Vam'P
9.6
เขียนโดย Nickzakaza
วันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เวลา 09.06 น.
7 chapter
35 วิจารณ์
12.82K อ่าน
แก้ไขเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2558 09.22 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น
1) HISTORY (ประวัติศาสตร์)
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความHISTORY (ประวัติศาสตร์)
14/2/18xx
โบสถ์แห่งหนึ่ง
“คุณยินดีที่จะรับธามไทเป็นสามีหรือไม่”บาทหลวงถามฉัน ตอนนี้ฉันมีความสุขเหลือเกินวันที่ฉันจะได้แต่งานกับคนที่ฉันรักสุดหัวใจ วันที่ฉันเฝ้ารอมานานแสนนาน
“รับค่ะ”ฉันตอบอย่างไม่ลังเลเพราะมันเป็นคำตอบที่ฉันไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น
“คุณยินดีที่จะรับโฟร์เป็นภรรยาหรือไม่”คำตอบนั้ถึงฉันจะรู้ว่ามันเป็นอย่างไรแต่ฉันก็ยังอยากที่จะฟังมัน
“รับครับ”เสียงผู้ชายที่ฉันรักสุดหัวใจขานรับแม้ฉันจะรู้คนตอบนั้นอยู่แล้ว แต่ฉันก็รู้สึกอิ่มเอมใจเมื่อได้ยินมัน วินาทีนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
“ตอนนี้ทั้งสองคนได้เป็นสามีภรรยะ.....”
“หยุด!! งานดีมันจะเกิดขึ้นไม่ได้ จะไม่มีใครแต่งงานกันทั้งนั้น” ฉันได้ยินเสียงคนที่ฉันก็รู้ดีว่าเค้าคือใคร เค้าคือกวินเพื่อนสนิทของธามไท เค้าก็หลงรักฉันเหมือนกับธามไท เค้าทำทุกอย่างให้กับฉันเค้าดีกับฉันมากเค้าเป็นคนดี ฉันเองก็ยอมรับว่าฉันก็รู้สึกดีกับเค้าแต่ฉันรักเค้าไม่ได้เพราะฉันได้เลือกคนที่จะมาดูแลแล้ว ฉันได้เลือกธามไทให้เป็นหนึ่งเดียวในหัวใจของฉันไปแล้ว
“กวินแกออกไปซะดีกว่า เรื่องทุกอย่างมันจบลงแล้ว”เสียงผู้ชายที่ฉันรักที่สุดพูดขึ้น
“ไม่มันยังไม่จบ โฟร์ๆบอกมาสิว่าโฟร์ก็รักกวินเหมือนกับที่กวินรักโฟร์” เสียงกวินตอบธามไทและถามฉันที่ยืนอยู่ข้างๆเค้า
“ฉะ..ฉัน.........”ธามไทหันมามองหน้ากัน ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ถูก ฉันไม่อยากทำร้ายกวินฉันไม่อยากให้กวินกับธามไทเป็นศตรูกัน ทั้งสองคนเป็นคนดี ฉะฉันจะทำยังไงดี ฉันตอบตัวเองไม่ได้ ฉันไม่อยากทำร้ายใครอีก ถ้าฉันตอบไปตอนนี้ทั้งสองครอบครัวต้องทะเลาะกันแน่ ฉันตัดสินใจแล้ว
“โฟร์! เธอจะไปไหนโฟร์กลับมาหาฉันก่อน” ฉันวิ่งออกมาทั้งน้ำตา ฉันเสียใจที่ต้องทำแบบนี้แต่นี้คงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้
“ฉะฉันขอโทษ ฮะฮืออออ” ฉันพูดทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็ไม่มีใครได้ยิน ฉันวิ่งออกมาให้ไกลที่สุด วิ่งออกมาจนฉันไม่ได้ยินเสียงธามไทหรือกวินตามมาแล้ว ฉันรีบกลับไปที่บ้านเพื่อที่จะไปเอา ‘กริชเงิน’ และเดินทางไปที่กระท่อมหลังนึงที่ฉันเคยพบโดยบังเอิญ จริงๆฉันเคยคิดไว้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นถ้าฉันบอกกวินเรื่องแต่งาน วันที่ฉันตกลงที่จะแต่งงานกับธามไทฉันเลยไม่คิดที่จะบอกกวิน และขอร้องธามไทให้จัดงานแต่งงานแบบเงียบๆ ตอนแรกที่บ้านธามไทก็ไม่ยอมเพราะบ้านเค้าเป็นตระกูลใหญ่ แต่ครอบครัวของธามไทก็ยอมเพราะพวกเค้ารู้เรื่องระหว่างเราสามคนดีว่ามันเป็นยังไงและเพื่อหลีกเลี่ยงที่จะทะเลาะกับตระกูลที่สนิทกันมาช้านาน ฉันกับธามไทตกลงกันว่าพอแต่งงานแล้วเราจะรีบย้ายไปอยู่ที่อื่นทันทีเพื่อที่จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่แล้วมันก็เป็นไปไม่ได้..............โฟร์หวังว่าไดอารี่นี้จะทำให้ทุกคนเข้าใจและยอมรับมัน โฟร์อย่างให้มันจบไปพร้อมกับโฟร์
“ฉันรักคุณนะธามไท”
ฉึก!!!
หลังจากโฟร์วิ่งออกมาจากงานแต่งผมวิ่งตามเธอมาระยะหนึ่ง แต่ผมไม่อยากเห็นเธอเหนื่อยผมเลยหยุดที่จะตามเธอ ผมคิดว่าให้เธอไปทำใจแล้วค่อยออกตามหาเธอ เวลาผ่านไปสามวันผมเริ่มออกตามหาโฟร์ ผมตามลอยโฟร์มาจนเจอกระท่อมหลังนึง ผมคิดว่าเธอคงอยู่ในนั้น ผมเลยเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล่
“โฟร์!! ไม่โฟร์ทำไม่คุณทำแบบนี้ทำไมคุณทิ้งธามไป ทำมายยยย” ผมเปิดกระท่อมเข้าไปหัวใจผมก็แตกสลาย ผมเห็นผู้หญิงที่ผมรักที่สุดนอนหมดลมหายใจอยู่กลางกระท่อม ผมเห็นเลือดที่เลอะชุดแต่งงานสีขาวสะอาด ยิ่งผมเห็นชุดแต่งงานผมยิ่งทำใจไม่ได้ คงเป็นเพราะกริชเงินเล่มนี้ที่สามารถทำให้โฟร์จากผมไปได้ เพราะถ้าไม่ใช้ของที่ทำจากเงินหรือการเผาทั้งเป็นคงทำอะไรพวกเราไม่ได้ ผมหันไปเห็นสมุดไดอารี่วางอยู่ข้างโฟร์พอผมเปิดอ่านผมก็เข้าใจสิ่งที่โฟร์ทำและยอมรับมัน ผมอุ้มร่างไร้วิญญาณของโฟร์ขึ้นเพื่อนำโฟร์กลับไปที่บ้านของผมเพราะโฟร์ไม่มีพ่อแม่หรือญาติที่ไหน
“ฟะโฟร์....ไม่จริงไม่จริงงงงงงงงงง” เสียงกวินที่รู้ว่าผมตามหาโฟร์เจอแล้วเลยมารอที่หน้าบ้านของผม กวินเห็นโฟร์ก็ร้องไห้ออกมาพร้อมโวยวายเสียงดัง
“ไอ่ธาม มึงจำไว้มึงเป็นต้นเหตุที่ทำให้โฟร์ต้องตาย ต่อไปนี้ตระกูลกูกับมึงขาดกัน” ผมได้ยินคำพูดของกวินผมรีบพูดทันทีว่า
“เดี๋ยว กวินอ่านนี้ก่อน” ผมยื่นไดอารี่ของโฟร์ให้กวินแต่
“มึงไม่ต้องหาข้ออ้างอะไรทั้งนั้น กูไม่ฟัง!!” กวินพูดเสร็จก็เดินจากไป ถ้าเป็นแบบนี้การเสียสละของโฟร์มันจะมีประโยชน์อะไร ผมคิดว่าถ้ากวินเย็นลงแล้วเดี๋ยวเค้าก็เข้าใจ แต่มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิดเลย กวินเปลี่ยนไปกวินก้าวสู่ด้านมืดเต็มตัว กวินไม่จริงจังกับผู้หญิงคนไหนอีกเลยเวลาผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่ทำให้เรื่องมันดีขึ้น ผมจึงได้แต่ทำใจและคิดอยู่ทุกวันว่าที่โฟร์ทำไปนั้นมันได้อะไร
เค้ามาแก้ไขอัพใหม่นิดหน่อยน๊าา ขอโทษจิงๆครั้งที่แล้วไม่รู้ว่าอัพไม่จบ
14/2/18xx
โบสถ์แห่งหนึ่ง
“คุณยินดีที่จะรับธามไทเป็นสามีหรือไม่”บาทหลวงถามฉัน ตอนนี้ฉันมีความสุขเหลือเกินวันที่ฉันจะได้แต่งานกับคนที่ฉันรักสุดหัวใจ วันที่ฉันเฝ้ารอมานานแสนนาน
“รับค่ะ”ฉันตอบอย่างไม่ลังเลเพราะมันเป็นคำตอบที่ฉันไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น
“คุณยินดีที่จะรับโฟร์เป็นภรรยาหรือไม่”คำตอบนั้ถึงฉันจะรู้ว่ามันเป็นอย่างไรแต่ฉันก็ยังอยากที่จะฟังมัน
“รับครับ”เสียงผู้ชายที่ฉันรักสุดหัวใจขานรับแม้ฉันจะรู้คนตอบนั้นอยู่แล้ว แต่ฉันก็รู้สึกอิ่มเอมใจเมื่อได้ยินมัน วินาทีนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
“ตอนนี้ทั้งสองคนได้เป็นสามีภรรยะ.....”
“หยุด!! งานดีมันจะเกิดขึ้นไม่ได้ จะไม่มีใครแต่งงานกันทั้งนั้น” ฉันได้ยินเสียงคนที่ฉันก็รู้ดีว่าเค้าคือใคร เค้าคือกวินเพื่อนสนิทของธามไท เค้าก็หลงรักฉันเหมือนกับธามไท เค้าทำทุกอย่างให้กับฉันเค้าดีกับฉันมากเค้าเป็นคนดี ฉันเองก็ยอมรับว่าฉันก็รู้สึกดีกับเค้าแต่ฉันรักเค้าไม่ได้เพราะฉันได้เลือกคนที่จะมาดูแลแล้ว ฉันได้เลือกธามไทให้เป็นหนึ่งเดียวในหัวใจของฉันไปแล้ว
“กวินแกออกไปซะดีกว่า เรื่องทุกอย่างมันจบลงแล้ว”เสียงผู้ชายที่ฉันรักที่สุดพูดขึ้น
“ไม่มันยังไม่จบ โฟร์ๆบอกมาสิว่าโฟร์ก็รักกวินเหมือนกับที่กวินรักโฟร์” เสียงกวินตอบธามไทและถามฉันที่ยืนอยู่ข้างๆเค้า
“ฉะ..ฉัน.........”ธามไทหันมามองหน้ากัน ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ถูก ฉันไม่อยากทำร้ายกวินฉันไม่อยากให้กวินกับธามไทเป็นศตรูกัน ทั้งสองคนเป็นคนดี ฉะฉันจะทำยังไงดี ฉันตอบตัวเองไม่ได้ ฉันไม่อยากทำร้ายใครอีก ถ้าฉันตอบไปตอนนี้ทั้งสองครอบครัวต้องทะเลาะกันแน่ ฉันตัดสินใจแล้ว
“โฟร์! เธอจะไปไหนโฟร์กลับมาหาฉันก่อน” ฉันวิ่งออกมาทั้งน้ำตา ฉันเสียใจที่ต้องทำแบบนี้แต่นี้คงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้
“ฉะฉันขอโทษ ฮะฮืออออ” ฉันพูดทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็ไม่มีใครได้ยิน ฉันวิ่งออกมาให้ไกลที่สุด วิ่งออกมาจนฉันไม่ได้ยินเสียงธามไทหรือกวินตามมาแล้ว ฉันรีบกลับไปที่บ้านเพื่อที่จะไปเอา ‘กริชเงิน’ และเดินทางไปที่กระท่อมหลังนึงที่ฉันเคยพบโดยบังเอิญ จริงๆฉันเคยคิดไว้อยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นถ้าฉันบอกกวินเรื่องแต่งาน วันที่ฉันตกลงที่จะแต่งงานกับธามไทฉันเลยไม่คิดที่จะบอกกวิน และขอร้องธามไทให้จัดงานแต่งงานแบบเงียบๆ ตอนแรกที่บ้านธามไทก็ไม่ยอมเพราะบ้านเค้าเป็นตระกูลใหญ่ แต่ครอบครัวของธามไทก็ยอมเพราะพวกเค้ารู้เรื่องระหว่างเราสามคนดีว่ามันเป็นยังไงและเพื่อหลีกเลี่ยงที่จะทะเลาะกับตระกูลที่สนิทกันมาช้านาน ฉันกับธามไทตกลงกันว่าพอแต่งงานแล้วเราจะรีบย้ายไปอยู่ที่อื่นทันทีเพื่อที่จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่แล้วมันก็เป็นไปไม่ได้..............โฟร์หวังว่าไดอารี่นี้จะทำให้ทุกคนเข้าใจและยอมรับมัน โฟร์อย่างให้มันจบไปพร้อมกับโฟร์
“ฉันรักคุณนะธามไท”
ฉึก!!!
หลังจากโฟร์วิ่งออกมาจากงานแต่งผมวิ่งตามเธอมาระยะหนึ่ง แต่ผมไม่อยากเห็นเธอเหนื่อยผมเลยหยุดที่จะตามเธอ ผมคิดว่าให้เธอไปทำใจแล้วค่อยออกตามหาเธอ เวลาผ่านไปสามวันผมเริ่มออกตามหาโฟร์ ผมตามลอยโฟร์มาจนเจอกระท่อมหลังนึง ผมคิดว่าเธอคงอยู่ในนั้น ผมเลยเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล่
“โฟร์!! ไม่โฟร์ทำไม่คุณทำแบบนี้ทำไมคุณทิ้งธามไป ทำมายยยย” ผมเปิดกระท่อมเข้าไปหัวใจผมก็แตกสลาย ผมเห็นผู้หญิงที่ผมรักที่สุดนอนหมดลมหายใจอยู่กลางกระท่อม ผมเห็นเลือดที่เลอะชุดแต่งงานสีขาวสะอาด ยิ่งผมเห็นชุดแต่งงานผมยิ่งทำใจไม่ได้ คงเป็นเพราะกริชเงินเล่มนี้ที่สามารถทำให้โฟร์จากผมไปได้ เพราะถ้าไม่ใช้ของที่ทำจากเงินหรือการเผาทั้งเป็นคงทำอะไรพวกเราไม่ได้ ผมหันไปเห็นสมุดไดอารี่วางอยู่ข้างโฟร์พอผมเปิดอ่านผมก็เข้าใจสิ่งที่โฟร์ทำและยอมรับมัน ผมอุ้มร่างไร้วิญญาณของโฟร์ขึ้นเพื่อนำโฟร์กลับไปที่บ้านของผมเพราะโฟร์ไม่มีพ่อแม่หรือญาติที่ไหน
“ฟะโฟร์....ไม่จริงไม่จริงงงงงงงงงง” เสียงกวินที่รู้ว่าผมตามหาโฟร์เจอแล้วเลยมารอที่หน้าบ้านของผม กวินเห็นโฟร์ก็ร้องไห้ออกมาพร้อมโวยวายเสียงดัง
“ไอ่ธาม มึงจำไว้มึงเป็นต้นเหตุที่ทำให้โฟร์ต้องตาย ต่อไปนี้ตระกูลกูกับมึงขาดกัน” ผมได้ยินคำพูดของกวินผมรีบพูดทันทีว่า
“เดี๋ยว กวินอ่านนี้ก่อน” ผมยื่นไดอารี่ของโฟร์ให้กวินแต่
“มึงไม่ต้องหาข้ออ้างอะไรทั้งนั้น กูไม่ฟัง!!” กวินพูดเสร็จก็เดินจากไป ถ้าเป็นแบบนี้การเสียสละของโฟร์มันจะมีประโยชน์อะไร ผมคิดว่าถ้ากวินเย็นลงแล้วเดี๋ยวเค้าก็เข้าใจ แต่มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิดเลย กวินเปลี่ยนไปกวินก้าวสู่ด้านมืดเต็มตัว กวินไม่จริงจังกับผู้หญิงคนไหนอีกเลยเวลาผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่ทำให้เรื่องมันดีขึ้น ผมจึงได้แต่ทำใจและคิดอยู่ทุกวันว่าที่โฟร์ทำไปนั้นมันได้อะไร
เค้ามาแก้ไขอัพใหม่นิดหน่อยน๊าา ขอโทษจิงๆครั้งที่แล้วไม่รู้ว่าอัพไม่จบ
คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.8 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ