พ่อหนูเป็นซุปเปอร์สตาร์..

9.6

เขียนโดย TKRLov€lวoร์

วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 00.02 น.

  30 chapter
  486 วิจารณ์
  17.85K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 13.15 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

15) ทะเลาะจนกันเป็นเรื่อง!

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

“แม่จ๋า สาเจ็บนะ” ฉันเจ็บมากๆแรงบีบจากแขนแม่ถูกถ่ายถอดมายังแขนของฉัน ความรู้สึกมันถูกทายทอดออกมาจากมือแม่สู่แค้นฉัน ฉันรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด ความรัก ความแค้น ความสับสนจากมือของแม่

“แก้วเธอปล่อยลูกเดี๋ยวนี้นะ”

“พ่อจ๋า”

“นายไม่มีสิทธิ์มาเรียกลูกฉันว่าลูก!!” พูดกันถามตรงเลยฉันไม่เคยเห็นแม่เป็นแบบนี้มาก่อน

“ฉันมีสิทธิ์ความเป็นพ่อทุกประกาศหรือเธอจะเถียงว่าไม่จริงห๊ะแก้ว!! เธอพูดมา”

“แต่ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์!!”

“ถึงยังไงฉันก็เป็นพ่อ พ่อแท้ๆทำไมแก้วเธอจะไม่ให้ฉันดูแลละ”

“ไม่!!T^T คุณไม่มีสิทธิ์ดูแลยัยสา ไม่!!!!!!!!!!!” น้ำตาของแม่ไหลออกมาจากนัยต์ตาคู่สวย ฉันไม่เคยเห็นมันเลยสักครั้งน้ำตาของแม่ตั้งแต่เด็กๆ มือของแม่ตอนนี้มันสั่นมากๆเลยทำไมกันนะ

“ฉันรู้ฉันผิดมาตั้งแต่ต้น แต่เธอจะไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นเหมือนกัน!!!” ฉันมองนัยต์ตาของพ่อตอนนี้มันแสดงออกถึงความโกรธอย่างมาก!

“นายพูดอะไรฉันไม่เห็นรู้เรื่อง!!!”

“ทำไมเธอจะเถียงงั้นเหรอ ว่าทุกวันเธอไม่ได้ไปกับผู้ชาย!! ตกเย็นก็มาแสดงว่าเป็นแม่ที่ดีกับลูก พอลับตาลูกละเธอทำอะไรแก้ว!!” มันอะไรกันมันจะเป็นเรื่องใหญ่แล้วนะ

“นี่!! นายถ้าไม่รู้เรื่องอะไรก็อย่าพูดนะโทโมะ!!”

“พ่อกับแม่หยุดซะที หยุดทะเลาะกันได้ไหม!!!” ฉันไม่ไหวแล้วนะ ฉันไม่อยากเห็นคนที่ฉันรักทั้งสองคนทะเลากันนิทำไม ทำไมต้องทะเลากันด้วยละ

“พ่อกับแม่รู้ไหม T^T ว่าตอนนี้สารู้สึกยังไง สานะคิดมาตลอดถ้าเราได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวมันคงจะมีความสุขนะ สาคิดนะ ฮึก ฮื้อออ แต่พ่อกับแม่มาทะเลาะกันทำไม ทะเลาะกันทำไมมมมมมมมมมมมมม!!! หนูไม่อยากเห็นภาพแบบนี้ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” ฉันวิ่งผ่าทั้ง 2 คนออกมาโดนไม่สนใจเสียงเรียกของทั้งคู่!

“ยัยสา!!”

“สา! น้องสา!!”

 

“ไม่ๆ ไม่ๆๆๆๆๆ!” ฐิสาวิ่งออกจากบ้านนีระสิงห์มาที่ถนนและนั้นเป็นระหวะเดียวกันที่รถวิ่งผ่านมา

“ฐิสา!!!!!!!!!!!” เสียงพอร์ชเรียกฉันสิทำไมละ ฉันหันไปก็ไม่ทันซะแล้ว

“ว๊ายยยย!!”

                เอี๊ยดดดดดดดด! โครม!! ฉันได้ยินเสียง ทำไมมันชั่งเบาบางแบบนี้

“สา สาเธอไม่เป็นไรนะเธอต้องอยู่กับฉันนะ ฮื้อออออ” ใคร ใครกันใครเรียกฉันพอร์ชนิ

“พะ พอร์ช! ฮื้อออ”

“ฐิสาลูกแม่ ฮื้อออ!”

“ยัยสาลูกพ่อ!! T^T” เสียงนี้พ่อกับแม่นิพ่อกับแม่เอื้อมมือจะมาจับฉัน

“อย่ามาแตะต้อง!! พวกพี่ทำอะไรกันห๊ะ!! ฮื้อออ ที่ฐิสาต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะพวกคุณสองคนไม่ใช่เหรอไง!!” ถ้าฉันเลือกได้ฉันก็ไม่อยากเห็นภาพตรงหน้าในวันนี้เวลานี้อีก

“ฐิสาต้องเสียใจแค่ไหนพวกคุณเคยรู้มั้งไหมเป็นพ่อแม่ภาษาอะไร!!”

“พะ พอร์...” ฉันพยายามเปล่งเสียงสุดท้ายเรียกชายที่โอบกอดร่างฉันไว้ เขาร้องไห้ ฉันเพียงแค่เห็นเท่านั้นแต่มันเลือนรางมากมากซะตอนนี้ภาพคนตรงหน้าได้หายไปแล้ววว

 

“สา อย่าหลับนะสาหลับหลับสิ สา!!!!!! พวกพี่ทำอะไรลงไปรู้ตัวไหม!!!!” ผมโกรธมาก

“พอร์ชแนทว่าใจเย็นก่อนตอนนี้เราต้องพาฐิสาไปหาหมอนะ ไปกันนะ!” แนทเธอรู้ว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไง และเธอพยายามเกลียกล่อมผม เพราะตอนนี้ชีวิตของสาก็สำคัญกว่าการที่ต้องมาโต้เถียงกับพี่ชายผมตรงหน้า

“ไปสิ ฮื้ออ ธันวานี้กุญแจนายขับรถให้ฉันทีนะ!”

“ได้ๆ” ผมอุ้มฐิสาไปที่รถทันที

“ไม่ต้องตามมา!!!” ผมตะหวาดคนที่กำลังจะตามมา

 

“พี่โทโมะ พี่แก้วใจเย็นรออยู่ที่นี้ก่อนนะค่ะ แนทจะพยายามคุยกับพอร์ชให้ค่ะ อาการของสาแนทจะโทรมารายงานเองค่ะไม่ต้องห่วง แนทไปนะ!”

“แนทเร็ว!!!!”

“ไปแล้วววว!!”

 

.....

...

.

                ตอนนี้ฐิสาเข้าไปในห้องฉุกเฉินสักพักใหญ่แล้วหมอก็ยังไม่เห็นออกมาซะที ตอนนี้แนทปวดหัวมากค่ะ ทำไมนะเหรอก็พอร์ชนะเดินไปเดินมา 10 รอบแล้วนะสิ!! นี้ฉันก็พึ่งโทรไปรายงานพวกพี่ๆเรียบร้อยและแล้วตอนนี้พวกเขาก็กำลังมาที่รพ.

“เลิกเดินซะทีฉันเวียนหัว”

“ใครใช้ให้เธอมองฉันละห๊ะ!” แหน่ะมีย้อนฉันอีก

“ฉันรู้นายเป็นห่วงสานะแต่นายอ่ะพักบ้างเหอะ ฉันขอได้ไหม?”

“ดูนะ แล้วอ่านปากฉันด้วย ไ ม่เ ธ อ จะ ทำ ไ ร ฉั น!”

“เอ่อ ฉันจะฟ้องสาคอยดูนะ” เริ่มหยุดแล้วอิอิซะใจ นั่นๆพวกพี่ๆมาพอดีเลย

“สาเป็นไงบ้าง?” พี่แก้ววิ่งมาแล้วจับไหล่สองข้างของฉันไว้แน่น

“คะ หมอยังไม่ออกมาเลยค่ะ ตอนนี้พวกเราก็รออยู่”

“พวกพี่มาทำไม?” ตายแล้วปากเขวงหาเสี้ยน!

“ไอ้พอร์ช ลูกข้าทำไมข้าจะมาไม่ได้” พี่โทโมะกระชากคอเสื้อของพอร์ช

“ใจเย็นค่ะพี่โทโมะ”

“ไอ้โมะใจเย็น!”

“ลูกเหรอ ยังมีหน้าพูดได้อีกนะเหอะ” ตายๆๆๆๆๆๆ

“ไอ้พอร์ช!! พลั่ก!” หมัดเน้นๆอัดเข้าไปเต็มหน้าหล่อๆของพอร์ชจนพอร์ชล้มลงไปกองกับพื้นเลยละ

“พอร์ช แกไม่เป็นไรนะ!” ฉันวิ่งเข้าไปหาพอร์ชและพยุงพอร์ชไว้

“แกอย่ามายุ่งเรื่องครอบครัวของฉัน” พี่โทโมะชี้หน้าพอร์ช

“ไอ้โมะเอ็งใจเย็นๆดิว่ะ ยังไงพอร์ชก็น้องแกนะเว้ย!”

“ใช่! ครอบครัวพี่มันไม่เกี่ยวกับผม แต่สาไม่ใช่! สาเป็นคนที่ผมรัก รักมาก และถ้าเธอเจ็บพี่อย่าหวังนะว่าผมจะยอมพี่จำไว้!!!” พอร์ชไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน พอร์ชในตอนนี้ดุดัน

“พอร์ชแกจะไปไหน?” จู่ๆพอร์ชก็ลุกเดินออกจากตรงนี้ไปทันที

“ไปให้ไกลคนแถวนี้ ฉันมันคนนอก!!!”

“แกรอฉันด้วยสิ! พี่ธีนวาไปเร็ว” ฉันกับพี่ธันวาวิ่งตามพอร์ชออกไปทันที

 

“แกพูดแรงไปนะไอ้โมะ” เคนจิเอ่ยขึ้น

“......”

 

“โอ้ยย!!.......เจ็บ”

“คุณแก้วเป็นอะไรค่ะ?” เกลเอ่ยปากถามจู่ๆแก้วก็มีอาการแปลกๆไป

“ไม่เป็นไร = =” ” จากท่าทางของแก้วทุกคนดูก็รู้ว่าแล้วมันไม่ธรรมดาแน่นอน

“แกเป็นอะไร? ยัยแก้วแกบอกฉัน!”

“ฉันบอกไม่เป็นอะไรไง!! เกล!”

“ค่ะๆ” เกลพาแก้วเดินออกห่างตรงนั้นทันที

 

“คุณแก้วค่ะนี้มัน.....”

“เกลฉันฝากดูที่นี้ด้วยนะ”

“ได้ค่ะ” เกลพูดอะไรไม่ได้เพราะยังไงแก้วก็ไม่ยอมให้เธอพูดเลย ถึงเธอจะพูดเรื่องนั้นขึ้นมาแก้วจะก็เปลี่ยนเรื่องตลอด เกลจึงต้องเก็บความลับที่แสนเจ็บปวดของแก้วเอาไว้คนเดียว!


วันนี้เค้ามาอัพให้เร็วนะ ^^ ฝากติดตามด้วยนะจ้ะ เม้น + โหวตด้วยน๊าาา

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา