจับ กาแจ๊คสบถ"หึ ถ้าขายเจ้าคงได้ราคาดี พรุ่งนี้เราจะเป็นสุภาพบุรุษ เราจะได้เดินเรืออีกครั้ง ฮ่าๆๆ"

สองโจรร้ายผูกตัวพ่อมดหนุ่มติดกับต้นไม้ทำให้เขากระดิกตัวไม่ได้พอลับร่างของสองโจรร้าย อันดัสลองร่ายคาถาหวังให้เชือกที่มัดหลุดผลกลับกลายเป็นว่ายิ่งรัดแน่นมากขึ้น พ่อมดหนุ่มตัดสินใจร้องขอความช่วยเหลือ"ช่วยด้วยยูนิคอร์น เจ้าอยู่ที่ไหน!!!"

เจ้ายูนิคอร์นสาวออกมาจากที่ซ่อนแล้วใช้เขาของมันจ่อไปที่เชือกเพื่อคลายเวทย์มนต์ ทันทีที่เขาได้สัมผัสเชือกเวทย์มนต์ก็หายไป อันดัสได้หลุดจากพันธานาการ"ขอบใจเจ้ามาก เวทย์มนต์ของข้ามันไม่ได้เรื่องเลย"

ยูนิคอร์นสาวปลอบ"อย่าโทษตัวเองเลย เดินทางต่อเถอะเดี๋ยวพวกโจรจะกลับมา"

"นั่นเจ้าจะไปไหนน่ะ"เสียงเปเรโนเป้ดังขึ้้น

อันดัสหันหลังกลับไปก็พบเปเรโนเป้อยู่เพียงผู้เดียวหากแต่สายตาของนางตอนนี้ไม่ได้มองมาที่ตัวเขาเลย

"เจ้าหายไปไนมา เจ้าหายไปไหนมา"หญิงสาวเข้ามากอดเจ้าสัตว์ในตำนานด้วยความคิดถึง เจ้ายูนิคอร์นสาวเองก็ไม่ได้หลบเลี่ยงแต่อย่างใด เปเนโรเป้ยังคงร้องไห้พลางซบหน้ากับเจ้ายูนิคอร์น

อันดัสร้องถาม"พวกเจ้าเคยเจอกันหรอกรึ"

ยูนิคอร์นสาวเป็นฝ่ายตอบเอง"ใช่ เราเคยพบกันครั้งหนึ่ง"

เปเนโรเป้เช็ดน้ำตาร้องถาม"พวกเจ้าจะไปไหนกัน ขอข้าไปด้วยนะ ข้าไม่อยากเป็นโจรอย่างนี้แล้ว"

อันดัสหันหน้ามาทางยูนิคอร์นเพื่อขอความเห็น "ไปกันเถอะ"ว่าแล้วทั้งสามก็เดินทางต่อไป

'ปึก'

เด็กสาวปิดหนงสือพลางหาววอดๆสามสี่ที"ตีสองแล้ว นอนดีกว่า"จบคำเด็กสาวก็นอนหลับปุ๋ยทันที

สิบโมงเช้า

ซากุระตื่นขึ้นมามองนาฬิกาแทบกรี๊ดสลบ"นี่ฉันตื่นสายขนาดนี้เลยเหรอ"เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่และแล้วเหมือนเธอจะนึกบางอย่างออก"ตายแล้ว บ่ายสามพี่ซึบารุนัดเรานี่นา"ว่าแล้วเธอก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวทันทีแต่พอผ่านห้องนั่งเล่นก็พบว่ามีป้าของเธอคนเดียว"ป้าค่ะ คนอื่นๆไปไหนเหรอ"

ฮารุยหันมาตอบ"เห็นฮิคาริกับโคฮารุชวนไปเที่ยวน่ะนะ ป้าเห็นว่าเรากำลังหลับสบายเลยไม่ปลุก"

ซากุระหันมานั่งลงตรงข้ามกับผู้เป็นป้า "ป้ารู้จักซึบารุซังรึเปล่าค่ะ"

ผู้เป็นป้ายิ้มให้อย่างอ่อนโยน"รู้สิ เขาเป็นคู่หูของพ่อเรานี่นา เจอเขาที่ไหนล่ะ"

ซากุระถอนหายใจ"มาสะซัง เขาให้หนูมาคะป้า"

ฮารุยพยักหน้า"ไม่แปลกใจเลยนะที่ใครๆหลายคน พยายามหาดาบคู่นั้นไม่เจอที่แท้ก็มาอยู่กับมาสะซังนี่เอง"

ผู้เป็นหลานสาวถาม"ทำไมเหรอค่ะ"

ฮารุยร่ายยาว"ดาบคู่นั้นเป็นดาบที่มีคุณสมบัติพิเศษ ที่สามารถตัดเหล็กขาดได้และดูดจักระของศัตรูรวมถึงสัมผัสจักระได้อีกถ้ารู้จักใช้ และมีความงดงามที่ไม่มีที่ติยิ่งนำไปต้องแสงจันทร์ดาบคู่นั้นจะเปล่งแสงเป็นสีเลือด ดาบคู่นั้นจึงเป็นที่ต้องการของพวกชอบสะสมดาบตั้งแต่พ่อของเราเสียไปก็ไม่มีใครหาดาบคู่นี้เจอเลย พ่อของเราคงจะรู้ล่ะมั้งว่าเราจะต้องมาที่นี"

"ขอบคุณคะป้า งั้นเดี๋ยวหนูไปอาบน้ำก่อนดีกว่า พอดีมีนัด"

ฮารุยหยอก"เดตรึเปล่าจ๊ะ ยัยหนู"

"ฮิ ฮิ ฮิ ความลับคะ ป้า อย่าไปบอกใครล่ะ"ว่าแล้วซากุระก็ไปอาบน้ำทันที

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

ซากุระอาบน้ำเสร็จ เธอรีบไปที่ห้องเพื่อเลือกชุดสำหรับ ออกเดตทันที เด็กสาวรื้อชุดออกมากระจายเต็มห้อง เธอไม่รู้ว่าจะเลือกใส่ชุดไหนไปดี"เฮ้อ เลือกลำบากจัง"

หลังจากที่เลือกอยู่นานถึงสามชั่วโมงกว่า กว่าจะเลือกชุดได้ ชุดที่เลือกเป็นเสื้อสเวตเตอร์ตัวใหญ่สีน้ำเงิน กางเกงขาสั้นสีดำสวมถุงเท้ายาวสีดำรองเท้าบู๊ทสั้นสีดำ คู่กับหมวกไหมพรมหูแมวสีดำ โดยไม่ลืมที่จะสวมแว่นกันแดดแฟชั่นอันโต พอเธอเดินออกจากบ้านก็พบว่า โคยูกิออกมารออยู่แล้ว เขาทักทายอย่างเป็นกันนเอง"หวัดดีครับ คนสวย"

คนที่ถูกเรียกว่าคนสวยนั้นแทบจะละลาย"ขอบคุณคะ พี่โคยูกิ"

วันนี้โคยูกิอยู่ในชุดไปรเวทสบายๆเป็นเสื้อยืดสีขาวสวมทับด้วยเสื้อคลุมหนังสีดำกางเกงขายาว รองเท้าหนังสีน้ำตาล โคยูกิยื่นมือมา"ไปกันเถอะคุณหนู"

เด็กสาวส่งมือไป"คะ"

สองหนุ่มสาวได้เดินเที่ยวกันไปตามย่านการค้า หากแต่'โครก ...คราก'

โคยูกิหันมามองเด็กสาวซึ่งตอนนี้กำลังกุมท้องของตน เขาถามอย่างใจดี"ซากุระจังทานอะไรมารึยังครับ"

ซากุระทำได้แต่พยักหน้าพลางหัวเราะแก้เขิน"ยังเลยคะ"

ร่างสูงจูงมือเธอให้ตามมาทันที"มาสิ พี่จะพาไปกินของอร่อยๆ"

การเดินคู่กันอย่างหวานแหววนั้นอยู่ในสายตาของซาสึเกะมาโดยตลอด งานนี้เขาตัดสินใจจัดการด้วยตนเอง ยิ่งเห็นยิ่งขัดตาขัดใจ

"ทำเป็นปากหวาน"อุจิวะหนุ่มบ่นกับตัวเองแต่พอคิดดูดีๆ เขาไม่เคยชมเธอเลย เอาแต่ทำร้ายจิตใจของเธอ ความจริงเขาอาย เขาหลงรักเธอมาเนิ่นนานตั้งแต่เด็กๆจนกระทั่งครอบครัวของเขา...

ซาสึเกะตามสองหนุ่มสาวไปยังร้านอาหารนานาชาติ ...ท่าทางหมอนั่นจะรวยด้วย...เพราะดูจากร้านแล้วคนที่เข้าได้ต้องเป็นคนมีตังค์เยอะพอสมควร

ภายในร้านอาหารนานาชาติที่โคยูกิพามานั้นเป็นร้านที่ตกแต่งสไตล์คาวบอยตะวันตก

"แหม มาร้านนี้ทำให้อุ่นขึ้นเยอะเลยนะค่ะ"ซากุระหันมาพูดกับโคยูกิ ที่ตอนนี้กำลังจูงมือเธอมานั่งที่โต๊ะ

"พี่เองก็เพิ่งเคยมาครั้งแรกนะ"

"เอ๋ แล้วพาทำไมค่ะ"

โคยูกิยิ้มน้อยๆ"ก็เพราะ พี่อยากรู้ว่าซากุระจังชอบกินอะไรบ้างไงล่ะ สั่งได้เต็มที่นะ พี่เลี้ยงเอง"

"เกรงใจจัง"

ร่างสูงส่งเมนูให้"สั่งเถอะพี่เองก็หิวแล้วเหมือนกันนะ"

"ค่ะ"ว่าแล้วซากุระก็ลงมือสั่งอาหาร

สามสิบนาที

ทั้งคู่ก็นั่งคุยกันไปเรื่อยและแล้วบริกรก็นำอาหารมาเสริฟ์ อาหารที่ซากุระสั่งมานั้นเป็นพิซซ่าบาบีคิวถาดใหญ่และซีซาร์สลัด ลาซานญ่า พาสต้า ข้าวอบ ตบท้ายด้วยน้ำพันซ์

"โห้ กินเก่งจัง ตัวออกจะเล็กขนาดนี้"โคยูกิมองดูขนาดของกินที่เด็กสาวสั่งยังอดทึ้งไม่ได้

แม้แต่ซาสึเกะที่แอบดูอยู่ยังอึ้ง เขาคิด...ตัวออกจะเล็กทำไมกินเยอะเป็นช้างน้ำว่ะ ไม่เข้าใจผู้หญิงเลย ชอบกินของหรูอีก...

ทางด้านซากุระก็ขำ"ค่ะ หนูชอบกินนิ พี่สั่งรึยังล่ะ"

"สั่งแล้ว มาพอดี"สิ่งที่โคยูกิสั่งมานั้นเป็นปาเอย่า(ข้าวผัดสเปน) ทาโก้ สลัดผักและกาแฟ

เด็กสาวถาม"พีชอบอาหารแบบนี้เหรอ"

"อื้อ ชอบมากนะ แม่พี่ชอบทำให้กินบ่อยๆ"

จากนั้นทั้งคู่ก็ลงมือทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ไม่นานซากุระก็ทานทุกอย่างหมดเกลี้ยงแถมยังสั่งไอศกรีมวอลนัท มิ้นท์ชิพเพิ่มด้วย

โคยูกิพูดขึ้นพลางจิบกาแฟคาปูชิโน่"พี่เห็นสาวๆหลายคนกลัวอ้วนนะ แต่เราไม่ใช่เลยดูจากปริมาณที่กินไปแล้วน่ะนะ"

เด็กสาวตักไอศกรีมเข้าปากคำสุดท้ายก่อนจะถาม"ถ้าอ้วนก็ลดสิค่ะ ฮิฮิฮิ อิ่มแล้วไปไหนกันดีล่ะ"

"ได้ครับเจ้าหญิง"

หลังจากนั้นโคยูกิก็ควักตังค์จ่ายค่าอาหารแล้วก็จูงมือเดินเที่ยวต่อทันทีโดยที่มีซาสึเกะแอบตามมาห่างๆ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.6 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา