แฝดริษยา

9.4

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 02.51 น.

  62 ตอน
  931 วิจารณ์
  110.70K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 23.55 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

34) 34 ลักพาตัว

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ อย่าเดินไปเดินมาแบบนี้สิโทโมะ ป้าจะเป็นลมนะ”ป้าฝนดุโทโมะที่อาแต่เดินไปมาจิตใจไม่อยู่

กับเนื้อกับตัวตั้งแต่เช้า พลางกดโทรศัพท์โทรหาฟาง

 

 

 

 

 

 

“นี่จะบ่ายแล้วทำไมฟางยังไม่มาอีกนะ”โทโมะพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

 

 

 

 

 

 

 

“สงสัยรายนั้นคงจะตื่นสายล่ะน่า แล้วมือถือก็ไม่ค่อยชอบรับอยู่แล้ว อย่าคิดมากเลยโทโมะ”ป้าฝน

พูด

 

 

 

 

 

 

 

“แต่ผมว่าเราน่าจะไปดูหน่อยนะครับป้าเผื่อฟางเป็นอะไรไป”โทโมะพูดแล้วรีบวิ่งไปที่รถแล้วขับ

ออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอี้ยด

 

 

 

 

 

ระหว่างที่โทโมะขับรถออกมาชายหนุ่มต้องรีบเบรกรถเมื่อมีรถคันหนึ่งขับเข้ามา

 

 

 

 

 

 

 

“โทโมะนี่โทโมะจะไปไหนน่ะ”แก้วลงจากรถมาก็รีบว่า

 

 

 

 

 

 

 

“แก้วไหนว่าจะกลับอาทิตย์หน้า นี่ถึงกับขับรถมาเองเลยหรอ”โทโมะตกใจเมื่อเห็นแก้ว

 

 

 

 

 

 

“ทำไม แก้วมาที่นี่ก็จริง แต่แก้วไม่ได้ไปหาฟางของโทโมะนี่นา”แก้วรู้ทันทีที่รับรู้ว่าโทโมะมาเขา

ใหญ่เขามาหาใครก็ว่า

 

 

 

 

 

 

 

“งั้นก็อยู่ที่นี่กับป้าฝนแล้วก็พี่ทิพย์ไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวโทโมะจะไปหาฟาง”โทโมะรีบว่า

 

 

 

 

 

 

“ไหนว่าจะดูแลแก้วไงล่ะ นี่แก้วอยู่นี่โทโมะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”แก้วรีบพูดทันทีเมื่อโทโมะจะไป

 

 

 

 

 

 

“แต่แก้วก็หายเป็นปกติแล้วนิ ขอล่ะ ตอนนี้ฟางอาจจะอยู่ในอันตรายโทโมะต้องไป”โทโมะรีบพูด

ทำให้แก้วชะงัก

 

 

 

 

 

“นี่คงถึงเวลาแล้วสินะทำเลวเอาไว้มากคงจะโดนเค้ามาเอาคืน”แก้วที่นึกห่วงฟางแต่ก็ยังโกรธเรื่อง

เก่าอยู่ก็ว่า

 

 

 

 

 

 

 

“นี่อย่ามาว่าฟางนะ ฟางไม่ใช่คนเลว”โทโมะหันขวับไปว่าแก้วด้วยความโกรธ

 

 

 

 

 

“อ๋อ คนที่จะฆ่าเพื่อนกับพ่อตัวเองได้ลงเค้าเรียกว่าคนดีงั้นหรอ เทิดทูนดีจริงๆเลยนะ”แก้วน้อยใจก็

ว่า

 

 

 

 

 

 

“เธอยังไม่รู้จักฟางดีพอ เธอไม่รู้หรอกแก้วว่าจริงๆแล้วฟางเป็นคนยังไง”โทโมะพูด

 

 

 

 

 

 

“ชั้นรู้จักฟางดีพอๆกับนายนั่นล่ะ เพราะว่านายหลงรักฟาง เทิดทูนบูชาฟาง นายเลยหลงฟางจนหัว

ปักหัวปำ”แก้วว่า

 

 

 

 

 

 

 

“เออ ใช่ ชั้นรักฟาง ชั้นหลงฟาง ไม่แปลกที่ชั้นจะอยากดูแลคนที่ชั้นรัก ชั้นรักของชั้นมานานชั้นจะ

ไม่ยอมให้ฟางต้องเสี่งอันตรายคนเดียวหรอก นี่ถ้าไม่มีอะไรแล้วหลีกไปชั้นจะไปหาฟาง”โทโมะ

โพล่งขึ้นมาก่อนจะรีบสตาร์ทรถแล้วขับออกไป

 

 

 

 

 

 

 

“นายมัวแต่มองแต่ฟางๆ แล้วชั้นล่ะ ชั้นเองก็รักนายเหมือนกันนะ”แก้วมองรถโทโมะที่ขับออกไป

แล้วพูดทั้งน้ำตา

 

 

 

 

 

 

“อ๋อ ที่แท้ก็รักสามเส้า”ป้าฝนกับพี่ทิพย์ที่แอบดูโทโมะและแก้วทะเลาะกันก็ยิ้มเยาะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อืม ว้าย”ฟางลืมตาตื่นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนในกระท่อมหลังหนึ่งก็ต้องร้องเมื่อถูก

ล่ามโซ่ไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ใครอยู่ข้างนอกน่ะ ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ ปล่อยย”ฟางที่ค้นตามตัวพบว่ามือถือตัวเองหายไปก็

โวยวายก่อนจะพยายามเดินไปที่ประตู

 

 

 

 

 

 

ปัง

 

 

 

 

 

เสียงประตูถูกเปิดอย่างแรงทำให้ฟางเกือบถูกประตูกระแทก

 

 

 

 

 

 

“ตื่นมาก็แหกปากเลยนะ น่ารำคาญ”ป๊อปปี้เดินเข้ามาว่าฟางทันที

 

 

 

 

 

 

 

“นี่นายจับตัวชั้นมาทำไม ปล่อยชั้น ชั้นจะกลับบ้าน”ฟางตกใจที่ป๊อปปี้จับตัวเธอมาก็ว่า

 

 

 

 

 

 

“นี่เธอคิดว่าเป็นใคร ถึงมาสิชั้นได้ล่ะหืม ฟาง”ป๊อปปี้ยิ้มเยาะก่อนะกอดอกว่าฟางอย่างใจเย็น

 

 

 

 

 

“ชะ ชั้นก็เป็นพี่สาวเมียนายไงล่ะ อย่าทำอะไรบ้าๆแบบนี้นะ”ฟางนิ่งสักพักก่อนจะพูด

 

 

 

 

 

 

 

“ใช่ พี่สาวเลวๆที่ฆ่าน้องตัวเองน่ะหรอ”ป๊อปปี้ได้ยินคำตอบฟางก็ตรงมากระชากฟางไปตะคอก

อย่างแรงแล้วผลักฟางล้มลงอย่างแรง

 

 

 

 

 

 

 

“โอ้ย นี่ชั้นเจ็บเหมือนกันนะไอ้บ้า”ฟางร้องออกาก่อนจะลุกไปประจันหน้าป๊อปปี้อย่างไม่กลัว

 

 

 

 

 

 

“หึ ชั้นก็นึกว่าเธอจะบอกว่าให้ชั้นปล่อยเธอในฐานะเมียชั้นอีกคนซะอีก”ป๊อปปี้ชะงักเมื่อเห็นฟาง

ไม่กลัวเขาเลยแม้ว่าเธอจะโดนเขาจับมาก่อนจะว่า ฟางเงียบทันทีแล้วคิดถึงวันนั้นที่เธอแบล้กเมล

ป๊อปปี้ว่านอนกับเขาแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

“เออ ชั้นเป็นเมียนายอีกคนจริงสิ ปล่อยชั้นไปเถอะนะป๊อปปี้”ฟางยิ้มออกมาก่อนจะเดินไป

คลอเคลียแล้วเอามือโอบรอบลำคอป๊อปปี้ไว้ทำทีเป็นออกเซา ป๊อปีป้เหล่มองท่าทางของฟางแล้ว

ยิ้มออกมา

 

 

 

 

 

 

 

ตุบ

 

 

 

 

 

ป๊อปปี้ทำทีเป็นโอบรอบเอวของฟางก่อนจะเหวี่ยงฟางลงไปที่เตียงอย่างแรง

 

 

 

 

 

 

“ว้าย นี่นายจะทำบ้าอะไรน่ะ ปล่อยนะ”ฟางร้องเสียงหลงเมื่อถูกป๊อปปี้ขึ้นคร่อมทับร่างบางของเธอ

ไว้

 

 

 

 

 

 

“เอ้า ก็เป็นเมียชั้นอีกคน อ้อนชั้นแบบนี้อยากให้ชั้นปล่อย ถ้างั้นก็ทำให้ชั้นพอใจสิ แล้วชั้นปล่อย

เธอ ก็ดีนะชั้นเองก็ไม่น่าจะร้ายกับเธอเลย เพราะอย่างน้อยเธอกับฝ้ายก็เหมือนกัน ดังนั้น ฝาแฝด

กันคงจะมีรสนิยมเหมือนๆกัน ยิ่ล่ามโซ่ไว้แบบนี้ก็ได้อารมณ์ดีเหมือนกันนะว่ามั้ย”ป๊อปปี้ยิ้มออกมา

ร้ายๆก่อนจะเอามือลูบไปที่แก้มเนียน

 

 

 

 

 

 

 

“มะ ไม่เอานะ นายเป็นโรคจิตรึไง ปล่อยชั้นน”ฟางยิ่งดิ้นขลุกขลักโวยวายไม่ยอมในอ้อมกอด

ป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

“จะร้องทำไมอย่างกับคนไม่เคย ไหนๆก็เป็นเมียชั้นแล้วก็มีอะไรอีกสักทีจะเป็นไรไป”ป๊อปปี้ว่า

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่นะ ปล่อยชั้น ปล่อยนะอีตาบ้า ไอ้โรคจิต อยากมากก็ไปหาคนอื่นโน่น”ฟางร้องไม่ยอมแล้วกรี๊ด

ออกมา

 

 

 

 

 

 

 

“หึ นึกว่าจะแน่ ผู้หญิงร้ายๆอย่างเธอผ่านผู้ชายมาตั้งเยอะแล้ว ทำเป็นเสแสร้งหยั่งกับคนไม่

เคย”ป๊อปปี้ว่าก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดที่กอดฟางไว้แล้วกอดอกยิ้มเยาะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไอ้โรคจิต”ฟางรีบกอดเข่าตัวเองบนเตียงแล้วว่าป๊อปปี้

 

 

 

 

 

“หึ อยากจะว่าอะไรก็ว่านะ เพราะยังไงเธอก็หนีไปจากที่นี่ไม่รอดอยู่ดี ชั้นน่ะ ไม่อยากจะเกลือก

กลั้วทำอะไรเธอหรอกนะ ผู้หญิงน่าสมเพช อ้อ ลืมบอกไป ยินดีต้อนรับสู่นรกบนดินนะ เมีย

รัก”ป๊อปปี้ว่าก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

 

 

 

 

 

 

“ไม่นะนายป๊อปปี้ นายต้องปล่ยชั้นไปเดี๋ยวนี้ ปล่อย กรี๊ดดด”ฟางวิ่งไปที่ประตูเพื่อตามป๊อปปี้ก่อน

จะล้มลงกับพื้นอย่างแรงเมื่โซ่ที่ล่ามไว้กับเตียงนอนดึงเธอไว้ ฟางจึงร้องโวยวายก่อนจะกรี๊ดออก

มาอย่างขัดใจที่ทำอะไรไม่ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอี๊ยด

 

 

 

 

โทโมะขับรถมาที่รีสอร์ตธีญลดา

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ มีอะไรรึเปล่าคุณ”เขื่อนเดินมาทักโทโมะที่ลงจากรถด้วยด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

 

 

 

 

 

 

“ฟางอยู่ที่ไหน”โทโมะรีบถามหาฟางทันที

 

 

 

 

 

“เสียงดังเอะอะอะไรกันน่ะ”เฟยืเดินลงจากบ้านมาแล้วถาม

 

 

 

 

“มาก็ดีแล้ว ผมมาหาฟาง ฟางอยู่มั้ยครับ”โทโมะถามเฟย์

 

 

 

 

 

“ก็อยู่ที่บ้านนั่นล่ะมาถามทำไมที่บ้านใหญ่ไม่ทราบ”เฟย์จำได้ว่าโทโมะคือเพื่อนฟางก็รีบว่า

 

 

 

 

 

 

“ฟาง ฟางอยู่ไหนน่ะฟาง นี่พวกคุณไม่รู้เรื่องเลยหรอที่ฟางหายไป”โทโมะรีบวิ่งเข้าไปหาฟางที่

บ้านพักก่อนจะร้องเมื่อไม่มีฟางและข้าวของทุกอย่างยังอยู่ครบไม่มีการเก็บเลย

 

 

 

 

 

 

 

“โอ๊ย ชั้นจะไปรู้เรื่องได้ไงล่ะยัยนั่นอาจไปเที่ยวก็ได้”เฟย์ย้อนกลับ

 

 

 

 

 

 

 

“แต่ฟางนัดกับผมแล้วว่าวันนี้ฟางะนอนกับป้าฝน แต่นี่ก็ไม่ไปหาพวกเราสักที แล้วนี่ฟางก็ไม่อยู่

อีก”โทมะว่า

 

 

 

 

 

 

“ก็คงจะหนีตามผู้ชายไปแล้วล่ะมั้ง หรือไม่ก็หนีความผิดที่เคยทำเลวเอาไว้”ป๊อปปี้กลับมาที่บ้าน

พักฟางแล้วเห็นโทโมะก็ว่า

 

 

 

 

 

 

“นี่ ฟางไม่ใช่ผู้หญิงที่ใจง่ายนะ แล้วอีกอย่างฟางเค้าก็ไม่เคยร้ายกับใครก่อนถ้าไม่ถูกทำร้าย

ก่อน”โทโมะว่า

 

 

 

 

 

 

“อ๋อ ที่ฆ่าพี่ฝ้ายไปนี่ไม่ผิดเลยเนาะ หลงจนนหัวปักหัวปำอยู่นั่นล่ะ นายคงไม่รู้อะไรสินะ ว่าอยู่ที่นี่

ยัยนั่นสำส่อน ใจข่ายแค่ไหน ที่ยั่วยวนพี่ป๊อปทั้งๆที่รู้ว่าพี่ป๊อปเค้ารักกับพี่ฝ้าย”เฟย์ว่าขึ้น เขื่อน

พยายามปรามเฟย์แต่เฟย์ไม่สน

 

 

 

 

 

 

“อย่ามากล่าวหาฟางนะ เธอน่ะหลายรอบแล้วนะที่ชอบว่าร้ายคนอื่นน่ะ สักวันกรรมจะตามทัน”โท

โมะคาดโทษว่าเฟย์

 

 

 

 

 

 

 

“อย่ามาว่าน้องสะใภ้ชั้นนะ เรื่องนี้คนที่นี่ก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ยัยนั่นนอนกับชั้นในวันที่ชั้นแต่งงาน

กับฝ้าย ทั้งๆที่ชั้นไม่ได้เต็มใจเลย แต่ก็เอาเถอะ ก็แค่ความต้องการของผู้หญิงใจง่าย ก็ถือว่า

สงเคราะห์ไปซะ”ป๊อปปี้ที่ดูแล้วรู้ว่าโทโมะรู้สึกยังไงกับฟางก็รีบว่าให้โทโมะเข้าใจผิดทันที

 

 

 

 

 

ผัลวะ

 

 

 

 

 

โทโมะโกรธัดชกหน้าป๊อปปี้จนล้มคว่ำ ป๊อปปี้ไม่รอช้าชกโทโมะกลับเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

“นี่พอกันได้แล้ว นี่ก็ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ”เขื่นและเฟยืรีบไปห้ามป๊อปปี้และโทโมะออกจากกัน

 

 

 

 

 

“จะมาชกพี่เขยชั้นทำไม นายน่ะเปลี่ยนคนชอบใหม่เถอะอย่าลดตัวไปบุ่งกับผู้หญิงมักมากไม่รู้จัก

พอนั่นเลย”เฟย์ว่า

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ ชั้นไม่เชื่อว่าฟางจะเป็นคนอย่างนั้น คอยดุเถอะชั้นจะตามหาฟางให้เจอแล้วพาฟางปากพวก

นาย”โทโมะดิ้นหลุดออกจากการเกาะกุมของเขื่อนก่อนที่จะชี้หน้าว่าทุกคนอย่างโมโหแล้วออกไป

จากบ้านทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“หึ คนอย่างเธอนี่ก็มีผู้ชายโง่ๆมาหลงรักเหมือนกันแฮะ”เมื่อทุกคนออกไปจากบ้านพักฟางแล้ว

ป๊อปปี้มองไปยังรอบถ่ายของฟางที่ติดข้างฝาแล้วว่า ก่อนจะเห็นว่าทางสะดวกก็ขึ้นห้องไปเก็บของ

ทุกอย่างให้ฟางแล้วขับรถกลับมาที่กระท่อมกลางป่าที่เขาขังฟางไว้ที่อยู่ไม่ไกลากรีสอร์ตของฝ้าย

สักเท่าไหร่ เพราะมันเป็นเพียงแค่พื้นที่เล็กๆคล้ายที่ทิ้งไว้เท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

“เห้ย ยัยตัวแสบ”เมื่อเข้ามาในห้องนอนป๊อปปี้ต้องตกเมื่อเห็นว่าโซ่ที่ล่ามฟางไว้อยุ่ถูกค้อนทุบจน

พังแล้วฟางหายไปก็รีบวิ่งออกมาตามทันทีก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่ามีรอบเท้าของฟางที่ไม่ได้

สวมรองเท้าเหยียบพื้นโคลนไปทางน้ำตก

 

 

 

 

 

 

 

 

“เห้อ โชคดีชะมัดที่อีตานั่นไม่ได้เก็บดีๆ”ฟางที่เดินเลาะมาตามน้ำตกก็ยิ้มกับสิ่งที่ตัวเองทำเมื่อกี้

ตอนที่ป๊อปปี้ออกไปเธอก็ยังไม่เลิกที่จะหาทางหนีออกจากที่นี่ก็พบว่าใต้เตียงมีพวกอุปกรณ์ช่าง

เธอจึงใช้ค้อนทุบจนพังแล้วออกมา

 

 

 

 

 

 

 

“โอ๊บ นี่มันที่ไหนล่เนี่ย ช่วยด้วยค่ะใครก็ได้ช่วยด้วย”ฟางมองไปรอบๆที่เริ่มโพล้เพล้ก็ตะโกน

ร้องขอให้ทุกคนช่วย

 

 

 

 

 

 

 

“ขอบใจนะที่ตะโกนให้ชั้นได้ยินเธอน่ะ”ป๊อปปี้ได้ยินเสียงฟางก็รีบเดินมาแล้วเห็นฟางยืนอยู่ริม

น้ำตก

 

 

 

 

 

 

“ก็ลองเข้ามาจับอีกสิ ชั้นเอานายตายแน่”ฟางพูดก่อนจะรีบคว้าไม้แถวนั้นมาเป็นอาวุธ

 

 

 

 

 

 

“เธอคิดว่าไม้แค่นั้นจะทำอะไรชั้นได้งั้นหรอ”ป๊อปปี้ยิ้มร้ายๆก่อนจะควักปืนออกมาเตรียมเหนี่ยวไก

ฟาง

 

 

 

 

 

 

“นะ นายจะฆ่าชั้นเลยงั้นหรอ คนเลว”ฟางอึ้งแทบปล่อยไม้ลงทันทีที่เห็นป๊อปปี้จะยิงตัวเอง

 

 

 

 

 

 

“ชั้นเลวงั้นหรอ แล้วเธอล่ะที่ทำร้ายพ่อฆ่าน้องตัวเอง เป็นคนดีว่างั้น”ป๊อปปี้ว่ากลับก่อนจะเดินไป

หาฟางช้าๆ

 

 

 

 

 

 

“ถ้าอยู่ที่นี่กับนาย ชั้นยอมตายดีกว่า”ฟางตกใก่อนจะว่าแล้วกระโดดลงไปที่น้ำตกทันที

 

 

 

 

 

 

“โธ่ โว้ยยัยโง่”ป๊อปปี้ตกใจรีบโยนปืนปลอมก่อนจะโดดลงน้ำตกที่ไหลเชี่ยวเพื่อไปช่วยฟาง

 

 

 

 

 

 

“คิดว่าจะหนีไปจากนรกที่นี่ง่ายๆงั้นหรอ”ป๊อปปี้ที่พาร่างไม่ได้สติของฟางขึ้นจากน้ำแล้วก้มลง

ผายปอด

 

 

 

 

 

 

 

“แค่กๆ มะ มาช่วยชั้นทำไม”ฟางเริ่มสำลักน้ไก่อนจะปรือตามองเห็นป๊อปปี้ก็ค่อยๆพูด

 

 

 

 

 

 

 

“คิดว่าชั้นจะปล่อยให้เธอหนีตายไปทั้งๆที่ยังไม่ชดใช้ให้ชั้นง่ายๆงั้นหรอ”ป๊อปปี้มองฟางในอ้อม

กอดแล้วว่า

 

 

 

 

 

 

“ก็จะตายให้แล้วไง มาช่วยทำไม”ฟางพยายามขืนตัวเองออกจากป๊อปปี้แล้วว่า

 

 

 

 

 

 

“ความตายมันง่ายไปสำหรับเธอ เธอน่ะต้องถูกทรมานให้เจ็บปวดร้อยเท่าพันเท่า”ป๊อปปี้ว่าก่อนจะ

อุ้มฟางขึ้น

 

 

 

 

 

 

“จะทำอะไรน่ะปล่อยชั้นนะปล่อย”ฟางร้องเสียงหลงเมื่อถูกป๊อปปี้อุ้มฟางมาที่ห้องเดิมแล้วโยนฟาง

ลงบนเตียง

 

 

 

 

 

“อยู่ในนี้ล่ะ ถ้าคิดหนีนะ ชั้นจะทำร้ายคนที่เธอรักที่สุดอย่างป้าแสนเลวของเธอ ให้เธอตายทั้งเป็น

เหมือนกับชั้นที่สูญเสียเมียชั้นไป”ป๊อปปี้ตะคอกใส่ฟางเพื่อขู่ก่อนจะปิดประตูห้องแล้วล้อคจากด้าน

นอกทันที

 

 

 

 

 

 

ใครคิดว่าฟางถูกจับมาแล้วจะยอม บอกเลยว่าผิดคาดดด

 

 

ตอนหน้าสเปเชี่ยล อาจะเบื่อเวลาเฟย์ร้าย งั้นเดี๋ยวตอนหน้าจะทำให้เฟย์หายร้ายละ555

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา