พ่อหนูเป็นซุปเปอร์สตาร์..

9.6

เขียนโดย TKRLov€lวoร์

วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 00.02 น.

  30 chapter
  486 วิจารณ์
  17.11K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 13.15 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

8) ทำไมสภาพดูไม่ได้อย่างเนี่ยะ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน 

“ฐิสาเธอกลับด้วยกันไหม?” แนทเพื่อนสนิทของฉันถามเพราะเห็นว่าฉันนั่งอยู่คนเดียว

“ไม่เป็นไรเดียวพ่อฉันมารับนะ ^^”

“พ่อเหรอ? ไหนเธอบอกว่าเธอไม่เคยเจอพ่อไง?” แนทถามด้วยความตกใจ

“แนทครับ จะไปสนใจอะไรกับยัยผีดิบนี้ละ!! เขาบอกจะรอก็ให้เขารอไปคนเดียวสิ!” พอร์ชที่เป็นคนมารับมาส่งแนททุกวันพูดขึ้น

“นี้นายม้า 2 ขา ปากหรือส้วมห้ะ!” ฐิสาสถบขึ้นด้วยความโกรธ

“ดูสิแนทเวลายัยนี้โกรธนะ หน้านี้แดงเป็นตูดลิงเลย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!!”

“นี้นาย!!”

“พอได้แล้วพอร์ชไปว่าเพื่อนแนทได้ไง!!”

“แนทครับ! คุณลืมนี้ไว้อ่ะ ^_^” ชายปริศนาเดินเข้ามาเอาของคืนแนท

“ขอบใจนะพี่ธันวา ^-^ ยังไม่กลับอีกเหรอ?”

“กำลังจะกลับแล้ว บายแล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ ^^”

“จ้ะ!”

“ใครเหรอ?” ฐิสาถามด้วยความสงสัย

“อ่อรุ่นพี่เราไงสาจำไม่ได้เหรอ?”

“อ่อพี่ธันวาที่น่ารักๆอ่ะนะ ชอบเขาเหรอ? ^_^” ฐิสาถามเพื่อนสาวที่ดูท่าทางเขิลอาย

“จะบ้าเหรอ!!”

“จะไปกันยังครับน้องแนท!” พอร์ชพูดพร้อมทำน้ำเสียงไม่พอใจ

“อ่อ ค่ะ”

“นี้นายฉันยังคุยกับเพื่อนอยู่หัดมีมารยาทมั้งนะ คนอย่างนายอ่ะ ใครที่ไหนเข้าจะมาชอบห้ะ!!”

“นั้นมันก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับเธอยัยผีดิบ!!” พอร์ชขึ้นเสียงใสหญิงสาวตรงหน้า

“พอรช์ใจเย็นก่อนสิไหนพอร์ชบอกกับแนทว่าจะไม่ทะเลากันฐิสาแล้วไง ที่เรื่องคุยกันวันนั้นไงพอร์ชลืมแล้วเหรอ!”

“.....” ชายหนุ่มนิ่งเงียบทันที

“อะไรกันเหรอ?” ฐิสาถามด้วยความงง

“คือว่า!” แนทที่กำลังจะบอกอะไรบางอย่าก็ถูกขัดขึ้น

“แนท!!” พอร์ชพูดพร้อมกับจับมือแนททำให้ฐิสามองพร้อมกับพูดใส่อารมณ์ไปว่า

“ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกสิแล้วนี้จะกลับยังล้ะ!!”

“ใครเขาอยากจะอยู่กับเธอนานๆละยัยผีดิบหน้าขาว!!”

“งั้นก็กลับไปสิมาทำไมทุกบ้าบ้าหรือป่าว ประสาท!!”

“สาพอร์ชเขามาพะ” แนทที่ยังพูดไม่ทันจบพอร์ชก็ขัดและโดนลากกลับทันที

“กลับเถอะแนทไปเร็ว”

“เออะ อื้อ ฉันกลับก่อนนะสา บายย!!”

“คนบ้าอะไรกวนประสาทอยู่ได้ทุกวันเฮ้อ!!”

“บ่นไรจ้ะ!! สาวน้อย^^” เสียงปริศนาที่ดังมาจากข้างหลังทำให้ฐิสาให้ไปมอง

“อาเขื่อน!! แล้วพ่อละค่ะ??” ฐิสาถามชายตรงหน้าเพราะว่าจริงๆควรจะเป็นพ่อของเธอสิ

“อ่อพอดีพ่อหนูเขายังถ่ายงานไม่เสร็จอ่ะเลยให้อามารับก่อน ^^ เดี๋ยวอาไปส่งที่ร้านนะ”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ ^_^”

 

“พ่ออออออ !!^-^ ” ฐิสาเมื่อเดินเข้าร้านมาก็เห็นผู้เป็นพ่ออยู่ในร้านก็เลยวิ่งเข้ากระโดดกอดทันที

“โอ้ย! โหนเป็นลิ้งเลย!”

“หนูนึกว่าพ่อจะไม่มาหาซะแล้ว เห็นอาเขื่อนบอกว่ายังถ่ายงานไม่เสร็จนิ แหะๆ ^_^”

“เสร็จก็รีบมากับอาป๊อปเลยนะเนี่ย”

“เสร็จแล้วเหรอว่ะไอ้โมะ ไอ้ป๊อป?” เขื่อนที่เดินตามมาหลังจอดรถก็ถามเพื่อน

“เสร็จแล้วโว้ย! คิดถึงฟางอ่ะ ^//^” ป๊อปตอบและเห็นมาทางฟาง

“บ้าเหรอป๊อปอายหลานบ้าง ^^”

“อันแหนะ ไม่ต้องอายหนูเลย อิอิ ^^”

“ว่าแต่พ่อเราเป็นไรเม่อเชียวอ่ะยัยหลาน” หวายเอ่ยถามหลานพ่อเห็นโทโมะยืนเม่อ

“พ่อ พ่อ พ่อค่ะ!!” เสียงนั่นเองทำให้โทดมะถึงกับสะดุ้ง

“พ่อเป็นอะไรเหรอค่ะ เมด่อลอยเชียว อย่าบอกนะคิดถึงแม่อ่ะ ^_^”

“ใช่ที่ไหนละ แม่เราอ่ะเหรอใครจะอยากคิดถึงเหอะ!!”

“ปากแข็งทั้งคู่เลย!” ฐิสาบอกเพราะแก้วก็พูดทำนองเดียวกันกับโทโมะ

“นี่สาเรากลับบ้านยังไง?” โทโมะถามลูกสาวของเขา

“ขี่รถเครื่องกลับคร้า”

“อันตรายพ่อไปส่งที่บ้านไหม??” โทโมะถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ถ้าเกิดนักข่าวเห็นเข้าอ่ะมันจะเป็นเรื่องใหญ่นะค่ะ แล้วอีกอย่างแม่ก็ต้องโกรธสามากแน่ๆเลยที่โกหกว่าต้องออกมาทำรายงานบ้านเพื่อนตอนเย็นๆนะค่ะ”

“เอางั้นเหรอ ถ้าไงพ่อกลับก่อนนะแล้วเจอกันลูก” โทโมะขอตัวกลับโดยที่ทุกคนกลับกันหมด

“ค่ะ ป้าสาไปก่อนนะ ค่ะแล้วเจอกันที่บ้านน๊า ^^”

“จ้ากลับดีๆนะ”

“ค่ะไม่ต้องห่วง”

 

…..

.

                หลังจากที่ฉันออกจากร้านเสื้อของป้าฉันก็แวะซื้อหนังสือเรียนเพิ่มเติมวิชานู้น วิชานี้ วิชานั้นจนดึกพอสมควร แต่ระหว่างทางกลับบ้านฉันก็ได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือ เอ๊ะทำไมเสียงนี้คุ้นจังนะ

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ” ใช่แล้วเสียงนี้มันเสียงของแนทนิ ฉันก็ขับรถตามเสียงนั้นไปจนเห็นว่ามีผู้ชายคนนึงกำลังโดนรุมกระทืบอยู่และแนทเองก็ถูกจับไว้

“เห้ยพวกแกนะหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!!”

“ใครว่ะ บังอาจมาแส่หาเรื่อง” คงจะเป็นหัวหน้ามันสินะ

“นั่นไงลูกพี่ผู้หญิงด้วย”

“อีสวยมาหาพี่สิน้อง!!”

“สาอย่าเข้ามานะอย่า!!” แนทห้ามไม่ให้ฉันเข้าไปมีแหรอฉันจะกลัวไอ้พวกนี้ไม่รู้ซะแล้วเห็นฉันน่ารักๆอย่างนี้ฉันก็เปป็นมวยนะเว้ย

“พวกแกอ่ะปล่อยเขาเดี๋ยวนี้ ไอ้เลว!!”

“อีนี้มันอยากโดนอีกคนเรอะพวกมรึงจับมัน” มาแล้ว ตุ๊บๆๆๆ ป๊าปปๆ ตั๊บๆๆ เสียงนี้นะเรอะเรียบร้อยค่ะ ลูกน้องพวกนักเลกลงไปกองกับพื้นเรียบร้อย และตอนนี้ลูกพี่มันก็วิ่งหนีไปแล้วด้วย!!

“พอร์ชไม่เป็นไรนะ” ตอนนี้แนทวิ่งไปเข้าดูอาการคนที่นอนกองกับพื้นเพราะถูกกระทืบอยู่เลย เฮ้ยพอร์ชเหรอทำไมละ

“ไอ้มา2ขาเหรอ ทำไมสภาพดูไม่ได้อย่างนี้อ่ะ!!” ฉันถามแนท

“พวกฉันเดินมาหาคนช่วยนะพอดีรถน้ำมันหมดแล้วก็เจอไอ้พวกเมื่อกี้นี้อ่ะมันมาลวนลามฉัน แล้วพอร์ชก็ช่วยไว้เลยโดนซ้อมแบบนี้ละ” แนทร่ายอธิบายซะยาวเลย

“เหรอ”

“ไม่ใช่เวลามาเหรอนะสาพาพอร์ชไปหาหมอเถอะนะ”

“เออะ อื้อไปสิ ซ้อน 3 ไปเลยนะด่วนๆ” นายจะเป็นไรมากไหม อย่าตายนะ!

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา