หัวใจของมาเฟีย

9.3

เขียนโดย Chapond

วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 เวลา 01.06 น.

  46 ตอน
  267 วิจารณ์
  33.77K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 01.36 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

12) 12 คนทรยศ2

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นี่ถือเป็นคำสั่งของป๊าถ้าหนูรักป๊า หนูต้องอยู่ห่างๆพวกเค้าเอาไว้

 

 

 

 

 

“นี่มันเรื่องอะไรกันทำไมป๊าถึงพูดแบบนั้นนะ”ฟางที่สงสัยกับคำพูดของพ่อเธอก็พึมพำกับตัวเอง

ระหว่างนั่งหวีผมอยู่บนห้องนอนหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วหันไปมองดูป๊อปปี้ที่นอนหลับอยู่บน

เตียงก็ยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูก่อนที่จะไล่เรื่องราวในหัวออกไปแล้วเดินไปที่เตียงเพื่อนอน

หลับโดยไม่คิดอะไร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวพาฟางไปอยู่ในห้องรอก็ได้นะป๊อป เพราะอากาศร้อนแล้วแองจี้จะไม่สบายได้ง่ายๆ”อุษา

บอกลูกชายเมื่อมาถึงที่รีสอร์ตก่อนที่ป๊อปปี้จะพาฟางไปที่ห้องพักเพื่อให้ลูกได้พักผ่อน

 

 

 

 

 

 

 

“อ้าว โทโมะมาพอดี พาฟางไปห้องพักหน่อยสิ ตรงนี้ฟางจะให้นมลูกไม่ถนัด”ฟางเดินเข้ามา

ก่อนป๊อปปี้เห็นโทโมะเดินมาก็เรียกเข้าก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปด้วยกัน แก้วที่ถูกเชิญมาในงานเห็น

โทโมะอาสาช่วยฟางถือของก็หมั่นไส้และปรี่เดินมาหาเรื่อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"แหม เหมาะสมกันจังเลยนะแต่มันจะดีกว่านี้ถ้าเด็กที่เธออุ้มมันเป็นลูกของโทโมะไม่ใช่ลูกของพี่

ชั้น”แก้วเดินเข้ามาว่าทำให้โมะชะงักมองแก้วด้วยสายตาเย็นชาและมือที่กำของให้ฟางกำมือ

แน่นก่อนที่จะขอตัวเดินเอาของไปเก็บไม่สนใจแก้วอีกทำให้แก้วชะงักเมื่อถูกโทโมะเมินก่อนที่

แก้วจะเดินเข้าไปหมายจะหาเรื่องโทโมะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้าเกลียดเค้าก็ต่างคนต่างอยู่กับเค้าสิ จะไปตาราวีเค้าทำไม ส่งโทโมะมาอยู่ที่ภูเก็ตแล้วมันยัง

ไม่พอใจอีกหรอแก้วต้องการอะไรจากโทโมะอีก นอกซะจากแก้วจะแอบชอบโทโมะเค้า”ฟางเห็น

แก้วจะเดินตามโทโมะไม่ว่าก็โพล่งขึ้นทำให้แก้วชะงักหันไปมองฟางด้วยสายตาไม่พอใจ

 

 

 

 

 

 

 

“อย่ามาปากดีนะ กล้ามากที่พูดคำนี้ออกมา คนอย่างชั้นน่ะหรอจะรักไอ้ขยะแบบนั้น มันก็แค่ขี้ข้า

รับใช้ที่ชั้นจะจิกหัวใช้เมื่อไหร่ก็ได้ คิดว่าเป็นเมียพี่ชั้นแล้วจะมาปากดีอย่างงี้ได้หรอหึ อย่ามาอวด

เก่งให้มาก เพราะถ้าวันไหนเธอถูกพี่ชั้นเฉดหัวชั้นจะสะใจที่สุด”แก้วแผดเสียงว่าฟางเสียงดังจน

แองจี้ร้องไห้ออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

“เลิกว่าฟางได้แล้วนะแก้วลูกพี่ร้องไห้หมดแล้ว ไปช่วยป๊าเตรียมงานข้างนอกมันคงจะเป็น

ประโยชน์กว่านี้นะ”ป๊อปปี้เข้ามาเห็นแก้วทำลูกของตนร้องไห้ก็รีบว่าก่อนที่จะพาฟางขึ้นไปชั้นบน

ด้วยกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นั่นน่ะสิ ถ้าคนอย่างคุณหนูชอบผมวันนั้นผมคงตกนรกทั้งเป็น”โทโมะที่แอบฟังฟางและแก้วพูด

ถึงตัวเองก็ส่ายหน้ากับความคิดของฟางแล้วพูดขึ้นเพราะถ้าเขาต้องมาคบกับผู้หญิงร้ายกาจแบบ

แก้วแบบนั้น มันคงเป็นวันที่เขาตกนรกทั้งเป็นแน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวงานเลี้ยงตอนเย็นฟางไม่ต้องไปหรอกนะเพราะต้องดูแองจี้ด้วยเดี๋ยวอยู่กับคุณน้าทับทิม

ข้างบนก็ได้”ป๊อปปี้แต่งตัวเพื่อไปงานเลี้ยงตอนเย็นในรีสอร์ตแล้วพูดขึ้นขณะที่ฟางกำลังเล่นกับ

ลูกสาวอยู่บนเตียงก่อนที่จะขอตัวลงไปงานเลี้ยงด้านล่าง

 

 

 

 

 

 

 

“อ้าว ป๊า ไม่ไปงานเลี้ยงข้างล่างหรอคะ”ฟางแปลกใจเมื่อเห็นพ่อของเธอเดินเข้ามาในห้อง

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไปสิแต่วันพรุ่งนี้เค้าจะเดินทางกลับกันฟางต้องอยู่ที่นี่ห้ามไปกับพวกเจ้าสัวหลี่จางเข้าใจ

มั้ย”เกริกก้องสั่งลูกสาว

 

 

 

 

 

 

 

“นี่มีอะไรกันแน่คะป๊า ทำไมป๊าถึงห้ามฟางบอกฟางมาเถอะว่าเกิดอะไรขึ้น”ฟางแปลกใจก่อนที่จะ

รีบคาดคั้นคนเป็นพ่อที่หลบสายตาตัวเอง

 

 

 

 

 

 

“ป๊าทำเพื่อเรานะทำเพื่อครอบครัวของเรา ถ้าอยากจะเป็นอิสระหนูต้องไม่ไปกับพวกเจ้าสัวพรุ่งนี้

ถือว่านี่คือคำสั่งของป๊า”เกริกก้องสั่งก่อนที่จะรีบเดินออกไปและสวนกับทับทิมและเฟย์ที่กำลัง

เดินเข้ามาต่างมองเกริกก้องด้วยความแปลกใจ

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็จะกลับกันแล้วเสียดายจังที่มาเมืองไทยแค่แปปเดียว”เฟย์พูด

 

 

 

 

 

 

 

“อย่างน้อยเราก็มาเปิดหูเปิดตานะเฟย์ หนูต้องเข้าใจว่าเราคืออะไรในฐานะอะไรจะมาเที่ยวเล่น

แล้วให้ตัวเองเป็นอันตรายแล้วป๊ากับคุณอุษาเดือดร้อนเอาแบบนั้นก็คงไม่ได้ หน้าที่ต้องมาก่อน

นะลูก”ทับทิมพูดทำให้ฟางคิด อิสระที่เธออยากมีไปไหนก็ได้ที่อยากไปมันหมดไปตั้งแต่แต่งงาน

กับป๊อปปี้นิ เธอรักเขาและคนในครอบครัวนี้แต่เธอก็ยังอยากทำตามฝันที่เธอต้องการ ฟางคิดกับ

คำพูดของพ่อเธอไว้เพียงลำพังก่อนที่จะพาลูกเข้านอนแล้วออกมาเดินเล่นที่งานแล้วต้องชะงัก

เมื่อเห็นป๊อปปี้ยืนเคียงคู่กับขนมจีนคุยกับเพื่อนๆไฮโซในสังคมด้วยกันภาพที่ขนมจีนเผลอเอามือ

คล้องแขนสนิทสนมกับป๊อปปี้ทำให้เธอหน้าชากับภาพที่เห็น

 

 

 

 

 

 

 

 

“ด้วยความหวังดีนะครับถ้าคุณฟางรักและไม่อยากให้มีเบอร์2มาในอนาคตคุณฟางต้องออกงาน

กับคุณป๊อปบ้าง อย่าให้ขนมจีนมาแย่งหน้าที่ตัวเองแบบนี้”โทโมะเห็นฟางยืนมองป๊อปปี้และ

ขนมจีนก็พูดเตือนสติแต่ฟางส่ายหน้าไม่ยอมเข้าไปในนั้นโทโมะจึงรีบดึงฟางเข้าไปหาป๊อปปี้

ทันที

 

 

 

 

 

 

 

“กำลังคุยสนุกเชียวงั้นก็พาภรรยาของนายน้อยมาคุยด้วยเลยสิครับจะได้รู้จักกัน”โทโมะพูดพลาง

ดันตัวฟางเข้าใกล้ป๊อปปี้ ป๊อปปี้มองภรรยาสาวที่เงอะงะทำอะไรไม่ถูกก็ส่ายหน้าขำ ผละออกจาก

ขนมจีนแล้วพาฟางมาแนะนำตัวให้กับเพื่อนๆของเขาและไม่สนใจขนมจีนอีกทำให้หญิงสาวไม่

พอใจที่ถูกหักหน้าแบบนั้น

 

 

 

 

 

 

“สักวันชั้นจะยืนตรงนั้นแทนเธอนังฟาง”ขนมจีนคาดโทษอย่างไม่อใจก่อนที่จะเดินปึงปังออกไป

จากตรงนั้นทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เสียดายเหมือนกันนะที่กลับมาบ้านครั้งนี้มาแค่แปปๆก็กลับ อดอยู่กับคุณย่านานๆเลย คิดถึงขนม

ไทยฝีมือคุณย่ามากเลย ท่านเป็นคนสอนฟางให้ทำอาหารทำขนมไทยเป็นด้วยนะ/ที่ฟางชอบกิน

ขนมไทยเป็นเพราะคุณย่านี่เองงั้นถ้าว่างจากงานแล้วก่อนที่จะรับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งค์เราไป

เที่ยวหาท่านอีกเนาะ ชวนไปป์กับเฟย์มาด้วยกันเหมือนที่ผ่านมาไง”เมื่อถึงวันกลับฟางแอบบ่น

อุบระหว่างจัดกระเป๋าทำให้ป๊อปปี้ที่แต่งตัวอยู่แอบขำก่อนที่จะบอกภรรยาสาวทำให้ฟางยิ้มออก

มาด้วยความดีใจที่ป๊อปปี้เข้าใจและยอมเธอ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณนะที่ยอมให้ฟางกลับมาเมืองไทยอีก/ความสุขของฟางป๊อปทำได้หมดแหล่ะขอแค่เรา

อยู่ด้วยกันตลอดไปก็พอ”ฟางวิ่งไปกอดป๊อปปี้ก่อนที่ชายหนุ่มจะตอบฟางแล้วสาวกอดภรรยาสาว

 

 

 

 

 

 

 

“หยุดสวีทหวานกันได้แล้วค่าลงไปทานมื้อเช้ากันเถอะค่ะเราจะเดินทางกลับกันแล้ว”เฟย์ที่ขึ้นมา

ตามเห็นป๊อปปี้ฟางสวีทหวานก็รีบพูดแซวก่อนที่ทั้งหมดจะเดินลงไปทานอาหารเช้าพลันสายตา

ฟางหันไปเห็นพ่อของเธอกับพรรคพวกเดินปลีกออกมาจากแก๊งค์ก็ไม่รอช้ารีบเดินปรี่ตามไปหา

แล้วต้องตกใจเมื่อพ่อของเธอสั่งคนที่ติดตามเดินไปอีกทางแล้วหันมาหาเธอ

 

 

 

 

 

 

“ป๊าจะพาฟางไปไหน/ฟาง ฟังป๊านี่เป็นคำสั่งให้รออยู่ที่นี่บอกเจ้าสัวหลี่จางว่าเราจะต้องกลับบ้าน

ย่าด่วนไปกับพ่อไม่ต้องนั่งรถไปกับพวกเค้า”ฟางโวยวายใส่พ่อของเธอก่อนที่เกริกก้องจะว่า

 

 

 

 

 

 

“ไม่เอานะป๊าป๊ามีอะไรปิดฟางกันแน่ถ้าฟางไปแล้วป๊อปปี้กับแองจี้ล่ะฟางจะไปบอกพวกเค้า”ฟาง

ไม่ยอมแล้วดิ้นไปมาทำให้คนติดตามของเกริก้องเดินมาล้อคตัวฟางไว้

 

 

 

 

 

 

“มีอะไรกันรึเปล่าฟาง/ไม่มีอะไรหรอกป๊อปอาจะพาฟางไปหาย่าของเค้าน่ะพอดีป่วยหนักแก

อยากดูหน้าหลานสาว”ป๊อปปี้ที่เดินมาตามฟางเห็นเข้าก็ถามก่อนที่เกริกก้องจะตอบแทน

 

 

 

 

 

 

“จริงสิย่าที่ฟางพูดถึง วันนั้นป๊อปไม่ได้ไปกราบท่านเลยงั้นป๊อปไปด้วยนะ เอาแองจี้ไปด้วย

สิ”ป๊อปปี้พูดก่อนที่จะรีบไปหาอุษาที่อุ้มแองจี้อยู่

 

 

 

 

 

 

“ไม่ได้อาจะพาฟางไปแค่คนเดียวเท่านั้น”เกริกก้องสั่งเสียงแข็งก่อนที่รถของเจ้าสัวหลี่จางจะมา

จอดลงที่พวกของฟางยืนอยู่

 

 

 

 

 

 

 

“มีอะไรกันรึเปล่า แองจี้อยู่ๆก็ร้องไห้เสียงดังเลยฟางช่วยดูหน่อยสิ”อุษาเดินอุ้มแองจี้มาหาป๊อปปี้

และฟางหมายจะเอาแองจี้ให้ป๊อปปี้และฟางดู

 

 

 

 

 

 

“หน้าแดงใหญ่เลยทำไงดีล่ะป๊อป แล้วนี่เดี๋ยวจะต้องขึ้นเครื่องกลับแล้วด้วยสิ”ฟางกังวลกับ

ลูกสาวของตนเองถามสามีหนุ่มทันที

 

 

 

 

 

 

“งั้นเอาอย่างงี้เดี๋ยวม๊าให้คนของเราที่นี่ขับรถพาแองจี้ไปหาหมอเพื่อตรวจอาการก่อนก็แล้วกัน

เดี๋ยวฟางกับป๊อปปี้ไปกับม๊าด้วยเลย โทโมะไปคุ้มกันด้วยนะจ้ะ”อุษาสรุปก่อนที่จะบอกสามีของ

ตนที่นั่งบนรถให้นั่งรถล่วงหน้าไปก่อนโดยในรถมีไปป์ เฟย์และทับทิมอยู่ในรถด้วย

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปขึ้นรถไปกับพ่อเราเถอะเดี๋ยวอาไปดูแลฟางกับแองจี้เอง”เกริกก้องพูดปัดๆให้ป๊อปปี้ขึ้นรถ

คันนั้นไป

 

 

 

 

 

 

“ป๊า ป๊อปเป็นพ่อของลูกฟางเป็นสามีฟางนะ นี่ป๊าเป็นอะไรรึเปล่าคะทำไมพูดจาแปลกๆมาหลาย

วันละ”ฟางหันไปมองและเอะใจ

 

 

 

 

 

 

“คุณอาเกริกก้องมีอะไรปิดบังผมกับป๊ารึเปล่าครับ หรือว่าเรื่องที่ผมกับป๊าสงสัยมันจะเริ่มมีมูลขึ้น

มาจริงๆเพราะถ้าเป็นแบบนั้นต่อในอาเกริกเป็นผู้อาวุโสของแก๊งค์เราก็ตามแต่ถ้าทำผิด เราก็คง

ต้องพิจารณาไปตามสิ่งที่ผิดนะครับ”ป๊อปปี้หันไปพูดต่อแล้วจ้องมองไปที่เกริกก้องด้วยสายตาที่

จับผิดชายสูงวัยคนนี้

 

 

 

 

 

“อะไรกันป๊อปกับเจ้าสัวสงสัยอะไรในป๊าของฟาง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”ฟางตกใจแล้วหันไปถาม

สามีหนุ่มทันที นี่มันอะไรกันทำไมทั้งพ่อและสามีของเธอทั้งคู่ต้องพูดอะไรแปลกๆแบบนี้

 

 

 

 

 

 

ตู้ม

 

 

 

 

 

 

แต่ไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดอะไรกันต่อ จู่ๆเสียงระเบิดก็ดังขึ้นที่หน้าบ้านทำให้ทุกคนตกใจและหวีดร้อง

กันก่อนที่ป๊อปปี้จะช็อคเพราะระเบิดนั้นมาจากรถของพ่อเขาที่พึ่งออกไป

 

 

 

 

 

 

“อย่าบอกนะว่าแก”ป๊อปปี้ช็อคก่อนที่หันกลับไปมองเกริกก้องและถามขึ้นต้องตกใจเมื่อเห็นรอย

ยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจของพ่อตาตนเอง

 

 

 

 

 

 

บายยยยยยย โมเม้นท์น่ารัก พ่อ แม่ ลูก ต่อไปเจอความดราม่าได้เลยจ้าาา

 

 

ขอโทษน้าที่หายไปนานอีกแล้วววว กลับมาแล้วววว ว่างมาอัพแล้วเน้อออออ

 

 

 

อย่าพึ่งหายกันไปน้าาา หายกันไปเยอะเลยยย

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.2 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา