พ่อหนูเป็นซุปเปอร์สตาร์..

9.6

เขียนโดย TKRLov€lวoร์

วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 00.02 น.

  30 chapter
  486 วิจารณ์
  17.14K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 13.15 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

21) ภาพความทรงจำ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

                ตอนนี้ฉันอยู่หน้าบ้านของแนช!

“แนช!!! แนช!”

“ค่ะมาแล้ว อ้าวคุณหนูฐิสานี้เอง” แม่บ้านของแนชเดินมาเปิดประตูให้ฉฉัน

“คุณน้าสวัสดีค่ะ แนชอยู่หรือป่าวค่ะ”

“คุณหนูอยู่ในบ้านค่ะหนูสาเข้ามาก่อนสิค่ะ^^”

“ค่ะขอบคุณนะค่ะ” ฉันยกมือขอบคุณคุณน้าอีก

 

….

..

“คุณแนชค่ะ คุณแนช!!”

“อะไรเหรอ มิ้นวิ่งมาซะหน้าตาตื่นเชียว!!” มิ้นสาวใช้ในบ้านวิ่งเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ

“ก็คุณฐิสามานะสิค่ะ มิ้นเลยวิ่งมาบอกตามที่คุณแนชสั่งค่ะ”

“ห๊ะ!!”

“ฉันขอร้องอย่าบอกสานะว่าฉันอยู่นี้!! อย่าที่ฉันเล่าให้แกสองคนฟังมันมีเหตุผลจริงๆ!!” พอร์ชยกมือไว้ท่วมหัวแล้วรีบเดินไปหลบตรงผ้าม่านหลังประตูบานกระจก

“เฮ้! เดี๋ยวดิพอร์ช!!”

“ตอนนี้ก็แล้วแต่บุญแต่กรรมไปก่อนแล้วกันแนชนั่งเหอะ” ธันวาเอ่ยบอกกับแนช

“อื้อ!!”

“แนช!!” ฐิสาที่วิ่งเข้ามาอย่างเหนื่อยหอบก็เอ่ยเรียกเพื่อนสาว

“อ้าวสา แกนั่งก่อนสิ”

“ขอบใจนะ! แต่ฉันแต่แค่แวะมาถามแกว่าพอร์ชมาที่นี้มั้งหรือป่าว??” คำพูดของฐิสาทำให้แนชและธันวามองหน้ากันและหันมาตอบฐิสา

“พอร์ชเขาไม่ได้มาหรอกแกมีอะไรหรือป่าว?”

“เหรอ! อื้มงั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ = =” ขณะที่ฐิสาลุกขึ้นเธอก็เซทันที

“แกเป็นไร? หน้าแกซีดมากเลยนะ พักซะหน่อยเหอะนะ”

“มะ ไม่เป็นไร ฉันไปนะ” ฐิสาลุกขึ้นและเดินออกจากบ้านไป

“แกจะไปไหน?” แนชตะโกนถามฐิสา

“ตามหาพอร์ชนะ ไม่รู้หรอกนะว่าที่ไหน แต่ฉันจะไปทุกที่ที่คิดว่าพอร์ชจะไปนะ ฉันไปนะแนช! ^^” ฐิสาพูดจบก็เดินไปยังลานจอดรถของบ้านและขับออกไปทันที

“แววตาฐิสาดูเศร้ามากเลยนะ” แต่ระหว่างที่ธันวากำลังพูดกับแนชอยู่จู่ๆก็มีลมอ่ะหอบผ่านหน้าทั้งคู่ออกไปและก็ขับรถออกเพื่อที่จะตามรถฐิสาออกไป!!

“อ้าวเห้ย!! พอร์ชมันไปยังกับพายุเลยนะนั้นนะ!!”

“เราไปกันเถอะแนชผมสงสารฐิสานะ อีกอย่างดูจากท่าทางแล้วนะยังไม่หายดีด้วยสิ”

“แนชก็ว่าจะชวนไปไปกันเถอะค่ะ มิ้น!! ถ้าแม่ฉันกับมาฝากบอกแม่ด้วยนะฉันไปธุระแปปนึง”

“คะคุณแนชโชคดีนะค่ะ ^-^”

“หยุดดดด!!”

“อะไรของแก 2 คนเนี่ยห๊ะจะไปรีบตามไป!”

“พวกฉันไปด้วย!!” แนชกับธันวาพูดพร้อมกระโดดขึ้นขึ้นไปทันที

 

…..

.

                ฉันขี่มอเตอร์ไซด์คู่ใจไปเรื่อยๆแวะที่นู้นที่นี้ที่นั้น ที่ที่เคยไปกับพอร์ช แนชแล้วก็ธันวา แต่ก็ไม่มีแม้แต่วี่แววของพอร์ชเลย พอร์ชนายหายไปอยู่ที่ไหนนะตอนนี้ฉันอยู่ที่สวนสนุกแห่งหนึ่งที่เคยมาเที่ยวกับพอร์ช ฉันไม่ได้หวังที่จะเจอเขาที่นี้นะ แต่ฉันมาที่นี้เพราะหมดหวังที่จะเจอเขาแล้วตั้งหากละ ก่อนกลับฉันก็ขอเดินเล่นในที่ที่นี้ที่แห่งความทรงจำแล้วกัน ฉันเดินไปเรื่อยๆเดินอย่างคนไร้จุดหมาย ภาพต่างๆนั้นมันเริ่มเรือนรางลง จนร่างของฉันไปชนกับวัยรุ่นชายกลุ่ม

“เป็นไรจ๊ะน้องสาว! ให้พวกพี่ช่วยไหม?”

“ไม่ต้อง ปล่อยอย่ามายุ่งกับฉัน!!” ตอนนี้มันเรือนรางมากจนฉันมองกลุ่มคนตรงหน้าไม่รู้เรื่องแล้ว

“ให้พวกพี่ช่วยเถอะนะครับ” ฉันพยายามใช้ความสามารถสุดท้ายก่อนที่มันจะไม่มีโอกาสได้ใช้ในตอนนี้เดินหนีพวกผู้ชายกลุ่มนั้นออกมาแต่ก็ไม่เป็นผลมันดึงฉันกลับไปจนตอนนี้ฉันล้มลงไปกองกับพื้นแล้วแต่ฉันยังพยายามเรียกสติไม่ให้สติขาดหายและพยายามร้องให้คนช่วย “ชะ ช่วยด้วยค่ะ” แต่เสียงของฉันตอนนี้มันชั่งเบาและบางมากจนขนาดคนที่เดินผ่านไปมาไม่ได้ยินฉันสักนิด

“พวกแกปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ!!” จู่ๆ! ฉันก็ได้ยินเสียงเสียงหนึ่งเข้า เขามาช่วยฉันจริงๆ แต่เขาเป็นใครกันนะ และตอนนี้สติของฉันค่อยๆดับลงเรื่อยจนมันมืดไปหมด

“พวกเอ็งเป็นใครว่ะ!! แฟนข้าแค่เป็นลมมรึงมายุ่งไรด้วยเนี่ยห๊ะ!!”

“พูดจาน่าเกลียดย๊ะ เพื่อนฉันเป็นแฟนแกตอนไหนห๊ะ ก็ในเมื่อแฟนตัวจริงเขายื่นอยู่นี้โว้ย!!”

“พี่เอาไงอ่ะ”1 ใน 2 ลูกน้องเอ่ยถามผู้เป็นลูกพี่ที่จับตัวฐิสาไว้

“จะเอาอะไรว่ะก็หนีสิโว้ย” กลุ่มวัยรุ่นกลุ่มนั้นก็วิ่งหนีไปพร้อมกับปล่อยตัวฐิสาลงไปกองกับพื้น

“ฐิสา! แกไม่เป็นอะไรนะฐิสา!!” แนชวิ่งเข้าไปดูฐิสาที่ล้มกองกับพื้นและช่วยกันกับธันวาพยุงตัวเธอขึ้นมาโดยที่พอร์ชยื่นมองดูอยู่เฉยๆ

“แนชผมว่าพาฐิสากลับไปที่บ้านก่อนไหมตัวร้อนจี๊เลยเนี่ย”

“คะพี่ธันวามาช่วยกันหน่อยสิพอร์ชนายยื่นทำอะไรอยู่!! ห๊ะไม่ใช่เพราะนายหรือไง! ฐิสาถึงต้องเป็นแบบนี้นะ”

“….” แต่สิ่งที่เธอได้กลับมาคือความว่างเปล่าไร้เสียงตอบรับจากคนตรงหน้าที่ยื่นอยู่

“นายแย่มากเลยนะรู้ตัวไหมพอร์ช!! ฉันละสงสารฐิสา พี่ธันวาพาฐิสาไปกันเถอะคะ”

“ครับ เดี๋ยวพี่อุ้มฐิสาไปที่รถเองนะ” ธันวาพูดจบก็อุ้มฐิสาและพาไปที่รถ

“เร็วดิ!! ช้าอะไรอยู่ไปขับรถฉันจะพาฐิสาไปที่บ้านฉัน!!” แนชหันหลังมาพูดกับพอร์ชที่ยืนเมื่อตอไม้ตอหนึ่งที่มีชีวิตและเดินตามไปที่รถอย่างร่างไร้วิญญาณเพื่อขับรถไปยังบ้านของแนช

 

….

.

                สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง!

“เธอมาทำอะไรที่นี้แก้ว?” โทโมะอ่ยถามฉันเมื่อเขาเห็นรถจอดสนิท

“อาบแดดมั้ง! นายนี้โง่จริงๆเรากำลังหาอะไรกันอยู่ฉันมาที่นี่ก็เพราะเรื่องนั้นและหึ้ย!!”

“อย่าทะเลาะกันนะครับ” เพื่อนใส่แว่นของโทโมะเอ่ยห้ามเมื่อเห็นฉันกับโทโมะเริ่มมีปากเสียกัน

“เอ่อ!! อย่ามายุ่งนะไอ้เบ”

“แกมาทำอะไรที่นี้ยัยแก้ว!” ทันทีที่รถอีกคันจอดเทียบรถฉันเสียงเสียงหนึ่งก็ถามขึ้น โฮ้ยยยเกลียดคำถามนี้โว้ย!!

“ซักผ้า!!”

“อิบ้าฉันถามแกดีๆนะอย่ากวนได้ไหม??” เสียงปรอทแตกน่าปวดหัวของยัยเฟย์แว๊ดใส่ฉันไม่ยั้ง!

“เอ่อๆ ขอโทษ ฐิสาชอบมาที่นี้ฉันก็แค่คิดว่าเขาน่าจะมาที่นี้นะสิ”

“อ่อแบบนี้นี้เองเฟย์ก็ไปว่าแก้วเขา!” ป๊อปเอ่ยขึ้น

“เห้ย! นี้เจ๊ยแฟนเจ๊อ่ะน่าตบนะบอกให้ลำเอียงเข้าข้างแก้วใหญ่แล้วนะ เฮียก็ระหว่างเพื่อนเฮียกระทืบเอาละ!”

“ไม่เอาน่าเฟย์ก็!”

“ก็จริงอย่างที่เฟย์พูดนะ ไอ้ป๊อป มรึงคิดไรกับแก้วป้ะว้ะห๊ะ!!!” โทโมะโว้ยวายขึ้นจนตอนนี้ฉันเริ่มรำคาญแล้วนะ

“เห้ย! หยุดรำคาญ!! เข้าใจม๊ะ!” ฉันพูดจบแล้วเดินหนีไปทันที

“เฮ้ เดี๋ยวๆ แก้วเดี๋ยวสิ!” ฟางตะโกนตามหลังฉันมา

“ว่าไงฟาง?” ฉันหันมาและหยุดคุยกับฟางจนฟางที่วิ่งมาชนฉันจนเราทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้น

“ว๊ายยยยย!! โอ้ยย! ฟางขอโทษนะแก้วฟางขอโทษตายแล้วแก้วกระโปรงขาด!!” ฟางเอาตัวของตัวเองมาโอบรอบเอวของฉันไว้ทั้งที่ยังนอนอยู่กับพื้นจนคนที่ผ่านไปผ่านมามองด้วยสายตาแปลกๆ และซุบซิบนินทากันไปต่างๆนานๆ

“ทำไรกันนะแก้วเจ๊!!” เฟย์ที่เดินตามพร้อมกับเพื่อนๆ เมื่อเห็นเข้าก็อึ้งในภาพที่ฟางกำลังกอดตรงช่วงเอวของฉันไว้!

“ฟางปล้ำแก้ว!!” เขื่อนตะโกนลั่นจนเฟย์ที่ได้ยินดังนั้นก็กระโดดปิดปากเขื่อนเอาไว้ ใช่สิมันแทงใจดำฉันกับฟางนิ ตอนมอปลายฉันกับฟางโดนล้อบ่อยๆว่าเป็นคู่เลสเบี้ยนนะ ^^

“พูดแบบนั้นได้ไงเล่า!! นี่พวกนายไม่รู้เลยหรือไงห๊ะว่าเขาเคยเป็นคู่เลสเบี้ยนกันนะ อย่าพูดไปดิแทงใจดำพี่ฟาง!!” เฟย์ทำท่าทางกระซิบกระทราบกับพวกผู้ชายฉันพอจะรู้แล้วละว่าคืออะไร

“มะ ไม่ใช่นะ พอดีฟางวิ่งมาชนกับฉันจนล้มลงไปแล้วตอนนี้กระโปรงของฉันขาดฟางเลยใช้ตัวของตัวเองรัดไว้ไม่ให้ใครเห็นจริงๆนะ” ฉันแก้ตัวซะยาวเหยียด

“ใช่ๆไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเห็นน๊า!! มันไม่ใช่! กระโปรงแก้วขาดฟางเลยปิดไว้อ่ะ ฮึก ฮื้ออออ!” อะอ้าว ฟางร้องไห้ซะงั้นอ่าฉันเห็นน้ำตาไม่ได้แกลืมแล้วหรือไงฟาง

“ฟางโอ๋! ฟางอย่าร้องไห้นะ ใครไม่เชื่อเราชั่งมันไปเถอะเราไม่ได้ทำไรจริงๆซะหน่อย ฟางลืมไปแล้วเหรอว่าแกเห็นน้ำตาไม่ได้นะหื้มม” ฉันกอดฟางตอบและปลอบอย่างอ่อนโยนนั้นทำให้ทุกคนอึ้งพร้อมอ้าปากค้างกับภาพตรงหน้าเพราะมันเหมือนกับคนรักที่กอดปลอบกันอยู่นะสิ

“อื้อ ฟะ ฟางไม่ร้องแล้ว ^^” ฉันยิ้มตอบฟางและแล้วโทโมะก็มาดึงฉันออกและอุ้มฉันกับไปที่รถทันที

“ทำไรเกรงใจกันบ้างนะ!! เอาไปใส่ซะ” อะไรของเขาว่ะ! พร้อมกับยื่นกางเกงขาสั้นให้!

“ของใครเนี่ย แฟนนายอ่อ มีพกติดตัวด้วยโว๊ะ สงสัยทำขาดบ่อยสิท่า!!” ฉันกระแทรกเสียงใสคนตรงหน้า

“อย่าพูดมากและมันก็ไม่ใช่ของใครทั้งนั้นและใส่ไป!!” เหอะ ใส่ก็ได้ ฉันหยิบกางเกงขาสั้นมาใส่สวมทับเข้าไปก่อนแล้วก็ถอดกระโปรงที่ขาดออกวางไว้บนรถและเดินลงมา

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา