พ่อหนูเป็นซุปเปอร์สตาร์..

9.6

เขียนโดย TKRLov€lวoร์

วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 00.02 น.

  30 chapter
  486 วิจารณ์
  17.69K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 13.15 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

7) จะว่าเหมือนก็เหมือนจะว่าใช่นี่ใช่เลย!

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

“วันนี้จะได้เจอพ่อแล้วเย้!! ตื่นเต้นจังอยากให้ถึงตอนเย็นเร็วๆ”

“ตื่นเต้นอะไรลูก??” ตายแล้วแม่มา!!

“ป่าวค่ะแม่ ว่าแต่แม่จะไปไหนเหรอค่ะ” ฉันถามแม่เพราะว่าแม่ถือตำราอะไรพะรุงพะรังเต็มไปหมด

“ไป รพ จ้ะ แม่มีงานที่ต้องทำนะ”

“เดี๋ยวนี้แม่ไม่ค่อยอยู่บ้านเลยนะค่ะ งานยากเหรอค่ะ?”

“นิดหน่อยจ้ะ วันนี้แม่กลับดึกหน่อยนะ แม่ต้องไปและไว้เจอกันจ้ะ ^^”

“บ๊าย บายค่ะแม่ ^_^”

“แม่เราไปและเหรอ? ยัยหลาน”

“ค่ะป้า แม่เป็นไรมากหรือป่าวไม่รู้นะ ตอนนี้โทรมดูไม่ได้เลย!!”

“ขนาดนั้นเลยเหรอ??”

“ค่ะ ป้าเดี๋ยวหนูออกไปซื้อของก่อนนะ ^^”

“แหม๋จ๊ะๆ อย่ากลับมาช้านะ”

“คร๊า!!”

 

                ตอนนี้ฉันเดินอยู่ที่ห้าง XXX แห่งหนึ่งของเมือง โหคนเพียบเลย แต่อย่าไปสนใจเดินดูของดีกว่าเอาไรฝากพ่อดีน๊า!! ฉันก็เดินดูของไปรอบๆ ก็สะดุดใจกับสร้อย 3 เส้น ฉันจึงยืนมองอยู่นาน นาน นานมากๆ จนพนักงานเดินออกมาถาม

“เอ่อขอโทษนะค่ะไม่ทราบคุณหนูต้องการจะดูเส้นไหนหรือป่าว ^^”

“ค่ะ สร้อย 3 เส้นตรงนั้นนะค่ะ ^^”

“อ่อ สร้อยครอบครัวนะ ^_^ จะซื้อของขวัญให้คุณพ่อคุณแม่เหรอค่ะ น่ารักจัง”

“ค่ะ ราคาเท่าไหร่ค่ะ?”

“ 3 เส้นนั้นเป็นเงินแท้นะค่ะ และก็มีค่ชุดเดียว ราคาอยู่ที่ 7000 ค่ะ”

“โห! แพงจังอ่ะ - -“ ตังค์จะพอไหมเนี่ย ” ฉันหยิบเงินในกระเป๋าออกมาดูก็พบว่ามีอยู่ทั้งหมด 12000 เอาไงดีนี้ค่าขนมของ 3 เดือนเลยนะ T^T ค่อยหางานทำก็ได้ไม่เป็นไรหรอกมั้ง

“พี่ค่ะเอา 3 เส้นนั้นและค่ะ ^^ นี่ค่ะเงิน” ฉันยื่นเงินจำนวน 7 พันให้พนักงาน

“นี่ค่ะ ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะค่ะ ^_^”

“ค่ะ ^^” ฉับรับถุงใส่กล่องสร้อยมาพร้อมกับเดินออกจากห้างเพื่อจะเรียกแท็กซี่กลับบ้านแต่ทว่า

                ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!! เอี๊ยดดดด!!

“เฮ้ย!! โอ้ยยย!!”

“คุณเป็นไรหรือป่าวครับ”

“ขับรถยังไงของคุณเนี่ย นี้นายอีกแล้วเหรอ??”

“นี่เธอ! อีกแล้วเหรอเดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ!!” ไอ้บ้านั้นพูดพร้อมกับผลักฉันอีกครั้ง

“โอ้ยย! นี้ฉันเจ็บนะ ไอ้คนใจร้าย”

“เอ่อๆ ฉันขอโทษแล้วกันมาเดียวฉันไปส่งที่บ้าน”

“ฉันจะไปร้านป้าฉัน!!”

“เรื่องมากจริงนะเธอ! บอกทางมาก็แล้วกัน มาเดียวฉันช่วย!” จากนั้นไอ้บ้านั้นก็พยุงฉันขึ้นรถและขับพาฉันไปส่งที่ร้านของป้า

“ขอบใจ!!”

“ผีดิบอย่างเธอพูดเปป็นด้วย!”

“คนเขาอุส่าห์ขอบใจ ปากนายนี้มัน” ฉันง้างมือจะต่อยไอ้บ้านั้น

“เฮ้ย! ฉันล้อเล่น ฉันล้อเล่น ฉันไปและ!!”

“อื้ม!” หลังจากที่เขากลับไปแล้วฉันก็เดินเข้าไปที่ร้านของป้าทันที เพราะนี้มันก็เย็นมากแล้ว ฉันก็มาเปลี่ยนชุดตามที่น้าเฟย์กับน้าฟางได้บอกฉันไว้ให้ใส่ชุดที่ร้านไป

 

                19:30 คอนโดป๊อป

“เธอ 2 คนเป็นไรเหรอลุกหลีลุกลนจังนะ”

“ก็ไม่มีอะไรนี้พ่อคนหน้าลิง แล้วยุ่งไรด้วยเนี่ยห๊ะ!!”

“เขื่อนเด็กเอ็งนี้โหดว่ะข้าไม่เล่นด้วยแล้ว!!”

“ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า!!”

“เฟย์ฟาง! ฉันมาแล้ว^_^”

“หวาย!!” ทุกคนตะโกนพร้อมกันทำเอาหวายและคนที่เธอพามาด้วยตกใจ

“จะตะโกนทำบ้าอะไรเนี้ย!! ฉันพาหวายมาด้วยผิดด้วยหรือไงหะ!!”

“เฟย์ใจเย็นก่อนนะ ค่อยๆพูดสิอย่าใจร้อน”

“OK พี่ฟาง ^^ แล้วพามาหรือป่าว??”

“มาแน่นอนอยู่แล้วไม่พลาดหรอก^^”

“ไหนๆ ฐิสามาหาน้ามาเร็วๆ เดียวน้าพาแนะนำตัว!!^^”

“คะ ค่ะ ^^” ฐิสาเดินมาแบบเกรงๆ เพราะตื่นเต้นมากเกินไป

“ลูกเต้าเหลาใครเนี่ย!! พามาทำไม??”

“อย่ามาปากมากไอ้หน้าลิง!!”

“อีกแล้ว T^T”

“สวัสดีค่ะ อาเคนตะ ^-^” ฐิสายิ้มพร้อมกับยกมือไหว้คนตรงหน้า

“เรียกอาซะด้วยนะ”

“อย่าไปสนใจเลยหลานน้าปะๆ ไปนั่งตรงนู้นกัน!!” เฟย์พาหลานไปนั่งข้างๆโทโมะ

“ฟางๆๆฟางจ๋า”

“อะไรเหรอ?ป๊อป”

“เด็กคนนั้นใครอ่ะ ใช่คนที่มาเดินแบบให้เฟย์วันนั้นป่าว?” ป๊อปกระซิบถามฟางแต่มีเพื่อน อีก 2 คนที่ตั้งใจฟังด้วย

“ใช่ไง ^^ ถามทำไมอ่ะ?”

“แล้วพามาทำไมเหรอไหนบอกมีไรจะเซอร์ไซท์ทุกคนไง”

“ก็กำลังจะเซอร์ไซส์อยู่เนี่ยไง!!”

“ไหนๆ” เขื่อนสนใจเลยถามขึ้น

“ค่อยดูเถอะ”

“สวัสดีค่ะคุณพ่อดีใจจังเลยนะค่ะที่ได้เจอ^^”

                เพล้ง!! ตอนนี้สายตาทุกคู่เป็นแบบนี้ไปแล้วจ้า >o0

“เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ!!” โทโมะที่กำลังจิบไวน์อยู่ก็ตกใจปล่อยแก้วไวน์ตกหล่นพื้นไปทันที

“นายได้ยินไม่ผิดหรอกโทโมะ!!” เฟย์พูดขึ้น

“เฟย์ เธอจะบอกว่าเด็กนี่คือลูกของฉันงั้นเหรอ??”

“หนูไม่ได้ล้อเล่นนะค่ะพ่อ! คุณคือพ่อของหนูจริงๆ และหนูก็มีหลักฐานด้วย!!”

“เรื่องทั้งหมดคือความจริงโทโมะ!” เสียงที่พูดขึ้นนี้ไม่ใช่ใคร นั้นคือหวายพี่สาวแท้ๆของแก้วนั้นเอง

“นี้มันเรื่องอะไรกันเนี่ย” ป๊อปเพื่อนสนิทของโทโมะเอ่ยขึ้นเพราะเขาไม่เข้าใจกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตอนนี้

“ป๊อป เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นคือ  ฐิสาเป็นลูกสาวแท้ๆของโทโมะ กับ แก้วเพื่อนของฟาง และเฟย์!! เข้าใจหรือไง!!”

“แล้วหลานสาวของฉันก็จะมาทวงสิทธิ์ความเป็นลูกจากพ่อบ้างก็เท่านั้นเอง!! เข้าใจหรือไง??” เฟย์พูดขึ้น

“แก้วเหรอ? ไม่จริง!!” โทโมะที่เริ่มคุมสติไม่อยู่แล้ว เกิดอาละวาดทำลายข้าวของตรงหน้าทันที

“เฮ้ย! ไอ้เขื่อน ไอ้เคน  ไอ้เบ จับไอ้โมะไว้เร็วๆ!!” ทั้ง4คนวิ่งเข้าจับเพื่อนชายที่กำลังอาละวาดอยู่ก็สงบลงได้และเฟย์ที่มีความกล้าพอที่จะเข้าไปหาโทโมะก็ยื่นเอกสารหลักฐานทั้งหมดและรูปถ่ายให้โทโมะดู เขานั่งดูไปเรื่อยๆจนเชื่อเรื่องทั้งหมด

“นี่มันอะไรกันแก้ว! ทำไมเธอไม่ยอมบอกฉัน!T^T ”

“เขาเป็นอะไรเขาเขานะนายนั้น” เฟย์พูดถามเพื่อนๆของโทโมะและยื่นมอองอยู่ห่างๆ

“ไม่รู้ดิไม่เคยเห็นอ่ะ!!” เขื่อนตอบ

“แต่จะว่าไปฐิสาก็เหมือนเนอะ เหมือนไอ้โมะมากๆเลยอ่ะ” จองเบที่เป็นคนไม่ค่อยพูดก็พูดขึ้น

“แล้วเรื่องที่กำลังจะหมั้นกับแบมละ!!” เคนตะพูดขึ้น

“ก็แค่กำลังจะหมั้น!! ไม่ได้หมั้นแล้วนิ!!” เฟย์กับหวายหันมาทำหน้าดุ!!ใส่เคนตะ

“อีกแล้ว T^T 2คนเลยทีนี้”

“คุณพ่อค่ะเป็นอะไรหรือป่าวค่ะ?” ฐิสาที่เห็นพ่อนั่งอยู่คนเดียวไม่ได้เลยเดินเข้าไปหา

“หนูนี้เหมือนแก้วมากๆเลยนะ ^^” โทโมะยิ้มให้ลูกสาว

“ค่ะ ใครๆก็ว่าหนูเหมือนแม่ เพราะว่าหนูอยู่กับแม่แค่ 2 คนมาตลอดเลยนิค่ะ วันนี้หนูดีใจนะที่ได้เจอพ่อ^-^”

“พ่อคงเป็นพ่อที่แย่มากสินะ!”

“ไม่จริงนะค่ะ คุณพ่อเป็นคุณพ่อที่หนูภูมิใจที่สุดเป็นพ่อที่เด็กทุกๆคนอยากมี เป็นพ่อทะ” ฐิสาไม่ทันที่จะพูดต่อโทโมะก็รั้งตัวของเธอเข้ามากอดไว

“ขอบใจนะ T^T”

“หนูรักพ่อนะ ค่ะ ^^”

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา