บก.ปากร้ายกับนักเขียนปีศาจ YAOI

9.1

เขียนโดย pingpongnaraku

วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2557 เวลา 20.42 น.

  23 ตอน
  0 วิจารณ์
  27.00K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 20.49 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

21) เจ้าชาย>///< (บันทึกพิเศษ:ไรอง)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
ให้ตายสิ...ฉันเกลียดเทศกาลแห่งความรักจริงๆมีแต่พวกคู่รักเดินกันให้ว่อนไปหมด...พอทุกคนมีแฟนแม่งก็ทิ้งฉันไปหมดเลยโดยเฉพาะไอ้พี่บ้านั่น...เฮอะ!ป่านนี้คงไปปั๊มลูกกับอะฮิหรุในห้องละ...ส่วนยัยซารุก็เลิฟๆกับรุ่นน้องอุซางินั่น
"โว้ย!!"
ฉันโวยวายแล้วระเบิดความโมโหลงที่เกมเซนเตอร์ที่ย่านอากิบาระ....แล้วทำไมที่เกมเซนเตอร์แม่งยังมีคู่รักอีกเนี่ยยยย!!//โวยวาย
"เธอจริงจังกับเกมส์จังเลยนะ"
"อึ้ก!"
พอฉันเงยหน้าขึ้นไปจากเกมส์เทคเคนที่ชอบเล่นเป็นประจำก็เจอเด็กผู้ชายซึ่งน่าจะแก่กว่ายิ้มอย่างอ่อนโยนมาให้จนทำให้ฉันไม่กล้าสบตาของเขาเลย
ผู้ชายผิวสีคล้ำแดดตัวสูงโปร่งผมสีดำนุ่มและหน้าตาหล่อแบบเข้มๆ...อึ้ก!หน้าตาดีชะมัดแถมยังร่าเริงด้วย
"ฉันก็ชอบเกมส์เทคเคนนะเราลองมาแข่งกันมั้ยละ"
"อะอื้อ"ฉันพยักหน้าให้เข้าและเขาก็มานั่งเล่นข้างๆ...ให้ตายสิ!ทำไมหัวใจต้องมาเต้นแรงกับคนแปลกหน้าด้วยเนี่ย>,,<
"ชนะแล้ว!!"
ให้ตายสิ!เขาเล่นเกมส์เก่งกว่าฉันอีกดูสิ...ยังมีหน้ามาทำท่าทางร่าเริงใส่ฉันอีก//พาล
"เธอ..ไม่สิ...ไรองซังเธอมาคนเดียวหรอ?"
"เอ๋!!ทำไมคุณรู้จักชื่อฉันละ"ฉันมองหน้าเขาอย่างตกใจ
"ฮ่าๆเธอนี่ขี้ลืมจัง...ฉันเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยของเธอเชียวนะแถมฉันยังเป็นแฟนผลงานมังงะของเธออีก...ฉันเคยขอลายเซ็นเธอในงานมีตติ้งนักเขียนด้วยนะ"
"เอ๋!!จริงหรอคะ..ฉันจำไม่ได้เลยฉันเป็นคนลืมหน้าคนง่ายมากๆแถมเวลาคนรู้จักเดินผ่านฉันยังไม่สังเกตเลย"//ก้มหัวขอโทษ
"ฉันชื่อยูตะ...หรือจะเรียกยูจังเหมือนที่คนอื่นชอบเรียกฉันก็ได้นะ"
ยูตะ มีความหมายว่า เทพบุตร...เขาก็หน้าตาดีสมกับชื่อจริงๆอะแหละ=///=
"แล้วทำไมไรองจังถึงไปตัดผมออกละผมยาวน่ารักออก"
เขายิ้มแล้วเอามือมาลูบผมของฉันเบาๆจนฉันหน้าแดงนิดๆ
"กะก็ผมยาวมันร้อนนี่คะ"
"แต่ผมสั้นน่ารักกว่านะ^^"
กรี้ดดดดดดดด!!รุ่นพี่คะนี่รุ่นพี่กำลังจีบฉันอยู่หรือเปล่าวะคะเนี่ย//โวยวายในใจ
"วันนี้วันวาเลนไทน์ทำไมเธอไปเที่ยวกับแฟนละ"
ฉึก!เหมือนโดนมีดเสียบกลางหัวใจเลยคะTT^TT
"ฉันยังไม่มีแฟนหรอกคะT^T"
"จริงหรอ!"เขาทำท่าดีใจแล้วยิ้มกว้าง"ฉันก็ยังไม่มีแฟนเหมือนกัน"
"เหหหหหหหหห!!จริงดิ"
คนหน้าดีใจดีเฟรนลี่ขนาดนี้เนี่ยนะจะไม่มีผู้ชายหรือผู้หญิงคาบไปแดก..เอ้ย!กิน
"ละแล้ววันนี้รุ่นพี่ไม่มีสาวๆมาสารภาพรักหรอคะ"
"มี"เขายิ้มร่าเริง"แต่ว่าฉันรับรักจากผู้หญิงที่ไม่ได้รักไว้ไม่ได้หรอกนะ"
พระเอก...นี่มันพระเอกในการ์ตูนชัดๆ
"ถึงฉันจะปฎิเสธทุกคนหมดแต่ฉันก็ไม่ปฎิเสธชอกโกแลตที่ได้มาหรอกนะ"
ตกลงเอ็งเห็นแก่กินสินะคะ = =
"ไหนๆเธอกับฉันก็ว่างแล้วงั้นเราไปเที่ยวกันเถอะ"
"มันก็"ไหนๆก็ว่างแล้วนี่นา"ได้คะ"
โหววววววว!!สถานที่เขาพาฉันมาก็คือร้านราเม็นขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงร้านนึงในย่านอากิบาระ..แต่ฉันยังไม่เคยกินอะนะ...คนต่อแถวกันที่หน้าร้านนี้เต็มเลย...ป้ายชื่อหน้าร้านเป็นสีชมพูด้วย=///=(ชอบสีชมพู)
"ต้องต่อแถวสินะคะ"
"ฮ่าๆไม่ต้องต่อแถวหรอก..เพราะว่าฉันเป็นลูกชายเจ้าของร้านยังไงละ"
"เห!!"
และนี่ก็เป็นเรื่องที่ตกใจอีกเรื่อง..รุ่นพี่ทำให้ฉันตกใจตลอดเลยอ้ะ
"กลับมาแล้วครับพ่อ!"
"เด็กผู้หญิงน่ารักๆคนนี้ใครเนี่ย!"
อะอะอะ..เอ่อ...จู่ๆคุณลุงเจ้าของร้าน...ไม่สิคุณพ่อของรุ่นพี่ก็วิ่งมาหาฉันแล้วก็จับฉันหมุนไปหมุนมา
"แฮ่ม..พ่อครับ"ยูตะกระแอมออกมา"เธอเป็นนักเขียนที่ผมชอบไง"
"สวัดดีคะคุณลุง"
"เรียกว่าคุณพ่อก็ได้ฮ่าๆ"
"ไม่เอาน่าพ่อ =///="
แล้วทำไมรุ่นพี่ยูตะต้องหน้าแดงด้วยเนี่ย...แต่ว่าเวลารุ่นพี่หน้าแดงก็น่ารักไปอีกแบบนะ
"อยากกินอะไรสั่งได้เลยนะ"ยูตะยิ้มแล้วยื่นเมนูให้ไรอง
"มีเมนุสำหรับวาเลนไทน์ด้วย"ฉันตื่นเต้นกับเมนู"ราเม็นเส้นสีชมพู>///<"
"พอดีฉันรู้ว่าเธอชอบสีชมพูก็เลยลองคิดเมนูนี้มาเพื่อเธอนะ-///-"
=////=กรี้ดดดดดดด!!นี่ฉันโดนจีบจริงๆใช่มั้ย
"อะ...งะงั้นเอาราเม็นชุดนี้คะ"ฉันก้มมองเมนูเพื่อซ่อนความเขินอาย"เอาซาชิมิแล้วก็เอาชาเขียวร้อนคะ"
"รอสักครู่นะ"รุ้นพี่ยิ้มแล้วหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาใส่แล้วเดินไปทำอาหาร
"กรี้ดด!!ยูตะคุงลงมือทำอาหารเองด้วยละเธอ"
"ยูตะคุงหล่อจัง><"
นั่นคือเสียงพวกผู้หญิงที่ยืนต่อคิวอยุ่ด้านนอก...อ่า..ในมือของพวกเธอถือชอกโกแลตด้วย...คงเอามาให้รุ่นพี่สินะ...ส่วนฉันก็นั่งในโซนพิเศษของร้านใกล้ห้องครัวเพื่อที่จะไม่ต้องรีบกิน...คุณลุงบอกมาอีกที
ใบหน้าของรุ่นพี่ตอนทำอาหารดูดีจัง...ฉันอดใจไม่ไหวเลยหยิบสมุดกับดินสอขึ้นมาสเกตรูปของรุ่นพี่ลงไป=///=
"ไรองจังงง"
"ว้าว!พอได้มองใกล้ๆน่ารักจังเลย"
ฉันได้ยินคนเรียกชื่อตรงหน้าเลยเงยหน้าขึ้นไปมองแล้วก็เห็นฝาแฝดผู้ชายหน้าตาหล่อจัด=///=
ผมสีน้ำตาลอ่อนซอยระต้นคอดวงตาสดใสจ้องฉันอยู่
"อ่า..สวัดดีคะ"
"พวกเราเป็นเพื่อนของเจ้าบ้ายูตะเองนะ"ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน
"ฉันชื่อว่า โซระ"
"ฉันชื่อว่า คุโมะ"
สิ่งที่จะแยกทั้งสองคนออกคือคนที่ชื่อโซระจะใส่นาฬิกาสีฟ้าส่วนคุโมะจะใส่นาฬิกาสีขาว
"วันนี้วันวาเลนไทน์สนใจไปเที่ยวกับพวกเรามั้ย^^"ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน
"เฮ้ย!พวกนายมาหลีไรองทำไม"
รุ่นพี่ยูตะเอาอาหารมาวางบนโต๊ะฉันแล้วจ้องฝาแฝดตาเขม็ง...น่ากลัวจัง
"ไรองจังรู้มั้ยว่าหมอนี่พูดถึงเธอตลอดเลยนะ"โซระ
"แถมยังบอกว่าชอ---อื้อๆ"พอคุโมะจะพูดก็โดนรุ่นพี่ยูตะเอามือปิดปากไว้
"พวกนายไปช่วยพ่อฉันเสริฟอาหารไป - -"
"โฮ่..รัยอะ..ไปก็ได้"แล้วฝาแฝดสองคนก็เดินเข้าไปช่วยพ่อของรุ่นพี่ในครัว
"ขอโทษนะที่เพื่อนฉันวุ่นวายใส่"รุ่นพี่ยิ้มแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามฉัน
"มะไม่เป็นไรหรอกคะพี่ทั้งสองคนก็น่ารักดีออก"
"ดีนะที่เธอไม่รำคาญพวกมันขนาดฉันเป็นเพื่อนฉันยังรำคาญเลย ฮ่าๆ"
เวลาหัวเราะน่ารักจัง...ฉันยิ้มแล้วมองอาหารในจาน...โหหห!!นี่มันเซตสีชมพูหรอเนี่ย ราเม็นเส้นสีชมพู ซาชิมิตกแต่งด้วยดอกซากุระสีชมพู ส่วนน้ำชาก็ยังเป็นสีชมพู o{}0
"ยะยังดีนะคะที่ไม่มีคิตตี้"
"เธอไม่ชอบคิตตี้หรอ"
"ใช่คะฉันว่ามันน่าขนลุกอ้ะ"ฉันพูดกับรุ่นพี่พลางเคี้ยวซาชิมิไปด้วย
"อร่อยมั้ย^^"
"อร่อยมากคะ><"ฉันพยักหน้าหงึกๆ"รุ่นพี่ก็มากินด้วยกันสิ"ฉันยิ้มแล้วคีบซาชิมิจ่อปากของรุ่นพี่
"=///="รุ่นพี่หน้าแดงเล็กน้อยก่อนที่จะอ้าปากแล้วกินซาชิมิไป
"หน้าตาเวลากินของรุ่นพี่นี่น่ารักจังเลยนะ"ฉันพูดแล้วยิ้มให้รุ่นพี่
"มาชมผู้ชายว่าน่ารักได้ไงเล่า =///="
"ยูตะ!ไปซื้อของที่ตลาดให้พ่อที!!"
"คร้าบ!"รุ่นพี่ลุกขึ้นแล้วมองหน้าฉัน"อย่าเพิ่งรีบกลับบ้านละ"
"อะอื้อ"ทำไมต้องขยิบตาข้างนึงใส่ด้วยละ...น่ารักเกินไปแล้วนะ
"ไรองจังอยากดูห้องของหมอนั่นมั้ย^^"
พอฉันกินอาหารเสร็จรุ่นพี่คุโมะกับรุ่นพี่โซระก็มาลากตัวฉันขึ้นบ้านของรุ่นพี่ไปเลย..ตอนนี้เราสามคนยืนอยู่หน้าห้องของรุ่นพี่ยูตะพอดี
"เข้ามาเร็ว^^"
และฉันก็โดนฝาแฝดเอาแต่ใจลากเข้าไปในห้องนอนของรุ่นพี่...ว้าว!นี่มันหนังสือการ์ตูนของฉันนี่มีครบทุกเล่มเลย//ภูมิใจ
"มองตรงฝาผนังห้องสิ"
"นี่มัน...รูปฉันนี่"
ฉันมองรูปถ่ายตัวเองสิบกว่าใบในท่าทางต่างๆที่ถูกแปะไว้บนแผ่นกระดานที่ติดกับผนังห้อง...หรือว่ารุ่นพี่จะ=///=
"พวกนาย!...อ๊ะ!!ไรอง"
"หรือว่ารุ่นพี่...."ฉันหน้าแดงแล้วมองหน้าของเขา
"ฉันนะ...ที่จริงแล้วฉัน"
"รุ่นพี่อยากแต่งคอสเพลย์หรอคะ!!"
ฉันชี้ไปที่รูปที่ฉันแต่งคอสเพลย์ที่แปะอยู่บนแผ่นกระดาน...ที่แท้รุ่นพี่ก็อยากแต่งคอสเพลย์นี่เอง!!
"ให้ตายสิ...ฮ่าๆเธอนี่บ้าจริงๆ"
"เห?"ฉันเอียงคอมองอย่างงงๆ
"เราไปเดินเล่นข้างนอกกันดีกว่านะ"
"เอาค่าอาหารฉันไปด้วยเลยนะคะ=3="ฉันยื่นเงินให้รุ่นพี่แต่รุ่นพี่ก็หัวเราะ"ฉันเลี้ยงเอง"
"อะไรกันอะทั้งคุณลุงแล้วก็รุ่นพี่ทำไมไม่ยอมเอาเงินฉันกันละเนี่ย =3="
"เพราะเป็นลูกสะใภ้ไง =3="ฝาแฝดทั้งสองคนแลบลิ้นใส่รุ่นพี่ก่อนจะวิ่งลงไปข้างล่าง
"อย่าไปสนใจมันเลยนะ^^"
และตอนนี้ฉันกับรุ่นพี่ก็มาเดินเล่นรับลมเย็นยามค่ำคืนวาเลนไทน์ที่นี่มีดอกซากุระบานเต็มไปหมดเลยไฟที่สวนสาธารณะก็เป็นสีชมพูน่ารักจัง =w=
"ไรอง"
"คะ?"ฉันหันไปมองหน้าของรุ่นพี่ที่แดงระเรื่อ
"ฉัน...ฉัน"
อะไรนะความรุ้สึกอึดอัดเหมือนหัวใจจะระเบิดแบบนี้...แค่รุ่นพี่หน้าแดงฉันก็หน้าแดงตามแล้ว...ความรู้สึกนี่มันอะไรกันนะ=///=
"ฉันชอบ"
พลั่ก!!
"โอ้ย!"อะไรกันเนี่ยยัยผู้หญิงสี่คนนี้อะมาผลักฉันได้ไงยะ!!
"ไรอง"
"อย่าไปสนใจผู้หญิงท่าทางบ้านๆแบบนั้นเลยนะยูตะซัง"
"ไปเดตกับพวกเราแล้วลืมๆผู้หญิงคนนั้นไปเถอะ"
ผู้หญิงคนนั้นมันหมายความว่ายังไงย่ะ!!
"ไรองเป็นคนสำคัญของฉัน...พวกเธออย่ามายุ่ง"
อุตะแหวกตัวออกมาจากผู้หญิงพวกนั้นแล้วเอามืออันแสนอบอุ่นจับที่หน้าของไรองแล้วยิ้มหวาน
"ไรองฉันชอบเธอ=///="
อะจะอะ...ระรุ่นพี่ชอบฉันหรอรุ่นพี่ชอบฉันอย่างนั้นหรอ=///=//หน้าแดงจัด
"เราลองมาคบกันดูมั้ย"อุตะยิ้มแล้วเอาหน้าผากตัวเองชนกับหน้าผากไรองเบาๆ
บะบะบ้า...นี่มันวันอะไรกันเนี่ย=///=คนหล่อๆอย่างรุ่นพี่มาสารภาพรักกับฉันแล้วฉันจะไปปฎิเสธเขาได้ยังไงละในเมื่อฉันก็เริ่มรู้สึกชอบเขาแล้วเหมือนกัน
"ตะตกลงคะ .////."
"กรี้ดดดด!!=[]="พวกผู้หญิงกรี้ดแล้วทำหน้าเสียดายกันใหญ่
"ระรุ่นพี่ฉันก็ชอบรุ่นพี่เหมือนกัน .////."
"เรียกฉันว่ายูตะเถอะ^^"
"ยะยูตะซัง .///."เขินจัง
"แฟนกันเขาทำแบบนี้ได้สินะ^^"ยูตะยิ้มหวานแล้วดึงไรองเข้ามาจูบเบาๆ
กรี้ดดดดดดดดดด!!!เขาจูบันเขาจูบฉันเขาจูบฉัน
"..ระรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ"ฉันทำแก้มป่องก่อนจะวิ่งเข้าซุปเปอร์ไป....ตาบ้า ตาบ้า =///=
กะก็ไหนๆก็ตกลงเป็นแฟนกันแล้วฉันควรที่จะซื้อชอกโกแลตให้เขาสินะ>///<
"เอ้า!"ฉันยื่นถุงใส่ชอกโกแลตทั้งหมดที่กวาดซื้อมาส่งให้เขา"นี่คือพวกชอกโกแลตยี่ห้อท่ฉันชอบกินทั้งหมด=///="
"ให้ฉันหรอ"
"อะอื้อ .////."ฉันมองเขาด้วยหน้าที่แดงระเรื่อ"สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคะ .///."
"น่ารักจัง"เขายิ้มแล้วดึงฉันเข้าไปกอดแน่น
"บ้า =///3//="ฉันทำหน้าบู้ก่อนจะหอมแก้มเขาไปเบาๆ
ฉันพึ่งรู้จากปากรุ่นพี่ว่าเขาตกหลุมรักฉันตั้งแต่เจอกันครั้งแรกและคอยตามฉันตลอดถึงรุ่นพี่จะเป็นคนหล่อโรคจิตแต่ถึงจะเป็นอย่างงั้นแต่ฉันก็ขอให้เราสองคนคบกันไปนานๆก็พอแล้วละ><
(จบบันทึกพิเศษ:ไรอง)
 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.3 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา