แฝดริษยา

9.4

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 02.51 น.

  62 ตอน
  931 วิจารณ์
  110.70K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 23.55 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

41) 41 แล้วเราจะรักกันได้ไหม

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฟาง คิดถึงจังเลย”โทโมะที่มาหาฟางในช่วงสุดสัปดาห์วิ่งไปกอดฟางที่ออกมารอรับเขาที่หน้า

บ้านในรีสอร์ต

 

 

 

 

 

 

 

 

“ใจเย็นๆสิโทโมะ นี่กอดแน่นแบบนี้ฟางหายใจไม่ออกนะ”ฟางยิ้มขำกับท่าทางของโทโมะที่ยังคง

เหมือนเดิม

 

 

 

 

 

 

 

 

“หึ ผู้หญิงใจง่าย”ป๊อปปี้ที่กลับจากการตรวจรีสอร์ตเห็นฟางกับโทโมะกอดกันก็ว่า

 

 

 

 

 

 

“เห้ย มันะมากไปแล้วนะ อยากมีเรื่องใช่มั้ย”โทโมะได้ยินก็ตรงจะไปเอาเรื่องป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

 

“พอเถอะโทโมะ อย่ามีเรื่องกันเลย หมอนี่ก็ปากเสียไปงั้นล่ะน่า เราอยู่เฉยๆไม่ต้องไปทำอะไรเค้า

หรอก เออ นี่มาเหนื่อยๆก็เอากระเป๋าไปเก็บสิ เดี๋ยวฟางจะพาออกไปหาอะไรกินในเมืองเนาะ”ฟาง

รีบเปลี่ยนเรื่องคุย

 

 

 

 

 

 

 

 

“หึ พาผู้ชายมานอนที่บ้านรู้ถึงไหนอาบถึงนั่น แล้วแบบนี้ท่านเกริกรู้จะเป็นยังไงนะ”ป๊อปปี้พูดเมื่อ

โทโมะไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

“อย่าความคิดสกปรกๆมาว่าชั้นนะ ต่ำ สกปรกทั้งความคิดทั้งตัว”ฟางรีบว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ้อ หรอ ชั้นสกปรกแล้วไง ชั้นเองก็ทำให้เธอสกปรกไปแล้วเหมือนกันนี่ ลืมไปแล้วหรอ”ป๊อปปี้

ยิ้มเยาะแล้วนึกถึงเมื่อ3วันก่อนที่เขาลากฟางไปลงโทษที่ม่านรูดในวิธีของเขาและถ้าไม่นับเรื่องที่

กระท่อมของเขาและฟางอีก

 

 

 

 

 

 

เพี้ยะ 

 

 

 

 

 

 

ฟางรีบผลักป๊อปปี้ออกห่างแล้วตบหน้าชายหนุ่มจนหัน

 

 

 

 

 

 

 

“อื้ออ”ฟางร้องออกมาทั้งทุบทั้งตีป๊อปปี้เมื่อถูกชายหรุ่มกระชากไปบดจูบอย่างร้อนแรง

 

 

 

 

 

 

ผลัวะ

 

 

 

 

 

 

โทโมะที่ออกมาจากบ้านตกก็รีบกระชากป๊อปปี้ไปชกทันที

 

 

 

 

 

 

“แกทำอะไรฟาง ไอ้เลวนี่ฟางเป็นพี่สาวเมียนายนะ”โทโมะตรงเข้ามาว่าป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

 

 

“คนอย่างยัยนี่ มากกว่าจูบชั้นก็ทำมาแล้ว หรือว่านายอยากจะลองบ้าง”ป๊อปปี้พูดก่อนจะเช็ดเลือด

ที่มุมปากช้าๆ

 

 

 

 

 

 

 

ผลัวะ

 

 

 

 

 

 

 

โทโมะได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รอช้า พุ่งเข้าไปชกป๊อปปี้อีกครั้งจนฟางต้องมาห้าม

 

 

 

 

 

 

 

“พอได้แล้วโทโมะ ตอนนี้พ่อกับน้ากานดาเค้าอยู่ในบ้านใหญ่ อยากกให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นเรื่อง

ใหญ่รึไง”ฟางว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“หึ ก็มันเป็นเรื่องเล็กๆไปหมดเลยนะสำหรับเธอ มิน่าล่ะใจง่ายแบบนี้นิเอง”ป๊อปปี้ว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

“แกมันไอ้หน้าตัวเมีย แกรังแกฟาง ไอ้เลว”โทโมะเห็นป๊อปปี้ยังคงดูถูกฟาง็พุ่เข้าไปหมายจะชก

หน้าอีกครั้งฟางจึงรีบห้าม

 

 

 

 

 

“พอได้แล้วโทโมะเลิกบ้าสักทีกลับเข้าไปในบ้านส่วนทางนี้ฟางจะจัดการเอง”ฟางสั่งก่อนที่โทโมะ

จะยอมเดินเข้าไปในบ้าน

 

 

 

 

 

 

“ทำไม อย่างเธอจะทำอะไรชั้น”ป๊อปปี้จ้องมองไปที่ฟางแล้วกอดอกก่อนจะพูดออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

“ชั้นจะไม่ทำอะไรนาย เพราะถือว่าสิ่งที่ชั้นกำลังเจอตอนนี้มันคือกรรมที่ชั้นเคยคิดร้ายกับครอบครัว

ตัวเองและก็ฝ้าย แต่ชั้นขอ ถ้าแค้นก็ลงที่ชั้น อย่าทำร้ายป้าฝนหรือพรรคพวกของชั้น ไม่อย่างงั้น

ชั้นไม่ยอม”ฟางพูดแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน

 

 

 

 

 

 

 

“หึ คิดว่าคำพูดากปากคนอย่างเธอชั้นจะสนหรอ”ป๊อปปี้ตะโกนไล่หลังใส่ฟางก่อนะเดินไปอีกทาง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ความจริง ให้ชั้นอยู่ที่บ้านก็ได้นะคะ เอาคนป่วยมาแบบนี้ก็มีแต่จะเป็นภาระ”เฟย์พูดเมื่อเดินตาม

ป๊อปปี้ เขื่อนและกานดาที่เข็นรถเข็นพานายธีร์เข้ามาในงานเลี้ยงบ้านท่านผู้ว่า

 

 

 

 

 

 

 

“อย่าคิดว่าตัวเองแบบนั้นสิเฟย์เอาแต่ซึมแบบนี้พวกเราก็พลอยซึมตามไปด้วยนะ”เขื่อนพูดแล้วยิ้ม

ให้เฟย์

 

 

 

 

 

 

 

“เป็นห่วงกันดีจังเลยนะคะ”แบมพูดก่อนจะเดินมาคล้องแขนเขื่อนแสดงความเป็นเจ้าของ

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ ขั้นขอตัวก่อนนะคะ”เฟย์มองภาพของแบมและเขื่อนแม้ะจำไม่ได้แต่ความรู้สึกของเธอมันรู้สึก

จุกที่อกไม่อยากเห็นภาพนี้ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมานั่งที่ชิงช้าไม้นอกงาน

 

 

 

 

 

 

 

 

“มานั่งอะไรคนเดียวตรงนี้หรอน้องเฟย์”แบงค์เดินเข้าไปหาเฟย์แล้วทำสายตากรุ้มกริ่ม

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ มีอะไรรึเปล่าคะ”แม้จะจำไม่ได้แต่เฟย์ก็รู้สึกว่าแบงคืไม่น่าคบก็รีบลุกหนี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หมับ

 

 

 

 

 

 

 

แบงค์รีบรั้งเฟย์ไว้

 

 

 

 

 

 

 

“จะไปไหนล่ะ เอ ว่าไปน้องเฟย์ก็สวยเหมือนกันนะ ไม่แพ้น้องฝ้ายเลย”แบงค์พูดแล้วยิ้มอย่าง

เจ้าชู้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แต่ต้องขอโทษด้วยที่เฟย์เค้ามีแฟนแล้ว และคุณแบงค์เองก็มีเมียแล้วเหมือนกัน”ฟางเดินเข้ามา

ในงานแล้วพูดขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

 

“มีแล้วก็มีอีกได้นิในที่นี้ไม่มีใครขัดชั้นและท่านเกริกได้หรอก ว่าแต่เธอน่ะรีบไปหาท่านเกริกสิ

ท่านตามหาเธอตั้งแต่ตอนหัวค่ำแล้ว สงสัยจะทนความคิดถึงที่มีให้แทบไม่ไหว”แบงค์พูดแล้วยิ้ม

ร้ายๆให้กับฟาง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัว”ฟางพูดแล้วรีบดึงเฟย์กลับเข้าไปในงานกับเธอทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

“หึ ทำเป็นหยิ่งไปเถอะก็อีแค่เด็กท่าน”แบงค์ว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเมื่อกี้นี้”เฟย์รีบขอบคุณฟางแล้วยิ้มหวานให้ทำให้ฟางชะงัก

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องยิ้มแบบนั้นเมื่อก่อนเราไม่ได้ดีด้วยกันแบบนี้ชั้นเห็นแล้วขนลุก”ฟางรีบว่า

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เธอรังแกอะไรยัยเฟย์น่ะ”ป๊อปปี้ที่เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วก็รีบว่า

 

 

 

 

 

 

 

“เห็นๆอยู่ว่าฟางไม่ได้ทำร้ายใครอย่ามาพูดมั่วๆ ว่าแต่แก้วเถอะมาที่นี่ได้ยังไง ไหนป๊าม๊ะพาไปดู

ตัไม่ใช่หรอ”โทโมะพูดแล้วรีบถามเมื่อเห็นแก้วอยู่กับป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ยังไม่ได้แต่งงานแต่แค่ดูตัว ป๊ากับม๊าเค้าให้มาทำความรู้จักกับพี่ป๊อป”แก้วพูดทำให้ฟางอึ้ง

 

 

 

 

 

 

 

“แหมดีจริงๆเมียเก่าตายไม่ถึงปีแม่ยายก็โร่หาเมียใหม่ให้ลูกซะละ”ฟางรีบว่าแล้วแอบมองป๊อปปี้ที่

ยืนข้างกับแก้วด้วยความรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ

 

 

 

 

 

 

“เหอะ ถ้าจะแต่งงานกันใหม่ก็ยินดีด้วยแล้วหวังว่านายคงจะเลิกยุ่งกับฟางสักที”โทโมะพูดแล้วรีบ

ดึงมือฟางไปจากพวกป๊อปปี้ทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ชั้นอยากเต้นรำกับหนูเราไปเต้นรำกันเถอะ”เมื่อถึงช่วงเต้นรำนายเกริกก็เดินมาโค้งขอฟางเต้นรำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เต้นๆไปเถอะน่าฟาง อย่างน้อยท่านก็เป็นแบ้คให้เรานะ”ป้าฝนกระซิบและดันฟางเข้าไปหาเกริก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ่อยผู้ชาย”ป๊อปปี้ที่ถูกจับเต้นรำกับแก้วก็พูดด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นเกริกเอามือลวนลามฟาง

ขณะเต้นรำแต่ฟางกลับไม่ร้องหรือขัดขืนผิดกับเมื่ออยู่กับเขา ทางด้านโทโมะที่เต้นรำกับเฟยืแทน

เขื่อนที่ไปเต้นกับแบม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ชอบเค้าก็ไปบอกเค้าสิคะ เอาแต่มองแบบนี้เค้าจะรู้ได้ยังไง”เฟย์พูดเมื่อจับสังเกตได้ว่าโทโมะ

เอาแต่มองแก้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

“บ้า ไม่ได้ชอบสักหน่อยก็แค่เพื่อนกัน”โทโมะพูดแล้วรีบดึงเฟย์ไปเต้นอีกทางแต่ก็ไม่วายแอบมอง

แก้วอยู่ดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวสิหนู ขะไปแล้วหรอ”เกริกพูดขึ้นด้วยความเสียดายเมื่อเห็นฟางเดินออกไปจากฟลอร์เต้นรำ

 

 

 

 

 

 

 

“ค่ะ จบเพลงแล้วตอนนี้ฟางว่าฟางอยากนอนพักค่ะ แล้วเจอกันนะคะ”ฟางพูดก่อนจะเดินไปที่

รถยนต์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อื้ออ”ฟางต้องร้องเมื่อป๊อปปี้พุ่งมาด้วยความเร็วและเบียดตัวเองเข้าไปที่เบาะคนขับก่อนจะทำ

หน้าที่ขับรถพาฟางมาที่บ้านพักของเธอด้วยความรวดเร็ว

 

 

 

 

 

 

“ออกไปจากบ้านชั้น”ฟางชี้นิ้วไล่เมื่อถูกป๊อปปี้ลากเข้ามาในบ้านได้สำเร็จ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ใครบอกนี่น่ะที่ของเมียชั้นและมันก็คือของชั้น เธอเป็นแค่นักโทษและผู้อาศัยไม่มีสิทธิ์ต่อ

รอง”ป๊อปปี้พูดก่อนจะพุ่งตัวมาหาฟางแล้วผลักฟางลงไปที่โซฟาก่อนะซุกไซร้ตามร่างของฟาง

อย่างบ้าคลั่ง

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เป็นบ้าอะไรของนาย ปล่อย อื้ออ”ฟางทั้งทุบทั้งข่วนตามตัวป๊อปปี้ก่อนะร้องขอความช่วยเหลือ

แต่ป๊อปปี้ไวกว่ารีบบดจูบฟางทันที ก่อนที่มือหนาจะล้วงเข้าไปในชุดราตรีของฟางและบีบเคล้น

สะโพกและหน้าอกทั้ง2ข้างของฟางจนฟางอ่อนระทวยภายใต้ร่างสูง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่นายเป็นบ้าอะไรถึงได้ทำกับชั้นแบบนี้”เมื่อถอนจูบออกมาฟางรีบถามป๊อปปี้ด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ข้อหาทำตัวใจง่าย อ่อยแม้กระทั่งคุณแก่หัวหงอก มักมากไม่รู้จักพอ”ป๊อปปี้ว่าทำให้ฟางรีบตบ

หน้าป๊อปปี้หัน

 

 

 

 

 

 

 

 

แควก

 

 

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบฉีกทึ้งเสื้อผ้าของฟางขาดอย่างไม่มีชิ้นดีก่อนจะจับฟางนอนคว่ำหันหน้าเข้ากับ

โซฟา แล้วรูดชั้นในสีหวานของเธอลงมา และใช้มืออีกข้างหนึ่งล้อคข้อมือของฟางไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่นะ อย่า”ฟางร้องสุดเสียงเมื่อสับผัสถึงบางอบ่างเข้ามาในแกนกลางของเธอพายุบ้าคลั่งที่แสน

จะโหดร้ายของเขากลับมาอีกครั้ง ฟางเริ่มสะอื้นในลำคอเมื่อถูกชายหนุ่มห่มเหงเธออีกครั้งทั้งๆที่

ครั้งนี้เธอยังไม่ได้ทำร้ายใครเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องมาร้องไห้เรียกร้องความสงสารจากชั้น แฮ่กๆ”ป๊อปปี้เอาตัวแนบที่แผ่นหลังของฟางก่อนจะ

กระซิบข้างหู ยิ่งทำให้ฟางที่กลั้นเสียงสะอื้นเผลอปล่อยโฮร้องไห้ออกมา ป๊อปปี้ชะงักเมื่อเห็น

น้ำตาของฟาง แต่เขามาไกลเกินกว่าจะหยุดพายุอารมณ์ครั้งนี้แล้ว ชายหนุ่มจึงพลิกตัวฟางหันมา

ประจันหน้าเขาพร้อมกับขยับสะโพกให้แรงขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

“อื้ออ”ฟางร้องในลำคอเมื่อถึงฝั่งฝันแล้วแต่กลับถูกชายหนุ่มจูบเธอโดยที่ปากทั้งคู่ที่แยกออกจาก

กัน ก่อนที่ป๊อปปี้จะหอบหายใจและกอดฟางไว้เช่นเดียวกับฟางที่เอามือโอบกอดรอบลำคอของ

เขาไว้เพื่อยึด

 

 

 

 

 

 

 

“จะพาชั้นไปไหนน่ะ ยะ อย่า”ฟางร้องเมื่อชายหนุ่มถอนแกนกลางออกมาจากตัวก่อนจะอุ้มร่างบาง

ที่อ่อนปวกเปียกขึ้นไปชั้นบน ไม่บอกก็รู้ว่าพายุอารมณ์ของเขาและเธอครั้งนี้มันยังไม่สงบ!

 

 

 

 

 

 

 

แต่ละคู่นี่เค้าหึงกันอยู่ลึกๆรึเปล่าน้อออ ท่าทางปากไม่ตรงกับใจสักคนเลย5555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา