Music love final chapter

9.8

เขียนโดย ployfin

วันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 เวลา 21.42 น.

  29 ตอน
  54 วิจารณ์
  14.50K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 11 กันยายน พ.ศ. 2558 19.19 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

29) บทส่งท้าย "ผู้ชายที่รักเธอที่สุด"

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

          "เป็นไงบ้างฟาง วันนี้ชั้นดูโอเคมั้ย"แก้วในชุดเจ้าสาวสีขาวเนียนพร้อมกับลูกไม้ที่ประดับ

ประดาเป็นลายพร้อยในชุดชวนให้ชื่นชมถามเพื่อนสาวอย่างฟางในชุดราตรีสีชมพูยาว

 

          "แกสวยมากเลยแก้ว..."ฟางตะลึงกับเพื่อนสาวที่เคยไว้ลุคทอมแมนๆอย่างแก้วที่ผันตัว

มาใส่ชุดเจ้าสาวได้เข้าสุดๆ "ไหน..ลองหมุนๆดูซิ"ฟางใช้สองมือจับไหล่แก้วก่อนจะหมุนเธอไป

รอบตัวเอง

 

          "ทำไมหรอ มันมีจุดบกพร่องอะไรรึเปล่า"แก้วถามมอย่างุนงงเมื่อเพื่อนสาวทำทีท่าแปลก

ไปจากเดิม "มีสิ...ก็ความสวยของแกไง"ฟางชะเง้อหน้าไปกระซิบข้างหูแก้วก่อนจะดึงเจ้าสาวมา

นั่งที่เก้าอี้รับรอง

 

          "แกนี่ก็เล่นไม่เลิกนะยัยฟาง"แก้วพูดพลางนั่งลงบนเก้าตามแรงดันของฟาง "นี่...ยัยแก้ว

แกแต่งงานไปแล้วชั้นจะไปอยู่กับใครเนี่ย ชั้นมีแกแค่คนเดียวนะยะ"ฟางมองใบหน้าเเก้วก่อนจะ

เติมแป้งบนใบหน้าให้

 

          "ชั้นก็อยากจะอยู่กับแกไปตลอดแหละ แต่...ถ้ามันก็ป่องออกมาแล้วจะให้ทำไงได้อ่ะ

เนอะ"แก้วยักคิ้วให้ฟางด้วยท่าทางกวนๆ

 

          "เอาเถอะๆ ชั้นก็ไม่ได้ใจแคบกับเพื่อนขนาดลากให้เพื่อนมาอยู่บนคานด้วยกันตลอด

หรอกนะ แกแต่งก็ดีแล้วแถมได้แต่งกับคนที่รักแกหมดใจอีก...โชคดีจะตาย"ฟางแค่นหัวเราะแต่ก็

รู้สึกจุกอกอยู่บ้าง

 

          "ถ้ามันจะเหงาขนาดนั้นก็รีบไปบอกให้คุณภาณุมาขอแกไวๆสิยะ"แก้วพูดติดตลกทำเอา

ฟางยิ้มเขนจนบิดไปมาอย่างทำตัวไม่ถูก

 

           "แต่งบ้าอะไรล่ะ ชั้นกับเค้ายังไม่คบกันซักหน่อย"ฟางตีมือแก้วแต่ก็ยังคงยิ้มร่าเพื่อไม่ให้

เพื่อนสาวเครียดในวันงาน "อะไรยะ นี่ผ่านมาจะ 2 เดือนอยู่แล้วยังไม่คืบหน้าอีกหรอ"แก้วยิ้มอย่าง

งงๆ

 

           "ก็เออน่ะสิ"ฟางตอบอย่างปัดๆ "ชั้นว่ามันไม่ผิดที่ฝ่ายชายหรอกนะ มันผิดที่แกนั่นแหละ

เล่นตัวอยู่ได้ ระวังไว้เถอะถ้าเค้ารำคาญเดี๋ยวก็ได้ทิ้งแกไปอีกที"แก้วเยาะ

 

           "แกเป็นเพื่อนชั้นนะยัยแก้ว"ฟางคิ้วขมวดใหญ่ก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้งหนึ่ง "มันก็ต้องมี

นิดนึงแหละน่า ถ้ามันรักกันจริงเดี๋ยวอะไรๆก็ลงตัวให้เองแหละ แต่ตอนนี้ชั้นขอถือว่าเป็นช่วงเอาคืน

ของชั้นก่อน"ฟางยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

 

 

                                                   ก๊อกๆ

                               เสียงเคาะประตูก่อนจะถูกเปิดออกโดยเฟย์

 

 

           "พี่แก้วคะ ออกไปรับแขกก่อนเถอะค่ะ งานใกล้จะเริ่มแล้วนะคะ"เฟย์เดินมาลากกระโปรง

ที่ยาวแสนยาวของแก้วทำให้แก้วดึงมือฟางเพื่อจะออกไปรับแขกในฐานะเพื่อนเจ้าสาว

 

           

 

 

 

 

 

 

 

 

          "เจ้าสาวมาแล้วค่าาา"เฟย์ดึงมือแก้วมาที่งานเพื่อรอรับแขกพร้อมกับโทโมะทำเอาเจ้าบ่าว

ในวันนี้ถึงกับตะลึงในตัวของเจ้าสาวแสนสวยของเขาจนต้องยืนงงเป็นไก่ตาแตก

 

          "มองอะไรยะ"แก้วตีแขนโทโมะด้วยความเขินกับสายตาของโทโมะ "แก้ว...วันนี้เธอสวย

มากเลยนะ"โทโมะเดินไปุมมือภรรยาสาวพร้อมกับชมเธอย่างเบาๆ

 

          "สวย...สวยขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย สวยมากที่สุดในโลกเล๊ยยย"โทโมะพูดช้าๆก่อนจะอุ้ม

แก้วขึ้นบ่าแล้วหมุนไปรอบๆ ตัวเอง "อ๊ายย ไอบ้า!ปล่อยชั้นลงเดี๋ยวนี้นะ"แก้วโวยวายทันที

 

          "ก็วันนี้เธอสวย สวยจนจำแทบไม่ได้เลยนี่นา"โทโมะยิ้มกรุ้มกริ่ม "ทำไม! ก่อนหน้านี้ชั้น

ไม่สวยเลยรึไง"แก้วเชิดก่อนจะรีบหันหน้าหนีตามประสาอารมณ์คุณแม่ยังสาว

 

          "ปะ...ป่าวนะแก้ว เธอสวยทุกวันอยู่แล้ว"โทโมะชมออกมาอย่างไม่เขินอาย "คนบ้า! มา

พูดอย่างนี้ต่อหน้าคนอื่นทำไมกัน"แก้วตีโทโมะก่อนจะหันไปสายตากับคนที่มาช่วยงาน

 

          "พอได้แล้วนะยัยแก้ว ก่อนที่ชั้นจะอ้วกออกมาซะก่อนได้กินอาหารในงานแก"ฟางพูดติด

ตลกพร้อมกับทำท่าสะอิดสะเอียนจนแก้วต้องรีบตีแขนเบาๆเพื่อหยุดยั้งฟาง

 

          "แขกเริ่มมาแล้ว เขื่อนว่าเราเตรียมตัวกันเถอะ"เขื่อนพูดพลางมองไปที่แขกที่กำลังเดิน

มาอย่างไม่ขาดสาย "เดี๋ยวเฟย์กับพี่เขื่อนจะไปดูในงานให้นะคะ"เฟย์เสนอตัวเองทันที

 

          "ขอบคุณมากนะคะ จริงๆน้องเฟย์ไม่ต้องมาเหนื่อยแบบนี้ก็ได้นะคะ"แก้วทำท่าทีเกงใจ

เฟย์ที่เป็นน้องสาวเจ้านายแต่กลับต้องมาลงทุนลงแรงเพื่อช่วยงานเธอตั้งแต่แรก

 

          "ไม่ได้หรอกค่ะ พี่แก้วเป็นเพื่อนพี่ฟางซึ่งพี่ฟางก็เป็นพี่สะใภ้เฟย์ เฟย์ก็ต้องช่วยเพื่อนพี่

สะใภ้ด้วยสิคะ"เฟย์พูดพลางหันหน้าไปยิ้มให้ฟางก่อนจะเดินเข้าไปในงานทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                              หลังเลิกงาน

 

          "พี่ฟางเหนื่อยมั้ยคะ ดูสิทำงานมาทั้งวันคงจะเหนื่อยน่าดู ลองไปเดินเล่นที่สวนของพี่

ป๊อปดีมั้ยคะ"เฟย์เดินเข้ามาในท่าทีแปลกๆพร้อมกับทำเป็นชวนฟางไในสวนกุหลาบของป๊อปปี้

 

          "ปะ...ไปทำไมคะ นี่มันก็ดึกมากแล้วพี่กะว่าจะกลับไปที่คอนโดแล้วแหละค่ะ"ฟางท้วง

เมื่อเห็นในท่าทีแปลกๆของเฟย์ที่ไม่เคยเป็นมาก่อนมันเลยเกิดลางสังหรณ์แปลกๆ

 

          "อย่าเพิ่งกลับสิคะสวนนี้มันสวยมากเลยนะ มันคงช่วยให้พี่ฟางผ่อนคลายไปได้บ้าง...ซัก

ส่วนหนึ่งก็ยังดี"เฟย์ที่ยิ้มๆ็ทำหน้าราวกับเพิ่งผ่านน้ำตามาเมื่อสักครู่

 

          "เฟย์มีอะไรรึเปล่าคะ พี่จะกลับคอนโดแล้ว พรุ่งนี้พี่จะต้องไปยื่นเอกสารที่บริษัทแต่เช้า

ถ้าไม่รีบกลับกรุงเทพตอนนี้พี่ก็ไม่มีสิทธิ์ไปเยอรมันแล้วนะคะ"ฟางยังคงดื้อต่อไป

 

          "ไปเถอะนะคะพี่ฟาง เนี่ย!พี่ฟางทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้ตัวเองแล้ว อีกอย่างสวนนี่พี่

ป๊อปเองก็ยกให้พี่ฟางดูแลและออกมันอย่างเป็นพิเศษ พี่จะไม่ไปชมผลงานตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย

หรอกหรอคะ"เฟย์ยังคงเซ้าซี้แบบเดิมจนฟางเริ่มหงุดหงิด

 

          "นะคะพี่ฟาง...เฟย์ขอร้อง เพื่อผลประโยชน์ของพี่เองนะคะ"เฟย์กุมมือฟางแน่นจนฟาง

เริ่มอยากรู้ในสิ่งที่เฟย์กำลังจะบอก "โอเคค่ะ โอเคๆ พี่ไปก็ได้"ฟางตัดสินใจก่อนจะเดินหายเข้าไป

ในวงกฏของสวนนั้นอันเต็มไปด้วยซุ้มของใบไม้เขียว

 

 

 

 

 

 

 

          "ที่นี่มันจะมีอะไรพิเศษไปกว่านี้นะ ในเมื่อเราก็รู้ทุกซอกทุกมุมเพราะว่าเป็นคนออกแบบ

ร่วมกับนายนั่นแท้ๆ"ฟางเดินสำรวจไปทั่วเพื่อหาสิ่งที่เฟย์ต้องการจะบอกแต่ก็พบเพียงความว่าง

เปล่ากับสายลมที่พัดมากระทบกับแขนเรียวเล็กกับเธอเพียงเท่านั้น

 

 

 

          "My girl ฉันจะมีแต่เธอจากนี้ไป เธอจะเป็นคนแรกที่ชั้นนั้นรักและก็คงไม่มีใครจะอยู่ใน

ใจของชั้นเหมือนเธอ"เสียงร้องเพลงและกีตาร์ที่ดังมาจากลานน้ำพุกลางสวนทำให้เธอรู้เหตุต้นตอ

นี้อย่างท่วงที

 

          "My girl.You're the one and only.My girl รักแต่เธอแต่เธอนะ แม้เธอมีใคร ใจ

ชั้นจะมีแต่เธอ ได้แค่ฝันแค่เพ้อถึงเธอข้างเดียวก็พอ"ฟางแอบดินไปใกล้ๆไม่ให้บุคคลผู้นั้นรู้ตัว

 

          "นายมาทำอะไรที่นี่"ฟางทักขึ้นเมื่อเสียงกีตาร์เงียบลง ในใจเธอเต้นตึกตัก สิ่งนี้สินะที่ยืน

ยันว่าเขาจำเธอได้อย่างแน่ชัด ตอนนี้เธอทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

 

          "ที่นี่มันรีสอร์ทพ่อชั้น ชั้นจะทำอะไรหรือไปที่ไหนก็ได้ ไม่เห็นต้องบอกเธอเลยนิ่"ป๊อปปี้

เบะปากเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจกีตาร์ตัวโปรดค่อโดยไม่สนใจสายตาฟางในตอนนี้เลย

 

          "นี่นายกำลังจะมาไม้ไหนอีกเนี่ย ชั้นเบื่อที่จะรับมือกับนายอีกแล้วนะ"ฟางกอดอกเชิดหน้า

ใส่ป๊อปปี้ที่แอบชายตามามองฟางสักครู่หนึ่ง

 

          "เธอเชื่อเรื่องพรหมลิขิตมั้ย"ป๊อปปี้ถามขึ้นมาหลังจากทั้งคู่เงียบไปนาน "อะไรของนาย

อีก"ฟางถามพลางเดินไปเพื่อนั่งข้างๆเขาที่ขอบบ่อน้ำพุซึ่งมีที่นั่งรอบขอบบ่อ

 

          "ชั้น-ถามว่า-เธอ-เชื่อ-เรื่อง-พรหมลิขิต-มั้ย"ป๊อปปี้เ้นคำเพื่อให้ฟางเข้าใจแม้จะรู้ว่าฟาง

แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องก็ตาม "ไม่!!"ฟางตอบสั้นๆแต่พอเข้าใจได้

 

           "ชั้นเชื่อนะ...เพราะว่าชั้นเคยเจอพรหมลิขิตครั้งหนึ่ง"ป๊อปปี้พูดเป็นปริศนาก่อนจะแค่น

หัวเราะแล้วพูดต่อ "จริงๆมันก็ไม่เชิงเป็นพรหมลิขิตนักหรอก"ป๊อปปี้พูดเพื่อให้ฟางเทความสนใจ

ให้กับเขา "แล้ว...เล่าให้ชั้นฟังได้มั้ย"ฟางเริ่มสนใจเมื่อป๊อปปี้เกริ่นออกมา

 

           "ชั้น...ชั้นเคยแอบชอบเด็กผู้หญิงน่ารักๆคนนึง เธอเป็นคนดีมากและเป็นเพื่อนคนเดียว

ของชั้น เพราะคนอื่นๆก็มักจะหาว่าชั้นเป็นลูกแหง่ เเต่เธอกลับไม่เคยพูดถึงเรื่องนั้น แถมยังทำตัว

น่ารักกับชั้นด้วย ชั้นเลยตอบแทนเธอด้วยการคอยปกป้องเธอตลอดมา เธอกผ้รู้ว่าชั้นชอบเธอ และ

เธอเองก็ชอบชั้น แต่บ้านชั้นหยิ่งในศักดิ์ศรีพ่อและแม่ไม่ยอมให้เราเจอกัน จนวันนึง...เรื่องมันก็

บานปลาย พ่อจับได้ว่าชั้นแอบไปอยู่กับเธอ จึงบังคับให้ชั้นไปเรียนต่อที่อเมริกา ชั้นจึงไม่ได้เจอ

เธออีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น"ป๊อปปี้เล่าไปพลางเหม่อไปโดยไม่รู้ว่าคนข้างๆเขากำลังเสียน้ำตากับ

เรื่องเล่านี้อยู่

 

           "ระหว่างอยู่อเมริกา พ่อก็บังคับไม่ให้ชั้นติดต่อใครนอกจากคนทางบ้าน และพิม พ่อมัก

พูดเสมอว่า...ในอนาคตชั้นกับพิมจะต้องแต่งงานกัน ซึ่งมันเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ชั้นไม่อยาก

กลับไทย เพราะรู้ว่าถ้ากลับไปมันต้องเกิดการบังคับจิตใจชั้นอีกครั้งแน่ๆ ในหนึ่งวันชั้นเอาแต่เฝ้า

คิดถึงเด็กผู้หญิงคนนั้น พร้อมกับมองแหวนที่เป็นแหวนคู่ของเราสองคนทุกครั้ง จนสิบปีตลอดมา

ชั้นก็ไม่เคยลืมว่าชั้นเคยมอบเจ้าสิ่งนี้ พร้อมกับเพลงเพลงสุดท้ายที่ชั้นจะแต่งให้กับเธอ"ป๊อปปี้เล่า

พลางชูแหวนทองคำขาวอันคุ้นตาฟางขึ้นมา เธอก็เพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่านี่คือแหวนคู่

 

           "จนเมื่อชั้นต้องจำนนกลับมาที่ไทย เพราะพ่อท่านเสียชั้นก็เริ่มขุดคุ้ยหาข้อมูลเรื่องการ

ตายจากห้องทำงานพ่อ จนได้รู้คนที่ฆ่าพ่อ และที่อยู่ของเด็กผู้หญิงคนนั้นจากประวัติที่พอจ้างนัก-

สืบ ติดตามชีวิตเธอ เพื่ออะไร...ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำ ชั้นจ้างงานบริษัทที่เด็กผู้หญิงนั่นทำงานอยู่มา

ออกแบบรีสอร์ทแห่งนี้ให้ สังเกตุอากับกิริยาเธอทุกท่วงท่า และชั้นเอง...ก็เผลอทำเธอร้องไห้ไป

ด้วยความไม่รู้ของชั้นเอง"ป๊อปปี้เล่ามาจนถึงตอนนี้ก็สบตาฟางก่อนจะเบือนหน้าหนี เพียงไม่กี่

วินาทีก็ทำให้เธอเห็นรอยน้ำตาของชายหนุ่มผู้นี้แล้ว

 

           "เป็นอย่างนั้นแล้ว...นายจะทำยังไงต่อหรอ"ฟางถามทั้งที่รู้ว่าคนที่ป๊อปปี้กล่าวถึงนั้นก็

คือเธอเอง เพียงแต่เธอแค่อยกจะลองใจเขาแค่นั้นเอง

 

           "ชั้น...ชั้นรักผู้หญิงคนนี้มาก แต่...ชั้นทำให้เธอเสียใจเพราะชั้นบ่อยเหลือเกิน ตอนนี้ชั้น

ไม่มีอะไรจะมอบให้เธอหรอก มีแต่เพียงชีวิตหนึ่งชีวิต ไม่รู้ว่าเธอจะรับชีวิตชั้นไหวรึเปล่านะ ชั้นทั้ง

ใจร้าย คนอำมหิต หลอกได้แม้กระทั่งคนรัก แต่ชั้นแค่อยากจะไถ่โทษเธอด้วยการมอบชีวิตนี้ทั้ง

ชีวิต ให้เธอเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว และตลอดไป...ชั้นอยากจะขอเธอแต่งงาน... เธอคิดว่าเด็ก

ผู้หญิงคนนั้นจะตอบรับชั้นมั้ยล่ะฟาง"ป๊อปปี้พูดความรู้สึกออกมาก่อนจะหันมาถามฟางอีกครั้ง

 

           "ป๊อปปี้..."ฟางกลั้นน้ำตาไม่อยู่ก็ปล่อยมันทะลักทะล้นออกมาบนใบหน้าที่ยิ้มอย่างดีใจ

"ว่าไงล่ะ...เธอคิดว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นเค้าจะยอมรับคำขอของชั้นมั้ย"ป๊อปปี้ยิ้มพร้อมกับลุกขึ้นยืน

พลางส่งยิ้มเปื้อนน้ำตาที่กำลังกลั้นไว้ให้กับเธอ

 

           "เค้าไม่รับคำขอจากนายหรอก"ฟางพูดพลางเบือนหน้าหนี "ทำไมล่ะฟาง...ทั้งๆที่ชั้นรัก

เธอแล้วเธอเองก็รักชั้นเนี่ยนะ"ป๊อปปี้ที่ตกใจก็ดึงมือเธอมาไว้แนบอก

 

           "ถ้าตราบใดที่นายยังไม่บอกกับเธอไปตรงๆว่านายรักเธอ พร้อมจะดูแลเธอไปตลอด แล้ว

ขอให้เธอแต่งงานกับนายแบบตรงๆ ถ้านายยังไม่ทำภายในคืนนี้ เธอก็จะจากนายไปตลอด เธอมี

เวลาให้นายไม่มากนะ เพราะเธอเสียเวลารอนายมาตลอดสิบปีแล้ว"ฟางที่ยิ้มก็เปลี่ยนเป็นเศร้า

ทันที

 

           "โอเคๆ"ป๊อปปี้ตั้งสติ "ชั้นรักเธอนะฟาง ชั้นพร้อมที่จะดูแลเธอไปตลอดชีวิตของชั้น ชั้น

ขอโทษที่ปล่อยให้เวลาของเรามันหายไปเฉยๆ ได้โปรด...แต่งงานกับชั้นนะฟาง ได้โปรด..."

ป๊อปปี้ยิ้มก่อนจะกำมือฟางแน่นกว่าเดิม

 

           "ได้โปรด..."ป๊อปปี้น้ำตาไหลกับความเย็นชาของฟาง "โอเคๆๆ ชั้นจะแต่งกับนายก็ได้

เลิกร้องได้แล้ว ผู้ชายบ้าอะไรร้องไห้ขี้มูกโป่งเชียว"ฟางที่ทนเห็นป๊อปปี้ร้องไห้ไม่ได้ก็ตกลงพร้อม

กับเช็ดรอยน้ำตาให้เขา

 

           "ไหนล่ะคะ..."ฟางพูดอย่างมีเงื่อนงำ "น่ะ...ไหน ไหนอะไรครับ"ป๊อปปี้พูดอย่งสุภาพ

เมื่อเห็นฟางมองหาอะไรบางสิ่งที่อยู่รอบตัวเขา

 

           "แหวนไง นายจะขอชั้นแต่งงานได้ยังไงถ้าไม่มีแหวน"ฟางยิ้มกรุ้มกริ่ม "วะ...แหวน..."

ป๊อปปี้เกาหัวอย่างลืมตัว นี่เขาขอผู้หญิงแต่งงานอย่างโรแมนติคโดยที่ไม่มีแหวนแต่งงานนี่นะ

 

           "เอ่อ..."ป๊อปปี้กระอึกกระอัก "ช่างมันเถอะค่ะ ถ้านายรักชั้น ชั้นรักนาย แค่นั้นก็พอแล้ว

แหละ เท่านี้ก็พอแล้วที่ชั้นต้องการ"ฟางหยิกแก้มเขาอย่างหมันเขี้ยว

 

           "ผม...ผมมีไอนี่มาทดแทนก่อนได้มั้ย"ป๊อปปี้พูดก่อนจะเดินไปหยิบบางสิ่งที่วางอยู่ข้าง

กีตาร์ของเขา มันคือกระดาษใบน้อยทำให้ฟางต้องรีบเปิดอ่านโดยมีป๊อปปี้มองอย่างใจจดใจจ่อ

 

           "I know ว่าคงไม่ใช่คนที่ใช่. I know เป็นคนที่เธอฝันไม่ได้. U know แต่รักไม่เคยมี

ข้อแม้. และฉันขอแค่ดูแลเธอ"ฟางอ่านแล้วหยุดยิ้มให้ป๊อปปี้ "อ่านต่อสิ"ป๊อปปี้ยิ้มส่งให้ฟาง

 

           "ไม่มีผู้ชายที่ดีที่สุด แต่มีผู้ชายที่รักเธอที่สุด ก็อาจไม่ใช่คนสำคัญ ไม่หวังให้เธอรักฉัน

เพราะฉันแค่รักเธอ ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุด แต่คนคนนี้ก็ขอรักเธอที่สุด ไม่ว่าเธอจะยืนข้างใคร แค่จะ

ขอเป็นคนสุดท้าย ที่ยืนอยู่ข้างเธอ"ฟางยิ้มให้ป๊อปปี้ทันทีแม้จะไม่เข้าใจ

 

           "ชั้นแต่งเพลงใหม่ให้เธอ ชอบมั้ย..."ป๊อปปี้ถาม "ไม่มีอะไรที่ชั้นไม่ชอบในตัวนายอยู่

แล้ว"ฟางส่งยิ้มทั้งน้ำตาให้แก่เขา "ต่อไปนี้ เพลนี้จะเป็นเพลงรักบทสุดท้าในหัวใจเราเพียงเพลง

เดียวเท่านั้น"ป๊อปปี้ยิ้มก่อนจะกอดอนาตภรรยาเขาแน่นพร้อมกับมองดวงดาวบนฟ้าอย่างสุขใจ

 

 

 

 

 

 

 

จบแล้วน้าาา อาจจะจบดี/ไม่ดีหน่อย ก็หยวนๆกันไปแล้วกัน

 

ฝากฟิคชั่นเรื่องใหม่ของเค้าด้วยน้าา "Love detective สอบรักสัมผัสวิญญาณ" อัพตอน

แรกภายในพรุ่งนี้น้าาา

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา