แฝดริษยา

9.4

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 02.51 น.

  62 ตอน
  931 วิจารณ์
  110.68K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 23.55 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

42) 42 เจ็บปวดลึกๆ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ว้าย เข้ามาทำไมน่ะ ออกไปนะ”แก้วร้องด้วยความตกใจเมื่อกลับมาที่ห้องพักที่รีสอร์ตของป๊อปปี้

แล้วกลับถูกโทโมะเบียดตัวเองเข้ามาในห้องกับเธอ

 

 

 

 

 

 

 

“แก้วคิดดีแล้วหรอท่ะต้องแต่งงานกับป๊อปปี้น่ะ หมอนั่นมันไม่ใช่คนดีอะไรนะ”โทโมะพูด

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วแบบไหนถึงจะเรียกว่าดี ต้องหลงฟางจนหัวปักหัวปำแบบโทโมะน่ะหรอถึงจะเรียกว่าดี”แก้ว

ว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่อย่าเอาเรื่องฟางมาเหมารวมนะหมอนั่นมันคือไอ้ผู้ชายมักมากคนนึงที่ดีแต่ได้เท่านั้นล่ะ”โทโมะ

ว่า

 

 

 

 

 

 

 

“มักมาก แบบโทโมะน่ะหรอ/แก้ว”แก้วย้อนกลับทำให้โทโมะกระชากแขนแก้วมาว่าอย่างแรง

 

 

 

 

 

 

“ปล่อยแก้ว แล้วก็ออกไปจากห้องของแก้วด้วยโทโมะไม่มีสิทธิ์ ตอนนี้แก้วอยากพักผ่อน”แก้วไล่

 

 

 

 

 

“ไม่มีสิทธิ์อะไร นี่ก็มีไปหมดทั้งตัวแล้วนิ”โทโมะที่ไม่ชอบใจกับความเย็นชาของแก้วก็ดึงแก้วมา

จูบอย่างร้อนแรง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อื้ออ ปล่อยนะ”แก้วพยายามเบี่ยงหน้าหนีโทโมะแล้วร้องออกมาแต่แก้วสู้แรงชายหนุ่มไม่ได้เริ่ม

หยุดอยู่นิ่งๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

“กะ แก้ว”โทโมะที่ซุกไซร้ตามตัวแก้วชะงักเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นของร่างบาง

 

 

 

 

 

 

 

เพี้ยะ

 

 

 

 

 

แก้วตบหน้าโทโมะทันที

 

 

 

 

 

 

“ออกไปจากห้องของแก้ว ไม่อย่างงั้นแก้วจะโทรเรียกยามมาเอาตัวไป”แก้วปาดน้ำตาทิ้งแล้วไล่

โทโมะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“แต่แก้วก็อย่าไปยุ่งกับป๊อปปี้แล้วกัน”โทโมะว่า

 

 

 

 

 

“แล้วโทโมะอยู่ในฐานะอะไรถึมาห้ามแก้วไม่ให้คบใครได้ล่ะ”แก้วถาม

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ ฐานะเพื่อน”โทโมะอึกอักก่อนจะพูดออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้าแค่เพื่อนงั้นก็ออกไปซะ เพราะนี่มันชีวิตของแก้ว แก้วมีสิทธะทำอะไรก็ได้ นี่เป็นความต้องการ

ของปาม๊าและคุณหญิงเตือนใจ เพื่อนอย่างโทโมะไม่ต้องมายุ่ง”แก้วผลักโทโมะออกจากห้องก่อ

นะรีบปิดประตูล๊อคห้องทันที แก้วทรุดลงร้องไห้ด้วยความเสียใจ จะกี่ครั้งเธอก็ไม่อยู่ในสายตาโท

โมะเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไมถึงไม่สนใจคำพูดกันบ้างเลยยัยบ้า”โทโมะหงุดหงิดที่ถูกแก้วไล่ออกมาก่อนจะเดินกลับไปที่

บ้านพักฟางทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฮึก ฮึก”ฟางที่นอนหันหลังให้ป๊อปปี้มองหน้าต่างยามค่ำคืนไปแล้วสะอึกสะอื้นเพียงลำพัง พายุ

ร้ายของชายหนุ่มนั้นสงบลงแล้ว เหลือเพียงแต่คราบน้ำตาของเธอที่เหลืออยู่ ฟางเหลือบมองร่าง

สูงที่นอนกอดเธออยู่เริ่มขยับตัว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เสร็จธุระนายแล้วก็กลับไปซะเดี๋ยวโทโมะก็กลับมาเห็นพอดี”ฟางปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วไล่

ป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“หึ นี่กลัวว่าผู้ชายของเธอรายต่อไปที่มาใช้บริการจะเห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้ไม่ได้รึไง

ห้ะ”ป๊อปปี้ว่าก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วกระชากตัวฟางให้หันมาประจันหน้ากับชายหนุ่ม ป๊อปปี้ชะงักเมื่อ

เห็นฟางร้องไห้อยู่

 

 

 

 

 

 

 

“สะใจนายแล้วสินะ สะใจนายแล้วใช่มั้ยที่ทำให้ชั้นต้องร้องไห้เพราะการกระทำของนายแบบ

นี้”ฟางโพล่งออกมาด้วยความอัดอั้นและพยายามทุบตีป๊อปปี้สารพัด แต่ไม่มีประโยชน์เพราะชาย

หนุ่มไม่ยอมปล่อยเธอเลย

 

 

 

 

 

 

“จะมาร้องไห้มารยาอะไรอีก ชั้นไม่ได้สงสารเธอเลยสักนิด มันกลับทำให้ชั้นสะใจมากกว่า”ป๊อปปี้

พูด

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้าสาแก่ใจนายแล้วก็ออกไป ตอนนี้ชั้นอยากอยู่คนเดียวออกไป”ฟางได้ยินคำพูดาร้ายกาจของ

ป๊อปปี้ก็ไล่ชายหนุ่มก่อนที่จะผลักป๊อปปี้ออกห่าง ป๊อปปี้มองแล้วส่ายหน้าอย่างขัดใจก่อนจะลุกขึ้น

สวมใส่เสื้อผ้า

 

 

 

 

 

 

 

“นี่น่ะก็แค่เบาะๆ ถ้าเธอกล้าทำให้ชั้นไม่พอใจอีกล่ะก็ ชั้นจะทำเธอให้หนักกว่านี้”ป๊อปปี้พูดก่อนจะ

เดินออกไปจากห้องฟาง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฮึก ฮือๆ”ฟางร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจก่อนจะกอดเข่านอนคุดคู้อยู่ในผ้าห่มเพียงลำพัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ยัยนั่นก็แค่มารยาบีบน้ำตาเท่านั้น อย่าใจอ่อนเด็ดขาด”ป๊อปปี้ที่เดินลงมาจากห้องฟางรู้สึกหวิวๆที่

ใจก็พยายามเตือนตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

“นายเข้าไปทำอะไรในห้องฟางน่ะ’โทโมะที่กลับเข้ามาที่บ้านพักก็ถามขึ้นแล้วมองไปที่ป๊อปปี้อย่าง

ตกใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“หึ สภาพชั้นแบบนี้ออมากห้องยัยนั่นตอนกลางคืนแบบนี้ยังจะต้องอธิบายอีกหรอ”ป๊อปปี้ชะงัก

ก่อนจะทำทีเป็นยิ้มเยาะแล้วติดกระดุมเสื้อเชิ้ตยั่วโทโมะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทั้งๆที่แม่แกจะให้แกแต่งงานกับแก้วแต่แกกลับมาทำอย่างงี้กับฟางงั้นเรอะ”โทโมะเดือดจัดพุ่ง

เข้าไปกระชากคอเสื้อป๊อปปี้ทันที

 

 

 

 

 

 

 

“ช้นจะแต่งกับแก้วแล้วไงยัยนั่นก็แค่ที่ระบายอารมณ์เท่านั้นล่ะ”ป๊อปปี้เยาะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไอ้เลวเอ้ย/โทโมะพอเถอะ”โทโมะเดือดจัดง้างหมัดหมายจะชกป๊อปปี้ ฟางรีบออกมาจากห้าม

เพื่อห้าม

 

 

 

 

 

 

 

“ฟาง”โทโมะอึ้งมองฟางในสภาพที่พึ่งผ่านการร้องไห้มาสวมใส่แค่เสื้อคลุมอาบน้ำ

 

 

 

 

 

 

 

“ยัยนั่นน่ไม่กล้าทำอะไรชั้นหรอก”ป๊อปปี้มองฟางที่หลบสายตาโทโมะก็หมั่นไส้รีบพูดจาอย่างร้าย

กาทันที

 

 

 

 

 

“ชั้นบอกให้กลับไปก็กลับไปสิ จะมาหาเรื่องเพื่อนชั้นอีกทำไม”ฟางรีบทำเป็นเข้มแข็งก่อนจะไล่

ป๊อปปี้ไป

 

 

 

 

 

 

 

“หึ”ป๊อปปี้ที่มองฟางที่กำลังกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ก็ส่ายหน้าก่อนจะเดินไป

 

 

 

 

 

 

 

“ฟาง ไหวมั้ยฟาง”ทันทีที่ป๊อปปี้เดินากไปโทโมะก็รีบไปประคองกอดร่างบางเอาไว้

 

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรโทโมะ ฮือๆ”ฟางเมื่อถูกเพื่อนชายกอดปลอบก็ปล่อยโฮออกมาอย่างหาที่พึ่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“โธ่โว้ย”แบงค์นั่งอ่านบัญชีรายรับรายจ่ายอยู่ที่ทำงานตัวเองแล้วสบถออกมาอย่างหัวเสียกับรายได้

ของรีสอร์ต

 

 

 

 

 

 

 

“นี่อารมณ์เสียทำไมกัน ถีงแม้รายได้รีสอร์ตเราจะตกแต่ก็ดีกว่าไอ้พวกนั้นไม่ใช่หรอ”ป้าฝนเดินเข้า

มาพูด

 

 

 

 

 

 

 

“เมื่อก่อนน่ะใช่แต่นี่มันไม่แล้ว ไอ้เขื่อนกับไอ้ป๊อปปี้มันดันฟื้นฟูรีสอร์ตของน้องฝ้ายให้ดีวันดีคืนน่ะ

สิ แถมอาการของนายธีร์กับเฟย์ก็ดีขึ้นอีก อีกไม่นานธัญลดารีสอร์ตมันต้องกลับมาอีกครั้ง

แน่ๆ”แบงค์พูดอย่างหัวเสีย

 

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วหลานสาวป้าฝนล่ะคะมัวทำอะไรอยู่หรือว่าจะแปรพักต์ไปอยู่พวกนั้นซะแล้ว”แบมเดินเข้ามา

ว่า

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่มีวัน ชั้นเลี้ยงยัยฟางมากับมือ ฟางไม่มีวันไปอยู่พวกนั้นหรอก”ป้าฝนพูดแล้วยิ้มกับความคิด

ของเธอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ความจริงฟางว่าโทโมะไม่ต้องมาหาฟางแบบนี้บ่อยๆก็ได้นะ เกรงใจน่ะ”ฟางพูดเมื่อมองโทโมะที่

รับงานรับเอกสารจาก บริษัททางกรุงเทพแล้วบึ่งรถมาเฝ้าเป็นองค์รักษ์ให้กับเธอแบบนี้มาแล้ว

เกือบอาทิตย์เต็มๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เพราะว่าถ้าปล่อยฟางอยู่ลำพังไอ้ป๊อปปี้ก็มาเล่นงานฟางน่ะสินี่ถามจริงเถอะทำไมไม่ไปอยู่กับป้า

ฝนที่รีอสร์ตของนายแบงค์นั่นล่ะ”โทโมะถาม

 

 

 

 

 

 

 

“โทโมะ ฟางเหนื่อยเหลือเกินกับเรื่องพวกนี้”ฟางชะงักก่อนจะพูดออกมา

 

 

 

 

 

 

 

“เหนื่อยกับเรื่องบ้าๆทั้งหมดนี่สินะ ฟางกลับอเมริกามั้ยล่ะ”โทโมะพูดแล้วเลื่อนมือไปกุมมือฟางให้

กำลังใจ

 

 

 

 

 

 

“แต่ถ้ากลับแล้วพวกท่านเกริกทำร้ายป้าฝนขึ้นมาล่ะ”ฟางกังวล

 

 

 

 

 

 

“แต่โทโมะก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฟางนะและก็ไม่ยอมให้ฟางเป็นของท่านเกริกด้วย”โทโมะ

พูดขึ้นทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

แปะ แปะ แปะ

 

 

 

 

 

 

 

ฟางและโทโมะต้องหันไปมองเมื่อเห็นป๊อปปี้ปรบมือแล้วเดินเข้ามาหาเธอและโทโมะที่นั่งอยู่

บริเวณระเบียงบ้าน ไม่ไกลขากป๊อปปี้มีเฟย์ แก้วและเขื่อน โทโมะชะงักเมื่อสบตากับแก้วที่ซึมลง

ไป

 

 

 

 

 

 

 

 

“ช่างเป็นคำสัญญาที่ประทับใจจริงๆแต่นายคงสัญญามันไปเก้อเพราะผู้หญิงคนนี้ไม่มีค่าพอที่นาย

จะปกป้องหรอก”ป๊อปปี้ว่า

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ว่าฟางจะเป็นยังไงชั้นก็จะปกป้องไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฟาง”โทโมะย้อน

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้าไม่อยากให้ฟางเป็นอะไรโทโมะก็แต่งงานกับฟางเลยสิ ท่านเกริกจะได้ไม่มายุ่งกับฟางอีก แต่ง

งานพร้อมๆกันมันเนี่ย ล่ะ”แก้วที่เห็นโทโมะปกป้องฟางก็เจ็บปวดก่อนจะโพล่งออกมาแล้วเบือน

หน้าไม่ยอมมองโทโมะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“งั้นก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำแล้วกัน เพราะชั้นก็คิดอย่างงั้น ฟางชั้นคิดมานานแล้ว ฟางต้องอยู่

คนเดียวโดดเดี่ยวมา นาน โทโมะรักฟางนะรักมานานมากด้วยไม่ว่าจะเกิดอะไรกับฟาง โทโมะก็ยัง

จะอยู่ข้างฟางเสมอโทโมะรักฟางไม่ เปลี่ยนแปลงนะ เราแต่งงานกันเถอะ”โทโมะเคืองกับคำพูด

แก้วก่อนจะโพล่งออกมาขอฟางแต่งงาน

 

 

 

 

 

 

 

“โทโมะ”ฟางอึ้งกับโทโมะแล้วมองไปทางป๊อปปี้ที่กอดอกมองด้วยสายตายากจะเดาก็นิ่งเงียบ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องกลัวนะโทโมะจะปกป้องฟางเอง ถ้าตอนนี้ฟางยังตกใจโทโมะรอคำตอบได้นะ”โทโมะพูด

แล้วกอดฟางหลวมๆฟาง อึ้งก่อนะมองไปทางป๊อปปี้ที่กำมือแน่นส่วนแก้วก็เดินหนีไปจากตรงนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ถ้าชั้นเดาไม่ผิดพวกเค้าทั้ง4คนไม่ได้รักกันใช่มั้ยคะ”เฟย์สังเกตเรื่องราวทั้งหมดก็กระซิบถาม

เขื่น

 

 

 

 

 

 

 

 

“ตอนนี้พวกเค้าแค่ไม่รู้หัวตัวเองกันก็เท่านั้นล่ะ”เขื่อนพูดแล้วส่ายหน้ากับทั้ง4คนเบาๆ

 

 

 

 

 

 

“ชั้นว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจนแต่งงานกันจริงๆพวกเค้าต้องไม่มีความสุขแน่ๆเราหาทางช่วยพวกเค้า

กันนะคะ”เฟย์พูดแล้วยิ้มให้เขื่อนก่อนจะจับมือเขื่อนไว้ทำให้เขื่อนหน้าแดงเมื่อสบตากับเฟย์ และ

รอยยิ้มของเธอ

 

 

 

 

 

 

 

ปกป้องรีสอร์ตจากตัวร้ายก็ต้องทำ แล้วนี่ยังมาประชดทั้ง4คนอีก

 

 

เรื่องะเป็นยังไงต่อน้อออ อย่าลืมติดตามนะ นี่ขยายเรื่องให้อ่านสะใจกันเลยน้าา

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา