พ่อหนูเป็นซุปเปอร์สตาร์..

9.6

เขียนโดย TKRLov€lวoร์

วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 00.02 น.

  30 chapter
  486 วิจารณ์
  17.21K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 13.15 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

23) ทะเลพาเพลิน

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

                แชะ แชะ แชะ!

“พี่ทัสวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ! ฐิสาวันนี้ทำได้ดีมากจ้า สวยมากหลานน้า!^^” เสียงดีไซเนอร์สาวสั่งชั่งภาพให้หยุดงานไว้แค่นี้ก่อนเพราะแบบที่ถ่ายไปวันนี้นั้นได้มันเป็นร้อยๆภาพแล้ว!

“ขอบคุณค่ะน้าเฟย์!^^ วันนี้สามีความสุขมากเลยค่ะที่ได้ใส่ชุดสวยๆของน้าเฟย์แถมเป็นนางแบบประจำแบรนด์อีก ^^”

“จ้ะ วันนี้เรารีบกลับบ้านหรือป่าว? น้าจะชวนไปดูแบบภาพที่ถ่ายกัน”

“ได้ค่ะแต่หนูต้องโทรบอกแม่ก่อนนะ ^^”

“จ้า!!”

 

….

..

.

“จ้าแล้วรีบกลับน๊า ให้น้าเฟย์มาส่งละแค่นี้นะแม่ต้องทำงานต่อจ๊ะบาย” ฉันกดตัดสายและมาทำงานที่คั่งค้างต่อ

“คุณฐิสาโทรมาเหรอค่ะคุณแก้ว” คนที่เปิดประตูเข้ามาพอดีไม่ใช่ใครนั้นคือเกลคนสนิทฉันเอง

“อื้ม มีงานเพิ่มเหรอ? ถือมาซะเยอะแยะเต็มอัตราเชียว”

“อ่อไม่ใช่ค่ะ ^^ แฟ้มงานขอเกลเองคะ” เกลพูดจบว่าแล้วฉันก็ไม่ได้สนใจอ่ะก้มหน้าทำงานของฉันต่อ

“อ่อ อื้มตั้งใจจะได้จบเร็วๆนะ ^^”

“ตะ แต่”

“เธอต้องไปกับฉันเดียวนี้ กลับบ้าน!!” จู่ๆก็มีมือพร้อมกับเสียงมาจับฉันพร้อมลากฉันออกไปห้องทำงานไปทันที โดยไม่ฟังฉันสักนิดเดียวให้ตายเถอะคนเผด็จการ

“นายปล่อยฉันงานฉันยังไม่เสร็จเลยน๊าปล่อย!!” ฉันพยายามสะบัดมือคนตัวใหญ่ให้หลุดออกแต่ก็ไม่เป็นผล

“เงียบ!! ที่นี้มันโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอไงเธอเป็นหมอนะแก้ว!!”

“อุ๊บ!” ฉันลืมตัวไปเลยเนี่ยต้องขอบใจนายผีดิบบ้านะเนี่ย

“เงียบแล้วก็ตามมาเฉยๆ”

….

.

                แชะ!

“เป็นอย่างที่นายคิดครับ! รูปที่ส่งไปก็แสดงได้อย่างชัดเจน” ชายคนนึงที่ยืนแอบซุ่มดูพร้อมกับคอยสะกดรอยตามโทโมะอยู่ห่างๆก็ถ่ายรูปและส่งไปที่นายของเขา

(แกเสร็จฉันแน่! ไอ้โมะ! แล้วก็ไอ้พวก K-otic ฮ่าๆๆๆๆๆ)

“นายจะให้ผมทำไงต่อไปครับ”

(ธามค่ะเร็วสิช้าอยู่ได้ธุระอะไรมากไหมค่ะ!) (แปปนะครับผมคุยธุระจะเสร็จแล้วรออีกแปปนะ)

(ตามดูมันไปเรื่อยๆ จนมันจะชัดเจนมากกว่านี้ว่ามันมีลูกแล้วเข้าใจไหม!!)เขาสั่งลูกน้องให้ตามดูต่อไปเรื่อยๆ

“ครับนาย!”

 

.

                2 อาทิตย์ต่อมา ก็เหมือนกันทุกวันเลยวันนี้พวกเราก็นั่งพร้อมหน้าพร้อมตาทานข้าวเย็นตามปกติผิดแปลกอย่างเดียวที่ฐิสาเป็นคนเริ่มพูดขึ้นมาก่อนก็เท่านั้น

“วันเสาร์เนี่ยสาต้องไปถ่ายแบบที่ทะเลหัวหิน พ่อกับแม่ไปด้วยกันไหมคะ? ^^”

“เออคือแม่”

“ไปสิลูกใช่ไหมคุณ!” เห้ย!อะไรเนี่ยบังคับอีกแล้วเรอะเนี่ย!! ฉันก็มีธุระเหมือนกันนะเห้ย!

“แต่ฉันมีธุระนะ” ฉันหันไปหาโทโมะและคุยกันให้ได้ยินแค่สองคน

“แต่เธอต้องไปกันฉัน!”

“นี้นาย”

“แม่เขาตกลงลูก!” เห้ย! ได้ไงอ่ะหึ้ย

“แม่ไปใช่ไหมค่ะ ^-^” ยิ้มแบบนี้ก็ต้องไปสินะ งานเข้า

“จ๊ะ ไปจ้า!!!”

 

                ทะเลจ้าทะเล!

 เว็บขีดเขียน

“สวยจ้ายัยหลาน!^^ ดูนี้สิยัยแก้ว พี่ฟาง! สวยเนอะ” เฟย์ยื่นรูปที่ถ่ายของวันนี้มาให้ฉันกับฟางดู

“ก็OKดีนะ แล้วงานแกอ่ะตอนนี้ดีมั้ย?” ฉันหันไปถามยัยเฟย์

“สุดๆอ่ะ อิอิ ฐิสาเป็นนางแบบส่วนตัวของแฟชั่นฉันเลยนะและตอนนี้คนนะยอมรับกันทั่วประเทศเลยนะ ยังมีบริษัทนู้นนี้นั้นเรียกตัวไปเล่นละคร เล่นหนัง ร้องเพลง ถ่ายแบบอีกเยอะแยะเลย และที่สำคัญเกาหลีเรียกตัวฐิสาให้ไปถ่ายแบบแฟชั่นของประเทศเขาด้วยนะ โกอินเตอร์ละหลานฉัน ภายใน 2 เดือนนี้สุดยอด!! ฮะ ฮ่าๆๆ”

“อะเหรอ!” ฉันตอบกับยัยเพื่อนรักที่โอเว่อร์เกินเหตุไปแบบนิ่งๆเงียบๆเรียบๆแต่มันก็ไม่สะทกสะท้านสักนิดว่าฉันประชดมันอ่ะ

“เฟย์มันบ้า! แก้วอย่าไปสนใจมันเลยนะ ^^”

“แก้วไม่ได้ใส่ใจอ่ะไรอยู่แล้วฟาง ^^”

“จะว่าไปก็แปลกเนอะแค่ 2 เดือนที่แกให้ฐิสามาทำงานกับยัยเฟย์เนี่ย ตอนนี้กลายเป็นคนดังไปซะแล้วพอๆกับซุปเปอร์สตาร์อย่างพวก K-oticเลย”

“แกว่างั้นเหรอ? ฉันว่าปกติไม่แปลกเลยความพยายามในตัวเด็กคนนี้มีมากกว่าฉันซะอีกนะ”

“สาวๆทำไรกันครับ”

“อ้าวป๊อปมาแล้วเหรอซื้อไรมายังรอนานและเนี่ยหิ๊วหิว!”

“มีเยอะแยะเลยสำหรับฟางเลยนะเนี่ย!!”

“อะไรกันเฮียของเฟย์อ่า!!” จู๋ๆเฟย์เสียงก็ดังขึ้นและตัวก็มาปรากฏตรงหน้าพวกเรา

“อะไรยัยเฟย์เมื่อกี้แกก็กินของฉันไปตั้งเยอะแยะแล้วนะไม่พออีกเหรอนั้น!!”

“แก้ว แก้วก็รู้นิว่าเฟย์คนกินจุแค่ไหน แค่นั้นไม่พอหรอกมาๆ เฟย์กินด้วยมากินด้วยกันเลยม๊ะ??”

“ไม่ละแก้วไปเดินเล่นดีกว่า!” ฉันเดินลุกออกไปทันที

 

“คุณพ่อตามไปสิคะ ^-^”

“ไปเร็วไอ้โมะ ง้อ มอสระเอียเมียเร็ว!!” ผมหันควับ! มาทางเพื่อนผมคนหนึ่งไม่ใช่ใครหน้าลิงๆแบบนี้ไอ้เคนนี้เองพูดมาได้ถ้าเกิดใครได้ยินขึ้นมาละก็ซวยกันหมดเนี่ยหรอก!!

“หุบปากไป!!” ผมก็เดินหนีพวกนั้นออกมาทันที

 

                หลังจากที่ผมเดินออกมาจากพวกเพื่อนๆตัวยุ่งได้สำเร็จผมก็เดินตามหาคนที่นำออกมาก่อนแล้ว เอ๋ว่าแต่เขาไปอยู่ส่วนไหนของเขานะหาไม่เจอเลยอ่ะ!! อ๊ะนั้นๆใช่แน่

“แก้ว!” จังหวะนั้นเธอก็หันหน้ามาทางผมและก็หันหลบไปอีกและเดินหนีผมซะงั้น!

“เฮ้ แก้วเดี๋ยวสิจะเดินหนีไปไหนอ่ะ!” ผมวิ่งมาดักหน้าเธอ

“มันเรื่องของฉันป่ะหลบไป!!” เธอผลักผมจนล้มไปกองกับพื้นแล้วตอนนี้

“โอ้ย!!” และผมคิดว่าเธอคงไม่ใจร้ายกับผมหรอกนะเพราะที่ที่ผมล้มลงไปนะมันมีแต่เปลือกหอยทั้งนั้นมันบาดมือผมคร๊าบบาดมือผม T^T

“…..” ไร้เสียงตอบกลับจากเธอคร๊าบ แถมเธอไม่หันมามองสักนิดเดียวเลย

“จะ เจ็บอ่ะ!”

“ป๊า ไม่เป็นไรนะคะ” เธอใจร้ายมากทิ้งผมไว้ไม่สนใจสักนิดจนฐิสาต้องวิ่งมาดู “เลือดท่วมเชียวแหะ! ไปทำแผลก่อนเถอะคะป๊า”

“อื้ม!”

“ไอ้โมะเป็นไงมั้งว่ะ”

“ก็เจ็บอะดิถามได้!! โอ้ย! เบาดิฟาง! ฉันเจ็บนะ” ผมร้องโว้ยทันทีที่ฟางเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์มาเช็ดที่แผล

“สมน้ำหน้า สมควรเป็นที่สุดเลย!” โถ่ยัยฟางเอ่ยยังมาสมน้ำหน้ากันได้อีก

“ถอยไป!” น้ำเสียงที่เย็นชามากดังมาจากข้างหลังของผม

“แก้ว!! แกจะทำอะไรนะเอาน้ำอุ่นมาทำไม?” แต่แก้วก็ไม่ฟังเสียงของเพื่อนดึงมือของผมไปดูแล้วเอาผ้าชุบน้ำอุ่นเช็คบริเวณแผลนั้น

“ซีดดดด!!” สีหน้าผมแสดงออกมาถึงความเจ็บแปลบๆเวลาที่แก้วเช็ดบริเวณแผลแต่ก็ไม่สงเสียงอะไรสักนิด

“แหม๋ไอ้เพื่อนเวร ที่แฟนข้าทำให้ละร้องจะเป็นจะตายเชียว!!” ไอ้ป๊อปเอ่ยแซวผม ตอนนี้แก้วใช้ผ้าก็อสพันแผลจนเสร็จแล้วละ

“เสร็จแล้ว! เอ่อแล้วก็พยายามอย่าใช้มือมากละ! เดียวเลือดท่วมเลือดหมดตัวตายพอดี ฉันไปละหมดธุระแล้ว!!”

“เดี๋ยวสิ!” ผมใช้อีกมือหนึ่งจับมือเธอไว้!“คือ….” ผมพุดไม่ได้หรอกครับตรงนี้อ่ะสายตาทุกคู่จองมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็นเลยเฮ้อออ!! “ขอบใจนะ”

“โด่ววววววววววววว!!”

“อื้มไม่เป็นไร อ่ะนี้ฉันก็ลืมให้นายยากินด้วยนะจะได้ไม่ปวด ^^” หลังจากพูดจบแก้วก็เดินออกไปทันทีโดยทิ้งผมไว้ให้พวกโหซะงั้น

“โห่!!!!! พูด อยากพูดอะไรก็พูดไปเลย!! พรุ่งนี้เย็นๆเราจะกลับแล้วนะโว้ย!! ไอ้เพื่อนบ้า” เสียงไอ้ป๊อปตะโกนด่าผมป๊าวๆ

“ก็ข้าไม่มีไรจะพูดนี้หว่า”

“ปากแข็งสุดๆเลยนะเพื่อนเขื่อนเนี่ย!”

“ป๊าสู้ๆๆ!! ^-^ บอกม๊าไปเลยน๊า!! หนูเป็นกำลังใจให้ค่ะ” ยัยสาพูดจบก็เดินไปทันที

“ก็ข้า….”

“พวเราไปนอนกันดีกว่าปล่อยคนไร้วิญญาณเป็นผีดิบเฝ้าทะเลไว้ตรงนี้ละป่ะ!” เขื่อนชวนทุกคนกลับห้องไปนอนทันที เห้ยแล้วทิ้งผมไว้คนเดียวเนี่ยนะ เออไปนอนก็ได้ว่ะเห้ออ!!

 

                เช้าวันใหม่แสงแดดสาดส่องมากระทบดวงตาของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงของเขา จนเขาต้องตื่นขึ้นมาและเดินไปอาบน้ำ และนี้มันเป็นเช้าที่เช้าเกินไปและทุกคนเหรอมีหรือจะตื่น ล้านเปอร์เซ็นต์เลยยังนอนอุตุอยู่บนเตียงแน่ๆ

                Tomo say

                ผมคิดว่าเช้านี้คงยังไม่มีใครตื่นหรอกงั้นผมขอไปเดินเล่นชมบรรยากาศตอนเช้าก่อนละกัน ว่าแล้วตอนนี้ฝาเท้าของผมเดินย้ำอู่บนพื้นทรายละเอียดมันจะแข็งก็ไม่แข็ง จะนุ่มก็ไม่นุ่มซะทีเดียวหาดทรายตอนเช้านี้มันชั่งเย็นระเยือกเหมือนเดินบนน้ำแข็งเลยละครับ ผมเดินมาเรื่อยจนถึงทรายเปียกน้ำทะเลเล็กน้อย ผมก็นั่งย่อยตัวลงโดยไม่ได้มองสิ่งรอบข้างสักนิด ใช่หน้าของผมก้มมองพื้นทรายตรงหน้า ผมเขี่ยทรายตรงหน้าไปเรื่อย และบรรจงเขียนทรายตรงหน้าเป็นชื่อของผม หัวใจ และชื่อของคนคนนั้น ใช่ครับ เขาคือแก้วไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ผมยังรักเธอเหมือนเดิม ผมจ้องมองสิ่งที่ผมเขียนอยู่นานสักพักผมก็หลุดจากภวังค์นั้นและลุกขึ้นหันกลับไปเพื่อจะกลับไปยังบ้านพักแต่แล้วก็ชนเข้ากับ…..!


ค้างไหมทิ้งไว้ก่อนพรุ่งนี้อาจมาอัพต่อรอนะค่ะรีดเดอร์ที่น๊ารัก!

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา