พ่อหนูเป็นซุปเปอร์สตาร์..

9.6

เขียนโดย TKRLov€lวoร์

วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 00.02 น.

  30 chapter
  486 วิจารณ์
  17.69K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 13.15 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

18) ฉันเชื่อใจเพื่อน!@ถ้าฟื้นก็ลืมตาอย่าโกหก!!

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

                หลายวันมานี้ฉันซ้อนตัวอยู่แต่ในห้องโดยที่พี่สวยแอบส่งข้าวส่งน้ำให้ ทำไมฉันถึงต้องซ้อนตัวนะเหรอ ฉันไม่บอกหรอกปล่อยให้งงต่อไปดีมั้ยนะ^^ ฉันล้อเล่นนะค่ะ ฉันมารักษาบาดแผลที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น ทุกคนอยากรู้ไหมว่าเกิดขึ้นตอนไหนฉันจะบอกใบ้ให้นะว่าเกิดตอนที่ฉันรักษาคนคนหนึ่ง! ด้วยวิธีการอะไรยังไม่บอกนะไรเตอร์ขี้งกสั่งห้ามไว้! (น้อยๆหน่อยแม่คุณ!) ฉันเดินมาอย่างโซซัดโซเซลงมาจากบนห้อง มายังห้องครัวที่พี่สวยอยู่!

“คุณแก้วตายแล้ว!! ลงมาทำไมค่ะเนี่ย!”

“ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้แก้วเริ่มหายดีแล้ว ^^ แล้วแก้วหายไปไม่ได้บอกใคร เจ๊ คงตามหาให้วุ่นเป็นแน่ ^^”

“ไม่ใช่เคคุณหวายนะค่ะ ทุกคนเลยละค่ะที่ตามหาคุณหนูของสวย ^^”

“เหรอค่ะ ^^ เจ๊กลับมาบ้างหรือป่าวค่ะ ยัยสาเป็นยังไงบ้าง?”

“กลับมาค่ะ พี่ก็ถามถึงคุณหนูสานะ คุณหวายบอกยังไม่ฟื้นเลยค่ะ”  มันจะเป็นไปได้ยังไง ที่ยัยสายังไม่ฟื้นมันนานเกินไปหรือป่าวนะ

“ค่ะ เดี๋ยวแก้วขึ้นไปอายน้ำแต่งตัวก่อนนะค่ะ แก้วจะไปเยี่ยมยัยสา” ฉันที่กำลังจะหันหลังกลับขึ้นห้องไปแต่ว่าฟุบ!

“คุณแก้ว!!”  ฉันรู้สึกหน้ามืดอย่างบอกไม่ถูก พี่สวยก็รีบวิ่งเข้ามาพยุงฉันขึ้นห้อง

“ขอบคุณนะค่ะพี่สวย ไปทำธุระพี่ต่อเถอะค่ะเดี๋ยวแก้วรีบอาบน้ำแต่งตัวรีบไปรพ.”

“พี่สวยไปเป็นเพื่อนไหมค่ะ?” น้ำเสียงและท่าทางพี่สวยนั้นฉันดูออกแล้วเป็นห่วงฉันจากใจจริง

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าพี่สวยไปด้วย ทุกคนก็รู้สิค่ะว่าพี่สวยโกหกเพื่อแก้วนะ แก้วจะบอกทุกคนค่ะว่าแก้วไปทำงานนอกพื้นที่มา ^^ พี่สวยไม่ต้องเป็นห่วงแก้วนะ แก้วเก่งอยู่แล้ว”

“แต่…”

“ไม่มีแต่นะค่ะ ^^”

“ก็ได้ค่ะ พี่สวยไปนะ”

“คะ ^^” เมื่อพี่สวยก้าวผ่านประตูห้องของฉันออกไปฉันก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวไปและยัง รพ.ที่ยัยสาลูกสาวรักษาตัวทันที

 

……

.

“คืนนี้ใครจะเฝ้าสา??” เฟย์เอ่ยปากถามเพราะเห็นสภาพพอร์ชแล้วดูท่าทางจะไม่ไหว

“ไม่เป็นพี่ผมเฝ้าได้ครับ!!” ผมพอจะเข้าใจนะว่าพอร์ชรู้สึกยังไงแต่มันมากเกินไปหรือป่าวที่เฝ้าทุกวันนะ

“นายกลับบ้านไปพอร์ชคืนนี้ฉันจะฝะ!”

“ฉันจะเฝ้าลูกฉันเอง!!” สะ สะ เสียงนี้มัน ใช่อย่างที่ผมคิดเมื่อทุกคนหันหน้าไปทางต้นเสียง

“แก้ว!!!”

“ใช่ฉันแก้ว! คืนนี้ฉันจะเฝ้าลูกฉันเอง คืนนี้พอร์ชนายกลับไปพักผ่อนนะ” เธอพูดกับพอร์ชโดยไม่สนใจว่าใครจะยื่นอยู่สักนิดแม้กระทั่งผมเธอยังไม่มองเลย

“คะ ครับพี่แก้ว”

“แล้วนี้ก็เย็นมากแล้วขอความกรุณาทุกคนและผู้ไม่เกี่ยวข้องกับไปก่อนนะค่ะ!!” ผู้ไม่เกี่ยวข้องเธอหมายถึงผมงั้นเหรอเนี่ยผมฉุนมากกับคำพูดของเธอ

“แต่เรามีเรื่องต้องคุยกันก่อนมานี้” ผมจับแขนของเธและลากออกมาจากห้องทุกคนก็ตามออกมาด้วยความเป็นห่วง เป็นห่วงแก้วอ่ะนะไม่ใช่ผมหรอก

“ปล่อยฉันนะ นายปล่อย!!” เธอสะบัดแขนผมจนหลุดออก

“เธอหายไปไหนมากห๊ะ!! รู้ไหมคนเขาเป็นห่วงนะ”

“เหรอะฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉันป่ะ?? เกี่ยวไรกับนายด้วยละห๊ะ!!”

“แก้ว!!”

“อะไร?? แล้วถามหน่อยนายเป็นพ่อฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ห๊ะ!! มาซักถามไซร้จริง พ่อฉันยังไม่ถามมากขนาดนายเลยจะบอกให้!!” เธอตะคอกใส่ผมอย่างอารมณ์เสีย

“ยัยแก้ว!! แกพูดแรงเกินไปแล้วนะ!!” เฟย์ที่ทนฟังอยู่นานก็เอ่ยขึ้น

“แล้วยังไง!! ฉันดูแลตัวเองได้ป่ะไม่ใช่เด็กๆนะ พวกแกกลับไปได้แล้ว ฉันอยู่เป็นส่วนตัวไม่อยากมีคนนอก”

“แกเห็นฉันกับพี่ฟางเป็นคนนอกอย่างนั้นเหรอแก้ว!!” เฟย์ที่โกรธจัดตะโกนใส่แก้ว

“ฉันขอตัว!” แก้วไม่โต้ตอบอะไรเฟย์แต่กลับขอตัวและเดินเข้าห้องไปอย่างไม่สนใจพวกเราแม้กระทั่งหวาย

“ยัยแก้วเป็นอะไรไปนะ ทำไมถึงเปลี่ยนไปแบบนี้” ระหว่างทางที่ลงลิฟฟ์หวายก็รำพึงขึ้น

“ไม่มีไรหรอกมั้งหวายยัยแก้วคงเคลียดนะ^^” ฟางพูดปลอบใจหวาย

“พวกแกไม่โกรธยัยแก้วเหรอ? พี่ยัยแก้วพูดแบบนั้นใสพวกแกนะ!” หวายเอ่ยถามเฟย์กับฟาง

“ฉันยอมรับนะว่าฉันโกรธ!!” เฟย์เอ่ยขึ้นพร้อมเสียงที่จริงจัง

“เฟย์!!” ฟางทำเสียงดุใส่เฟย์

“แต่ฉันก็รักและเชื่อใจเพื่อนของฉันอย่างแก้ว แก้วนะถ้าไม่เคลียดหรือคิดจะทำอะไรอยู่ละก็แก้วจะมีอาการนี้ตลอด ^^”

“เฟย์ ^^” หวายปริยิ้มออกมาทำให้พวกเราทุกคนยิ้มตามเธอได้

“ฟางก็เชื่อนะแก้วนะน่ารัก เก่งแล้วการแก้ปัญหาของแก้วทุกครั้งก็ผ่านไปได้ด้วยดีไม่ใช่เหรอ ^^” ทุกคนคิดแบบนั้นเหรอคิดว่าการแก้ปัญหาของแก้วในครั้งนี้จะผ่านไปได้ด้วยดี แต่ผมกลับไม่คิดอย่างนั้นเลยนะสิ ทำไมกันนะผมถ฿งรู้สึกแปลกๆขึ้นมาแบบนี้ได้

 

……

.

                ฉันเดินแยกออกจากทุกคนแล้วก็ตรงเข้าห้องที่สารักษาตัวอยู่ก็เปิดประตูเข้ามาและเดินตรงมายังคนที่นอนอยู่ที่เตียงนอน

“สา! แม่รู้นะว่าหนูฟื้นแล้ว” ฉันที่ยังเดินมาไม่ถึงเตียงก็พูดขึ้นแต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนที่นอนอยู่ “แม่จะบอกหนูอีกเป็นครั้งที่สองนะ ถ้าหนูฟื้นแล้วก็ลืมตาขึ้นมาอย่าโกหกแม่!!” ฉันเริ่มขึ้นเสียงกับคนแกล้งทำเป็นนอนหมดสติอยู่และคนคนที่นอนอยู่ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ

“มะ แม่!”

“ทำไมหนูถึงต้องทำแบบนี้บอกแม่มานะ!!”

“คะ คือ สะ สา”

“บอกแม่มาจะอ้ำอึงอะไรห๊ะ!!!” ฉันขึ้นเสียงใสคนตรงหน้าอีกครั้งจนน้ำใสๆไหลจากดวงตาของคนที่นอนอยู่ สาหันหน้าหนีฉันไปอีกทาง นี้ฉันพูดแรงไปอย่างนั้นเหรอ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นแบบนี้เลย T^T

“ถ้าหนูไม่มีอะไรจะพูด เมื่อหมอให้ออกจากโรงพยาบาลเราจะไปจากที่นี้ทันที” ฉันพูดจบก็เดินไปนั่งที่โซฟาข้างเตียงคนไข้โดยไม่สนใจคนที่นอนอยู่บนเตียง ฉันทำแบบนี้ละดีที่สุดแล้วให้ลูกเกลียดฉันดีกว่า ฉันจะรับความผิดพลาดทั้งหมดไว้กับตัวของฉันเองคนเดียวฉันไม่อยากให้ใครมาเสียใจ

 

…..

.

“ฮึก ฮื้อ” เป็นอย่างที่ฉันกลัวจริงๆ แม่จะพาฉันไปจากที่นี้จริงๆด้วย ฉันไม่อยากไปเลย และฉันก็ไม่อยากที่จะขัดใจแม่ด้วยฉันรักแม่ และฉันเองกรักพ่อ ฉันอยากอยู่กับพ่อนะ T^T แต่คงไม่มีวันนั้นวันนี้เรา 3 คนจะได้อยู่ด้วยกันสินะ ฉันทำใจแล้วละว่าสิ่งที่ฉันอยากให้มันเกิดขึ้นคงไม่มีวันนั้น


มาแล้ววว คร้าา

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา