พ่อหนูเป็นซุปเปอร์สตาร์..

9.6

เขียนโดย TKRLov€lวoร์

วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 00.02 น.

  30 chapter
  486 วิจารณ์
  17.66K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 13.15 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

20) นายหายไปอยู่ที่ไหนนะ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

                หลังจากที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันกับแม่ก็ย้ายมาอยู่บ้านพ่อหลังไม่เล็กไม่ใหญ่มากมันอยู่ในรั่วเดียวกันกับบ้านของคุณปู่คุณย่าที่พ่อสร้างเอาไว้แต่ไม่เคยไปอยู่เลย ฉันนะดีใจนะที่ได้อยู่กลับพ่อและแม่นะ แต่แม่สิบางครั้งก็ทำท่าทางแปลกๆเหมือนชอบที่มาอยู่บางทีก็เหมือนไม่ชอบ ชั่งเรื่องนั้นมันไปเถอะหลังจากนั้นมาก็ 2 วันแล้วนะที่ฉันไม่เห็นพอร์ชเลยเขาหายไปไหนละ ไลน์ก็ไม่ตอบโทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง นายไปไหนเป็นอะไรหรือเปล่านะ

 

เอ่อแล้วพอร์ชไปไหนละค่ะ” ฉันเอ่ยถามเพราะฉันไม่เห็นเขาเลย

“…..” แต่ก็ไม่มีใครตอบคำถามของฉัน และท่าทางของคุณย่าก็แปลกๆไป แต่แล้วเสียงๆหนึ่งก็ตอบขึ้นมาว่า

พอร์ชเขามีธุระไปทำให้คุณย่าวันสองวันเขาก็กกลับแล้วนะลูก เขาฝากบอกหนูด้วยนะ ว่าหายไวๆเขาเป็นห่วง ^^”

“^^ ค่ะ”

 

                ตั้งแต่วันนั้นมันก็ 2 วันแล้วนะทำไมพอร์ชยังไม่กลับมาซะทีละ

“คุณหนูค่ะน้ำส้มค่ะ”

“ขอบคุณคะป้า เอ่อแล้วพอร์ชไปนานละค่ะ?” ฉันหยิบน้ำส้มจากป้ามาแล้วก็ถามหา

“^-^”

“ยิ้มอะไรค่ะป้า”

“ก็คุณหนูพูดตลกนิน่า คุณพอร์ชอ่ะเขาเก็บของออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่นแล้วนะคะ”

                เพล้งงง!! ฉันที่กำลังดื่มน้ำส้มก็ตกใจมากจนปล่อยน้ำส้มตกพื้นไป

“คุณหนูระหว่างค่ะ”

“ค่ะป้าไม่เป็นไร ว่าแต่ป้าพอ จะรู้ไหมค่ะว่าพอร์ชไปอยู่ที่ไหน”

“ป้าไม่ทราบค่ะปกติคุณหนูพอร์ชจะบอกป้านะแต่ครั้งนี้คุณหนูไม่ได้บอกป้าเลยป้ายังช็อคอยู่เลยนะคะ”

“อ่อค่ะ !” ทำไมละพอร์ชไปไหนทำไมไม่บอกฐิสา

“ป้าขอตัวก่อนนะคุณหนู”

“คะ ^^ ขอบคุณนะค่ะ” เขาไปไหนกันนะ ทำไมแม่บอกว่าไปธุระให้ย่าแค่ 2-3 วันไงแล้วนี้มันอะไรกันนะ! ไม่รู้ละยังก็ต้องถามให้รู้เรื่อง ฉันจึงเดินออกจากบ้านของพ่อไปยังบ้านใหญ่แต่ระหว่างนั้นพ่อและแม่รวมถึงเพื่อนๆของพ่อกับแม่ก็กลับมาพอดีแม่จึงลงจากรถวิ่งเข้ามาข้างฉันไว้

“จะไปไหนลูกฐิสา” ฉันไม่ตอบแม่เดินเลี่ยงซ้ายแม่ก็ตามฉันไปซ้ายเดินเลี่ยงขวาแม่ก็ตามไปขวาอีก สลับอย่างนี้มาเกือบจะสิบครั้งแล้ว ฉันจึงหยุดและตอบคำถามแม่

“หนูจะไปคุยกับคุณย่าให้รู้เรื่อง” และฉันก็เลี่ยงเดินไปทันที

 

“ตายแล้ว” แก้วอุทานขึ้น

“อะไร? ของเธอ!!” โทโมะเอ่ยถามแก้ว

“เรื่องพอร์ชไง!!”

“ชิบหายงานงอกตามไปเร็ว!!” โทโมะเอ่ยและวิ่งนำไปทันที.

“เคลียกันดีๆนะ พวกฉันไปรอในบ้าน!!!!!”

 

“คุณย่าค่ะ ตกลงแล้วพอร์ชไปไหนกันแน่!!  คุณย่าบอกสามานะ!!”

“……”

“ว่าไงค่ะ!!”

“ฐิสา!! ลูกอยากรู้ใช่ไหมว่าพอร์ชไปไหนได้แม่จะบอกให้ แม่ให้พอร์ชเลิกยุ่งกะหนูเองและบอกให้คุณย่าบอกพอร์ชให้ย้ายไปอยู่ที่อื่นและเลิกติดต่อกับหนูซะ!!!!!!”  แก้วตะคอกใจฐิสา ทำเอาถูกคงตรงนั้นอึ้ง! และงงกับการที่แก้วตอบไปแบบนั้น

“ไม่จริงไหนคุณบอกว่า……”

“จริง!! และไม่ต้องมาถามใครอีกรู้แล้วนิไปกลับบ้าน!!!!!!!!”

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!” ฐิสาโวยวายพร้อมกับวิ่งออกจากบ้านหลังใหญ่ไปแต่ก็ชนเข้ากับป้านิแม่บ้าน

                เพล้งงงงง!!!

“ฮื้อออออ!”

“คุณหนูเป็นอะไรหรือป่าวค่ะ ใครทำอะไรคุณหนูของป้า”

“ไม่มีค่ะป้าโรงจอดรถอยู่ที่ไหนค่ะ!”

“ทางนั้นค่ะ คุณหนูจะไปไหนค่ะ”

“ฐิสาลูก!!!!” ทุกคนในบ้านวิ่งออกมาดู

“สาไปก่อนนะค่ะป้า ฮึก ฮื้ออ”

“ป้านิ จับฐิสาเอาไว้สิ!!” แต่ไม่ทันที่จะจับตัวได้ฐิสาก็วิ่งไปยังโรงจอดรถและขี่รถเครื่องคู่ใจออกจากบ้านไปทันที

 

“ฐิสาไปไหน??”

“ไม่ทราบค่ะ” ป้านิแม่บ้านตอบ

“ก็น่าจะรู้อยู่แล้วนสิว่าไปไหน!!” ทุกคนมองแก้วด้วยสายตาเดียว แต่แก้วก็ไม่สนใจเดินไปโรงจอดรถของบ้าน

“อะไรกันอ่ะ!!” เฟย์เอ่ยถามโทโมะแต่โทโมะก็ไม่ได้สนใจรีบเดินตามแก้วไป

“ไม่รู้สิ” เขื่อนเอ่ยตอบแฟนสาว

“พวกน้องๆอ่ะตามโทโมะกับแก้วไปนะ ฐิสาไปไหนไม่รู้อ่ะจ๊ะ” มากิเอ่ย

“ได้ค่ะ ไปเร็วๆ!! ป๊อปไปเร็ว!”

 

 

“เธอจะไปไหนแก้ว?” ผมเอ่ยถามเธอที่กำลังจะเดินขึ้นรถ

“ถามแปลก เฮ้ยแล้วนายจะไปไหน?” เธอเอ่ยถามผมเพราะตอนนี้ผมก็เปิดประตูรถเธอและก็นั่งข้างคนขับเรียบร้อย

“ก็ไปด้วยไง เร็ว!!” เธอยืนเกาหัวหยิกๆ และก็ยอมขึ้นรถมาแต่โดยดี

“เอ่อ!! จับดีๆละกัน!!”

 

                ฟิ้วววววววววววววววววววววววววว!!! ตอนนี้ความเร็วที่เธอกำลังขับออกไปนั้นหมดไมล์ไปเรียบร้อย!! ไม่จริงนะชีวิตผมเหมือนแขวนอยู่บนเส้นดายเลยครับ เอาความจริงครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 ของผมที่นั่งรถด้วยความเร็วแบบนี้ ครั้งแรกก็ไม่ใช่ใครครับ ไอ้ป๊อปเพื่อนผมเอง และตอนนี้มันก็กำลังขับตามรถเรามาด้วยความเร็วๆไล่เลี่ยกัน

“ช้าหน่อยก็ได้มั้ง!!” ผมเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบอยู่นาน

“ถ้านั่งไม่ได้ก็ลงไปดิฉันไม่ได้ขอร้องให้นายตามมา!!” แรงอ่ะ!!

“ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นเว้ย!! ฉันหมายถึงมันจะตายซะเจอลูกเธอเข้าใจฉันไหม!!”

“ไม่เข้าใจและอย่างอ้างด้วยว่าเพื่อนนายจะขับตามมาไม่ทันฉันมองอยู่ตลอดเข้าใจ!!”

“OK แล้วจะไปที่ไหนละเนี่ย”

“ก็ไปทุกที่ ที่คิดว่าฐิสาจะไป และพอร์ชจะไปไง!!”

“OK”

 

                ผมไม่ได้ขับรถแบบซะใจขนาดนี้มานานมากแล้วนะเนี่ยไม่คิดเลยว่าแฟนไอ้โมะมันจะขับรถได้รวดเร็วและซะใจผมได้ถึงขนาดนี้เลยขับ ผมชอบมากและตอนนี้รถของเราก็ขับเทียบกันแล้วละ แก้วเปิดหลังคารถออก ผมจึงเปิดตอบ เธอมองมาทางรถของผม ผมยกนิ้วให้เธอเพราะการขับรถของเธอมันเยี่ยมมาก และเธอเองก็ยกนิ้วให้ผมเช่นกัน ^^

“โอ้ยยยย!! ตูเกลียดการนั่งรถที่ขับเร็วที่สุดเลยแถมยังอัดกันเป็นปลากระป๋องอีก!!!” ไอ้เขื่อนเพื่อนสนิทเอ่ยขึ้น ผมจึงมองไปที่จองเบและผลักหน้าตอบรับเป็นอันรู้กันว่าคืออะไร ผมขับรถด้วยความเร็วที่ไม่ตกขับเทียบรถของแฟนไอ้โมะทันทีและจองเบก็กระโดดไปนั่งรถที่ไอ้โมะและแก้วโดยปริยาย

“เฮ้ย!! ดีนะไม่ตกไปตาย!!” ไอ้เคนเอ่ยด้วยความตกใจ

“เรื่องแค่เนี่ยจะบอกว่าไอ้เบชิวๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ”

 

“ฮ่าๆๆๆๆๆ ใจกล้าดีนินายอ่ะกระโดดข้ามมานั่งรถฉันเนี่ย!!” ผมพอจะได้ยิมแก้วพูดกับไอ้เบ

“สบายยยย!!”

“อะ แฮ้มมม!!” ไอ้โมะดูมันเหมือนจะหึงยังไงว่ะไหนบอกไม่ได้คิดไรกับแก้ว

“ยัยฟาง ฉันรู้ละที่แกให้แฟนแกขับรถเพราะอย่างนี้ใช่ม้ะ!!”

“ก็ใช่นะสิย๊ะ ฉันกับเฟย์จำได้ว่าแกนะขับรถไวแบบสุดๆ!!!” ที่แท้แฟนที่น่ารักของผมก็คาดเดาเอาไว้แล้วนี้เองถึงอนุญาตตั้งแต่ขึ้นรถว่าให้ขับรถในแบบที่ผมเคยขับ

“เอ่อ!! แก้ว!! จะไปที่ไหนก่อนละ!!” น้องสาวสุดเซ็กซี่ของแฟนผมเอ่ยถามแก้ว

“ไม่รู้!! สุมมันทุกทีนั้นและ ป๊อปตามฉันมาให้ดีๆ นะ!!”

“ได้เลยยยยยยยยยยยยยยยย!!”

 


เค้าหายไปหลายวันซอรี่ๆๆๆ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา